[00:00:00]Καλησπέρα, θα μας πείτε το όνομά σας;

Ονομάζομαι Καλαπόδης Γιώργος.

Ωραία. Είναι Τρίτη 21 Μαρτίου 2023 και βρισκόμαστε στο Λουτράκι Κορινθίας με τον Γιώργο Καλαπόδη. Ονομάζομαι Μαρία Ζαχαρούδη, είμαι ερευνήτρια στο Istorima και ξεκινάμε τη συνέντευξή μας. Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για τον εαυτό σου;

Ναι, αμέ, βεβαίως, ευχαρίστως. Θέλω να πω ότι εγώ γενικά είμαι ένας άνθρωπος ενθουσιώδης, ενθουσιάζομαι πάρα πολύ με τις καταστάσεις, έχω λίγο εγωισμό μέσα μου γενικά. Αυτό κιόλας μου το έχει κάνει και λόγω αθλητισμού, μου βγαίνει περισσότερο αυτό το συναίσθημα, ο εγωισμός. Μπορώ να πω έχω και ευαισθησία, γιατί είναι πράγματα που με αγγίζουν και αυτό με έχει κάνει ευαίσθητο. Δηλαδή κάποιες καταστάσεις με αγγίζουν πάρα πολύ εύκολα, που σε μικρότερη ηλικία δεν το είχα αυτό. Δηλαδή, μόλις ξεκίνησα να αθλούμαι, δηλαδή να κάνω αθλητισμό και συνειδητοποίησα κάποια πράγμα διαφορετικά, άρχισαν κάποια συναισθήματα μέσα μου να αυξάνονται, δηλαδή να δυναμώνουν. Που αυτό πριν δεν το είχα καταλάβει, αλλά μέσα από τον αθλητισμό άρχισε σιγά σιγά να μου συμβαίνει και να λέω «Πώς γίνεται αυτό;». Και όμως συνέβη. Ήμουν και θα πω και λίγο οξύθυμος, νευρικός γενικά, νευρικός πολύ, αλλά σταδιακά άρχισα να τα βελτιώνω αυτά, να ηρεμώ, να χαλαρώνω, να σκέφτομαι. Αυτά έχω, δηλαδή, πιστεύω τα βασικά χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μου είναι αυτά που είπα τώρα.

Ωραία. Θα ήθελες να μας πεις πώς ξεκίνησες με τον αθλητισμό;

