[00:00:00]Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Φρουξυλιάς Γεώργιος, είμαι από την ομάδα του Istorima και σήμερα βρίσκομαι στην Λάρισα με τον Παναγιώτη.

Καλησπέρα.

Καλησπέρα Παναγιώτη, θέλω λίγο να μας πεις αρχικά πώς ονομάζεσαι και λίγα πράγματα για εσένα.

Το όνομα μου είναι Παναγιώτης Ντόλας, έχω γεννηθεί στην Λάρισα. H αγάπη μου για την ζωγραφική με έφερε σε αυτήν την φάση να κάνω τατουάζ. Ξεκίνησα να ζωγραφίζω από το Δημοτικό μέχρι στο Λύκειο που ήθελα να δώσω για Καλών Τεχνών, που τελικά δεν έδωσα, και ασχολήθηκα με τη γραφιστική, πήγα σε μία ιδιωτική σχολή γραφιστικής στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασα γραφίστας, δούλευα σαν γραφίστας και στην πορεία με κέρδισε το tattoo.

Θέλω λίγο να μας πεις, αρχικά, πρώτες δημιουργίες ας πούμε γιατί είπες ότι ζωγράφιζες; Τι ζωγράφιζες, όταν ήσουνα μικρός;

Όταν ήμουνα μικρός, πήγαινα ζωγραφική σε μία λέσχη εκεί, σε έναν πολιτιστικό σύλλογο, βασικά, στη γειτονιά μου και ζωγράφιζα με λαδομπογιές τοπία. Έκανα πιο ρεαλιστικά πράγματα, όταν ήμουνα μικρός. Αλλά το έκανα κάθε Σάββατο ανελλιπώς από τις εννιά μέχρι τις δώδεκα το μεσημέρι ζωγράφιζα και ήταν κάτι το οποίο το γούσταρα φουλ. Στην πορεία, άρχισα να ζωγραφίζω κι άλλα πράγματα με πλαστικό, με νερομπογιά, με κάρβουνο και αποφάσισα ότι ήθελα να δώσω για Καλών Τεχνών. Όμως κάτι μου έκανε τσαφ και δεν έδωσα ποτέ για Καλών Τεχνών και έδωσα και πήγα σε μία σχολή γραφιστικής, γιατί με κέρδισε η γραφιστική σε μία φάση.

Η γραφιστική, όμως, κρύβει και ένα κομμάτι σχεδίου μέσα.

Ναι, βεβαίως. Η γραφιστική έχει πολύ βασικό τομέα την ζωγραφική, άσχετα αν χρησιμοποιείς τον υπολογιστή για την τυπογραφία. Σπούδασα γραφίστας, τελείωσα, ήμουν πέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσα σαν γραφίστας, δούλευα σαν γραφίστας στο «Block 33» δούλευα. Ήταν η βασική μου δουλειά. Έκανα τα γραφιστικά, αφίσες, φυλλάδια, εισιτήρια για τα event, όλα εκεί πέρα που γινότανε, ώσπου το 2011 μετά από παρότρυνση του Δημήτρη, ο οποίος θα άνοιγε ένα tattoo studio εδώ στη Λάρισα, με έβαλε στον χώρο του tattoo.

Εσύ μέχρι προηγουμένως δεν είχες κάποια επαφή;

Είχα επαφή, είχα φίλους στην Θεσσαλονίκη που κάνανε τατουάζ, πήγαινα στο studio, έβλεπα. Μου άρεσε το τατουάζ, είχα κάνει και εγώ τατουάζ πάνω μου πολλά, είχα πάει σε «Tattoo Convention» στην Αθήνα σαν επισκέπτης και σαν να κάνω tattoo εκεί δηλαδή πιο πριν. Είχα φίλους που ασχολούνταν με το tattoo και ήμουνα συνέχεια σε tattoo studio στην Θεσσαλονίκη και ρωτούσα, μάθαινα, γενικά, για το tattoo. Μέχρι που μου είπε ο Δημήτρης να του κάνω τα γραφιστικά και να είμαστε μαζί στο μαγαζί, το οποίο θα άνοιγε το 2011 στην Λάρισα, στην Ιουστινιανού, και τότε ξεκίνησα εγώ να κάνω και tattoo, το 2011. Ο Δημήτρης ξεκίνησε πιο πριν, δυο-τρία χρόνια πιο πριν.

Να πούμε ότι ο Δημήτρης είναι ο συνεργάτης σου.

Ναι, είμαστε συνεργάτες, είμαστε μαζί στο «Walk The Line» και συνέταιροι… Και συνεργάτης, φίλος, όλα.

Όλα. Τόσα χρόνια μαζί.

Ναι, τόσα χρόνια μαζί, ναι.

Λοιπόν, θέλω να μας πεις λίγο πριν ξεκινήσεις ας πούμε να ασχολείσαι εσύ προσωπικά, αυτά που έβλεπες σαν τατουάζ και λοιπά, τι ήταν αυτό που σου άρεσε; Τι σου κέντρισε το ενδιαφέρον;

Πώς ξεκίνησα δηλαδή και πώς κόλλησα με αυτήν τη φάση;

Ναι, ναι, ναι.

Μου άρεσε πολύ, όταν ζωγραφίζει κάποιος κάτι και το οποίο αρέσει τόσο πολύ σε κάποιον άλλον και το θέλει να το έχει πάνω του. Και αυτό είναι… Εμένα ας πούμε το βλέπω ότι είναι πολύ, σε τιμάει δηλαδή, όταν ο άλλος σου ζητήσει ένα σχέδιο, το οποίο το έχεις ζωγραφίσει και σου λέει: «Το θέλω να το έχω για πάντα πάνω μου». Αυτό το ξεχώρισα πολύ, δηλαδή όταν ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα σχέδια και μου λέγανε φίλοι μου: «Θέλω να μου φτιάξεις ένα σχέδιο για tattoo». Όταν το ζωγράφιζα και ο άλλος ήθελε να το έχει για πάντα πάνω του ήτανε κάτι το οποίο είναι πολύ, το έβλεπα πολύ σημαντικό για εμένα, ότι: «Θα ήθελα πολύ να το κάνω και εγώ και να…». Όχι μόνο να κάνω το σχέδιο, να κάνω και τατουάζ, να ζωγραφίσω, δηλαδή κάτι, το οποίο θα είναι κατά κύριο λόγο δικό μου σχέδιο, θα το έχω δημιουργήσει εγώ, όχι να το πάρω από το Internet, δεν με ενδιαφέρει αυτό δηλαδή, και δεν το κυνηγάω, να πάρω ένα σχέδιο από το Internet, να το κολλήσω και να το παρουσιάσω μετά σαν δικιά μου δουλειά. Εγώ θέλω την ζωγραφιά που έκανα εγώ, να την κάνω τατουάζ στον πελάτη και μετά να το ανεβάσω σαν δικιά μου δουλειά, την δημιουργία μου δηλαδή.

Να είναι εξ’ ολοκλήρου δικό σου;

Και ναι, το οποίο αυτό είναι που με έκανε πολύ αίσθηση να δημιουργώ και την δημιουργία να την έχει κάποιος πάνω του για πάντα. Να του αρέσει τόσο πολύ δηλαδή, αυτό είναι που με έκανε.

Θυμάσαι την πρώτη σου μικροδουλειά;

Ναι, το πρώτο μου tattoo το έκανα σε έναν φίλο μου, ο οποίος μου ζήτησε ένα logo από μία μπάντα, «Black Flag» λέγεται η μπάντα, μια hardcore μπάντα, η οποία είχε για logo τέσσερις μπάρες, η οποία… Το οποίο είναι σαν μία σημαία που κυματίζει και ήταν το πρώτο μου tattoo που έκανα επάνω σε άτομο. Ήμουν [00:05:00]πολύ αγχωμένος, φοβόμουνα μην πονέσει, μην μου φύγει το χέρι, μην κάνω στραβά τη γραμμή, μη δεν γεμίσει καλά. Αλλά παραδόξως για πρώτη φορά που δοκίμασα να κάνω tattoo, βγήκε καλό, γιατί γενικά είμαι τύπος της υπομονής και είχα βάλει υπομονή πολύ και πείσμα, για το βγάλω καλά και ήμουνα πολύ ευχαριστημένος από το πρώτο μου τατουάζ που έκανα, όπως και ο φίλος μου ο Ευριπίδης ήτανε ευχαριστημένος. Μου ζήτησε μετά ξανά δεύτερο tattoo, μετά μου ζήτησε ένας άλλος φίλος μου άλλο τατουαζάκι, μετά μου ζήτησε ένας άλλος και πάει λέγοντας. Έτσι ξεκινάς. Και εγώ εκεί. Ζωγραφική, σχεδιάκια, τατουαζάκια, αυτό, δηλαδή μου άρεσε να το κάνω. Παράλληλα, έκανα και γραφιστικά, αλλά αυτό που μου άρεσε πιο πολύ να κάνω ήταν το τατουάζ.

