14/7/2022. Γεια σας είμαι η Ελίνα από το Istorima και ήρθα να ακούσω για την δίκη σας ιστορία. Το όνομα σας;

Αποστολόπουλος Δημήτρης.

Και με τι ασχολείστε;

Είμαι υπεύθυνος του χώρου ««Micraasia»» στον Κεραμεικό, πρόεδρος του συλλόγου, του πολιτιστικού συλλόγου «Oι λαοί της Μικράς Ασίας» και συγχρόνως παράλληλα πάντα κάτω από την ίδια επωνυμία «Micraasia», κάποιες άλλες δραστηριότητες, όπως την παραγωγή ενός πολύ συγκεκριμένου τύπου ψωμιού που έχει τις ρίζες του κυρίως στον Πόντο, το οποίο λέγεται λαβασιανό.

Θα μπορούσατε να μου πείτε την ιστορία και την έμπνευση του μαγαζιού «Micraasia»;

Ναι, το «Micraasia» έχει ουσιαστικά έχει να κάνει με το γεγονός ότι το κτήριο που στεγαζόμαστε είναι το πατρικό κτίριο μας. Δηλαδή είναι το σπίτι των παππούδων μας που χτιστηκε το 1926, όταν ο παππούς όντας φαντάρος από την Ρούμελη και, συγκεκριμένα, από την Άμφισσα και έχοντας συμμετάσχει σε όλους τους βαλκανικούς πολέμους, ο Δημήτρης ο Αποστολόπουλος, συμμετείχε και στην εκστρατεία της Mικράς Ασίας. Σαν αποτέλεσμα στην οπισθοχώρηση γνώρισε την Ευγενία Αντεζέ η οποία -δεν είναι ξεκάθαρο ακριβώς- είναι πάντως σίγουρα υπήρχε μία γαλλική ρίζα στην οικογένεια, η οποία και πρέπει να ήταν μεγαλωμένη ελληνορθόδοξα. Η Ευγενία Αντεζέ ήταν… Την έφερε μαζί του στην οπισθοχώρηση και η ιστορία της οικογένειας λέει ότι μάλιστα επειδή ήταν πολύ ψηλή, της έκοψε τα μαλλιά και την έντυσε φαντάρο, για να την φέρει πίσω, έτσι λέει ο μύθος της οικογένειας μας. Δεν ξέρω αν ισχύει. Πάντως είναι η φωτογραφία που είναι στην είσοδο μπαίνοντας στο «Micraasia» πάντα, η μαυρόασπρη φωτογραφία του ζεύγους. Πήγανε στην Άμφισσα, φυσικά, μεγαλωμένη στην Προύσα, η γιαγιά δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στην Άμφισσα και αυτά όλα είναι αρχεία μέσα από την οικογένεια μιλημένα μέσα από τους θείους και τις θείες και τα λοιπά προς τα εμάς. Και έτσι με τα χρήματα που τελικά κατάφερε και πήρε από την αποζημίωση, φαντάζομαι κάποια χρήματα πρέπει να ήταν της αποζημίωσης από την περιουσία της, αλλά και κάποια χρήματα πρέπει να ήταν και από το κράτος λόγω της υπηρεσίας του Αποστολόπουλου στους πολέμους αυτούς, φαντάζομαι. Πάντως, ήταν ένα μεγάλο πόσο, γιατί το ‘26 χτίσανε αυτό το νεοκλασικό, το οποίο είναι φτιαγμένο με όλες τις προδιαγραφές ενός αστικού σπιτιού με τα ταβάνια τα γύψινα, διώροφο, σε μια λεωφόρο, όπως η Κωνσταντινουπόλεως γωνία, όποτε ήταν φαντάζομαι για την εποχή εκείνη ένα κτίσμα αρκετά εντυπωσιακό. Από τότε, λόγω αυτού του κτίσματος που εμένα η δικιά μου οικογένεια, ο πατέρας μου δηλαδή, συνέχισε να μένει μέσα εδώ και μετά τον θάνατο των γονιών του και παντρεύτηκε την μητέρα μου, η οποία ήταν πρόσφυγας από την Αττάλεια. Γεννημένη στην οδό Ραγκαβά στα Αναφιώτικα. Εκείνη… Όποτε η επόμενη γενιά του Αποστολοπουλου παντρεύεται Ατταλειώτισσα και συνεχίζει να μένει στο ίδιο σπίτι. Και εγώ είμαι η τρίτη γενιά Αποστολόπουλου, όπου πηγαίνοντας στην Αμερική παντρεύτηκα την Τζαγλα Μέντερες, η οποία ήταν από την Κωνσταντινούπολη και η οποία, βέβαια, ήταν Τουρκάλα. Όποτε αυτή είναι και μια ιστορία που το «Paris Match», το 2004 