Ναι, βεβαίως. Πάντα από μικρό παιδί βασικά μου άρεσε να κάνω κάτι. Απλά δεν είχα συνειδητοποιήσει τι μπορώ να κάνω. Πέρασα από διάφορες κατηγορίες αθλημάτων όπως είναι τάε κβον ντο, ποδόσφαιρο, ενόργανη, kick boxing. Τέλος πάντων, στην πορεία που μεγάλωνα και τέλειωσα το στρατιωτικό μου, παντρεύτηκα. Ήθελα να κοιτάξω λίγο τη φυσική μου κατάσταση, γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο και μέσα από αυτό το γυμναστήριο τέλος πάντων γνώρισα μια ομάδα, που αυτή η ομάδα κανόνισε στο άσχετο να πάει να τρέξει έναν Ημιμαραθώνιο στο Ναύπλιο τότε και μου προτείνανε και εμένα να πάω μαζί τους. Εγώ το θεώρησα λίγο τρελό, και εγώ δεν έτρεχα. Και λέω «Να πάω να τρέξω 21 χιλιόμετρα τώρα, θα σακατευτώ». Τι να κάνω, όμως, επειδή εμένα τα challenge και αυτές οι προκλήσεις μου αρέσουνε, μου αρέσει να δοκιμάζω τον εαυτό μου, λέω «Θα πάμε». Τέλος πάντων, ξεκινήσαμε το πρωινό μας, πήγαμε, ξεκινήσαμε εκεί, παρατηρούσα τους αθλητές πώς ετοιμαζόντουσαν, πώς φτιαχνόντουσαν. Μου κάνανε όλα εντύπωση, εν τω μεταξύ, λέω «Κοίτα τι υπήρχε και δεν το είχα δει ποτέ». Να βάλουνε τις βαζελίνες τους, ξέρεις, στα σημεία για να μην συγκαούνε, να ετοιμάσουνε τις ζώνες με τα τζελάκια τους. Όλα αυτά ήταν κάποιες εικόνες που εμένα με ελκύσανε, δηλαδή μου τραβήξανε την προσοχή. «Μπαμ», πιστολιά, ξεκινάμε. Πάω με τον φίλο μου μαζί, μου λέει «Όσο πάω εγώ, θα πας και εσύ. Εντάξει;». «Εντάξει». Αυτός σταμάταγε εκεί, του λυνόταν κορδόνι, σταμάταγε γιατί ήθελε να κάνει την ανάγκη του τέλος πάντων. Εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να το κάνω αυτό, να κόβω, και λέω «Πρέπει να φύγω». Και του λέω «Μανώλη, φεύγω. Θα τα πούμε στο τέλος». Και τελειώνω τον αγώνα. Μόλις τερμάτισα και ήμουν πραγματικά ένα ρετάλι, δηλαδή είχα φτάσει στα όρια μου, λέω αυτό το άθλημα είναι για εμένα, με έφερε στα όριά μου, άρα θέλω να κάνω αυτό. Ε, και σιγά σιγά άρχισα να μπαίνω σε αυτό το μοτίβο, στο μοτίβο του τρεξίματος. Μου άρεσε πάρα πολύ. Πραγματικά από το 2014, που ξεκίνησα να το κάνω αυτό, μέχρι και σήμερα, το 2023, δεν έχω σταματήσει 3 μέρες συνεχόμενες να κάτσω. Δεν το έχω κάνει. Σε ό,τι κατάσταση και να είμαι. Λοιπόν, αυτό. Έτσι ξεκίνησα, έτσι ξεκίνησα τον αθλητισμό πιο έντονα με προγραμματισμό, με πειθαρχία, και σιγά σιγά αυτό άρχισε να μου αλλάζει και κάποια δεδομένα της ζωής μου.

Θα ήθελες να μας πεις πώς συνεχίστηκε αυτή η σχέση σου με τον αθλητισμό;

Μετά, στη συνέχεια, μόλις κατάλαβα τις[00:05:00] δυνατότητές μου και ότι έβλεπα ότι υπάρχουνε σημεία βελτίωσης, και έτρεχα πάλι παρεΐστικα με κάποιους αθλητές πιο εμπείρους, απλά δεν ήτανε προπονητές, απλά με καθοδηγούσανε, εκεί έβλεπα ότι βελτιωνόμουν. Σκέφτηκα να απευθυνθώ σε έναν προπονητή ώστε να δω πραγματικά αν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο από αυτό. Το 2015, λοιπόν, μετά από έναν χρόνο που ξεκίνησα και είχα μπει σε μια σειρά, μίλησα με έναν προπονητή, και μέχρι και σήμερα δηλαδή, τον Γιώργο τον Δούση, που με έχει αναλάβει στην αθλητική μου καριέρα και μου έδωσε τα φώτα του. Δηλαδή με έβαλε σε ένα προγραμματισμό, έφτιαξε μια πλατφόρμα, πάτησα πάνω με γερές βάσεις εκεί και έκανα κάτι οργανωμένο. Άλλαξε στην ουσία όλη η ζωή μου. Δηλαδή άλλαξα όλους τους ρυθμούς ζωής. Άρχισα να γίνομαι λίγο πιο αυστηρός με τον εαυτό μου, να προσέχω, να τρώω σωστά, να κοιμάμαι τις σωστές ώρες. Δηλαδή ήμουν πολύ προσηλωμένος σε αυτό το πράγμα. Δεν ξέρω πώς έγινε τόσο έντονο αλλά πραγματικά μου έβγαινε από μέσα μου. Αυτό.

