[00:00:00]Καλησπέρα.

Καλησπέρα.

Ονομάζεσαι;

Ονομάζομαι Χάρης.

Το επίθετο;

Δούμουρας.

Ωραία. Πόσων χρονών είσαι, Χάρη; Πες μας λίγα πράγματα για σένα.

Είμαι 21. Μένω στην Αθήνα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Υποτίθεται ότι σπουδάζω. Αυτά.

Γιατί «υποτίθεται»;

Γιατί δεν πατάω πάρα πολύ, είναι η αλήθεια.

Έχεις αδέρφια;

Όχι, μοναχοπαίδι.

Εργάζεσαι;

Ναι, εργάζομαι ως drag queen και ως χορευτής μερικές φορές.

Τι χορό;  

Vogue κυρίως. Γενικά ασχολούμαι με τη διασκέδαση, διασκεδάζω τον κόσμο.

Όταν λες «drag queen»; 

Drag queen είναι… Το drag ουσιαστικά είναι μια μορφή τέχνης, στην οποία άτομα, είτε αγόρια, είτε κοπέλες, είτε οπωσδήποτε μπορεί να προσδιορίζεται ο καθένας, φοράει θηλυκά ρούχα, περούκες, μακιγιάζ, γενικά ντύνεται ως μία persona, η οποία διαλέγει ο ίδιος, και κάνει show, διασκεδάζει τον κόσμο. Μπορεί μία drag queen να είναι κωμικός, να χορεύει, να τραγουδάει, να κάνει lipsing. Γενικά, είναι μια μορφή παραστατικής τέχνης.

Εσύ τι κάνεις κυρίως στο drag; Τι σου αρέσει από αυτά που μου είπες;

Από όλα κάνω. Κυρίως κάνω lipsing, χορό και γενικά σε πιο κωμικά μονοπάτια ασχολούμαι. Το drag ουσιαστικά είναι μία τέχνη, στην οποία αποκτάς μία θηλυκότητα, λειτουργείς μέσα σε μία θηλυκότητα, η οποία δεν είναι απαραίτητο ότι υπάρχει και στην καθημερινότητά σου ή το ότι προσδιορίζει κάτι για σένα, απλά είναι μία μορφή επικοινωνίας με τον κόσμο, μία μορφή διασκέδασης, η οποία προσφέρεις, μέσα από χαρακτηριστικά, τα οποία η κοινωνία θεωρεί θηλυκά. Αυτό δεν είναι κανόνας. Μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί το drag και να βγαίνει σαν εξωγήινος, σαν χταπόδι, σαν το οτιδήποτε. Απλά το πιο κλασικό είναι να εκφράζεσαι μέσα από μία μορφή θηλυκότητας. Υπάρχει βέβαια και το αντίστοιχο, το οποίο λέγεται drag king, στο οποίο εκφράζεσαι μέσα από μία αρσενική μορφή. Αυτό που ουσιαστικά μου αρέσει είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο binary, που λέμε, δεν υπάρχει κάποιο δίπολο. Μπορείς να διαλέξεις έναν χαρακτήρα, μία persona, η οποία να ανήκει οπουδήποτε θέλει ανάμεσα στο φάσμα των φύλων και ουσιαστικά είναι radical, είναι queer αυτό που κάνω εγώ πιο πολύ. Δηλαδή είναι αυτό το περίεργο, αυτό που δεν συναντάς στην καθημερινότητά σου. Είναι ωμό, θα μπορούσε να πει κανένας, η μορφή του drag, με την οποία ασχολούμαι. Είναι κάτι, το οποίο ο καθένας το βρίσκει στην πορεία, δηλαδή εγώ άρχισα βλέποντας άτομα, τα οποία έκαναν drag, και έλεγα ότι: «Τι ωραίο!», ξέρω γω. «Θα ήθελα να κάνω και εγώ». Και μετά γνώρισα διάφορα άτομα που μου είπαν τις δικές τους εμπειρίες και ουσιαστικά, επειδή έχω ασχοληθεί και λίγο με το θέατρο, το είδα σαν μία εμπειρία να κάνω ένα one woman show, αν θες. Οπότε έχει και αυτό την πλακά του.

Πώς ήταν η πρώτη φορά που έκανες;

Α, λοιπόν! Είχα γνωρίσει λοιπόν μία drag queen, την οποία τη λένε Φιλοθέη, και είμασταν φίλοι, τέλος πάντων, και μιλάγαμε και συζητάγαμε και με είχε δει, όταν είχα διαγωνιστεί σε ένα ball, το οποίο είναι ο διαγωνισμός για vogue και διάφορα άλλα πράγματα, τα οποία είναι άλλη συζήτηση. Και μου λέει: «Θα σε ενδιέφερε, ξέρω γω; Θα ήταν πολύ ωραία». Κάτι του λέω: «Ναι, το έχω σκάφτει», οπότε κανονίσαμε μαζί το πρώτο μου show, το οποίο ήταν στο «BΕqueer», ένα queer-friendly μαγαζί στο Γκάζι. Και με τη βοήθεια της Φιλοθέης λοιπόν κατάφερα και έκανα το πρώτο μου show, το οποίο ήταν αγχωτικό, αλλά τόσο απελευθερωτικό! Δηλαδή, με το που έβαλα την περούκα και βάφτηκα και τα ρούχα, ήμουν σε φάση ότι τώρα είμαι κάποιος άλλος και μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, τύπου σαν να φόραγα μια μάσκα. Και μου άρεσε πολύ που είχε θετική απήχηση από τον κόσμο, ότι τους διασκέδαζα, ότι ήμουν εγώ υπεύθυνος για το ότι περνάγανε καλά, οπότε ήταν πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα.

