[00:00:00]Καλημέρα, ονομάζομαι Μιχοπούλου Μαριλένα και είμαι από την ομάδα Istorima και σήμερα, 11 Μαρτίου 2021, είμαι μαζί με το Βύρωνα, εγώ είμαι στο Χολαργό και ο Βύρωνας είναι στην Καρδίτσα και θα μας μιλήσει για το ποδόσφαιρο. Καλημέρα, Βύρωνα!

Καλημέρα, ονομάζομαι Καρατάσιος Βύρωνας. Είμαι 28 χρονών, να αναφέρω ότι τώρα είμαι ασκούμενος δικηγόρος, ουσιαστικά ασχολούμαι με τη Νομική και γενικά με νομικά θέματα. Εννοείται ότι ασχολούμαι αρκετά με τον αθλητισμό, εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οπότε το θέμα, η θεματολογία αυτή που βρεθήκαμε να μιλήσουμε, πιστεύω ότι με αφορά 100%.

Ωραία, ήθελα, λοιπόν, να σε ρωτήσω –το ξεκίνησες πάρα πολύ ωραία– ποια είναι ακριβώς η σχέση σου με τον αθλητισμό και κατ’ επέκταση με το ποδόσφαιρό;

Με τον αθλητισμό, κυρίως με το ποδόσφαιρο, θυμάμαι τον εαυτό μου από πολύ μικρό να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Σε αυτό με βοήθησε κυρίως ο πατέρας μου, γιατί ο πατέρας μου ασχολιόταν από παλιά, από μικρός και αυτός με το στίβο, γενικά ήταν λάτρης του ποδοσφαίρου και είναι λάτρης του ποδοσφαίρου, οπότε μας μύησε πάνω σε αυτό το κομμάτι, αλλά ασχολήθηκε με… παράλληλα και με μπάσκετ και γενικά, με πολλά αθλήματα. Κι εγώ πιο παλιά ασχολιόμουνα και με μπάσκετ και με βόλεϊ, αλλά αυτό που με κέρδισε, προφανώς, ήταν το ποδόσφαιρο.

Θες να μας πεις γιατί;

Γιατί…; Γιατί το βρήκα πιο ενδιαφέρον, γιατί το βρήκα πιο παθιασμένο σχετικά με τα υπόλοιπα αθλήματα. Μου άρεσε η όλη ατμόσφαιρα και η πρώτη επαφή που είχα με το ποδόσφαιρο και αυτό ήταν στην ηλικία των 6 ετών, οπότε ήταν πολύ… σχετικά πολύ μικρός για να… τότε μάλλον από κοντά, μέσα σε ένα γεμάτο γήπεδο, να νιώσεις όλη την ατμόσφαιρα του γηπέδου… Τώρα, από εκεί και πέρα… και ήτανε… ο πρώτος αγώνας ήτανε όχι με την ομάδα που υποστηρίζω, με κάποια άλλη. Γι’ αυτό μ’ άρεσε το όλο… το όλο concept, που λένε. Και το θυμάμαι σαν τώρα, ήταν το Μάρτιο του ‘99 ο πρώτος αγώνας, που ήταν ΑΕΚ-Ξάνθη στη Φιλαδέλφεια. Αλλά ήταν γεμάτο, δηλαδή είχα… είχα μείνει μείνει με το στόμα ανοιχτό με τη… τη δικιά του την ατμόσφαιρα. Και από εκεί και πέρα, θυμάμαι πάρα πολλές στιγμές και σε γήπεδα και σε φωτογραφίες και σε… να παίζω ο ίδιος μπάλα. Και ακόμα και τώρα παίζω, αλλά πιο… σαν χόμπι, ουσιαστικά.

Τι ομάδα είσαι;

Βαμμένος πράσινος!

Μάλιστα, οπότε–

Σε αυτό φταίει ο πατέρας μου!

Οπότε, όταν ανέφερες εκείνη την πρώτη σου εμπειρία, 6 χρονών, με το… το ‘99, τέλος πάντων, με τον αγώνα, για πες μας λίγα περισσότερα, δηλαδή πώς το θυμάσαι;

Το θυμάμαι, το θυμάμαι σαν τώρα, δηλαδή ήταν η πρώτη σκηνή, παρόλο που έχουν περάσει 20+ χρόνια, θυμάμαι την… όταν πηγαίναμε στο δρόμο και δεν μπορούσαμε να περάσουμε από τα πολλά αμάξια που υπήρχανε στο δρόμο, που ήταν κλειστός και χρειαζόταν να περιμένουμε 1 ώρα σχετικά στο δρόμο, αλλά και στην… άλλες πόσες ώρες χρειαζότανε να ανέβουμε στην κερκίδα πάνω! Και η παλιά Φιλαδέλφεια ήτανε γενικά όπως ήταν παλιά τα γήπεδα, όπως και η Λεωφόρος, η ακουστική τους κι η μετάδοση του πάθους, αυτού που λέγαμε, και γενικά των φιλάθλων, ακουγόταν από παντού. Και ουσιαστικά, με το που πατούσες το πόδι σου μέσα στην κερκίδα, σε συνέπαιρνε όλο αυτό: Από τις φωνές; Από τα τραγούδια; Από… Γενικά, ήτανε γενικά η όλη ατμόσφαιρα. Γενικά, όταν χρειάστηκε να… Ήτανε… ουσιαστικά, ήταν αγώνας Κυπέλλου, θυμάμαι, και χρειάστηκε να πάει παράταση και τότε η ΑΕΚ το πίεζε, θυμάμαι τις φωτοβολίδες που έριχναν, ειδικά στο γκολ κι αυτά… Γενικά, ή εικόνα ήτανε το κάτι άλλο! Και τότε ήταν… ανυπομονούσα πώς και πώς… [00:05:00]πώς να πάω στο επόμενο παιχνίδι, πόσο μάλλον της ομάδας μου, που ήταν ο Παναθηναϊκός.