Είχες θέσει κάποιον στόχο στον εαυτό σου; Ή το έκανες για εσένα καθαρά;

Γενικά επειδή προανάφερα ότι έχω λίγο εγωισμό μέσα μου και πάντα σαν εγωιστής που είμαι, ό,τι πιανόμουνα και ό,τι έκανα μου άρεσε να το κάνω στο τέλειο. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι μεσαίο δηλαδή να κάνω κάτι, πώς να στο πω, να το κάνω και το κάνω, δεν το κάνω. Ήθελα να το κάνω, να το φτάνω στο αποκορύφωμα. Μου άρεσε αυτό. Επειδή το άθλημα είναι ατομικό, στην ουσία είχα να κάνω με τον εαυτό μου, δεν είχα να κάνω με ομάδα ώστε να μπορούσα να επηρεάσω την ομάδα, είχα να κάνω με εμένα. Άρα έλεγα «Σε εμένα θα δώσω το καλύτερο». Αρά έθεσα στόχους, εννοείται ότι έθεσα στόχους και μην σου πω τι στόχους έθεσα, γιατί και εσύ. σαν αθλήτρια που είσαι, αν σου έλεγα τους στόχους που έθεσα, θα πεις κάτι δεν πάει καλά. Λέω «Θα πάω και θα κάνω το πανελλήνιο ρεκόρ του μαραθωνίου. Θα το σπάσω εγώ». Ο πρώτος στόχος που έθεσα ήταν αυτό. Το λέω στον προπονητή μου, λοιπόν, στην πρώτη συνέντευξη που είχαμε και μου λέει «Ποιος είναι ο στόχος σου;». Και του λέω αυτό το πράγμα. Και χασκογελάει. Του λέω «Κύριε Γιώργο, συγγνώμη», του λέω, «εντάξει, είναι αστείο, αλλά αυτός είναι ο στόχος μου. Αυτό θέλω να κάνω». Θέλω πρώτα να κάνω ένα πανελλήνιο ρεκόρ, να σπάσω του Ανδρεόπουλου το 2:12:20 νομίζω είναι, 2:12:20 πρέπει να είναι. Τέλος πάντων, λέω «Θα κάνω αυτό για αρχή. Και μετά μακάρι να μπορώ να βρεθώ σε μια εκκίνηση Ολυμπιακών Αγώνων, να συμμετέχω σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή σε κάποιο παγκόσμιο πρωτάθλημα». Δεν είχα, δηλαδή, έναν στόχο να κερδίσω έναν αγώνα στην Κορινθία ούτε στην Αθήνα. Ο στόχος μου ήταν αυτός. Εξαρχής. Που δεν ήξερα αν μπορώ να τρέξω, αλλά εκεί είχα θέσει στόχους, δεν μπορώ να κρυφτώ, ούτε να πω ψέματα. Αυτός ήταν ο στόχος μου. Αυτά.

Πολύ ωραία. Θα ήθελες να μας πεις την εμπειρία σου από τον πρώτο σου Μαραθώνιο;