Και πώς άρχισες να το εξελίσσεις; Άρχισες να πληροφορείσαι;

Στην αρχή, ζωγράφιζα, αυτό που ζωγράφιζα, όταν ξεκίνησα να κάνω τατουάζ, ήταν πιο ρεαλιστικά πράγματα. Προσωπογραφίες, τοπία, αλλά βλέποντας, μαθαίνοντας για το τατουάζ, την ιστορία του τατουάζ, άλλους τατουατζήδες, βλέποντας την αισθητική και μαθαίνοντας την αισθητική του τατουάζ ξεκίνησα να ζωγραφίζω πιο πολύ σχέδια, τα οποία είναι για τατουάζ. Όχι ότι και το ρεαλιστικό δεν είναι για τατουάζ, αλλά το Old-school ας πούμε το οποίο είναι από τα πρώτα, τα παλιακά είδη τατουάζ, με τράβηξε, γιατί ήτανε μία τέχνη, η οποία κρατούσε από αρχές του 1900 ας πούμε, τέλη 1800. Και μου έκανε πολύ ενδιαφέρον να βλέπω artists να ζωγραφίζουν τέτοια σχέδια, το πώς κάνουν τα πρόσωπα, ο τρόπος, η τεχνοτροπία με τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον και σταμάτησα να ζωγραφίζω ρεαλιστικά και άρχισα πιο πολύ να ασχοληθώ με αυτό, το οποίο το σχέδιο το οποίο είναι πιο «σχέδιο για tattoo», να το πω έτσι. Όχι ότι δεν είναι και το ρεαλιστικό, αλλά πως το βλέπω εγώ.

Είναι προτίμηση, όπως και να είναι.

Ναι, είναι προτίμηση. Ο καθένας…Υπάρχουν πολλά είδη tattoo. Υπάρχει το ρεαλιστικό, υπάρχει το Old school, το American traditional, το Japanese, το Minimal, το Doting, το Black work, το Maori, Handpoke -είναι αυτοί που κάνουνε με το χέρι, χωρίς να χρησιμοποιούνε μοτεράκι- το Japanese που χρησιμοποιούν και τεμπόρε μία άλλη τεχνική, η οποία είναι Japanese. Αλλά εμένα με τράβηξε πολύ η αισθητική του Old school, για αρχή. Και το Japanese μου αρέσει πάρα πολύ να κάνω, γιατί είναι παρόμοια αισθητική και παρόμοια τεχνική, ο τρόπος που γίνονται με γραμμές και με γεμίσματα, solid χρώματα. Και αυτό είναι… Όχι ότι δεν κάνω και πολλά από τα άλλα σχέδια, εννοείται κάνω και ρεαλιστικά, απλά δεν τα προωθώ σαν δουλειά μου. Όταν δηλαδή θα κάνω ένα American traditional ή ένα Japanese, αυτά θα ανεβάσω. Άμα κάνω ένα ρεαλιστικό, δεν το ανεβάσω, γιατί θέλω να κρατήσω ένα στυλ.

Θέλω λίγο, αν μπορείς, να μας το αναλύσεις. Δηλαδή, πώς διακρίνουμε ένα Old school, τι στοιχεία έχει, και ένα Japanese που είναι τα αγαπημένα σου. Δεν θα σου πω για τα υπόλοιπα.

Το Japanese έχει μία συγκεκριμένη αισθητική και μία συγκεκριμένη θεματολογία από την γιαπωνέζικη κουλτούρα, μυθολογία. Αν και τα δύο έχουνε χοντρές γραμμές και γεμίσματα solid -έχουν παρόμοια τεχνοτροπία- αλλά η θεματολογία τους είναι πολύ διαφορετική. Οι πρώτοι tattoo artists που ταξίδευαν στα καράβια, πήγαιναν προς την Ιαπωνία, βλέπανε αυτήν την τεχνική και περνάνε ιδέες και μεταφράζανε τις ιδέες σε traditional. Τον δράκο, την γκέισα, τα συννεφάκια, τα κυματάκια που τα κάνανε, προσπαθούσανε να βγάλουνε, βλέπανε την ιδέα, το Japanese, και προσπαθούσανε να βγάλουνε μία παρόμοια αισθητική με τον δικό τους τρόπο που ζωγραφίζει ο καθένας στο δικό του στυλ. Τώρα τι άλλο;

Ενώ στο Old school;

Το Old school πάλι έχουνε χοντρές γραμμές, απλά χρησιμοποιούνε… Δεν χρησιμοποιούνε πολλά χρώματα στο Old school. Οι πιο παλαιοί… Οι παλιοί το παραδοσιακό, το American traditional tattoo χρησιμοποιούσαν τρία-τέσσερα χρώματα το πολύ. Έτσι ήταν η αισθητική τους, δεν θέλανε να έχουνε πολλά χρώματα. Υπάρχουν ξέρεις και το neo-traditional, το οποίο είναι πιο μοντέρνα αισθητική ζωγραφιστικής δηλαδή. Ας πούμε, άμα ζωγραφίσεις ένα καραβάκι, θα το κάνεις πιο μοντέρνο, αλλιώς, θα βάλεις αλλιώς τα πανιά, θα βάλεις αλλιώς τα χρώματα, θα βάλεις πιο πολλά χρώματα, έτσι είναι το neo-traditional. Δηλαδή, παίρνεις ένα κλασικό σχέδιο και το ζωγραφίζεις ξανά σε μία αισθητική πιο μοντέρνα και με πιο πολλά χρώματα.

Οπότε άρχισες να εξασκείς αυτά τα δύο στυλ και πήγες σε κάποια σχολή ή είσαι αυτοδίδακτος;

Εγώ είμαι αυτοδίδακτος στο tattoo, εκτός από συμβουλές που έχω πάρει από άτομα που εμπιστεύομαι και έχω και φίλους [00:10:00]tattoo artists, ας πούμε ο Nico με είχε βοηθήσει πολύ, όταν… Πριν ξεκινήσω κιόλας, μου έλεγε, μου είπε τι μοτεράκι να πάρεις. Ο Nico Tattoo στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος τώρα βρίσκεται στην Αλεξανδρούπολη, με έχει βοηθήσει, μου είχε δείξει κάποια tips. Ένας άλλος φίλος μου, ο Χρήστος, ο οποίος δούλευε στο «Nico Tattoo», μου είχε πει και αυτός κάποια κόλπα, το πώς να κρατάω το μοτεράκι, πώς να το δουλεύω, όπως και ο Δημήτρης με βοήθησε πολύ. Κι άμα έχεις επιμονή και σου αρέσει αυτό που κάνεις και θες να το εξελίξεις, το προσπαθείς μόνος σου. Δηλαδή εγώ ξεκίνησα μόνος μου στο σπίτι γνωρίζοντας αυτά τα tips, βοήθειες δηλαδή, κάνοντας tattoo φίλους. Είχα δηλαδή, το καλό που με βοήθησε εμένα ότι είχα κοινό, το οποίο θα ήταν διαθέσιμο να το κάνω tattoo. Αυτό ήταν που με... Δηλαδή μπορεί να θες να μάθεις να κάνεις tattoo, αλλά άμα δεν έχεις άτομα να κάνεις tattoo, όσο και grapefruit να βαρέσεις ή δέρματα από γουρούνι, όσο και να κάνεις, δεν είναι σαν το αληθινό δέρμα.

Οπότε αγόρασες μόνος σου τον εξοπλισμό σου;

Αγόρασα τον εξοπλισμό και στο σπίτι, γιατί έτσι είθισται να μαθαίνουνε, δεν υπάρχει κάποια σχολή. Και αυτές οι σχολές που υπάρχουνε, δεν την θεωρώ κάτι το οποίο είναι σωστό. Αν δεν το κάνεις μόνος σου, δεν μαθαίνεις. Καλό είναι να μάθεις δύο-τρία tip, να πας σε κάποιον έμπειρο tattoo artist, να σε βοηθήσει, να σου πει κάποια tips, να… Ξέρεις, να συμβουλέψει. Έτσι το θεωρώ σωστό.

Υπήρχαν κάποιες, έτσι, απόπειρες που δεν πήγανε καλά στην αρχή, φαντάζομαι.