όταν έκανε ένα αφιέρωμα για τους ολυμπιακούς αγώνες στην Αθήνα, ήρθανε και μας πήρανε μια συνέντευξη γύρω από αυτήν την ιστορία πως οι τρεις Αποστολουπουλέοι στην σειρά παντρευτήκαμε γυναίκες από τη Μικρά Ασία είτε χριστιανές είτε Ελληνίδες είτε μουσουλμάνες δεν έχει σημασία. Αλλά πάντως υπήρχε στην σειρά η Ευγενία, η Άννα και η Τζάγλα. Η ιδέα, λοιπόν, ξεκίνησε, όταν εγώ τότε ζούσα με τη Τζαγλα στην Νέα Υόρκη και αποφασίσαμε να κάνουμε το «Micraasia» μια ενωμένη λέξη στα Λατινικά και με δυο άλφα. Είναι σημαντικό αυτό, γιατί θέλαμε να έχει μια σύγχρονη αντίληψη, να αντιπροσωπεύει μια σύγχρονη αντίληψη γύρω από την Μικρά Ασία. Δηλαδή, δεν θέλαμε να είναι ούτε Μικρά Ασία σαν δύο λέξεις, γιατί αυτό πιο πολύ προσδιορίζει έναν τοπικό προσδιορισμό, ενώ εμείς θέλαμε να προσδιορίσουμε την ιδέα και την εξέλιξη και την εξελιξιμότητα της ιδέας της Μικράς Ασίας στις νεότερες γενιές που απαραίτητα δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα. Αλλά που βάσει κάποιου DNA που εχουν, συνεχίζουν να έχουν μια σχέση με τις περιοχές αυτές είτε από τις ιστορίες των παππούδων τους είτε από τις ιστορίες που διαβάζουν σε κάποια βιβλία και οι οποίοι έχουν μια εξέλιξη στη σημερινή Ελλάδα που μπορεί να είναι πολύ ιδιαίτερη στις τέχνες, στις μουσικές και οπουδήποτε αλλού. Θέλαμε, λοιπόν, να δημιουργηθεί ένα κύτταρο στον Κεραμεικό, στο Γκάζι όπου βρίσκεται και το οίκημα που να προσελκύσει διάφορο κόσμο, κυρίως, Μικρασιάτες και να μπορούν να έχουν ένα βήμα να δείχνουν την δουλειά τους, κυρίως καλλιτεχνική και, γενικά, να είναι ένας χώρος ζύμωσης των Μικρασιατών, αλλά των νεότερων γενεών. Βέβαια, επειδή αυτό έχει να κάνει με το ότι η Τζάγλα ήταν από την Τουρκία και εγώ από την Ελλάδα και το 2001 που ήρθαμε από την Αμερική ήταν λίγο καινούριο αυτό στην τότε ελληνική πραγματικότητα, σίγουρα αυτό που έβγαινε προς τα έξω ήταν η συμφιλίωση με το παρελθόν, η αποδοχή κάποιων πραγμάτων του παρελθόντος και, φυσικά, το να κοιτάμε μπροστά με θετική μάτια και όχι να μείνουμε προσκολλημένοι στην εχθρότητα και στη μισαλλοδοξία. Αυτό ήταν που θέλαμε να προμοτάρουμε μιας και κάναμε και οικογένεια και έχουμε και δυο παιδιά. Οπότε, προφανώς το αποτέλεσμα αυτό ήταν που θέλαμε να βγάλουμε προς τα έξω, ότι και οι Έλληνες και οι Τούρκοι και όλοι οι άλλοι λαοί που ζούσανε ή ζουν ακόμα στην Μικρα Ασία και σήμερα θα μπορούσαν εδώ στην Ελλάδα θα μπορούσαν να έχουν ένα χώρο, σύγχρονο χώρο, που να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Αυτά νομίζω είναι τα… Αυτοί είναι οι λόγοι και η ταυτότητα του «Micraasia». Αυτό νομίζω είναι το κεντρικό θέμα του «Micraasia». Το «Micraasia» σήμερα κλείνει 22 χρόνια. Έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της μικρασιατικής κουλτούρας μόνο, έχει αγκαλιάσει όλων των ειδών από καλλιτέχνες. Μέσα, όμως, το κτίριο έχει στοιχεία από την ιστορία της οικογένειας μας και έχει και μια σταθερή ταυτότητα όσον αφορά την πολυπολιτισμικότητα του χώρου, γιατί είναι ένας χώρος ανοιχτός σε όλες τις κουλτούρες και τους λαούς που είναι σήμερα στην Αθήνα. Καθώς και η Αθήνα έχει αλλάξει πάρα πολύ. Αυτά.