Θυμάσαι με ποιους ήσουνα;

Ήμουν εγώ με τον πατέρα μου. Εγώ… πρώτα έπαιρνε εμένα, πρώτα τον αδερφό μου και πολλές φορές πηγαίναμε και οι τρεις, είτε μετέπειτα και με άλλους φίλους, που πηγαίναμε παρέα. Και μπορώ να πω ότι ήταν από τα καλύτερα χρόνια, γιατί τότε είχες κάτι να δεις, το ευχαριστιόσουνα πολύ περισσότερο, ενώ τώρα το βλέπω ότι, όσο περνάνε τα χρόνια, που έχει πάρει άλλη τροπή το ποδόσφαιρο, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, δύσκολο θα πας γήπεδο, γιατί έχουν αυξηθεί και τα επεισόδια, δεν το ευχαριστιέσαι όσο το ευχαριστιόσουνα παλαιότερα. Ε, και γενικά, έχω πολλές στιγμές και πολλά παιχνίδια να θυμηθώ, και ειδικά από τον Παναθηναϊκό.

Αυτό ήθελα να ρωτήσω, από τον Παναθηναϊκό: Πότε πήγες πρώτη φορά να δεις την ομάδα σου να παίζει στο γήπεδο;

Ήταν το… αμέσως το επόμενο παιχνίδι που πήγα, ήτανε το Σεπτέμβριο του ‘99 στη Λεωφόρο. Και από εκεί και πέρα, είχα πάει και στο ΟΑΚΑ, γιατί ο Παναθηναϊκός άλλαζε έδρα, ήταν πρώτα Λεωφόρο και πήγε ΟΑΚΑ. Το θυμάμαι, ειδικά τις στιγμές του Champions League, δηλαδή όταν έπαιζε στην Ευρώπη. Το θυμάμαι να παρακολουθώ ανελλιπώς, να ξενυχτούμε, ειδικά τότε, για 6-7 χρονών παιδί, ήταν λίγο δύσκολο να μείνω μέχρι τις 12 η ώρα και παραπάνω, για να παρακολουθεί αγώνα. Οπότε καταλαβαίνεις τι γινότανε στο σπίτι από φωνές και όλα αυτά. Αλλά δεν πτοούμασταν. Καλά, προφανώς ο πατέρας μου δε μου έλεγε τίποτα, γιατί ήμασταν όλοι εκεί, ήμασταν κι εγώ, ο αδερφός μου και ο πατέρας μου και όλοι. Πολλές φορές βάλαμε και ένα κασκόλ από πάνω απ’ την τηλεόραση, και μάλιστα αυτό για να μας φέρει και καλά και γούρι, αλλά να μπούμε έτσι στην ατμόσφαιρα. Είναι πολλές οι όμορφες στιγμές, τα συναισθήματα είναι πολλά και αυτός ήτανε ένας λόγος παραπάνω που έγινα Παναθηναϊκός, με τις ημέρες που μας… σαν ομάδα και σαν ελληνική ομάδα, κατά κάποιον τρόπο μάς δόξασε στην Ευρώπη. Και από κει και υπήρχανε… ο Παναθηναϊκός έκανε χρόνια πορείες στην Ευρώπη, ok; Χάρη σε αυτές τις πορείες, έγινε γνωστός παγκοσμίως. Ακόμα και τώρα, που λόγω της κατάστασης που επικρατεί στην ομάδα, που έχει πολλά χρόνια να πάει στην Ευρώπη, ακόμα και τώρα, όμως, αρκετοί ξέρουνε τι εστί Παναθηναϊκός στο εξωτερικό. Οπότε αυτές οι στιγμές, γενικά, έχει… παρόλο που πολλές φορές, ντάξει, άλλη ομάδα μπορεί να είσαι όταν είσαι μικρός και μετέπειτα να αλλάζεις, αλλά αυτό δε με έκανε, αυτό με… το αντίθετο, με έκανε να μην αλλάξω ποτέ ομάδα και, αντίθετα, να δεθώ ακόμη περισσότερο με την ίδια. Γενικά, ήτανε οι στιγμές οι ευρωπαϊκές, πόσο μάλλον η τελευταία φορά που πήγα, ήτανε με τη Ρόμα το 2010 και –στην Ευρώπη– αυτό που ουσιαστικά ο Παναθηναϊκός έκανε την τελευταία πορεία του στην Ευρώπη. Το τελευταίο ευρωπαϊκό παιχνίδι ήτανε το 2015 στη Λεωφόρο. Αλλά από εκεί και έπειτα άρχισε η πτώση. 