Θέλεις να μου περιγράψεις μια διαδικασία προετοιμασίας, ας πούμε; Δηλαδή πριν το show τι κάνεις; Πώς προετοιμάζεσαι;

Λοιπόν, για να κάνεις ένα show, βασικά για να κάνω εγώ ένα show, τα πράγματα που ακολουθώ είναι τα εξής. Βρίσκω ένα concept. Αυτό το concept μπορεί να είναι ό,τι θέλω ή μπορεί να είναι κάτι, το οποίο να έχει σχέση με το θέμα που μπορεί να έχει το συγκεκριμένο πάρτυ, η συγκεκριμένη μέρα σε ένα μαγαζί, τέλος πάντων. Μετά βρίσκω κάποιο τραγούδι ή φτιάχνω ένα δικό μου mix, το οποίο [00:05:00]μπορεί να έχει μέσα χορό, μπορεί να έχει μέσα lipsing, μπορεί να έχει όλα μαζί, και φτιάχνω λοιπόν έναν ήχο, ένα κομμάτι μουσικό. Αποφασίζω λοιπόν τι θα κάνω, όσον αφορά χορευτικά, πρόζες, σκετσάκια, lipsing, το οτιδήποτε. Βρίσκω λοιπόν τι θα κάνω, το σκηνοθετώ εγώ ή χρησιμοποιώ αλλά άτομα, props, οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί, και μετά αποφασίζω το look. Λοιπόν, έχω βρει πάρα πολλά ρούχα, είτε που έχω δανειστεί, είτε που παίρνω από second hand, είτε που αγοράζω, και προσπαθώ να φτιάξω ένα look, ένα ντύσιμο, το οποίο να μην είναι καθημερινό, να είναι κάτι, το οποίο μπορεί να γράψει σε μία σκηνή, οπότε συνήθως τα look που χρησιμοποιώ έχουν λάμψη, έχουν όγκους. Είναι ρούχα θεατρικά κυρίως, ρούχα που δεν θα βρεις στην καθημερινότητά σου. Και μετά έρχεται το make-up και τα μαλλιά. Λοιπόν, αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να καλύψω όλα τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου, τα οποία δηλώνουν το γενετήσιο φύλο μου, που είναι αρσενικό. Αυτό το κάνω μέσα από μακιγιάζ. Χρησιμοποιώ μία πάρα πολύ βαριά βάση για το πρόσωπο, καλύπτω τα φρύδια μου και γενικά προσπαθώ να φτιάξω το πρόσωπο μου σαν να είναι ένας λευκός καμβάς, και μετά αρχίζω με πιο σκούρα χρώματα και με πιο ανοιχτά να κάνω φώτα και σκιά στο πρόσωπό μου, που δεν θα είχα κανονικά.  Οπότε προσπαθώ να δώσω το illusion το ότι τα χαρακτηριστικά μου γίνονται θηλυκά από αρσενικά. Και μετά αρχίζω να παίζω με τα χρώματα. Βάφω όχι απαραίτητα με έναν κλασικό τρόπο που θα βαφτεί μια κοπέλα η ένα αγόρι, ξέρω γω, για να βγει έξω. Βάφομαι πιο extreme, δηλαδή μπορεί να βάψω τα μαγουλά μου, αντί να βάλω ρουζ, να βάλω πράσινο, ή μπορεί να βάψω τη μύτη μου πορτοκαλί. Δηλαδή παίζω γενικά με τα χρώματα, δεν χρησιμοποιώ μία συγκεκριμένη τεχνική κάθε φορά. Αυτό που κάνω κάθε φορά είναι ότι ακυρώνω τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου για να ξεκινήσω με ένα νέο πρόσωπο, να γίνει μια μεταμόρφωση κάπως. Και μετά επιλέγω την περούκα. Αυτό έχει να κάνει μετά με χρηστικότητα, γιατί μπορεί εγώ να θέλω να φορέσω μια περούκα, η οποία να είναι κοκαλωμένη όλη με λακ πάνω, να είναι σαν αφάνα π.χ. Αυτό, άμα κάνω ένα show, στο οποίο θέλω να χορέψω, δεν έχει και πολλή κίνηση, οπότε δεν θα με βοηθάει, οπότε, όταν έχω κάποιο χορευτικό show, συνήθως φοράω κάτι που να έχει κίνηση. Όταν θέλω να κάνω κάτι θεατρικό, συνήθως φοράω κάτι, το οποίο να είναι δραματικό, τύπου με τα μαλλιά στον αέρα. Οτιδήποτε μπορεί να ταιριάξει στο κάθε show. Και γίνεται αυτό, κάποια μεταμόρφωση.