Θα μπορούσατε να μου περιγράψετε τον χώρο «Micraasia»;

Ο χώρος του «Micraasia» είναι ένα νεοκλασικό… Κλασικό νεοκλασικό οίκημα, το οποίο είναι… Έχει την αυλή του με την παλιά την πόρτα τη σιδερένια, έχει τον ισόγειο χώρο. Είναι γύρω στα 120 τετραγωνικά ο κάθε όροφος, έχει ψηλά ταβάνια, έχειμεγάλα παράθυρα, είναι ευήλιο, ευάερο, είναι γωνιακό και έχει μια πάρα πολύ ωραία ταράτσα που ανεβαίνεις από μια στρογγυλή σκάλα του πλυσίματος που λέγανε τότε, η οποία κάποιος κόσμος θεωρεί ότι είναι επικίνδυνη, αλλά είναι το αντίθετο. Είναι πάρα πολύ ασφαλής, για αυτό και τη χρησιμοποιούσανε οι γυναίκες, για να πηγαίνουν να απλώνουν ρούχα. Είναι, όμως, στενή και αυτό είναι χαρακτηριστικό που οι φανατικοί του χώρου αγαπούν πολύ και δεν θέλουν να το αλλάξουμε. Εμείς, όμως, πιστεύουμε ότι σύντομα θα πρέπει να γίνει αυτή η αλλαγή και να παραμείνει στρογγυλή η σκάλα, γιατί είναι σημείο αναφοράς το ότι είναι στρογγυλή, αλλά να γίνει λίγο πιο φαρδιά, για να διευκολύνεται ο κόσμος πλέον να έχει πιο καλή πρόσβαση στην ταράτσα. Η ταράτσα του «Micraasia» είναι μια ταράτσα πολύχρωμη, μια ταράτσα που θυμίζει ταράτσα σπιτιού, έχει την ζεστασιά ενός σπιτιού. Εδώ στεγάζεται ο πολιτιστικός σύλλογος «Οι λαοί της Μικράς Ασίας» που γίνονται οι εκδηλώσεις, ο οποίος λειτουργεί από το 2005 και έχουμε πλέον και μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων γύρω μας που μας γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια και εμένα και την Τζάγλα και αγαπούν πολύ τον χώρο. Αυτό.