Μια ερώτηση: Όταν πήγες πρώτη φορά στο γήπεδο, για να δεις την ομάδα σου, συγκεκριμένα, σαν παιδάκι, ήθελες να αγοράσεις τη φανέλα του αγαπημένου σου παίκτη ή έχεις κρατήσει το πρώτο σου εισιτήριο για αναμνηστικό;

Εννοείται το έχω κάνει αυτό και εννοείται ακόμα τα κρατάω. Τα εισιτήρια από τότε δεν έχουν πεταχτεί. Γενικά, έχω ολόκληρο πακέτο με τα εισιτήρια, τα φυλάω μέσα σ’ ένα… άλλη θέση από αυτά που είχα εδώ την τοπική ομάδα, γιατί στηρίζαμε και τον τόπο σου, στηρίζουμε και τον τόπο σου, οπότε… Φανέλες πάρα πολλές, πόσο μάλλον όταν σ’ το δίνουν οι ίδιοι οι αθλητές, αυτό είναι κάτι ξεχωριστό. Θυμάμαι–

[00:10:00]Α, δηλαδή; Έχεις έρθει σ’ επαφή;

Γενικά, είναι καλός μας φίλος ο Γιάννης ο Γκούμας, που ήταν πρώην παίχτης του Παναθηναϊκού για… επί χρόνια και τώρα ήτανε στην Ελπίδων, Εθνική Ελπίδων. Εξαίρετος άνθρωπος, πολύ καλός χαρακτήρας και σε ό,τι χρειαζόμασταν τότε, γινόταν χαλί να μας… να τον πατήσουμε. Πόσο μάλλον όταν είχαμε πάει στην Παιανία, τότε το Πολιτιστικό Κέντρο του Παναθηναϊκού, ειδικά το 2003-4 είχαμε πάει, και είχαμε βγει με όλη την ομάδα φωτογραφία, η οποία ομάδα τότε πήρε το double στην Ελλάδα, δηλαδή και Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Και προφανώς, αυτές οι στιγμές δεν ξεχνιούνται εύκολα και έχουμε και φωτογραφίες, έχουμε και φανέλες, κασκόλ πάρα πολλά, τα οποία τα κρατάμε και γενικά είναι… οι φανέλες είναι συλλεκτικές, οπότε τις έχουμε σε ξεχωριστό σημείο. Τι άλλο; Εννοείται ότι –καλά– φωτογραφίες, εννοείται, κάποια άλλα σουβενίρ του τύπου ημερολόγια του Παναθηναϊκού, στυλό… Θυμάμαι ότι είχα πάρει για τον πατέρα μου ένα κομπολόι του Παναθηναϊκού! Κι αυτό όχι από εδώ, είχα πάει στην Κωνσταντινούπολη και το είχε. Αυτό είναι που έλεγα, ότι ήταν γνωστός και στο εξωτερικό, και ακόμα είναι. Πολλά, πολλά, πολλά μπορώ να θυμηθώ, και άλμπουμ… Και όχι μόνο με τον Παναθηναϊκό, αλλά και από Μουντιάλ, Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Κύπελλο και αυτά τα μάζευε και ο πατέρας μου πιο παλιά. Εφημερίδες, που, όταν είχαμε κάποια επιτυχία, κρατούσαμε τα αποκόμματα. Πολλά πράγματα!

Αυτά τα ‘χεις ακόμα; Τις εφημερίδες, τα αποκόμματα, σαν συλλογή;

Εννοείται τα ‘χουμε, δεν τα πετάμε, μόνο που θα χρειαστώ λίγο τη βοήθεια του πατέρα μου σε αυτό, γιατί εκείνος τα βάζει σε συγκεκριμένο σημείο, γιατί και εμείς, λόγω δουλειάς, λόγω σπουδών, έχουμε φύγει από το πατρικό, οπότε έχουν αλλάξει κάποια πράγματα.

Αναφέρθηκες στην Κωνσταντινούπολη και στο κομπολόι που πήρες, του Παναθηναϊκού, ήθελα λοιπόν να ρωτήσω κάτι παρεμφερές: Έχεις βρεθεί ποτέ στο εξωτερικό και να ‘χεις παρακολουθήσει εκεί ποδόσφαιρο; Να το ‘χεις επιδιώξει ή να ‘χει τύχει;

Ναι, είχα παρακολουθήσει στην Κωνσταντινούπολη Μπεσίκτας, παρόλο που δεν είμαι, απλά είναι αυτό που λέμε, ότι είμαι λάτρης του ποδοσφαίρου, και γενικά να δω λίγο την ατμόσφαιρα, πώς είναι στο εξωτερικό. Ντάξει, εμείς μοιάζουμε λίγο με τους Τούρκους ως προς το πάθος και ως προς την ένταση που έχει ο φίλαθλος και ο μέσος οπαδός στην ομάδα του. Ήθελα να πάω και στην άλλη ομάδα μου στο εξωτερικό, στην Άρσεναλ, να δω και από τη μεριά του λονδρέζικου οπαδού… του λονδρέζικου οπαδού, πώς συμπεριφέρεται, γιατί ουσιαστικά ξέρουμε, είναι… όταν παίζουνε έναν αγώνα, είναι σαν θέατρο μέσα. Οπότε θα ‘θελα να μπω να δω και από κοντά πώς είναι η όλη ατμόσφαιρα εκεί πέρα, πώς απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο. Και γενικά, αν βρεθώ σε μια πόλη στο εξωτερικό και δω έναν αγώνα που μου αρέσει ή μια ομάδα που… γενικά, πόσο μάλλον μια ομάδα που υποστηρίζω, εννοείται θα πάρω την ευκαιρία και θα πάω να παρακολουθήσω.