Υπήρχανε κάτι απόπειρες με εντάξει, δεν ήξερα τι βελόνα να βάλω σε αυτό το tattoo, ίσως βγει χοντρό, ίσως βγει λεπτή η γραμμή, χοντρή γραμμή, προσπάθησα να κάνω κάτι γραμματάκια, τα οποία πίστευα ότι φτάνει αυτή η χοντρή η βελόνα, αλλά χρειαζόταν πιο λεπτή και ήταν λίγο πιο… Εντάξει, αυτά όσο να 'ναι, άμα δεν έχεις εμπειρία, γίνονται. Αν βάλεις πολύ δυνατό μοτεράκι και κάνεις μια γραμμή, μπορεί να πληγιάσεις. Πρέπει να ξέρεις πόσες φορές θα περάσεις εκείνο το σημείο, γιατί αν το έχεις ξαναπεράσει δεύτερη και τρίτη φορά, πάλι μπορεί να το πληγιάσεις. Και όλα αυτά μαθαίνονται με την εμπειρία. Όσο να ‘ναι χρειάζεται εμπειρία για να πεις ότι: «Παίρνω το μοτεράκι και τραβάω τη γραμμή, και ξέρω ότι θα βγει ίσια».

Οπότε ξαφνικά από το σπίτι βρίσκεις τον Δημήτρη και δημιουργείτε αυτό το υπέροχο μαγαζί;

Ε, ναι. Δουλεύαμε από το ‘11 μέχρι το ‘13 μαζί στο tattoo, στο «Walk the Line», το οποίο βρισκόταν στην Ιουστινιανού, δουλεύαμε μέχρι το ’13 μαζί. Εγώ παράλληλα έκανα tattoo. Εκεί ο χώρος ήταν πάρα πολύ μικρός, χωρούσε ίσα ίσα ένα κρεβάτι, ίσα ίσα ένα κρεβάτι. Εγώ έκανα παράλληλα tattoo στο σπίτι και τον πρότεινα να μεταφερθούμε στο κέντρο και άνοιξα εγώ το μαγαζί εδώ στο κέντρο και τον πήρα κοντά και είμαστε πλέον συνέταιροι. Από το 2013.

Θέλω να μας πεις λίγο έτσι για τα πρώτα βήματα. Πού βρήκες τον χώρο; Πώς τον δημιούργησες; Τι έβαλες μέσα;

Βρήκαμε τον χώρο εδώ στην Ασκληπιού, το οποίο ήτανε παλιά «Harley», πωλούσε παλιά «Harley» ρούχα, «Harley-Davidson». Τι άλλο πουλούσε: «Levis», τζιν. Και είχε δηλαδή, ήταν διαμορφωμένο από πριν ο χώρος. Είχε το παρκέ του, είχε τα τουβλάκια του και μας… Μου άρεσε πολύ αυτή η αισθητική και την κράτησα. Δεν το χαλάσαμε δηλαδή. Προς Θεού, να χαλάσουμε αυτό το μέρος, αυτήν την αισθητική και κρατήσαμε αυτήν την αισθητική την πιο παλιακά -να το πω έτσι- και προσθέσαμε τα δικά μας φλασάκια, διακοσμητικά. Βάλαμε και προσωπική δουλειά και φτιάξαμε το μαγαζί. Και από το ‘13 μέχρι σήμερα είμαστε εκεί και κάθε χρόνο έχουμε το γενέθλιο πάρτι, το οποίο το κάνουμε έξω από το μαγαζί, το οποίο κανονικά είναι Φεβρουάριο, αλλά λόγω καραντίνας και λόγω κορονοϊού και τέτοια έχουμε… Έχουμε χαλαρώσει πολύ. Έχουμε καιρό να κάνουμε πάρτι και λέμε φέτος, ίσως, τον Μάιο να κάνουμε κάτι. Ίσως, τον Μάιο, γιατί η μπάντα που πρότεινα, για να την βολέψει και την μπάντα δηλαδή. Οπότε περιμένουμε απάντηση από την μπάντα και θα δούμε πώς θα πάει.

Θέλεις να μιλήσουμε λίγο για τα φεστιβάλ αυτά από μόνα τους ή θέλεις να πούμε για τα χρόνια εξέλιξης μέσα στο μαγαζί πρώτα;

Ό,τι θέλεις, ό,τι μου πεις. Για τα φεστιβάλ ας πούμε, εντάξει. Ας πούμε για τα φεστιβάλ.

Για τα φεστιβάλ.

Αφού τα αρχίσαμε.

Αρχικά, η μπάντα ποια είναι και τι διοργανώνετε;

Κάθε χρόνο κάνουμε μία διαφορετική μπάντα, γιατί ακούμε, πιο πολύ είμαστε… Να το πω ροκ. Ακούμε punk, hardcore rock μουσική και hip hop, και κάθε χρόνο έχουμε και φίλους που παίζουνε σε μπάντες. Εγώ μαζί με ένα φίλο μου είχαμε ένα label εδώ, το οποίο διοργανώναμε συναυλίες στο «Stage» κάθε χρόνο… Κάθε χρόνο, κάθε μήνα να το πω έτσι. Διοργανώναμε [00:15:00]συναυλίες και είχα κάποιο κονέ με μπάντες, γνώριζα παιδιά που παίζουν μουσική, και προτείναμε μία μπάντα… Η πρώτη μπάντα που κάναμε… Δεν θυμάμαι ποια ήτανε. Νομίζω ήτανε… Ποια ήτανε; «Old-school Rednex», αν θυμάμαι καλά. Και το κάναμε στο «Stage» το πρώτο πάρτι που κάναμε. Αν θυμάμαι καλά «Old-school Rednex» πρέπει να ήτανε και το κάναμε στο «Stage». Και μετά είπαμε να το κάνουμε έξω από το μαγαζί. Όταν ήρθαμε εδώ στο μαγαζί, είπαμε να κάνουμε κάθε χρόνο ένα πάρτι έξω από μαγαζί. Έχουμε κάνει τον «Εισβολέα», έχουμε κάνει «Χατ-τρικ», έχουμε κάνει «Ποιότητα», «Άλλο κόσμο», «Bad Movies».

Γενικά, κάθε χρόνο προσπαθείτε να φέρετε περισσότερους καλλιτέχνες να…

Πιο πολύ φίλους που παίζουν μουσική, να το πω έτσι. Δηλαδή θέλουμε να φέρνουμε τους φίλους που παίζουν μουσική, για να παίξουν στο μαγαζί και να περάσουμε καλά.

Οπότε είναι ένα φεστιβάλ και για εσάς, κυρίως!

Εννοείται και για εμάς. Εννοείται και για εμάς. Το κάνουμε, για να γουστάρουμε εμείς πρώτα και να περάσουν όλοι οι άλλοι καλά. Μπύρες, είχαμε μπύρες. Είχαμε σκηνικά εδώ φώτα, καπνούς, νοικιάζαμε κάθε χρόνο, κάναμε ωραία φάση.

Και από κόσμο; Τι ανταπόκριση υπήρχε;

Εντάξει, όπου παίζει μπύρα και μουσική, καταλαβαίνεις. Εύκολο να μαζευτεί κόσμος.

Ας πούμε, ποια ήταν η αγαπημένη σου χρόνια, μία πολύ ωραία εμπειρία από αυτά…

Μου άρεσε πολύ… Με τον «Άλλο κόσμο», μάζεψε πολύ κόσμο. Βέβαια, ο «Άλλος κόσμος» και ο «Εισβολέας» είχε μαζέψει πάρα πολύ κόσμο. Μου έκανε εντύπωση ο «Εισβολέας», είχε μαζέψει πάρα πολύ κόσμο εδώ πέρα. Πολλά άτομα, χαμός είχε γίνει με τον «Εισβολέα». Ήτανε καλά με τον «Εισβολέα». Όχι, όχι, και στον «Άλλο κόσμο» μου άρεσε, και εκεί μάζεψε πολύ κόσμο και εκεί ήτανε ωραία. Πιστεύω ότι κάθε χρόνο πάει καλά-

Άρχισε λίγο ο κόσμος-

Το πάρτι.