Και οι εκδηλώσεις που κάνετε στο «Micraasia»;

Οι εκδηλώσεις τώρα πια κυμαίνονται… Είναι, κυρίως, από την ελληνική έντεχνη σκηνή. Όχι μόνο. Τζαζ, comedy shows, comedy stand-ups, εκδηλώσεις, party που κάποιο μέλος ή φίλος ή φίλος μέλους θέλει να κάνει για τον γάμο του ή για το μπάτσελορ του ή για τα γενέθλια της κόρης του ή του ιδίου. Μικρά γαστρονομικά δρώμενα και, γενικά, συνέχεια ψαχνόμαστε για καινούρια πράγματα και για διασυνδέσεις και με το εξωτερικό. Από 2010, οργανώσαμε το πρώτο φεστιβάλ εναλλακτικής μουσικής και τέχνης από την Μέση Ανατολή το «MEASAF». Ήταν μια 100% παραγωγή του «Micraasia». Συνεχίστηκε το ‘11 στην Τεχνόπολη, το ‘12 έγινε… Μετά ήτανε στο «Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου», μετά έγινε στο «Μουσείο Ελληνικού Κινηματογράφου». Μετά έγινε στο «Ίδρυμα Κακογιάννη» και καταφέραμε να κάνουμε κι ένα κινηματογραφικό πανόραμα με ταινίες μικρού μήκους από όλο τον αραβικό κόσμο ή σχεδόν όλο τον αραβικό κόσμο και την Κύπρο. Το «MEASAF» κράτησε πέντε συνεχόμενες χρονιές και σταμάτησε λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληξε την Ελλάδα και ήταν μια αποδεδειγμένα μία πολύ γενναία κίνηση του «Micraasia» να έρθει σε επαφή με νέα παιδιά και σύγχρονους καλλιτέχνες από τις χώρες που μοιράζονται μαζί με την Ελλάδα την, ας το πούμε, την Οθωμανική, πώς να το πω, την Οθωμανική περίοδο. Δηλαδή χώρες όπως ο Λίβανος, η Συρία, η Αίγυπτος, η Παλαιστίνη, κυρίως, οι οποίες έχουν το κοινό αυτό, ότι υπήρξαν υπό την Οθωμανική αυτοκρατορία. Και φυσικά πριν από αυτό υπήρξαν υπό την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Όμως, προσκολλήθηκαν και χώρες, όπως η Αίγυπτος -την Αίγυπτο την είπαμε- όπως η Λιβύη, το Μαρόκο και, έτσι, αποκτήσαμε διασυνδέσεις με καλλιτέχνες που θέλανε να είναι από όλο τον αραβικό κόσμο. Ήταν ένα, λοιπόν, ένα ελληνικό-αραβικό φεστιβάλ, το οποίο είχε να κάνει με τις χώρες τις αραβοφωνες. Δεν συμμετείχαν χώρες, όπως η Τουρκία ή το Ιράν π.χ., διότι δεν ήταν αραβόφωνες. Δεν είναι αραβόφωνες. Δεν είναι Άραβες. Αυτό ήταν από τα πιο σημαντικά… Από τις πιο σημαντικές εκδηλώσεις του «Micraasia». Όπως και ότι μέσα στο σπίτι του «Micraasia», το κτίριο του «Micraasia» γυρίστηκε η ταινία «Στρέλλα», του κυρίου Κούτρα που έκανε ένα πολύ καλό… Άφησε ένα πολύ καλό αποτύπωμα για τον ελληνικό κινηματογραφό και στο διεθνές επίπεδο… Σε διεθνές επίπεδο. Οπότε και αυτό συνέβη εδώ μέσα. Κοιτάμε, προσπαθούμε να είμαστε προσεκτικοί με τις επιλογές μας, θέλουμε να έχουμε σχέση με την παράδοση, αλλά δεν μένουμε κολλημένοι με την παράδοση, εξελισσόμαστε και, γενικά, είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασίες και με ντόπιους παράγοντες και με διεθνείς. Όμως, πιστεύουμε στην πολυπολιτισμικότητα, πιστεύουμε στη συμφιλίωση, στην αλληλεγγύη, στην ανοχή, στην κατανόηση και όχι στην διχόνοια και στην κόντρα και στην μισαλλοδοξία. Αυτό είναι το κυρίως μήνυμα του «Micraasia». Ακόμα. Και ελπίζουμε να είναι για πολύ ακόμα.