Υπάρχει κάποιο show, κάποιο ρούχο που να θυμάσαι χαρακτηριστικά ότι: «Αυτό το απόλαυσα!», ρε παιδί μου;

Ναι. Λοιπόν… Πέρυσι είχα λάβει μέρος σε μία performance στη Στέγη, η οποία ήταν το «Faster than light», που είχε γίνει μέσα στα πλαίσια του Athens Pride και είχε να κάνει με την queer κοινότητα, την LGBTQ και τη ψ, τον Zακ, που δολοφονήθηκε στην Ομόνοια. Ήταν μια performance, η οποία είχε μέσα χορό και ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο είχαμε φτιάξει, το οποίο έγινε στη Στέγη, και είχαμε γκαρνταρόμπα ουσιαστικά από τους σκηνοθέτες, τον Thomas και τον Kentaro, που ήταν υπεύθυνοι ουσιαστικά για αυτό το project. Και σε αυτό το project λοιπόν φόραγα μια μαύρη πλισέ φούστα γυαλιστερή. Σε αυτό το project λοιπόν έκανα πολλές στροφές και τέτοια, οπότε αυτή η φούστα, επειδή ήταν πλισέ, άνοιγε και γινόταν σαν λουλούδι, σαν βεντάλια, τέλος πάντων. Και ήταν, τύπου, την είχα ερωτευτεί, πραγματικά τη φόραγα συνέχεια και απλά έκανα γύρω-γύρω στροφές. Και όταν τέλειωσε λοιπόν αυτό το project, οι σκηνοθέτες μου είπαν ότι: «Θα σου δώσουμε τη φούστα, επειδή πλέον τη φοράς, έχει γίνει κομμάτι σου και δεν μπορούμε να τη δούμε, ξέρω γω, να τη φοράει κάποιος άλλος», οπότε μου χάρισαν τη φούστα αυτή, και πλέον τη φοράω σαν φούστα, σαν φόρεμα, δηλαδή έχει πάρα πολύ μεγάλη χρηστικότητα, γιατί ουσιαστικά είναι ένα πλισέ ύφασμα, μαύρο, γυαλιστερό με ένα ελαστικό για ζώνη. Οπότε μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις, το έχω φορέσει με χίλιους τρόπους. Και είναι το αγαπημένο μου, γιατί έχει και συναισθηματική αξία και είναι το μεγαλύτερο πράγμα που έχω κάνει, εντός εισαγωγικών, και είναι και επίσης τέλειο ρούχο.

Πρέπει να ήταν ωραίο δώρο.

Ναι, πραγματικά.

Μου είπες πριν, και ήθελα να σε ρωτήσω… Είπες ότι υπάρχει μία persona.

Ναι.

Εσύ έχεις κάποιο όνομα;

Ναι, εμένα με λένε Γλάστρα. Το όνομα αυτό βγήκε, όταν με τη Φιλοθέη λοιπόν προσπαθούσαμε να βρούμε τι θα κάνουμε στο πρώτο μας show. Έπρεπε να βρούμε και ένα όνομα. Είχανε πέσει πάρα πολλά ονόματα στο τραπέζι, τα οποία ούτε καν θυμάμαι, αλλά δεν μας άρεσε κανένα. Και ήταν μία μέρα πριν το show ή δυο, δεν θυμάμαι[00:10:00], και μου στέλνει μήνυμα και μου λέει: «Λοιπόν, πρέπει να βρούμε ένα όνομα». Και λέω: «Δεν έχω σκεφτεί κάτι». Και μου λέει: «Πρέπει να σκεφτείς κάτι, γιατί πρέπει να φτιάξουμε το event, σε δυο μέρες έχουμε show». Λοιπόν… Και λέω: «Ωραία, να βρούμε ένα προσωρινό όνομα και να το αλλάξουμε κάποια στιγμή, ρε παιδί μου; Να βρούμε κάτι προσωρινό για μεθαύριο;». Μου λέει: «Σαν τι;». Λέω: «Δεν ξέρω, προσωρινά Μαρία!». Και μου λέει: «Tι είναι αυτό;». «Όνομα!» Μου λέει: «Όχι, πρέπει να βρούμε κάτι άλλο». Και ήταν δίπλα μου ένα φωτιστικό δαπέδου και του λέω: «Φωτιστικό δαπέδου!». Μου λέει: «Δεν κάνει αυτό, κάτι άλλο». Λοιπόν, και δίπλα στο φωτιστικό δαπέδου ήταν μια γλάστρα.  Εκείνη την ώρα στην τηλεόραση έπαιζε μια εκπομπή από αυτά τα κλασικά μεσημεριανά, δεν θα πω ποια είναι, για να μην κάνω διαφήμιση, και ήτανε η κλασική κοπέλα που κάθεται με τα χαρτιά της και, ενώ παίρνει κάποια τηλεθεάτρια τηλέφωνο, κάθεται χαμογελαστή και δεν κάνει τίποτα. Οπότε ξαφνικά έκανα τη σύνδεση του «γλάστρα», επειδή διπλά στο φωτιστικό ήταν μια γλάστρα, και η γλάστρα που έχουν, ρε παιδί μου, στις εκπομπές στην τηλεόραση. Οπότε, επειδή γενικά εγώ στην persona μου έχω βάλει τα χαρακτηριστικά το ότι είναι μια ξανθιά κοπελίτσα, χαζή, ξέρω γω, χαζοχαρούμενη και τέτοια... Όχι από την άποψη του στερεοτύπου, αλλά από την άποψη του ότι είναι ένας χαρακτήρας, ο οποίος για μένα είναι πολύ χιουμοριστικός. Οπότε του λέω: «Γλάστρα!». Και μου λέει: «Τι είναι το “Γλάστρα”;» Λέω: «Γλάστρα!». Και μου λέει: «Ωραία –μου λέει–, το ’χουμε». Και από τότε με λέγανε Γλάστρα και μετά το εξέλιξα τόσο πολύ και ταίριαξε τόσο πολύ με τον χαρακτήρα μου, που από προσωρινό έγινε μόνιμο, οπότε πλέον είμαι η Γλάστρα.