Να σας μαθαίνει;

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι το πάρτι δεν το κάνουμε, για να μας μάθει ο κόσμος. Το πάρτι το κάνουμε, για να περάσουμε καλά και να γουστάρουμε εμείς. Έτσι σαν εγκαίνιο να το πω. Σαν γενέθλιο. Σαν εγκαίνιο… Σαν γενέθλιο. Σαν γενέθλιο πάρτι και να γουστάρουμε, αυτό. Τώρα εμείς κάνουμε promotion για τον κόσμο, όπως είπες, κάνουμε promotion, κάνουμε μπλουζάκια, κάνουμε αυτοκόλλητα, διαφημιστικά, κάνουμε κονκάρδες, τα πάντα, ό,τι μπορούμε. Παίρνουμε μέρος σε διαγωνισμούς, σε convention Αθήνα-Θεσσαλονίκη, εξωτερικό πολύ, αν και τώρα έχουμε καιρό να πάμε. Το τελευταίο convention που θέλαμε να πάμε στο εξωτερικό ήτανε στο Cape Town, κάτω στην Νότια Αφρική, αλλά δυστυχώς ήτανε… Έπεσε ακριβώς στον κορονοϊό και ακυρώθηκαν.

Θέλω λίγο να τα πιάσουμε ξεχωριστά, γιατί τα φεστιβάλ νομίζω είναι ένα κομμάτι ολόκληρο-

Ναι, είναι σημαντικό κομμάτι τα φεστιβάλ-

Για το «Walk The Line». Θέλω να μου πεις, όμως, λίγο για την εξέλιξη-

Τα φεστιβάλ-

Εδώ στην Λάρισα, αρχικά, λίγο.

Ναι.

Δηλαδή από το 2011, 2013 με το νέο κατάστημα. Πώς άρχισε να έρχεται ο κόσμος; Τι ανταπόκριση είχατε;

Τι να πω; Εντάξει, εμείς κάναμε την δουλειά που είναι να κάνουμε και από την στιγμή που άρεσε στον κόσμο η αισθητική που βγάζαμε σαν δουλειά και είχαμε συγκεκριμένο στυλ, έχουμε κρατήσει συγκεκριμένο στυλ και πιστεύω ότι αυτό άρεσε στον κόσμο, το ότι έχουμε ένα συγκεκριμένο τρόπο τον οποίο δουλεύουμε. Όχι ότι απορρίπτουμε και τα άλλα στυλ tattoo, αλλά αφού κρατήσαμε το Old school, το traditional το tattoo πιστεύω ότι άρεσε στον κόσμο και ότι ερχόντουσαν και έλεγαν ότι: «Θέλω να μου κάνεις, όπως το κάνεις εσύ. Μία γυναίκα, όπως την κάνεις εσύ». Και αυτό είναι κάτι το οποίο με τιμάει πολύ και αφού άρεσε και στον κόσμο, άρεσε και σε εμάς που το δημιουργούμε και το προωθούσαμε, κάνουμε, ζωγραφίζουμε πολύ στο χέρι, κάνουμε σχέδια, τα ανεβάζουμε, τα βλέπει ο κόσμος και πιστεύω ότι βοηθάμε τον κόσμο και τον κατευθύνουμε κάπως. Όχι, βέβαια, με το ζόρι, απλά όταν έρχεται κάποιος και μου λέει: «Θέλω να μου κάνεις ένα… Μία αράχνη». «Θέλεις, ας πούμε, μία αράχνη ρεαλιστική ή θες μία αράχνη, όπως την κάνω εγώ;». Και μου αρέσει όταν ακούω και μου λένε ότι: «Όπως την κάνεις εσύ, σε εμπιστεύομαι. Έχω δει δουλειά σου και μου αρέσει». Οπότε, αυτό είναι πιστεύω ότι βοήθησε, ότι προμοτάρουμε την δουλειά μας και αφού αρέσει η δουλειά μας, μας εμπιστεύονται.

Είναι πολύ βασικό για έναν καλλιτέχνη-

Ναι

Να τον εκτιμάνε. Θέλω να μου πεις λίγο την αγαπημένη σου δουλειά, γιατί μιλήσαμε για την πρώτη, αλλά θα ήθελα την καλύτερη σου που θεωρείς εσύ που σε έκανε να ευχαριστηθείς πιο πολύ.

Κοίτα να δεις, κάθε tattoo που κάνω είναι ένα challenge, να σου πω. Κάθε tattoo. Ένα από τα αγαπημένο μου tattoo που μου άρεσε που το έκανα είναι μία Ινδιάνα που έχω κάνει στην πλάτη από ένα παιδί. Είναι ένα κλασσικό σχέδιο, American traditional, δείχνει μία Ινδιάνα που χορεύει. Κάνει τον χορό του ήλιου και το έχω κάνει στην πλάτη από ένα παιδί. Ήτανε η πρώτη πλάτη που έχω κάνει. Το πρώτο μεγάλο tattoo που έχω κάνει και μου είχε αρέσει, θυμάμαι ότι, όταν το ξεκίνησα, και όταν άρχισα να κάνω [00:20:00]τις πρώτες γραμμές, τις έκανα με πολύ ενθουσιασμό, γιατί ήταν ένα σχέδιο, το οποίο είχα καθίσει και το είχα ζωγραφίσει ξανά, το είχα κάνει repaint. Έτσι λέγεται, όταν ξανά ζωγραφίζεις ένα σχέδιο, κλασικό σχέδιο με τον δικό σου τρόπο. Όταν παίρνεις ένα σχέδιο από κάποιον artist -ο συγκεκριμένος είναι ο Bert Grimm- και το ξαναζωγραφίζεις με τον δικό σου τρόπο... Το είχα ζωγραφίσει σε χαρτί. Το είδε το παιδί. Του άρεσε και μου το ζήτησε και το κάναμε σε όλη την πλάτη και ήταν κάτι, το οποίο ήτανε πολύ σημαντικό για μένα για πρώτη φορά που έκανα ένα μεγάλο ένα τόσο μεγάλο tattoo.

Πόσες ώρες σου πήρε δηλαδή;

Ξεκινάς με τα περιγράμματα. Πρώτα ραντεβού, κολλάς, κάνεις τα σχέδια στο καρμπόν, το κολλάς στην πλάτη και το πρώτο ραντεβού για να κάνω τα περιγράμματα μου πήρε πέντε ώρες, πέντε ώρες. Πέντε ώρες, ναι, ναι. Μόνο τα περιγράμματα. Και μετά έρχεται το παιδί ανά δεκαπέντε μέρες, για να κάνουμε μέσα σκιές και όσο αντέξει. Αυτό.

Θέλω να μας, αν μπορείς, και την διαδικασία, γιατί το έπιασες λίγο αυτό με τα περιγράμματα. Ποια είναι τα στάδια;

Ποια τα στάδια, όταν θέλει κάποιος ένα tattoo; Έρχεται, μου λέει ότι: «Θέλω να μου κάνεις -ας πούμε- μία πεταλούδα, ok; Θέλω η πεταλούδα να έχει μία νεκροκεφαλή στην πλάτη, εντάξει;». Του ετοιμάζω ένα σχέδιο, πως θα το ζωγράφιζα εγώ. Του το στέλνω να το δει. Μου λέει διορθώσεις. Αφού κάνω τις διορθώσεις και αποφασίσει, μου λέει τι μέγεθος το θέλει και πόσο, αν θέλει χρώμα, πόσο μεγάλο δηλαδή και αν θέλει χρώμα. Αφού αποφασίσουμε το μέγεθος και αν θέλει χρώμα, του λέω και το κόστος και αφού τα βρούμε, έρχεται στο… Κλείνουμε ένα ραντεβού, έρχεται, το τυπώνω το σχέδιο που έχω ζωγραφίσει μόνο τα περιγράμματα σε καρμπόν. Το τοποθετούμε πάνω του στην διάσταση που θέλει και ξεκινάω τα περιγράμματα. Όταν ένα tattoo είναι μικρό, το κάνουμε, βγαίνει σε ένα ραντεβού. Αν ένα tattoo είναι μεγάλο, όπως μια πλάτη ας πούμε, θέλει πολλά ραντεβού για να βγει. Αλλά σίγουρα στο πρώτο ραντεβού πρέπει να γίνουν όλα τα περιγράμματα, γιατί μετά είναι δύσκολο να κολλήσεις την στάμπα ακριβώς, άμα κάνεις τα μισά περιγράμματα, για να βρεις το σωστό σημείο. Οπότε κάνεις τα περιγράμματα, αφού κάνεις τα περιγράμματα, τις γραμμές δηλαδή στο σχέδιο, βάζεις μετά τις σκιές, τα μαύρα δηλαδή, και όταν τελειώσεις τις σκιές βάζεις τα χρώματα. Και στο τέλος τα λευκά, αν χρειαστεί. Αυτή είναι η διαδικασία.

Και να φανταστώ από χρώματα υπάρχουν πολλές επιλογές, γιατί είπες πριν τρία.