Ναι, βεβαίως. Ο πρώτος Μαραθώνιος που έκανα ήταν το 2014 λοιπόν. Μετά από το Ναύπλιο που έκανα 21 χιλιόμετρα, μου ήρθε φαεινή ιδέα, σαν άπειρος που είμαι, ότι επειδή έκανα 21 χλμ., μπορώ να κάνω και 42. Ε, και λοιπόν λέω «Τώρα πάω να κάνω και έναν Μαραθώνιο. Εντάξει, τι είναι μωρέ; Ένας Μαραθώνιος είναι». Σαν να είπα «Πάω μια βόλτα στην παράλια». Στο μυαλό μου το είχα έτσι, και το πίστευα κιόλας ότι είναι έτσι. Μπορώ γιατί είμαι άτρωτος, γιατί ο Γιώργος είναι άτρωτος, γιατί δεν κολλάει. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου όμως. Θα σου πω μόνο κάτι. Επειδή το επάγγελμα τότε ήτανε, ασχολιόμουν με τη δουλειά του μπαμπά, του πατέρα μο,υ και την Κυριακή γινόταν ο αγώνας, ο Μαραθώνιος, και Παρασκευή-Σάββατο ήμασταν σε ένα σπίτι και σκάβαμε ένα χαντάκι περίπου 10 μέτρα απόσταση και 2 μέτρα βάθος για να περάσουμε κάτι σωλήνες αποχετευτικό. Όπως σκάβαμε το Σάββατο, του λέω «Ρε πάτερα, πάμε στα Intersport να πεταχτούμε λίγο να πάρω και 2 κάλτσες συμπίεσης γιατί αύριο τρέχω Μαραθώνιο;». Μετά από τον γκασμά τού είπα να σταματήσουμε λίγο να πάω να πάρω τις κάλτσες συμπίεσης γιατί αύριο τρέχω μαραθώνιο. Που είχα γαλακτώσει όλος από το φτυάρισμα. Τέλος πάντων, μένουμε στην Αθήνα, ξυπνάω το πρωί, ντύνομαι, όλα καλά. Είχα πάρει και ένα ψευτοχρονόμετρο στο χέρι, έναν ψευτοπαλμογράφο, τότε ούτε ήξερα να τα δουλεύω αυτά, απλά ήθελα να έχω έναν μπούσουλα, να δω πού κυμαίνομαι, δηλαδή να έχω μια επαφή. Στήνομαι στην εκκίνηση και ξεκινάω να τρέχω έναν Μαραθώνιο έτσι χωρίς πλάνο, χωρίς προπόνηση, χωρίς να έχω κάποιες ιδιαίτερες σκέψεις. Αν σου πω το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα[00:10:00] στην εκκίνηση τι ήτανε, δεν θα το πιστέψεις. Θα σου πω λοιπόν. Σκέφτηκα «Πού είναι ο πρώτος; Γιατί δεν βλέπω τον πρώτο;». Κοίταγα μπροστά και έλεγα «Πού είναι ο πρώτος;». Δηλαδή δεν ήξερα καν με τι ρυθμούς τρέχουν, δεν ήξερα πώς πάει ο πρώτος και πίστευα ότι μπορώ να τον φτάσω. Φαντάσου πόσο άγνοια είχα εαυτού, δεν καταλάβαινα τι έκανα. Τέλος πάντων, βρίσκω έναν κύριο όπως έτρεχε με σανδάλια, φόραγε σανδάλια. «Παναγία μου», λέω, «αυτός είναι με σανδάλια». Και τον παίρνω από πίσω. Είχε 2 φίλους του αριστερά και δεξιά μου και πηγαίνανε μαζί. Και λέω «Αυτός ο ρυθμός είναι για εμένα, θα τον ακολουθήσω». Σανδάλι, πλάτσα-πλάτσα το σανδάλι, λέω «Ρε φίλε, αυτός τρέχει με σανδάλι. Εγώ φοράω Mizuno αθλητικό και ο άλλος θα κάνει 42 χιλιόμετρα; Δεν γίνεται να μην τερματίσω Μαραθώνιο. Ο άλλος είναι με το σανδάλι», έλεγα. Σε πληροφορώ μετά το 25ο χιλιόμετρο που είχα φτάσει μέχρι εκεί, έφυγε αυτός, άλλαξε ρυθμό πιο γρήγορα, με το σανδάλι, και έφυγε. «Πανάγια μου», λέω, «τι γίνεται τώρα;». Τέλος πάντων, σφίγγω τα δόντια «Θα τερματίσω». Στο 38, λοιπόν, χιλιόμετρο φτάνω και είναι η καλύτερη στιγμή της ζωής μου. Βγαίνει στον δρόμο η μάνα μου με τον πάτερα μου. Πραγματικά έχασα τη γη κάτω από τα ποδιά μου. Γιατί; Γιατί ήταν κάτι που έζησα εκείνη τη στιγμή που δεν το είχα ζήσει σε άλλη στιγμή σαν έφηβος, δηλαδή να σπουδάσω, να πάω σε κάποιο πανεπιστήμιο, να με περιμένει η οικογένειά μου, να πάρουν τα εύσημα, να νιώσουν μια ευχαρίστηση. Και εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι τους έδινα αυτή την ευχαρίστηση. Και, ωπ, είναι σαν να μην έτρεχα και πάω και τερματίζω. Είχα σφίξει τόσο πολύ τα δόντια μου που τα είχα τρίψει, ένιωθα το τρίψιμο των δοντιών μέσα στο στόμα μου και τα πόδια μου να μην σηκώνονται, να νομίζω ότι τρέχω, αλλά δεν έτρεχα. Περπατοέτρεχα και εγώ να νόμιζα ότι έτρεχα. Φαντάσου πόσο είχα γαλακτώσει, τόσο πολύ που δεν μπορούσα να καταλάβω τι έχω πάθει. Και τερματίζω. Εκεί ήρθε η αποκορύφωση. Μόλις τερμάτισα τον Μαραθώνιο, λέω «Είμαστε εδώ. Τέλος». Εκεί πήρα το χρίσμα, χρίστηκα μαραθωνοδρόμος μόνος μου. Λέω «Είναι το άθλημά μου». Και από εκεί και πέρα μετέπειτα ξεκινάει όλο αυτό που είπα πριν ότι προσπάθησα να βρω άνθρωπο να με κατευθύνει και αυτά και αυτά.