Όταν λες «ταίριαξε με τον χαρακτήρα σου»; Υπάρχει η Γλάστρα στην καθημερινότητά σου με κάποιον τρόπο;

Προφανώς και υπάρχει. Η Γλάστρα, ουσιαστικά, ο χαρακτήρας της Γλάστρας είναι εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα του Χάρη, όταν είναι σε πολύ μεγάλη χαρά και σε πολύ μεγάλη έκσταση. Από την άποψη του ότι έχω, ρε παιδί μου, στην καθημερινότητά μου τις κλειστές μου. Μπορεί μια μέρα να μην έχω όρεξη, μπορεί μια μέρα να πετάω από τη χαρά μου, και ο εαυτός μου, του Χάρη, που ευχαριστιέμαι πιο πολύ είναι, όταν παλιμπαιδίζω, αν θες, και είμαι χαρούμενος με αυτό που κάνω και απλά δεν σκέφτομαι τίποτα και λέω ότι απλά θα ζήσω τη στιγμή και θα είμαι μια γλάστρα, δηλαδή δεν θα σκέφτομαι τι θα κάνω και θα είμαι απλά χαρούμενος και θα κάνω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό. Οπότε ήθελα να έχω πιο πολύ από αυτό μέσα στην καθημερινότητά μου και αποφάσισα ότι η persona που θα φτιάξω θα είναι κάτι, το οποίο εγώ ευχαριστιέμαι να κάνω έτσι και αλλιώς. Οπότε πήρα τα θηλυκά χαρακτηριστικά, τα οποία έχω, γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουμε αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, ασχέτως σεξουαλικότητας ή φύλου, και τα έκανα extreme, τα έβαλα σε έναν extreme βαθμό και έβαλα μέσα τα χαρακτηριστικά, τα οποία έχω, όταν είμαι σε αυτή τη χαζοχαρούμενη κατάσταση, την οποία λατρεύω. Οπότε έτσι βγήκε η Γλάστρα και είναι αυτό, είναι ο χαρακτήρας που θα πει τη βλακεία του, θα κάνει τον κόσμο να γελάσει με τις βλακείες που θα πει, αλλά μπορεί, ρε παιδί μου, και, άμα του την πεις, ρε παιδί μου, να σου πει ότι:« Ώπα!», ξέρω γω. «Wait!»

Μου είπες πριν ότι δεν έμενες εδώ. Μένεις τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.

Ναι.

Οι γονείς σου μένουν εκτός Αθηνών;

Nαι, είμαι από μία μικρή πόλη της Πελοποννήσου. Εκεί μεγάλωσα μέχρι και τα 17 και μετά έφυγα για να έρθω να σπουδάσω. Δεν έχω και πάρα πολλές επαφές, όχι με τους γονείς μου, με την πόλη. Πηγαίνω τα Χριστούγεννα και το Πάσχα για να δω και τους δικούς μου. Μένουν λοιπόν εκεί. Έχω κάνει και πρόσφατα coming out στους γονείς μου ως gay αγόρι.

Ως drag queen;