Και θα μπορούσατε να μου πείτε πώς ήταν… Βασικά, η έμπνευση για το «MEASAF»; Πως ξεκίνησε όλο αυτό;

Το «MEASAF»;

Ναι.

Το «MEASAF» ξεκίνησε από ένα ταξίδι δικό μου στο Λίβανο, όπου βρέθηκα για άλλους λόγους, όπου με εντυπωσίασε πάρα πολύ η μουσική σκηνή του Λιβάνου και, ειδικά, των νέων παιδιών, τα οποία δεν έχουν να κάνουνε με τίποτα από αυτά που νομίζουν οι περισσότεροι Έλληνες οτι η αραβική μουσική είναι, όπου η μουσική σκηνή… Γι’ αυτό ήταν και alternative. Το «MEASAF» ήταν εναλλακτικής μουσικής και τέχνης που σημαίνει ότι δεν ακούσαμε παραδοσιακή μουσική, αλλά πιο πολύ νέα είδη μουσικής, όπως rock, jazz, ethnic, fusion. Πράγματα που δημιουργούν σήμερα οι νέοι και που είναι πάρα πολλοί αυτοί που τα δημιουργούν και που στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι τότε, μέχρι το 2015, γιατί τώρα αλλάζουν πολύ γρήγορα τα πράγματα λόγω και του μεγάλου κύματος προσφύγων που έχουμε από αραβικές χώρες που είναι πολλά νέα παιδιά. Άρα, οι Έλληνες και οι Αθηναίοι έρχονται σε επαφή με αυτό που μέχρι τώρα νομίζανε ότι ήτανε… Ότι ήτανε χορός oriental και κεφτεδακια και αυτό ήτανε γύρω από τους Άραβες ότι υπήρχε και πολλοί έχουν αυτήν την κλισέ νοοτροπία, όπου βασικά δεν έχει καμία σχέση αυτό. Είναι το oriental και όλα αυτά είναι subculture σε αυτες τις χωρες, δεν ειναι η παραδοσιακή τους μορφή. Είναι μια υποκουλτούρα, ας το πούμε, όποτε εμείς φέραμε ακριβώς αυτήν τη νέα γενιά και με μια γενναία συμμετοχή από την Αίγυπτο και την Τυνησία με υποστήριξη των πρεσβειών των χωρών αυτών. Όπως, επίσης, και από άλλες χώρες υποστήριξη και την Παλαιστινη και ο Λίβανος. Παρευρέθησαν βασικά. Και μέχρι και καταφέραμε και φέραμε και ταινία από Σαουδική Αραβία και Κουβέιτ και δημιουργίες γυναικών, δηλαδή γυναικών σκηνοθετών.

Και θυμάστε τα ονόματα από τις ταινίες;

Όχι άλλα τα έχω όλα, υπάρχει ένα site και υπάρχουν και εκτυπωμένα πράγματα που τα έχω. Τα έχω αυτά, μπορώ με μία μορφή pdf μπορώ να στα περάσω, αν τα χρειαστείς.

Τέλεια.

Όλο το «MEASAF», ναι υπάρχει.

Η ταινία που έχει γυριστεί εδώ; Το «Εστρέλλα» που είπατε;

«Στρέλλα».

«Στρέλλα».

Χωρίς το έψιλον μπροστά. Εστρέλλα είναι στα ισπανικά το αστέρι, αυτό είναι Στρέλλα από τη λέξη «Στέλλα», την γνωστή ταινία του Κακογιάννη-

Ναι.