Τώρα, εξωγηπεδικά να το πω, ποδόσφαιρο μ’ άλλον τρόπο, παρακολουθείς έτσι κάποια ντοκιμαντέρ, αφιερώματα σε μεγάλους ποδοσφαιριστές ή να ‘χεις κάποια βιβλία, την ιστορία του Παναθηναϊκού –λέω εγώ– ή κάτι αντίστοιχα; 

Ναι, κυρίως έβλεπα ντοκιμαντέρ σχετικά με το Ευρωπαϊκό Κύπελλο, που γίνεται ανά 4 χρόνια, και με το Παγκόσμιο, γιατί ήθελα να μάθω για τα προηγούμενα, δηλαδή εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου από το ‘98, το 2001, από τότε θυμάμαι τους αγώνες του Παγκοσμίου ή και του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου και πώς πήγαιναν… και γενικά, έβλεπα τότε σχεδόν όλους τους αγώνες και ήθελα να μάθω πιο πριν, και τους παίχτες, αλλά και τις ομάδες και ποιος έχει κατακτήσει τα Κύπελλα. [00:15:00]Τώρα, όσον αφορά, ντάξει, για τον Παναθηναϊκό, για την ομάδα μου, εννοείται ότι έβλεπα πολλά  ντοκιμαντέρ… με ειδικά με την πορεία του Wembley τότε, το 1970, και γενικά άλλες πορείες πιο πριν, εννοείται τα έβλεπα, γιατί δεν είχα την ευκαιρία να τα ζήσω, τα άκουγα από τον πατέρα μου και από άλλους στην ηλικία του πατέρα μου και μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον… Και για να δω, βασικά, τη διαφορά που υπήρχε τότε με το τώρα. Οπότε ήταν σε πολλά… σε πολλές μεριές το ενδιαφέρον. Τώρα, από εκεί και πέρα… Α, και για το αγγλικό ποδόσφαιρο είχα δει, επειδή υποστηρίζω Άρσεναλ και ήθελα να δω λίγο και τα πιο παλιά, και για τη μεγάλη Λίβερπουλ τότε, που έλεγαν. Γενικά, είμαι φίλαθλος του ποδοσφαίρου και όχι οπαδός. Και ακόμα και για την ομάδα μου δεν μπορώ να πω ότι είμαι οπαδός, είμαι φίλαθλος πάνω απ’ όλα, γιατί, ντάξει, προφανώς θα λέμε και τα άσχημα, αλλά και τα θετικά και να μην τα βλέπουμε μονόπλευρα.

Αναφέρθηκες πριν ότι είσαι και οπαδός… φίλαθλος της Άρσεναλ. Θα ήθελα να σε ρωτήσω τώρα ποια άλλη ομάδα του εξωτερικού υποστηρίζεις, αν υπάρχει και κάποια άλλη, και φυσικά, να μου πεις και αγαπημένους παίκτες. Γενικώς, και στον Παναθηναϊκό ή σε κάποια άλλη ομάδα ίσως, και στο εξωτερικό.

Ναι, ωραία. Στο εξωτερικό βλέπω γενικά, βλέπω πολύ ποδόσφαιρο, και γενικά του εξωτερικού. Τώρα, αυτά τα τελευταία χρόνια, βλέπω πάρα πολύ του εξωτερικού, γιατί δυστυχώς, ντάξει, την Ελλάδα προφανώς θα τη δω, αλλά το ενδιαφέρον μου δεν είναι το ίδιο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί το βλέπω και από πολλά, πολλά άτομα, δεν ασχολούνται τόσο ενεργά. Είναι λόγω των καταστάσεων που έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια και δυστυχώς, γι’ αυτό η Ελλάδα στην Ευρώπη πέφτει θέσεις στην κατάταξη. Μακάρι, ευελπιστούμε κάτι να αλλάξει. Τώρα, όσον αφορά το… υποστηρίζω, πέρα από την Άρσεναλ, είναι ουσιαστικά άλλες δύο ομάδες: Στην Ισπανία είναι η Οσασούνα και όταν το λέω, δε με πιστεύει κανένας και μου λέει: «Από πού κι ως πού;». Αυτό ξεκίνησε από ένα παιχνίδι, από το 2000 ήτανε εκείνο, και έκτοτε, εδώ και 21 χρόνια, υποστηρίζω αυτή την ομάδα. Και δεν ήθελα να πάω στο στερεότυπο να υποστηρίξω μία από τις δύο μεγάλες ισπανικές ομάδες, που είναι Μπαρτσελόνα και Ρεάλ. Γενικά, ήθελα να υποστηρίζω και πιο χαμηλών στρωμάτων ομάδα, ομάδες. Ακόμα και στη Β’ Εθνική, που είχε πέσει η Οσασούνα, έβλεπα και κανένας δε με πίστευε, αλλά εμένα μου άρεσε, μ’ άρεσε έτσι μέσα μου, έτσι; Και είχε πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ το να καθίσω να δω ένα αγώνα, π.χ. Μπαρτσελόνα-Βαλένθια, δεν… δε μου έκανε το κλικ, που λένε. Και από… από την Ιταλία η Γιουβέντους. Ντάξει, κι η Γιουβέντους είναι πολλά χρόνια και στο ευρωπαϊκό στερέωμα, αλλά ντάξει, και μέσα στο… ας πούμε, στη χώρα της Ιταλίας είναι η πρώτη στα πρωταθλήματα. Βέβαια, είχαμε κάποιες δαμάσεις, γιατί ο πατέρας μου είναι Μίλαν στην Ιταλία, αλλά αυτό το έκανε πιο ενδιαφέρον, όταν βλέπαμε τα παιχνίδια…! Και στην Αγγλία ο πατέρας μου είναι Λίβερπουλ και ο αδερφός μου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ εγώ είμαι Άρσεναλ. Είμαστε… εντελώς τρεις διαφορετικές ομάδες.