Ναι, ναι, ναι, εντάξει, πλέον έχουμε πολλά χρώματα, αλλά εγώ, όπως κάνανε και οι πιο παλιοί στο tattoo, μου αρέσει να χρησιμοποιώ τρία-τέσσερα χρώματα το πολύ. Θέλω να κρατήσω μια αισθητική, δεν θέλω να βάζω πολλά χρώματα. Είναι άλλοι που τους αρέσει να χρησιμοποιούν πάρα πολλά χρώματα, το οποίο είναι πολύ ωραίο αποτέλεσμα, αλλά προσωπικά θέλω να κρατήσω αυτήν την αισθητική με τα λίγα χρώματα. Έτσι.

Ποια είναι αυτά τα τρία χρώματα που επιλέγεις συνήθως;

Χρησιμοποιώ το πράσινο σκούρο, ένα κίτρινο χρυσάφι, να το πω έτσι, ένα ανοιχτό κόκκινο και ένα καφέ, ανοιχτό καφέ. Αυτά τα χρώματα μου αρέσει να χρησιμοποιώ, αυτά είναι τα αγαπημένα μου.

Οφείλονται μήπως σε κάποιες επιρροές που έχεις δει;

Ναι, ναι, εννοείται. Εννοείται σε επιρροές, γιατί βλέπω άλλους artists πώς δουλεύουνε, πώς κάνουνε -στο Instagram πιο πολύ- πώς κάνουνε τις σκιές, πώς βάζουν τα χρώματα και εννοείται επηρεάζομαι. Το πως θα δουλεύουνε και το πως βγάζουν το αποτέλεσμα επηρεάζει και εμένα.

Εσύ όταν ξεκίνησες είχες κάποιους ανθρώπους, δηλαδή είχες δει την δουλειά τους και μετά ακολούθησες τα βήματα;

Σιγά σιγά. Όταν ξεκινούσα στην αρχή, έκανα τα βασικά. Έκανα πραγματάκια που έβρισκα στο Internet, κάτι συμβολάκια, κάτι γραμματοσειρές, κάτι minimal τριανταφυλλάκια, θυμάμαι καλά κάτι άπειρα, κάτι φτερά, πουλάκια. Αυτά τα κλασικά, ξέρεις που όλοι περνάνε από αυτό το στάδιο. Έκανα τέτοια και μετά το εξέλιξα, όταν μου ζητούσαν να τους ζωγραφίσω κάτι, τότε άρχισα να εξελίσσω και εγώ το στυλ μου στο tattoo. Αυτό. Τώρα…

Θέλω λίγο να μου μιλήσεις έτσι ποιες είναι οι δυσκολίες ενός tattoo artist.

Κοίτα, οι δυσκολίες είναι, όταν προσπαθείς να επικοινωνήσεις με τον πελάτη, ας πούμε. Όταν έρχεται από κοντά να δείτε ένα σχέδιο, του λες την γνώμη σου, προσπαθείς να τον δείξεις ποιο είναι σωστό και ποιο είναι το λάθος. Όταν επιμένει ο πελάτης, εγώ μέχρι τρεις φορές προσπαθώ να τον πω ότι: «Αυτό δεν είναι σωστό, καλυτέρα να το κάνεις έτσι», αλλά αν επιμένει, επειδή είναι πελάτης και δεν μπορώ να μαλώσω, βεβαίως. Εγώ είμαι… H δουλειά μου είναι να κάνω τατουάζ και δεν μπορώ να διώξω τον πελάτη λέγοντας ότι αυτό που πιστεύω εγώ είναι σωστό. Θα το πω μέχρι τρεις φορές, αν από κει και πέρα είναι σίγουρος ότι το θέλει έτσι και ότι έχει έτσι έχει αποφασίσει, θα το κάνει έτσι, όπως το θέλει. Απλά εγώ θα ανεβάσω… Δεν θα το ανεβάσω, θα ανεβάσω αυτό που πιστεύω εγώ, που έχω κάνει εγώ με το δικό μου τρόπο. Δεν θα ανεβάσω κάτι το οποίο ήτανε απαίτηση του πελάτη σαν δουλειά μου.

Ας πούμε, ποιος ήτανε ο πιο απαιτητικός πελάτης; Όχι όνομα, εννοώ τι ζήτησε.

[00:25:00]Τι ζήτησε… Τώρα μου ζήτησε, θυμάμαι, ένας πελάτης που με έβαλε σε καλό γρίφο, είχε δει ένα τατουάζ από μία ταινία και πήρε print screen ένα βραχιόλι και το ήθελε ακριβώς ίδιο. Και μου έφερε πολλά print screen και έκατσα και το ξαναζωγράφισα εγώ γύρω γύρω από το χέρι του, για να μπορέσουμε να βγει ίδιο, όπως το ήθελε αυτός. Ένα τρελό… Μία τρελή απαίτηση που είχε ζητήσει μία κοπέλα, ήταν ότι ήθελε να κάνει γύρω απ’ το… Στο στήθος της, γύρω από τη ρώγα, ήθελε να γράψει κάτι, το οποίο δεν ήξερε ούτε η ίδια τι ήθελε να γράψει, αλλά να είναι κάτι έξυπνο, όχι κλισέ. Κάτι σέξι, όχι πρόστυχο. Αλλά δεν ήξερε τι ήτανε, ήθελε να το σκεφτώ εγώ. Και μου άφησε μία εβδομάδα διορία να το σκεφτώ, αλλά ποτέ δεν εμφανίστηκε μετά. Δεν ξέρω. Με έβαλε γρίφο καλό. Αποφάσισε μάλλον να μην το κάνει.

Δηλαδή, επί μία εβδομάδα εσύ μπορεί να έψαχνες;

Ναι, ναι, σκεφτόμουνα τι μπορεί να γράψουμε εκεί πέρα. Αλλά τελικά δεν ήρθε ποτέ, οπότε το γλίτωσα λίγο, γιατί δεν ήξερα. Κάτι είχα σκεφτεί, αλλά ήτανε δύσκολος γρίφος. Εντάξει, έρχονται πολλοί. Ζητάνε τατουάζ, τα θέλουν ανάποδα για να τα βλέπουν αυτοί, αν και τους λέω ότι: «Δεν είναι σωστό, το τατουάζ πρέπει να έχει… Να φαίνεται στον άλλον, δεν μπορείς να το βάλεις ανάποδα. Την μπλούζα δεν την φοράς ανάποδα, για να την βλέπεις εσύ». Αλλά είναι πολλοί μου που μου επιμένουνε αυτό και δεν θέλω να… Στην τελική είναι εφαρμοσμένη τεχνική που κάνω. Δεν είναι… Δεν είμαι και ζωγράφος να πω: «Αυτό είναι, άμα θέλεις αγόρασέ το ή όχι».

Πρέπει να έχεις υπομονή σαν tattoo artist;

Εννοείται πρέπει να έχεις υπομονή. Αν δεν έχεις υπομονή, εντάξει, δεν κάνεις.

Θέλω να μου πεις λίγο -γιατί είπαμε για τις δυσκολίες- αλλά για τον κόσμο. Δηλαδή, τι ανταπόκριση έχεις, πόσο ευχαριστημένο τον βλέπεις να είναι από τη δουλειά σου και τι συναισθήματα σου προκαλεί αυτό;

Εγώ χαίρομαι πολύ, όταν κάνω ένα tattoo και μου λένε ότι: «Είναι καλύτερο από ό,τι το περίμενα». Αυτό θέλω να ακούω. Όταν ακούω αυτό, είμαι πολύ ευχαριστημένος. Είμαι και ευχαριστημένος, ότι μου στέλνουνε μηνύματα, μου λένε: «Γεια σου Πάνο, θέλω να κάνω αυτό και αυτό και αυτό. Είδα την δουλειά σου από ένα άλλο παιδί, είμαστε φαντάροι -παραδείγματος χάρη- και είδα ένα παιδί που έκανες… Που το έκανες τατουάζ και θέλω και εμένα να μου κάνεις tattoo, να έρθω στη Λάρισα να μου κάνεις tattoo». Και χαίρομαι και εκτιμώ πολύ, όταν έρχονται από άλλες πόλεις να κάνουν tattoo σε εμένα. Το εκτιμώ αυτό δηλαδή. Κι ακόμα εκτιμώ, όταν πηγαίνω σε άλλες χώρες και μου στέλνουν μηνύματα: «Πότε θα έρθεις; Θέλω tattoo από εσένα», και ότι: «Μου άρεσε η δουλειά σου και σε περιμένω πότε θα ξανάρθεις να κάνουμε tattoo», επειδή ταξιδεύω γενικά στα convention, αν και έχουμε τώρα καιρό να πάω. Τα αγαπημένα μου Convention είναι το Χονγκ Κονγκ. Έχω πάει τρεις φορές στο Χονγκ Κονγκ και έχω πελάτες εκεί που με περιμένουνε και… Πότε θα πάω. Και με το που ανοίξει η φάση, θα φύγω σίγουρα κατευθείαν.