Και την τρέλα. Αυτή ήταν η έμπνευση του κυρίου Κούτρα. Ήταν ότι η λέξη η «Στέλλα» του Κακογιάννη και η τρέλα σαν λέξη, οπότε το έβγαλε «Στρέλλα». Γιατί η ταινία περιστρέφεται από έναν άνθρωπο… Γύρω από έναν άνθρωπο, από μια προσωπικότητα που είναι ίδια η Στρέλλα και είναι σαν το παρατσούκλι της αυτό.

Και ουσιαστικά είναι αυτή η ταινία; Άμα μπορείτε… 

Είναι γύρω από την ιστορία αυτής της προσωπικότητας που ονομάζεται «Στρέλλα». Σήμερα, ο μεσαίος χώρος του «Micraasia» ονομάζεται «Tο σπίτι της Στρέλλας» προς τιμήν της ταινίας αυτής, όπου και στον τοίχο, είναι και αρκετές φωτογραφίες από την ταινία κτλ.

Τέλεια. Και στην αρχή που είπατε για το ψωμί 

Ναι-

Που παράγετε, το λαβασιανό-

Ναι-

Άμα μπορείτε να πείτε…

Το λαβασιανό ψωμί είναι ένα ψωμί που είναι ουσιαστικά είναι ψημένο, ψήνεται πάνω σε πέτρα, και νομίζω ότι το όνομα… Είναι το λεγόμενο λαβάσι, το οποίο το ξέρουν πολλοί λαοί, κυρίως, της Μαύρης Θάλασσας, Γεωργιανοί και όλοι οι Πόντιοι. Οι Πόντιοι και οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι οι Πόντιοι από άλλες εθνικότητες γνωρίζουν το λαβάσι. Είναι το χαρακτηριστικό του ότι ένα πολύ απλό ψωμί, φτιάχνεται με πολύ απλά υλικά, αλλά ο τρόπος που ψήνεται, ο φούρνος είναι πολύ ιδιαίτερος, όποτε βγάζει ένα πολύ ιδιαίτερα ψημένο ψωμί, το οποίο είναι πολύ νόστιμο και αρέσει σε πάρα πολλούς και βγαίνει σε πολλές μορφές. Βγαίνει σε μορφή πίτας στρογγυλή ή μεγάλη, βγαίνει σε μικρή, βγαίνει σε σάντουιτς, βγαίνει σε burger. Το εξελίξαμε εμείς λίγο παραπάνω και έχουμε την ικανότητα να παραδίδουμε χονδρική πώληση στην αλυσίδα «MyMarket», με την οποία συνεργαζόμαστε και σε διαφορά ντελικατέσεν της Aθήνας. Ευελπιστούμε κάποια στιγμή να μπορέσουμε να έχουμε και το δικό μας χώρο για το κοινό που, ίσως, να γίνει κάποια στιγμή στο κτίριο του «Micraasia» -ίσως στο ισόγειο- αλλά αυτό θα το δούμε στο μέλλον.

Και άμα σας ρωτούσα για την συνταγή, δεν υπάρχει περίπτωση να μου την πείτε;

Όχι, η συνταγή δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, είναι απλά πράγματα. Είναι αλεύρι, μαγιά, αλάτι και νερό. Αλλά οι δοσολογίες είναι αυτές που δεν θα πω και, όπως τα μυστικά της προετοιμασίας της ζύμης και πως η ζύμη ακριβώς προετοιμάζεται. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι από όλα αυτά είναι ότι και να στην πω και να την φτιάξεις την ζύμη, άμα πας και την ψήσεις σε ένα φούρνο απλό του σπιτιού σου, αερόφουρνο απλό, δεν θα βγάλει το αποτέλεσμα που θα βγάλει ψήνοντας το στο δικό μας φούρνο. Άρα, ο ίδιος ο φούρνος σαν μηχάνημα είναι πολύ ιδιαίτερος και είναι 100% χειροποίητο το ψωμί που σημαίνει ότι δεν το ακουμπάει κανενός είδος μηχάνημα ούτε στο κόψιμο της ζύμης. Η ζύμη γίνεται με το χέρι και ζυγιάζεται με το χέρι, όποτε όλα αυτά παίζουν ρόλο στην ποιότητα του ψωμιού. Είναι ένας πολύ παλιός τρόπος φτιαξίματος ψωμιού, ο οποίος τείνει να εξαφανιστεί και, ίσως, θα θέλαμε να έρθουμε σε επαφή με το Υπουργείο Πολιτισμού και να δηλώσουμε αυτό το τροπο φτιαξίματος ψωμιού σαν μια πολιτιστική κληρονομιά από τον Πόντο, όποτε να περάσουμε σε μια άλλη κατηγορία. Να μην είμαστε μια επιχειρηματική εταιρεία, αλλά να είμαστε μια πολιτιστική εταιρεία που δημιουργούμε ψωμί και να μείνουμε έτσι. Αυτό είναι κάτι που κι αυτό θα το δούμε. Είναι πολλά τα θέματα που πρέπει να δούμε, αλλά εκεί θα χρειαστώ βοήθεια από διάφορα άλλα μέλη του συλλόγου που, ίσως, να ενδιαφερθούν να με βοηθήσουν, γιατί μόνος μου δεν προλαβαίνω.