Και οι αγαπημένοι σου παίκτες; 

Τώρα, όσον αφορά τους παίκτες: Δεν είναι πολλοί. Δηλαδή θα πω από τον Παναθηναϊκό, που είναι ένας συγκεκριμένος, ο οποίος δεν παίζει πια, που είναι ο Βαζέχα, και από το εξωτερικό μπορώ να θυμηθώ τον Τιερί Ανρί από την Άρσεναλ. Άλλος… είναι αυτός, αλλά γενικά μου άρεσε όλο το στυλ παιχνιδιού. Μου άρεσε ότι δεν ήτανε ούτε αλαζονικοί ούτε… απλά τους ένοιαζε πώς να γίνουν αυτοί καλύτεροι. Και ειδικά ο Βαζέχα, έχει… ακόμα και τώρα ο χαρακτήρας του είναι… από τους καλύτερους που έχουμε στο χώρο, μπορώ να πω, γιατί έχω… [00:20:00]τόσα χρόνια έχω συναναστραφεί με αρκετούς ποδοσφαιριστές, οπότε μπορώ να σου πω… να πω με ακρίβεια ότι ξεχωρίζει.

Αναφέρθηκες πριν σε ένα παιχνίδι και με βάση αυτό υποστήριξες τη συγκεκριμένη ισπανική ομάδα. Το παιχνίδι αυτό ήταν τύπου στο playstation; Τώρα ίσως είναι μια χαζή ερώτηση αυτή που κάνω, αλλά και παίζεις έτσι ποδόσφαιρο, με φίλους σου κτλ.;

Ήτανε στο playstation, για την ακρίβεια ήταν στον υπολογιστή. Τότε ήταν το –και τώρα είναι–, γενικά είμαι φαν του Pro Evolution [PES] και έχω όλη τη συλλογή, είτε σε playstation είτε σε… στον υπολογιστή. Γενικά, το είχα πολύ μικρός το να ψάχνω ακόμα και τις μεταγραφές, πώς ήταν κάθε ομάδα σε όλα τα… τι έχουν κάνει κάθε μέρα σε όλα τα πρωταθλήματα. Ε, αυτό μπορεί να μου έτρωγε ώρες ατελείωτες, μέρες… Και το είχα, κάθε χειμερινή περίοδο που γίνονται οι μεταγραφές, κάθε καλοκαιρινή περίοδο που γίνονται οι μεταγραφές, εγώ τα έγραφα, παρόλο που υπήρχαν στο ίντερνετ, εγώ τα έγραφα! Και ήξερα, ακόμα και τώρα, ξέρω αρκετούς παίκτες, ξέρω σε ποια ομάδα παίζουν, βασικά, γιατί μου άρεσε, το βρήκα σαν χόμπι, μου άρεσε πάρα πολύ και από εκεί και πέρα, από εκεί είδα τους παίκτες της Οσασούνα τότε. Και λέω: «Δεν ξεκινάω με αυτή την ομάδα το πρωτάθλημά μου στο παιχνίδι;». Μέρα με τη μέρα που περνούσε, μου άρεσε ακόμη περισσότερο, μου άρεσε που πάλευε κ.ο.κ., που πάλευε να σωθεί, δεν είχε πολλά χρήματα, που λέμε –και στην πραγματικότητα γίνεται αυτό–, και μ’ έκανε να την ψάξω πολύ περισσότερο! Και χρόνο… χρόνο με το χρόνο, τότε είχανε περάσει και αρκετοί καλοί παίχτες από την ομάδα της Οσασούνα και μετέπειτα, το 2008/9, είχε πάει και ημιτελικά στο UEFA, οπότε μπορείς να φανταστείς τι χαμό έκανα τότε…! Ναι, αλλά αυτό, απ’ το ένα παιχνίδι στον υπολογιστή, στο playstation, μπορεί να σου δώσει το ερέθισμα στο να κάνεις κάτι, να ψάξεις περισσότερα πράγματα, πόσο μάλλον ν’ αγαπήσεις μια ομάδα –«ν’ αγαπήσεις»–, να αρχίσει να σου αρέσει μια ομάδα… με τα θετικά και τα αρνητικά.