Ποιο ήταν το πρώτο που πήγες Convention;

Πρώτο Convention νομίζω ήτανε στο… Σαν επισκέπτης ή σαν tattoo artist;

Μπορείς να μας πεις σαν επισκέπτης, γιατί [Δ.Α.].

Σαν επισκέπτης ήτανε, είχα πάει στο πρώτο «Athens Tattoo Convention». Το 2006 ήταν νομίζω, είχα κάνει tattoo κιόλας εκεί στο πόδι, ήταν στο Γκάζι, με κάνανε και tattoo στο πόδι, είχα πάρει μέρος σε διαγωνισμός σαν… Όχι σαν artist, βοήθησα έναν άλλον artist. Και το πρώτο tattoo Convention που είχα πάει να δω ήταν αυτό στην Αθήνα, ναι. Μετά ήταν είχα πάει στο Brighton στο Λονδίνο, είχα πάει να δω. Στο Amsterdam, στο tattoo Convention στο Amsterdam είχα επισκεφθεί. Μιλάνο. Αλλά νομίζω το πρώτο που είχα πάρει μέρος ήταν στο Μιλάνο, αν δεν κάνω λάθος, εκτός Ελλάδας, γιατί είχα πάρει και στην Ελλάδα πρώτα.

Θέλω λίγο να μας πεις, αρχικά σαν, ας πούμε θεατής που πήγες στα Convention, τι ήταν αυτό που σε… Που σου κέντρισε ενδιαφέρον και μετά θα πάμε και σαν δημιουργός.

Στα Convention σαν θεατής;

Ναι.

Καλά υπήρχανε πάρα πολλοί artist. Όταν πήγα, έπαθα πλάκα ότι πόσα διαφορετικά στυλ, πόσους διαφορετικούς τρόπους, κόσμος. Γνώρισα, μίλησα, είδα, αγόρασα βιβλία για τα τατουάζ, είδα καινούργια μοτεράκια, μίλησα με άτομα για το πώς κάνουνε tattoo, τι εργαλεία χρησιμοποιούνε. Μου έκανε εντύπωση οι συναυλίες που παίζανε στα φεστιβάλ, πάντα έχουνε συναυλίες στα φεστιβάλ και σόου. Στο Brighton, ήταν πολύ ωραία θυμάμαι. Το Brighton είχε ωραία… Ωραία Lives. Όχι ήταν ωραία, ωραία. Και σαν tattoo artist θυμάμαι γνώρισα άλλους tattoo artists και τους ρωτούσα: «Πώς κάνεις αυτό; Τι χρώμα έβαλες εκεί; Τι μοτεράκι χρησιμοποιείς, για να κάνεις αυτές τις γραμμές;». Βλέπεις tattoo artists άλλους στην δουλειά τους εκείνη την στιγμή και μπορείς να πιάσεις συζήτηση. Γνωρίζεις κόσμο, περνάς καλά, κάνεις φιλίες, ωραία ήτανε. Ωραία είναι. Τα tattoo Convention για μένα είναι σχολείο.

Παίρνεις κάθε φορά κάτι από αυτό;

Ναι, ναι, εννοείται. Εννοείται.

[00:30:00]Θέλω να μου πεις λίγο για το Hong Kong συγκεκριμένα, γιατί είπες ήταν το αγαπημένο σου.

Ναι, το Hong Kong όταν πήγα πρώτη φορά, είχα πάει μόνος μου. Μου έκανε τρελή εντύπωση η ανταπόκριση που είδα. Είχε άπειρο κόσμο, είχε πάρα πολύ κόσμο. Δούλεψα πολύ. Αρέσει το tattoo στους Κινέζους, στους Χογκογκέζους, γιατί είναι διαφορετικό, μην το λέμε τώρα. Είναι άλλο πράγμα οι Χογκογκέζοι, άλλο οι Κινέζοι, άλλος τρόπος ζωής. Αρέσει το tattoo. Αρέσει το American traditional. Γνώρισα και ένα tattoo artist από το Hong Kong, ο όποιος με βοήθησε, μου έδειξε τα κατατόπια στο Χονγκ Κονγκ, πήγαμε στο μαγαζί του, μου έδειξε τον χώρο του, μου πούλησε ένα μοτεράκι. Είχαμε, είχαμε ωραία συζήτηση με τον Μάρκους και έκανα έναν φίλο στο Χονγκ Κονγκ, ο οποίος μου λέει όποτε θέλω να πάω να δουλέψω κιόλας.

Πολύ σημαντικό.

Ναι, ναι.

Έχουν άλλη φιλοσοφία εκεί πέρα στο Χονγκ Κονγκ ας πούμε; Σε θέμα tattoo εννοείται.

Όχι τόσο στο Χονγκ Κονγκ, όσο στην Ιαπωνία ας πούμε, στην οποία δεν έχω πάει. Η Ιαπωνία έχουν… έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία. Είναι άλλο πράγμα, είναι τέρμα άλλο πράγμα οι Ιάπωνες στο tattoo. Ό,τι κάνουνε, το κάνουνε, υπάρχει λόγος στο tattoo. Είναι όλα συμβολικά. Δεν μπορείς να συνδυάσεις ό,τι να ‘ναι. Όλα είναι… Πολλά είναι βασισμένα στην μυθολογία τους. Υπάρχουν ιστορίες πίσω από κάθε σχέδιο. Ο κάθε μαχητής που κάνουνε είναι συμβολικός. Είναι μέσω της Ιστορίας. Τα σχέδια που κάνουνε όλα είναι… Η αισθητική είναι όλα ένα και ένα. Το ιαπωνικό tattoo είναι πολύ ιδιαίτερο. Για αυτό, μου αρέσει κιόλας, γιατί έχει μία ιδιαιτερότητα. Τι άλλο να πω;

Πες μας λίγο για το -ξαναγυρνάω λίγο-

Ναι, ναι, ναι.

Για το Χονγκ Κονγκ, γιατί είπες ότι υπήρχαν πελάτες που σε ζητούσαν, που ήθελαν εσένα, πώς κράτησες επαφές;

Εγώ αφήνω το βιβλίο μου εκεί μπροστά με τα σχέδιά μου και με ακολουθάνε στο Instagram, βλέπουν τα σχέδιά μου, τους αρέσει. Έχω ένα βιβλίο δηλαδή εκεί και λένε ότι: «Θέλω να μου κάνεις αυτό το σχέδιο». Τους το κάνω. Ή μου στέλνουν μήνυμα: «Αν μπορείς να μου ετοιμάσεις ένα βιβλίο ανοιχτό και να βγαίνουν πεταλούδες» π.χ. Το ετοιμάζω και τους το στέλνω και ξέρεις, μία μέρα πριν-μία μέρα μετά μιλάμε, γιατί το tattoo convention είναι τριήμερο, οπότε έχω λίγο χρόνο να συνεννοηθώ και με τους πελάτες. Με προμοτάρουνε κιόλας εκεί πέρα στο tattoo convention, όποτε στέλνουνε μηνύματα από πριν: «Γεια σου, θα ήθελα να μου… Είδα ότι θα είσαι στο tattoo convention, θέλω να μου κάνεις αυτό το tattoo» ή «Θέλω ένα στο tattoo από σένα, οτιδήποτε, αρκεί να δω τα σχέδιά σου». Και λόγω του Instagram μετά έχω κρατήσει επαφές.

Σε μαθαίνει ο κόσμος από εκεί πέρα φαντάζομαι-

Ναι, ναι.

Και κρατάς επαφή. Και είπες ανεβάζεις μόνο ό,τι εσύ θεωρείς ότι σε αντιπροσωπεύει λίγο.

Ναι, ανεβάζω πράγματα που μου αρέσει να ζωγραφίζω και με το δικό μου στυλ. Ναι.

Υπάρχει ξεχωριστό προφίλ για το κατάστημα;

Ναι, το κατάστημα έχει ξεχωριστό προφίλ, «Walktheline Tattoo». Εγώ έχω το δικό μου, το «Panos Ntolas» και ο Δημήτρης έχει το δικό προφίλ, το «Cobra Tattoo», και μετά τα παιδιά που δουλεύουνε στο μαγαζί, ο καθένας έχει το δικό του προσωπικό προφίλ.