Θέλετε εσείς κάτι άλλο να μου πείτε για τον χώρο;

Είναι ένας χώρος που μεγάλωσα εγώ ο ίδιος μέσα. 

Αυτό.

Γεννήθηκε και ο πατέρας μου εδώ και εγώ. Είναι γεμάτο αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία, είναι ένα σπίτι που αγαπάω πολύ και πάντα παίζει… Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Μπροστά στο τρένο που περνάει πάντα μπροστά από το σπίτι πηγαίνοντας Θεσσαλονίκη και, φυσικά, μετά Κωνσταντινούπολη. Ήταν, επειδή αυτό το σπίτι μεγάλωσα σε ένα ελεύθερο περιβάλλον, ψηλό, με ταβάνια ψηλά, με αυλή, με ταράτσα, φυσικά, διαμόρφωσε και το χαρακτήρα μου. Χαίρομαι που γεννήθηκε εδώ πέρα η μικρή μου η κόρη. Η μεγάλη γεννήθηκε στην Αμερική. Χαίρομαι που, όταν κάθομαι εδώ καμιά φορά εδώ πέρα, σκέφτομαι ότι εδώ πέρα τρέξανε σαν παιδάκια ο μπαμπάς μου και οι θείοι μου, στον ίδιο χώρο που είμαι εγώ εδώ τώρα και ότι σε αυτό το υπνοδωμάτιο κοιμόταν ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Καμία φορά λένε «τα φαντάσματα του σπιτιού». Ναι, αισθάνομαι ότι καμία φορά υπάρχουν γύρω μου με καλό τρόπο. Αισθάνομαι ότι με προφυλάσσει αυτό το οίκημα από διάφορα πράγματα. Αισθάνομαι πολύ ασφαλής εδώ μέσα. Είμαι πολύ συναισθηματικά δεμένος με το κτίριο. Και είναι ένα κτίριο που θυμάμαι πάρα πολλές χαρές και γλέντια. Είχε πολλές χαρές και γλέντια εδώ, δηλαδή έχουμε χορέψει και έχουμε γλεντήσει πολύ σαν οικογένεια εδώ μέσα. Και αυτό συνεχίζουμε να το κάνουμε ακόμα και τώρα ως «Micraasia». Όπως ξέρεις και εσύ λίγο από την επαφή που έχεις μαζί μας, είναι ότι είναι ένας χώρος που αρκετά -δόξα τω Θεώ- κάνουμε αρκετά γλέντια και περνάμε καλά και έχουμε ωραίες στιγμές. Βέβαια, η ζωή δεν είναι μόνο φτιαγμένη μόνο από καλές στιγμές, είναι και από κακές στιγμές και από θλιβερές στιγμές, αλλά ήτανε λίγες και ελπίζω να παραμείνουνε λίγες σε σχέση με τις καλές στιγμές. Οπότε αυτό.

Τελεια, σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Να είσαι καλά.