Ως drag queen, όχι, αλλά, επειδή ασχολούμαι και με τον χορό και με το θέατρο, γενικά με τις τέχνες, γνωρίζουν ότι, όταν κάνω κάποιο show, φοράω ίσως γυναικεία ρούχα ή τακούνια ή και να μην είμαι ακριβώς in drag, μπορεί να ντυθώ κάπως πιο εκκεντρικά, όπως θεωρεί η κοινωνία, η ετεροκανονική κοινωνία, για να κάνω κάποιο show. Και τους έχω πει ότι χρησιμοποιώ τέτοια μέσα και τέτοια ρούχα και τέτοια θηλυκά χαρακτηριστικά για να κάνω κάποιο show καθαρά σε μια μορφή τέχνης, το οποίο στέκει από μόνο του. Απλά δεν τους έχω εξηγήσει ακριβώς τι είναι το drag και πώς λειτουργεί και τι χαρακτηριστικά έχει και όλα αυτά, όχι γιατί ντρέπομαι ή ότι πιστεύω ότι δεν θα το καταλάβουνε, απλά ένα βήμα τη φορά, εάν θες. Kάποια στιγμή θα το πω. Ελπίζω κάποια στιγμή να έρθουν να με δουν και σε κάποιο show μου. Δηλαδή δεν θεωρώ ότι θα υπάρξει κάποιο τεράστιο πρόβλημα από τη στιγμή που έκανα το coming out και τους πήρε λίγο καιρό, αλλά πλέον είναι ok. Eντάξει, δεν χαίρονται, αλλά έχουν αρχίσει να το αποδέχονται, το οποίο είναι το πλέον φυσιολογικό. Θεωρώ ότι όλοι οι γονείς, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι, κάποια στιγμή θα αρχίσουν να αποδέχονται το οτιδήποτε. Αλλά, ναι, το ξέρουν, δεν ξέρουν ακριβώς τι κάνω, αλλά ξέρουν μέσα σε εισαγωγικά τι κάνω και[00:15:00] τους έχω εξηγήσει ότι είναι καθαρά μια μορφή τέχνης.

Θα ήθελες να έρθουν να σε δουν κάποια στιγμή;

Ναι, full. Θα ήθελα πάρα πολύ. Θα ήθελα μόνο και μόνο από την άποψη του ότι έχουν έρθει να με δουν σε παραστάσεις θεατρικές που έχω παίξει, έχουν έρθει να με δουν σε άλλα πράγματα καλλιτεχνικά που έχω κάνει. Γιατί να μην μπορούν να έρθουν να με δουν και σε αυτό, το οποίο είναι κάτι, το οποίο πλέον μπορώ να κάνω και ως επάγγελμα; Βέβαια πιο ερασιτεχνικά, αλλά και πάλι, από τη στιγμή που πληρώνεσαι για να κάνεις κάτι, παύεις να είσαι ερασιτέχνης, άσχετα αν υπάρχουν άτομα, τα οποία μπορεί να είναι καλύτερα από σένα. Όχι από άποψη… Αυτό είναι υποκειμενικό. Αλλά μια επαγγελματίας drag queen θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα άτομο, το οποίο βιοπορίζεται αποκλειστικά και μόνο από αυτό και κάνει την εβδομάδα κάποιο show, παίρνει χρήματα από αυτό. Δηλαδή εγώ πιο πολύ ασχολούμαι με τον χορό σε συνδυασμό με το drag, σε συνδυασμό με όλα αυτά τα πράγματα, και φτιάχνω κάποια show και μπορεί να πληρώνομαι από αυτό. Αλλά και πάλι θεωρώ ότι το πόσο ασχολείσαι και το τι έχεις καταφέρει δεν σε κάνει επαγγελματία ή μη επαγγελματία.

Και πότε είναι το επόμενο show που ετοιμάζεις;

Σήμερα.

Σήμερα;

Nαι, η αλήθεια είναι ότι σήμερα ετοιμάζομαι για να κάνω show στο «BEqueer». Τώρα δηλαδή που θα κλείσουμε θα πρέπει να αρχίσω να ετοιμάζομαι, οπότε, ναι, με πέτυχες την κατάλληλη μέρα.

Τι έχεις ετοιμάσει;

Έχω ετοιμάσει μαζί με τη Chraja ένα τηλεπαιχνίδι σαν το «Ραντεβού στα τυφλά», το οποίο λέγεται «Τυφλό μπουκέτο», και ουσιαστικά θα κάνουμε τις παρουσιάστριες για να βρούμε το ταίρι στα άτομα του μαγαζιού, οπότε θα ανεβάζουμε τύπου στο stage κόσμο και θα τους κλείνουμε τα ματιά και θα κάνουν ερωτήσεις σε άτομα για να απαντάνε και θα διαλέγουν κόσμο, τύπου πιο σαν να παίζουμε «Ραντεβού στα τυφλά». Αλλά θα έχει πλάκα για τον κόσμο, δηλαδή αυτά τα διαδραστικά τα αγαπάει ο κόσμος, γιατί ουσιαστικά έχει συνηθίσει να βλέπει κάποιο drag show, στο οποίο θα πίνει το ποτό του, θα ανεβαίνει μία drag queen στη σκηνή, θα τραγουδάει κάτι, θα κάνει lipsing, θα χορεύει για τέσσερα λεπτά, θα κατεβαίνει και μετά θα συνεχίζει η μουσική. Αλλά αυτό, το ότι έχει την ευκαιρία ο κόσμος να ανεβεί στη σκηνή αυτός και να παίξει και να ασχοληθεί, να αλληλεπιδράσει με τις drag queens, να αλληλεπιδράσει με άλλον κόσμο, έχω παρατηρήσει ότι ο κόσμος ενθουσιάζεται. Οπότε κανονίζουμε μια στο τόσο και κάνουμε τέτοια διαδραστικά παιχνιδάκια και έχουνε πολλή πλακά! Και έχουν πιει κιόλας, οπότε λένε ασυναρτησίες και περνάμε όλοι καλά.