Ωραία, θέλω να πάμε λίγο να μιλήσουμε τώρα για το «Walk The Line», γιατί είχε μία εξέλιξη, έχει ανοίξει… Έχουν ανοίξει και τρία καταστήματα «Walk The Line».

Η αλήθεια είναι ότι ναι, έχουμε αυτό το μαγαζί στην Λάρισα, ο Δημήτρης έχει κάνει και έναν προσωπικό χώρο στη Θεσσαλονίκη. Είναι πιο πριβέ tattoo. Προσωπικός χώρος. Είναι εκτός κέντρου. Δεν έχει ταμπέλα, είναι -ξέρεις- πριβέ studio μόνο με συνεννόηση δουλεύει και έχουμε ανοίξει ακόμη ένα μαγαζί στην Τήνο, το οποίο θα δουλέψει φέτος τρίτο χρόνο. Μας άρεσε το νησί. Δεν είχε άλλο tattoo studio. Αποφασίσαμε ότι θέλουμε να κάνουμε κάτι να συνδυάσουμε δουλειά και διακοπές. Μας τραβήξανε και κάτι φίλοι μας Λαρισαίοι που άνοιξαν ένα μαγαζί καφέ εκεί πέρα, το «Bollocks», οπότε πήραμε την απόφαση και ανοίξαμε κι ένα μαγαζί στην Τήνο.

Δηλαδή τον χειμώνα είστε εδώ και μεταφέρεστε εκεί-

Το καλοκαίρι, ναι, ναι, ναι.

Και πώς είναι εκεί ο κόσμος; Δηλαδή ανταπόκριση υπάρχει;

Υπάρχει ανταπόκριση, γιατί δεν είχε tattoo στούντιο. Δεν είχε tattoo στούντιο, οπότε πηγαίνανε στην Αθήνα οι ντόπιοι, το καλοκαίρι έρχονται για διακοπές, οπότε πριν φύγουνε κάνουν ένα αναμνηστικό tattoo, γιατί -εντάξει- ως γνωστόν δεν μπορείς να κάνεις tattoo και να μπεις στη θάλασσα ή να το δει ο ήλιος, οπότε μας επιλέγουν πριν φύγουνε. Για την ώρα βλέπω ανταπόκριση. Υπάρχει ανταπόκριση. Δεν ξέρεις αύριο-μεθαύριο.

Καλά, αυτό εννοείται. Αλλά ο κόσμος τι επιλέγει πιο πολύ;

Καλό είναι να έχεις εσύ ένα βιβλίο με πολλές επιλογές, για να τον βοηθήσεις να βρει κάτι το οποίο: «Α, σκεφτόμουνα κάτι τέτοιο». Δεν μπορώ να πω ότι επιλέγει κάτι συγκεκριμένο, είναι καθαρά αισθητική και γούστο του καθενός. Κάνουν τα πάντα. Τα πάντα, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Αλλά αυτό που με κάνει εντύπωση και το διαλέγουν πολλοί είναι ο τίγρης. Είναι ένα σχέδιο, το οποίο αρέσει.

[00:35:00]Γιατί ο τίγρης;

Δεν ξέρω. Τίγρεις! Γουστάρουν τίγρεις. Μου ζητάνε τίγρεις, γενικά, συχνά. «Κάνουμε τίγρη από δω, κάνε μια τίγρη να περπατάει, κάνε να τίγρη να είναι πάνω, να βγαίνει από το δάσος, κάνε κεφάλι, κάνε όλη την τίγρη». Γουστάρουν τίγρη. Γουστάρει, γουστάρει ο κόσμος τίγρεις, δεν ξέρω.

Εσύ;

Λιοντάρια -ξέρω 'γω- με περικεφαλαία, συγνώμη με κορώνα σαν βασιλιάς των ζώων. Ναι, κορώνα ήθελα να πω. Κλασικό σχέδιο κι αυτό. Μετά πιο μικρά, το άπειρο ζητάνε πολύ, τον κλέφτη, αυτό που φυσάς και φεύγει το λουλουδάκι, φτεράκια, πουλάκια, κλασικά αυτά τα σχέδια, εντάξει.

Τα οποία μάλλον-

Τριαντάφυλλα, είναι ένα κλασικό σχέδιο που το ζητάνε. Ούτως ή άλλως και το traditional έχει συγκεκριμένη θεματολογία που χρησιμοποιούσαν πιο πολλοί οι ναυτικοί. Χελιδονάκια, καραβάκια, γυναίκες. Αυτά είναι όλα μέσα στην αισθητική του traditional. Και μετά το Japanese που δράκους, φίδια, koifish, λουλούδια, peonies, σαμουράι, γκέισες, τέτοια πράγματα. Japanese μάσκες. Διάφορα.

Στα οποία εσύ κάθε φορά πρέπει να βάλεις την δικιά σου πινελιά;

Ναι, ναι, εννοείται. Εννοείται γιατί το θέλω εγώ. Θέλω εγώ να είναι by me. Να παίρνω το reference, δηλαδή την ιδέα, και από κει και πέρα να το σχεδιάσω εγώ. Είναι πιο ωραίο, πιο δημιουργικό και μου αρέσει να το κάνω.

Νομίζω ότι τώρα είναι μια κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε για τον χώρο, γιατί έχετε δημιουργήσει έναν πολύ ωραίο χώρο και δεν είναι μόνο ένας.

Ναι, έχουμε τον χώρο στο tattoo και έχουμε πάρει και τον χώρο δίπλα, το οποίο το έχουμε κάνει καφέ-δισκάδικο. Είναι μαζί δηλαδή σαν ίδιος χώρος, ίδια αισθητική έχει. Κάτω είναι το καφέ και πάνω είναι ένας μικρός χώρος, ο οποίος είναι record store και απευθύνεται πιο πολύ στο hardcore, punk, metal κοινό, να το πω έτσι, γιατί αυτή είναι η μουσική μου αρέσει και αυτοί είναι δίσκοι που φέρνω, να το πω έτσι. Πιο πολύ το κάναμε για χόμπι το δισκάδικο. Είναι κάτι το οποίο δεν κοιτάμε να βγάλουμε λεφτά από αυτό. Είναι καθαρά χομπίστικη φάση, να βοηθήσει και το καφέ, να τραβήξει λίγο κόσμο. Ανακυκλώνεται πιο πολύ το record store. Οι δίσκοι που φεύγουν. Με τα λεφτά από τους δίσκους που φεύγουν, αγοράζουμε καινούργιος δίσκος, παραγγέλνουμε καινούργιους δίσκους, και έχουμε κάνει και σαν record label, το οποίο έχουμε κυκλοφορήσει μουσική σαν «Walk the Line Records label». Και τώρα περιμένουμε να βγει ένας δίσκος από μία μπάντα τοπική που λέγονται «Ποιότητα». Παίζουν έτσι pop, skate-punk. Είναι φίλοι μου τα παιδιά και ήθελα να τους βγάλω τον δίσκο, να τους βγάλουμε τον δίσκο εδώ σαν «Walk the Line Records» και περιμένουμε να κυκλοφορήσει ο δίσκος αυτήν τη στιγμή. Και, γενικά, έχουμε βοηθήσει και άλλες μπάντες παραγγέλνοντας δίσκους σαν label να τους βοηθήσουμε να βγει ο δίσκος αγοράζοντας χονδρική, να πουλάμε, τέτοια πράγματα.

Άρα από ό,τι έχω καταλάβει, γενικά, έχετε βάλει την προσωπικότητα σας, τα χόμπι σας όλα μαζί.

Ακριβώς. Ακριβώς! Αυτό είναι το ωραίο, το ότι κάναμε το χόμπι επάγγελμα, την ζωγραφική δηλαδή την κάναμε επάγγελμα και αυτό είναι που μου αρέσει. Και τη μουσική, να το πω έτσι.

Και συνδυάζονται αρμονικά;

Ναι, για την ώρα συνδυάζονται αρμονικά και μου αρέσει πως συνδυάζονται. Με τα παρτάκια μας, με τη ζωγραφική μας, με το καφέ δίπλα. Αλλά αυτός ο κορονοϊός μας έχει γονατίσει λίγο, όπως όλους. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εκτός από το να κάνουμε υπομονή και περιμένουμε να τελειώσει η φάση και να αλλάξει λίγο η κατάσταση.

Και έχετε μέσα και ένα κομμάτι piercing. Θα πούμε και αυτό.