Με τους φίλους σου πηγαίνεις στο γήπεδο; Και είναι της ίδιας ομάδας ή έχεις Ολυμπιακούς, Αεκτζήδες στην παρέα; 

Εννοείται αυτό! Γενικά, έχω απ’ όλες τις ομάδες, έχω και Ολυμπιακούς και Αεκτζήδες και Παοκτζήδες. Με τους φίλους μου έχω να πάω αρκετό καιρό, γιατί και αυτοί, όπου είπα πριν, προηγουμένως, δεν… έχουν χάσει λίγο το ενδιαφέρον τους για το ποδόσφαιρο, με όλα αυτά που γίνονται. Είναι πολλά εξωγηπεδικά και δε λύνονται οι διαφορές μέσα στο γήπεδο, που λέμε. Αλλά ναι, γενικά πήγαινα… η τελευταία φορά ήτανε ένα Παναθηναϊκός-ΑΕΚ, το 2018. Προφανώς γιατί ο φίλος μου ήτανε Αεκτζής, δέχτηκε να έρθει στο ΟΑΚΑ, αλλά ντάξει, είχα και έναν άλλο φίλο, που ήταν και αυτός Παναθηναϊκός. Πλέον μπορώ να πω και για το μπάσκετ, γιατί πάω αρκετά χρόνια στο μπάσκετ και το πρώτο παιχνίδι που πήγα ήταν το 2000, Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Απίστευτη ατμόσφαιρα, ειδικά το ΟΑΚΑ, όταν είναι γεμάτο, δημιουργεί κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το φανταστικό. Και αυτό έχουν να το λένε όλοι όσοι βρεθούνε και όσοι παίξουνε. Και γι’ αυτό ακόμα και τώρα, αν βλέπουμε συνεντεύξεις που δεν είναι αθλητών, όταν έρχεσαι και παίζεις στο ΟΑΚΑ, νιώθεις ρίγος στην όλη την ατμόσφαιρα Και τον τελευταίο αγώνα στο μπάσκετ ήταν το 2019, λίγο πριν ξεσπάσει το θέμα του ιού. [00:25:00]Πάλι κι αυτό Παναθηναϊκός- Ολυμπιακός, που είχα πάει και με φίλους, παρότι και διαφορετικής ομάδας, απλά ήθελα να το δουν...

Και τι σου αρέσει περισσότερο; Και τι σου αρέσει περισσότερο να παρακολουθείς εντέλει; Το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ; Πού έχεις έτσι πιο πολλή, έτσι, αδυναμία;

Μπορώ να πω ότι το καθένα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και τα δικά του θετικά πράγματα. Ωστόσο, είμαι λάτρης του ποδοσφαίρου. Ναι, ok, μπορεί να υπάρξει μια σοβαρή ατμόσφαιρα στο μπάσκετ, ειδικά στο ΟΑΚΑ, ή σε ένα άλλο κλειστό, με τόσο κόσμο γύρω, γενικά την ατμόσφαιρα που κάνεις, που κάνουμε εδώ στην Ελλάδα, ωστόσο στο ποδόσφαιρο, και σε οποιοδήποτε γήπεδο να πας, είτε στο εξωτερικό, νιώθω… νιώθεις, ρε παιδί μου, μια ιδιαίτερη… ένα ιδιαίτερο συναίσθημα. Γιατί, ντάξει, ξέρουμε πώς είμαστε σαν φίλαθλοι, σαν οπαδοί, εδώ στην Ελλάδα. Το ίδιο πράγμα… το ίδιο γίνεται και στα Βαλκάνια, γενικά, και στην Τουρκία, είμαστε λίγο πάνω-κάτω ίδιοι, όπως και στην Ιταλία, υπάρχουν πολλοί φανατικοί. Ωστόσο, στην Ισπανία και στην Αγγλία είναι κάπως πιο ήρεμοι, αλλά ωστόσο τώρα είναι τόσο… τώρα είναι τόσο πολλά τα γήπεδά τους. Και ειδικά όταν μπαίνεις μέσα σε ένα γήπεδο εβδομήντα χιλιάδων - ογδόντα χιλιάδων ατόμων, όλη αυτή η αίσθηση σε συνεπαίρνει από το πρώτο λεπτό. Κι ας μη φωνάζουνε κι ας μην πανηγυρίζουνε σαν εμάς! Είναι διαφορετικό το συναίσθημα, ενώ στο μπάσκετ δεν είναι τόσο εκρηκτικό, που λέμε.