Ο κόσμος που συμμετέχει ανήκει στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα; Ως κοινό, εννοώ…

To «BEqueer», το συγκεκριμένο μαγαζί, είναι ένα queer-friendly μαγαζί. Αυτό τι σημαίνει; Αυτό σημαίνει το ότι είναι ένα safe space, ένας χώρος, στον οποίον μπορεί ο καθένας να έρθει, να είναι όπως θέλει, να κάνει ό,τι θέλει, μέσα στα πλαίσια του consent. Δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να πάει να βιάσει κάποιον, αλλά μπορεί να έρθει οποιοσδήποτε, ασχέτως σεξουαλικότητας, ασχέτως φύλου, ασχέτως πώς μοιάζει, πώς είναι. Και απλά είναι ένας χώρος, στον οποίον δεν υπάρχει κριτική, αν θες, δηλαδή μπορεί να έρθει κάποιος και να φοράει μια γόβα και μια φούστα και δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο κόσμος είναι πιο απελευθερωμένος, από την άποψη του ότι δεν έχει ταμπού, δηλαδή δεν θα κάτσει με το ποτό του απλά να πιει το ποτό του, να μην χορεύει. Θα χορέψει, θα επικοινωνήσει, θα μιλήσει με τον κόσμο. Δηλαδή είναι πραγματικά κάθε μέρα σαν να είναι ένα πάρτυ, χωρίς απαραίτητα το κλασικό, του ότι βγαίνω με το πότο μου. Αγαπάει ο κόσμος να αλληλοεπιδρά και θεωρώ ότι σε κάποιο άλλο μαγαζί ίσως αυτό να μην είχε τόση μεγάλη επιτυχία, γιατί ο κόσμος δεν το κάνει αυτό. Δηλαδή δεν βγαίνει για να χορέψει, για να επικοινωνήσει. Βγαίνει για να βγάλει δύο story και να πει ότι κάτι έκανε.

Άρα στην ουσία το drag είναι σαν να ενθαρρύνει τον κόσμο να είναι πιο κοινωνικός, ε;

Ε, ναι. Μαγαζιά, τα οποία έχουν drag show και έχουν τέτοιες μορφές τέχνης, τα περισσότερα, εντός εισαγωγικών, νομίζω ότι κατευθείαν ο κόσμος έρχεται όχι μόνο για να πει ότι: «Βγήκα για να πιω ένα πότο», ή ότι γίνεται μάρτυρας σε μία μορφή τέχνης. Πώς να το εξηγήσω… Γίνεται μάρτυρας σε ένα show, το οποίο είναι ότι θα του περάσει κάτι, θα τον προβληματίσει ή απλά θα τον κάνει χαρούμενο. Δηλαδή δεν υπάρχουν hard feelings, είναι όλοι χαρούμενοι που είναι εκεί. Δεν βγαίνει κάποιος για να πει ότι: «Α, βγήκα και κάτι έκανα».

Λείπει λίγο από την καθημερινότητά μας αυτό…

Λείπει πολύ από την καθημερινότητά μας, και ίσως εγώ να έχω μπει σε μία φούσκα[00:20:00], που αυτό πλέον μου φαίνεται το φυσιολογικό, γιατί θυμάμαι ότι, όταν έβγαινα και περισσότερο σε αλλά μαγαζιά, γιατί πλέον δεν προλαβαίνω, καμία σχέση δεν είχε. Όταν ανακάλυψα την κοινότητα και όλο αυτό, το ότι δεν υπάρχουν ταμπού, από την άποψη του ότι δεν θα ντραπεί κάποιος να χορέψει, δεν θα ντραπεί κάποιος να ανεβεί στο stage και να κουνηθεί στην Britney Spears… Είναι μία χαρούμενη ατμόσφαιρα που δεν τη βρίσκεις συχνά, και ειδικά στην Ελλάδα τώρα του ’20 δεν τη βρίσκεις σχεδόν πουθενά. Οπότε, ναι…

Άρα ενθαρρύνεις τον κόσμο να έρθει στα πάρτυ σας.

Ενθαρρύνω τον κόσμο να μην σκέφτεται πολύ, να μην υπερσκέφτεται. Ενθαρρύνω τον κόσμο, αν θέλει και νιώθει ότι θέλει να χορέψει, όταν παίζει Lady Gaga, να χορέψει, όταν παίζει Lady Gaga και να μην σκεφτεί ότι: «Τι θα πει ο διπλανός μου;».