Ναι, το piercing είναι πολύ σημαντικό στο μαγαζί. Ο Ανδρέας τρέχει το piercing, αυτός είναι υπεύθυνος για το piercing, ο Ανδρέας, ο οποίος είναι πολύ σημαντικό κομμάτι στο «Walk the Line». Είναι ο πιο υπεύθυνος άνθρωπος του «Walk the Line». Ξέρει και έχει δουλέψει χρόνια σε αυτόν τον χώρο ο Ανδρέας. Ξέρει την δουλειά. Δούλευε και πιο πριν σε άλλο tattoo studio, γνωρίζει τα πάντα από piercing, έχει κάνει πολλά χρόνια piercing. Πολλά χρόνια. Και ξέρει και μανατζάρει όλη την φάση πολύ σωστά. Έχει δημιουργήσει, δηλαδή, και έχει βοηθήσει να ανέβει το μαγαζί και το «Walk the Line» και τα «Walk the Line» γενικά, γιατί το καφέ δίπλα είμαστε συνέταιροι με τον Ανδρέα. Στο καφέ εγώ, ο Δημήτρης και ο Ανδρέας είμαστε μαζί στο καφέ και έχει βοηθήσει την φάση πάρα πολύ.

Θέλω να μου πεις λίγο τι σημαίνει όλο αυτό το κατάστημα, ας το πούμε, η δημιουργία σας για εσάς.

[00:40:00]Για εμένα; Για εμένα είναι… Τι καλύτερο από να κάνεις το χόμπι του επάγγελμα; Γιατί όπως λένε ότι: «Αν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, δεν χρειάζεται να δουλέψεις ποτέ», οπότε είναι ό,τι καλύτερο. Για μένα και για τα παιδιά που συνεργαζόμαστε μαζί.

Όταν έρχεσαι στο χώρο αυτόν τι-

Δηλαδή, όταν έρχομαι στο μαγαζί και δεν έχω να δουλέψω, τότε στεναχωριέμαι, γιατί δεν έχω να κάνω το χόμπι μου, να το πω έτσι. Κατάλαβες; Δηλαδή είναι κάτι το οποίο… Θα μου πει ο άλλος: «Έλα μωρέ, δεν έχεις δουλειά, πήγαινε πιες έναν καφέ να αράξεις λίγο». Μα θέλω να ζωγραφίσω.

Δηλαδή μέσα στις αρμοδιότητες σου φαντάζομαι ακόμη και τώρα είναι να κάνεις τατουάζ και να κρατάς και το μαγαζί;

Ναι, το μαγαζί, τρέχω το records. Ό, τι μπορώ κάνω. Ό, τι μπορώ κάνω.

Θέλω να κλείσουμε με ένα τελευταίο θέμα, τις διακρίσεις, γιατί το μαγαζί έχει διακρίσεις, να το πούμε αυτό.

Ναι, οι διακρίσεις βγαίνουμε, όταν ένας artist παίρνει μέρος στους διαγωνισμούς, οι οποίοι γίνονται μέσα σε Convention. Κάθε Convention σου δίνει την… Σου παρέχει δηλαδή την άνεση να πάρεις μέρος σε έναν διαγωνισμό. Όχι να πάρεις μέρος μόνο στο Convention, αλλά να πάρεις μέρος και στον διαγωνισμό. Εγώ, γενικά, δεν παίρνω μέρος σε διαγωνισμούς. Ο Δημήτρης που παίρνει, όμως, έχει πάρει διακρίσεις και στην Ελλάδα και στην Ολλανδία και στην Κύπρο και στην Ταιβάν που έχουμε πάει. Εγώ πιστεύω ότι το σημαντικό πράγμα σε ένα tattoo… Σ’ έναν artist πρέπει να κάνει καλή δουλειά. Το πιο σημαντικό πράγμα. Η δουλειά του να είναι άψογη. Αν κάνει καλή δουλειά, όσες διακρίσεις πάρει ή όσες δεν πάρει, είναι το ίδιο… Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δηλαδή, καταλαβαίνεις, είναι ένα πράγμα. Τώρα, τα Convention που σου δίνουνε την άνεση να πάρεις μέρος στον διαγωνισμό. Όπως είπα, υπάρχουν tattoo artists, έχω γνωρίσει δηλαδή tattoo artists, που δεν έχουν πάρει μέρος ποτέ σε κανέναν διαγωνισμό και είναι αψεγάδιαστοι. Κάνουν απίστευτη δουλειά. Αλλά από πεποίθηση δεν θέλουν, δεν τους νοιάζει, δηλαδή πιστεύουν ότι δεν λέει κάτι το να πάρεις ένα βραβείο. Αλλά για το κοινό, όμως, για τον κόσμο θέλει να ξέρει ότι ο artist έχει πάρει μία διάκριση. Τους αρέσει. Αλλά αυτό είναι καθαρά προσωπικό γούστο. Δεν σημαίνει κάποιος ότι έχει πάρει βραβείο, είναι και ο καλύτερος. Υπάρχουν artists, όπως σου είπα ότι είναι απίστευτα καλοί. Απλά δεν τους ενδιαφέρει το κομμάτι της βράβευσης.

Είναι ένα θέμα διαγωνισμού έτσι και αλλιώς.

Ναι, ναι, ναι.

Αλλά πώς γίνεται ας πούμε η επιλογή ποιος είναι καλύτερος σε εισαγωγικά από τον άλλον;

Δεν είναι το ότι είναι καλύτερος από τον άλλον. Είναι καθαρά το ότι το σχέδιο που ανέβασε εκείνη τη στιγμή είναι θεωρητικά πιο καλό. Γιατί μπορεί ένας tattoo artist να είναι πάρα πολύ καλός, να ανεβάσει όμως ένα tattoo, το οποίο σε αυτό το tattoo κάποιος άλλος, σε αυτόν τον τομέα ας πούμε traditional ή στον τομέα ρεαλιστικό, κάποιος άλλος tattoo artist να έχει κάνει κάτι πιο πρωτότυπο και να τραβήξει πιο πολύ προσοχή. Πιο πρωτότυπο, με πιο πολύ λεπτομέρεια. Όχι ότι είναι καλύτερος σαν σύνολο. Απλά το συγκεκριμένο σχέδιο που ανέβασε κέρδισε τις εντυπώσεις των κριτών. Αν ανεβάσεις σ’ έναν άλλον διαγωνισμό κάποιο σχέδιο, μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα, καταλαβαίνεις. Είναι καθαρά το κομμάτι που ανεβάζεις, έτσι πάει.

Είναι η αξιόλογη του έργου.

Αξιολόγηση του έργου… Του έργου του συγκεκριμένου, όχι σαν σύνολο. Αξιολογείται το κομμάτι, το έργο εκείνη τη στιγμή και όχι συνολικά ο artist.

Τώρα για εσένα, για να κλείσουμε νομίζω σιγά σιγά, θέλω να μου πεις για τις βλέψεις σου για το «Walk The Line», τι σκοπούς έχεις για το μέλλον και κάποιες τελευταίες σκέψεις.

Εγώ θέλω να συνεχίσουμε έτσι, όπως είμαστε τώρα, να υπάρχει αυτό το... Η όρεξη και η ζωντάνια για δουλειά, να συνεχίσει να υπάρχει, να μη σταματήσει. Να είμαστε πάντα έτσι πορωμένοι και να γουστάρουμε να ζωγραφίζουμε, να κάνουμε τα παρτάκια μας, να είμαστε όλοι χαρούμενοι και αγαπημένοι και αυτό να συνεχίσει να είναι για πολλά χρόνια ακόμα. Αυτό δηλαδή είναι που θέλω εγώ. Και να δουλεύουμε κάνοντας τις ζωγραφιές μας, το πιο σημαντικό. Δηλαδή, τι καλύτερο από κάποιον artist να επιλέγουνε την ζωγραφιά του; Να επιλέγει ο πελάτης την ζωγραφιά του;

Και αποτελεί και μία έκφραση φαντάζομαι για εσένα.

[00:45:00]Ναι, ναι, ναι, όταν εγώ -σου είπα- όταν κάθομαι και ετοιμάζω ένα σχέδιο, το οποίο το δει κάποιος και πει ότι: «Εγώ αυτό το θέλω πάνω μου» είναι ό,τι καλύτερο, για μένα είναι το καλύτερο. Είναι αυτό που θέλω δηλαδή.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ, Παναγιώτη.

Εγώ ευχαριστώ. Χάρηκα που τα είπαμε. Ελπίζω να σας κάλυψα, να τα είπα όλα.

Εννοείται. Καλές δουλειές εύχομαι εγώ.

Ευχαριστώ και ό,τι άλλο χρειαστείς θα χαρώ να τα ξαναπούμε.

Εννοείται. Να είσαι καλά.