Κατάλαβα. Γνωρίζω κι εγώ από τον πατέρα μου ότι υπάρχει και το ποδοσφαιρικό στοίχημα. Έχεις ασχοληθεί ποτέ, έτσι, να σπαταλήσεις ίσως κάποια χρήματα;

Μεγάλη ιστορία! Προφανώς, όσοι ασχολούνται με τα αθλήματα, το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο και γενικά με τον αθλητισμό έχουν λίγο το μικρόβιο του στοιχήματος μέσα. Ε, και θέλει να ‘χεις ότι ανήκει σε ένα άλλο επίπεδο, περιμένουν να βγάλουν χρήματα κι απ’ αυτό. Γιατί υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι, όσο καλά γνωρίζεις τον αθλητισμό και γενικά ένα άθλημα, πιστεύεις ότι μπορεί να σου αποφέρει κι ύστερα… και χρήματα. Μπορεί, μπορεί όντως να σου αποδώσει, αλλά είναι, πιστεύω, ελάχιστο, δηλαδή το βλέπω πολλά χρόνια τώρα και από άτομα που συναναστρέφομαι, δυστυχώς δε βγαίνει κανένας κερδισμένος –κακά τα ψέματα. Ναι, έχω ασχοληθεί, εννοείται, και όλο λέω ότι θα το περιορίσω ή θα το κόψω, γιατί εντέλει δεν αποδίδει κάτι, ίσα-ίσα για να περνάω το χρόνο μου, παραπάνω, αλλά όλο λέω ότι: «Τελικά δε θα το κόψω, θα το κόψω πιο μετά». Το αναιρώ συνέχεια και… είναι και πολλά άτομα έτσι, αλλά δυστυχώς, και δεν ξέρω τώρα, από τη στιγμή που μπήκαν οι στοιχηματικές εταιρείες στο παιχνίδι των αθλημάτων, πιστεύω ότι έχει αλλοιώσει λίγο τη μαγεία του κάθε παιχνιδιού. Μπορεί να είναι η ιδέα μου, απλά έτσι, μου έχει δώσει την εντύπωση.

Μάλιστα. Και θα ‘θελα επίσης να ρωτήσω το εξής: Θέλω, βασικά, να μου πεις την top ανάμνηση που έχεις, δική σου, εμπειρική από το ποδόσφαιρο, την καλύτερη, και μία που… δε θα ‘λεγα ακριβώς τη χειρότερη, αλλά είναι απ’ τις λιγότερο αγαπημένες αναμνήσεις, έτσι, στη διάρκεια που ασχολείσαι όλα αυτά τα χρόνια με το ποδόσφαιρο, προσωπική.

Ωραία. Εννοούμε για αγώνα ή γενικά πάνω στον αθλητισμό που έκανα;

Μπορεί να πεις και τα δύο. Ό,τι θες. Θέλω το top που θυμάσαι, ποδόσφαιρο, η καλύτερη ανάμνηση που έχεις, και ποδόσφαιρο, η χειρότερη ή η λιγότερο καλή.

Μπορώ να πω εύκολα τη χειρότερη: Είναι… το παιχνίδι στη Ριζούπολη, που ήτανε Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Παρόλο που το έβλεπα από την τηλεόραση, τότε είχε διακοπεί λόγω επεισοδίων στην αρχή και γινότανε… [00:30:00]γινόντουσαν πολλά πράγματα έξω από το γήπεδο. Παρόλο που ήτανε του 2003-4, ‘03-’04, ουσιαστικά το να υπάρχει ένα κλίμα εκφοβισμού εννοείται ότι είναι κατακριτέο, από οποιαδήποτε πλευρά, αλλά ντάξει, εκείνη τη στιγμή τύχανε πολλά πράγματα και υπήρξε ένα λάθος απ’ τη μεριά του Παναθηναϊκού, που δεν… απ’ τη μεριά της διοίκησης του Παναθηναϊκού, που δεν πήρε την ομάδα και να φύγει. Θυμάμαι ότι πετούσανε μέσα, με σκοπό να τραυματίσουνε τους παίχτες, πέτρες και ξυραφάκια με… μέσα σε χόρτα, που λέμε. Καλά, γενικά, η αποστολή έκανε 1 ώρα για να πάει! Είχαν πάει… κρεμόντουσαν πάνω από τη φυσούνα… Ντάξει, μπορεί να… αν κάποιος το ακούσει, προφανώς θα πει: «Τι άλλο θα έλεγες;», ενώ είμαι Παναθηναϊκός, αλλά πιστεύω ότι από τότε και γενικά ο χουλιγκανισμός είναι κατακριτέος παντού και δεν εξυπηρετεί κανέναν, δεν εξυπηρετεί πόσο μάλλον το ίδιο το ποδόσφαιρο, το ίδιο το άθλημα. Και γι’ αυτό, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια πάμε από –κρίμα που το λέω–, αλλά πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο. Αυτή ήταν η χειρότερη στιγμή, γιατί θυμάμαι ότι συναισθηματικά με είχε πειράξει πάρα πολύ, και γενικά πόσο μάλλον να βλέπω κάτι τέτοιες εικόνες από ανθρώπους, από γενικά, από φιλάθλους, από οπαδούς… για ένα παιχνίδι. Τώρα, η καλύτερη στιγμή ήτανε –πολλές ήτανε, θέλω να πω–, ωστόσο ήτανε όταν άνοιξε μόνο για μας, για μένα και τον αδερφό μου και γενικά για την οικογένεια… η Παιανία. Η Παιανία ήτανε το Προπονητικό Κέντρο του Παναθηναϊκού τότε, επί πολλά χρόνια, επί Βαρδινογιάννη και λίγο πιο μετά. Το να ανοίγεις, χωρίς να έχεις κάτι σαν μια εκδήλωση, ολόκληρο το Προπονητικό, που ξέρουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να μπεις, το να ανοίξει τις πύλες του μόνο για μας, χάρη στο… χάρη στο φίλο μας, τον κύριο Γκούμα, αυτό το θεώρησα ότι είναι η πιο σπουδαία στιγμή όλα αυτά τα χρόνια! Και ειδικά με… πόσο μάλλον να φωτογραφίζεσαι με όλους σαν να είσαι κι εσύ μέλος της ομάδας! Τόσο… δηλαδή έχω φωτογραφίες, που ήταν σαν να… βγάλαμε, η ποδοσφαιρική ομάδα… η ποδοσφιρική ομάδα να έβγαλε μια αναμνηστική φωτογραφία τότε. Γενικά, έχω πολλές όμορφες στιγμές, αλλά αυτό ήταν κάτι το ιδιαίτερο.