Μελλοντικά τι σκέφτεσαι για το drag show; Θα ήθελες να το εξελίξεις με κάποιον τρόπο;

Προφανώς. Γενικά, δεν μου αρέσει να ακολουθώ κάποιον δρόμο έτοιμο, να βαδίζω στα χνάρια κάποιου ή το οτιδήποτε. Αλλά έχω πάρει πάρα πολύ μεγάλη έμπνευση από τη Chraja, η οποία είναι μια performer, drag queen, χορεύτρια, τέλος πάντων, είναι μία performer, που είναι και φίλη μου και με έχει βοηθήσει πολύ σε όσον αφορά αυτό το κομμάτι, και έχω καταλήξει στο ότι θέλω να ασχοληθώ με τα πάντα. Δηλαδή θέλω να δω τι εφαρμογές μπορεί να έχει η μορφή του drag στον χορό, στο θέατρο, και όχι μόνο σε μορφές τέχνης, σε αλλά πράγματα. Στο γραφείο, στο–

Στο γραφείο;

Ναι, δηλαδή τι θα μπορούσε να κάνει μια drag queen, αν δεν ήταν drag queen μόνο στη μορφή του show και τύπου ξύπναγε έτσι έτοιμη; Δηλαδή θέλω να το πάω σε κάποια αλλά κομμάτια. Αυτό βέβαια είναι ένα project, το οποίο δεν θα γίνει αύριο, θα γίνει μετά από ορισμένα χρόνια. Αλλά έχω βλέψεις του να μην κάνω απλά ένα show τη βδομάδα π.χ., δύο σόου τη βδομάδα και αυτό, δηλαδή θέλω να το πάω κάπου αλλού και γενικά μιλάω για διάφορα πράγματα. Π.χ. τώρα ετοιμάζουμε κάποιο project, το οποίο δεν ξέρω αν θα γίνει, αλλά έχει να κάνει με αυτοσχεδιαστικό θέατρο και ουσιαστικά έχουμε μαζευτεί άτομα και κάνουμε αυτοσχεδιασμούς όλοι μαζί, ούτως ώστε να βγει κάποια ίσως παράσταση. Ουσιαστικά, αυτό που με ενδιαφέρει είναι το πώς θα μπορούσε να αλληλεπιδράσει μία drag queen με τον κόσμο εκτός stage, το οποίο δεν ξέρω αν θα γίνει, ποτέ θα γίνει και αν θα πέτυχει, αλλά γενικά δεν θέλω να μένω στάσιμος, θέλω να κάνω πάρα πολλά πράγματα.

Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Άρα, στην ουσία, αυτό που είπαμε και πριν, ότι το drag υπάρχει και στην καθημερινότητα με κάποιον τρόπο…

Προφανώς. Πέρα από το μακιγιάζ, τα ρούχα και τις περούκες, το drag έχει να κάνει με τον χαρακτήρα, με την αντιμετώπιση, αν θες, σε πολλά πράγματα. Όταν είμαι out of drag, με τα καθημερινά μου ρούχα, μπορεί να έρθω αντιμέτωπος με κάτι και να το προσπεράσω ή να μην ασχοληθώ με αυτό. Όταν είμαι in drag π.χ. και μπορεί να είμαι έξω από το μαγαζί να καπνίζω –γιατί δεν επιτρέπεται λόγω του αντικαπνιστικού νόμου να καπνίζεις μες στο μαγαζί, οπότε βγαίνουμε έξω όλες οι drag queen και καπνίζουμε και λεμέ τα νέα μας–, μπορεί να έρθω εκεί λοιπόν αντιμέτωπος με κάποια κατάσταση, όχι απαραίτητα αρνητική, κάποιο σχόλιο, ή και θετική, και το αντιμετωπίζω τελείως διαφορετικά από ό,τι θα το αντιμετώπιζα και επειδή έχω ντυθεί, αλλά και επειδή μπαίνεις εκείνη τη στιγμή σε έναν άλλον χαρακτήρα, οπότε κατευθείαν όλα σου τα πράγματα τα αντιμετωπίζεις αλλιώς, ό,τι σου συμβαίνει.

Δηλαδή τι σου έχει μάθει η Γλάστρα;

Ου, καλά! Να ’μασταν εδώ πέντε ώρες, να σ’ τα έλεγα όλα. Λοιπόν, μου έχει μάθει να αντιδρώ, από την άποψη του ότι, όταν είμαι ο Χάρης, θα φορέσω τα ακουστικά μου, θα φορέσω μια κουκούλα, δυο γυαλιά –δυο γυαλιά… ένα γυαλί, τέλος πάντων– και θα βγω στον δρόμο και απλά δεν θα έχω ανοιχτές τις κεραίες μου. Ας πούμε, απλά θα πάω στη δουλειά μου, θα πάρω το λεωφορείο μου, το μετρό μου, και θα πάω στη δουλειά μου. Οπότε έχω καταλήξει να απομονώνομαι, να κλείνω τις κεραίες μου, να βάζω τις παρωπίδες μου και να κάνω αυτό που πρέπει να κάνω. Όταν είμαι η Γλάστρα όμως, παίρνω ερεθίσματα από παντού και παίρνω έμπνευση κιόλας από παντού. Και μπορεί π.χ. να περάσει κάποιος έξω από τον δρόμο, ενώ είμαι in drag έξω στο μαγαζί μαζί με αλλά παιδιά και με άτομα, τα οποία έχουν βγει, τέλος πάντων, έξω στο μαγαζί, και να φωνάξει κάτι, να σχολιάσει κάτι, και θα πάω διπλά στο αμάξι, θα του μιλήσω. Τύπου, θα κάτσω πάνω στο καπό και θα του πω: «[00:25:00]Τι έγινε;». Δηλαδή θα αντιδράσω, γιατί εκείνη τη στιγμή ξέρω ότι αυτός το κάνει, επειδή δεν γνωρίζει ή το ότι θέλει να δείξει το: «Ου!», ξέρω γω, «πούστης», και τέτοια, αλλά είναι αυτό, το ότι έχεις μία πανοπλία, έχεις μία προστασία, εντός εισαγωγικών, οπότε είμαι πιο ανοιχτός στο να own up to myself. Τώρα δεν ξέρω πώς να το πως στα Ελληνικά, γιατί είναι έκφραση. Οπότε, ναι, να είμαι πιο… Δεν μπορώ να βρω τη λέξη. Αλλά νομίζω το περιέγραψα.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία, που, από ό,τι λες και εσύ, είναι σαν να έχεις βρει τον εαυτό σου, υπήρχε κάτι που θα άλλαζες;

Κάτι που θα άλλαζα… Δεν ξέρω. Γενικά, προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι το τι θα άλλαζα, αν θα άλλαζα, τι θα ήταν διαφορετικό, γιατί δεν γίνεται να αλλάξεις κάτι. Οπότε προσπαθώ να μπαίνω στο mindset ότι είμαι σε μια κατάσταση αυτή τη στιγμή, στην οποία υπάρχουν τα τάδε στοιχεία. Τι θα κάνεις τώρα; Δηλαδή όχι τι θα μπορούσες να έχεις κάνεις για να είναι διαφορετικό. Τι θα κάνεις τώρα για να γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλεις. Γενικά λειτουργώ έτσι, ούτε σαν Χάρης ούτε σαν Γλάστρα δεν σκέφτομαι ότι: «Αχ, ξέρω γω, τι ωραία που θα ήταν, αν είχα κάνει αυτό!». Σε προφανή πράγματα μπορεί να το σκεφτώ, αλλά κατευθείαν έρχεται στο μυαλό μου το ότι: «Ok, τώρα είσαι εδώ. Τι θα κάνεις όμως για να το διορθώσεις ή για να το φτιάξεις;», ξέρω γω. Οπότε, ναι, λειτουργώ κάπως έτσι.

Αν ήσουν στην επαρχία που μεγάλωσες,–

Ναι.

–θεωρείς, θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα;

Προφανώς! Δεν θα ήμουν η Γλάστρα, δεν θα είχα συναντήσει βασικά τη Γλάστρα, γιατί τη γνώρισα. Ασχολήθηκα ουσιαστικά με τον χορό, με το drag, με την queer κοινότητα, με την LGBTQ και με όλα αυτά, επειδή ήρθα στην Αθήνα και γνώρισα τα άτομα που γνώρισα. Είναι συγκυρίες, ουσιαστικά. Εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Δεν ξέρω, δεν θεωρώ ενέργεια, σύμπαντα και τέτοια. Απλά πιστεύω ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Σιγουρά δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος, άμα δεν είχα έρθει στην Αθήνα και έμενα στην επαρχία. Αλλά χτες π.χ. συζητούσα με φίλους και συνεργάτες και λέγαμε ότι θα φτιάξουμε ένα ντοκιμαντέρ, ένα βίντεο, που θα είμαι στο ΚΤΕΛ και θα κατεβαίνω in drag από το λεωφορείο στο χωριό και θα έχουμε την κάμερα και θα παίρνω μια κότα αγκαλιά και θα πηγαίνω. Οπότε δηλαδή δεν έχω απορρίψει από μέσα μου την πόλη που μεγάλωσα, αλλά κάπως έχω κρατήσει ορισμένα πράγματα, τα οποία μπορεί να μου φανούν χρήσιμα, ή και άλλα πράγματα τα έχω απορρίψει από την καθημερινότητά μου, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν, και επίσης δεν ξέρω, αλλά κάποια στιγμή μπορεί να γίνει και αυτό, να κατεβώ in drag στο χωριό. Εντάξει.

Θα το ήθελες;

Ναι! Θα ήθελα να φτάσω σε αυτό το σημείο, να μπορώ να πάω στο χωριό in drag. Τύπου, θα ήταν: «Wow!». Φαντάσου τώρα μια drag queen, που δεν υπάρχει περίπτωση καν να με αναγνωρίσουν με όλα αυτά που θα έχω βάλει. Φαντάσου τώρα τους συγχωριανούς, που δεν έχουν ιδέα και δεν ξέρουνε… δεν έχουν έρθει, ρε παιδί μου, σε επαφή, να γνωρίζουν για αυτή τη μορφή τέχνης και γενικά για αυτή την κουλτούρα. Φαντάσου τώρα να σκάσουν τρεις κάμερες με δέκα άτομα και να κατέβουμε έτσι. Θα γίνει χαμός! Θεωρώ, θα ’ναι, αν γίνει, θεωρώ, θα είναι τύπου ΤΟ project!

Πάρα πολύ ωραία. Σε ευχαριστώ πολύ, Χάρη!

Εγώ ευχαριστώ.

Εύχομαι καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις.

Ευχαριστώ πολύ.