Πώς και δεν ασχολήθηκες εσύ επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο; Έχεις και τους γνωστούς, θα μπορούσες ίσως να γραφτείς σε μια… στην ομάδα παίδων του Παναθηναϊκού. 

Θα μπορούσαμε και εγώ και ο αδερφός μου, ωστόσο υπήρχε ένα θεματάκι τότε… Είχε μια νοοτροπία ο πατέρας μου, του ότι, επειδή έχω ύψος, και ο αδερφός μου, να με γράψει σε μπάσκετ, σε ομάδα μπάσκετ. Εγώ δεν ήθελα. Υπήρχε η αντιπαράθεση αυτή: «Θέλω», «Δε θέλω» κ.ο.κ., με αποτέλεσμα να μη γραφτώ. Βέβαια, μπορώ να πω ότι παρόλο που δε γράφτηκα σε μια ομάδα, όπως είπες, Ελπίδων του Παναθηναϊκού, των νέων του παναθηναϊκού, ασχολήθηκα με το ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά. Είχα γραφτεί σε τοπικές ομάδες εδώ στην Καρδίτσα, έπαιξα κιόλας, πόσο μάλλον και στα σχολικά… στις σχολικές ομάδες, ήμουν μέσα σε όλες και μετά φέραν [Δ.Α.]. Βέβαια, μπορώ να σου πω την αλήθεια ότι.... μία αλήθεια είναι ότι, αν πήγαινα στον προπονητή σε μια ομάδα νέων, πιστεύω ότι θα είχαμε μπροστά μας κάτι καλό να κάνουμε, αλλά ήταν αυτή η αντιπαράθεση. Δεν πειράζει, ίσως και… ήταν κάπως… όλα… είναι αυτό που λέμε, όλα εκεί γίνονται για κάποιο λόγο. Ίσως αυτός ο δρόμος να μου άνοιξε έναν άλλο δρόμο, οπότε δεν… δεν κατακρίνω τίποτα. Ξέρω να παίζω ποδόσφαιρο ακόμα–

Μόλις–

Έπαιζα πιο παλιά, οπότε…

Μόλις μπορέσουμε να έρθουμε σε μια κανονικότητα μετά τον κορωνοϊό, κάποια στιγμή, θα είναι από τα πρώτα πράγματα που θα κάνεις να πας στο γήπεδο; [00:35:00]Να παρακολουθήσεις αγώνα;

Ας ελπίσουμε… ας ελπίσουμε να τελειώσει σύντομα όλο αυτό με τον ιό και είναι… είναι από τα πρώτα πράγματα που θα κάνω, κι αν όχι σε ποδόσφαιρο, θα είναι σε μπάσκετ. Γιατί μου έχει λείψει το πράγμα, γιατί το θεωρούσαμε δεδομένο, δηλαδή επειδή ήταν ανοιχτά, ε, θα μπορούσαμε να πάμε μία φορά. Ωστόσο, τώρα βλέπουμε, με όλη αυτή την κατάσταση, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οπότε είναι από τα πρώτα πράγματα και μακάρι να μου δοθεί η ευκαιρία να πάω στο εξωτερικό, να δω από κοντά έναν άλλον αγώνα, και εννοείται να παίξω κιόλας ποδόσφαιρο, γιατί είχα μια ομάδα, παίζαμε, λόγω του ιού σταμάτησε όλο αυτό, το πρωτάθλημα, και μακάρι –αυτό ευελπιστούμε– να τελειώσει γρήγορα, με όσο το δυνατόν λιγότερο απώλειες, που λέμε, για όλο τον κόσμο και να επιστρέψουμε σε αυτό που ξέρουμε, στην κανονικότητα.

Μάλιστα! Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, εύχομαι καλή συνέχεια σε όλα!

Εγώ ευχαριστώ! Καλή συνέχεια και στο έργο που κάνεις. Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να πάνε όλα καλά για όλους μας και για όλο τον κόσμο, να φύγουμε, όπως είπαμε, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ν’ ανοίξουν όλα και όσο το δυνατόν, να εκτιμάμε αυτά που έχουμε, που λέω εγώ, γιατί, όπως είπαμε, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Μακάρι!

Σ’ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες!

Να ‘σαι καλά!