Πολύ ωραία. Θα ήθελες να μας πεις τα συναισθήματά σου πριν από έναν αγώνα σημαντικό, ποια είναι; Πώς νιώθεις;

Λοιπόν, να πω τα συναισθήματά μου τώρα που έχω γίνει σαν πιο έμπειρος αθλητής ή πιο παλιά; Γιατί έχουν αλλάξει αυτά τα δεδομένα λίγο. Θα τα πάρουμε και τα δύο. Λοιπόν. Όταν δεν είχα τόση εμπειρία, πραγματικά θα σου πω ότι έτρεχα καλύτερα. Γιατί έτρεχα με πιο ελεύθερο μυαλό και δεν προσδοκούσα πολλά πράγματα. Απλά άφηνα το σώμα μου να πάει και αυτό ήτανε καλύτερο, και τώρα πιστεύω πρέπει να το εφαρμόσω. Τώρα σαν επαγγελματίας, επαγγελματίας, δεν είμαι επαγγελματίας. Σαν αθλητής πιο ώριμος αλλά και πιο ψημένος πάνω σε αυτό, νιώθω πιο αγχωμένος πριν έναν αγώνα. Το νιώθω αυτό. Το διαχειρίζομαι, όμως, πολύ καλά. Εννοείται ότι ανυπομονώ να τρέξω έναν αγώνα, δεν με φοβίζει η λέξη «αγώνας» ούτε με φοβίζει με ποιους έχω να ανταγωνιστώ, τους αντιπάλους μου. Τους αντιπάλους-συναθλητές, αλλά είναι αντιπάλοι εκείνη την ώρα. Άρα απλά τώρα, επειδή ξέρω γενικά την πορεία του αγώνα και πώς θα εξελιχθεί και πώς είμαι σωματικά και πώς είμαι πνευματικά, αυτό λίγο με δυσκολεύει να είμαι πιο ελεύθερο πνεύμα. Που αυτό δουλεύεται, μπορώ να το βελτιώσω.  Δηλαδή είμαι στην κατάσταση τώρα αυτή, ότι δηλαδή πρέπει να γίνω πάλι όπως ξεκίνησα, με αυτήν την ηρεμία και την αγνότητα που είχα, που δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει αυτό το σφίξιμο, δεν έχω να αποδείξω κάτι σε κανέναν, μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτό κατάλαβα, ότι τελικά δεν είχα να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Το κακό σε έναν αθλητή είναι όταν κάνει την επίδοση, 1-2 βδομάδες υπάρχει αυτή, ο ντόρος, το σούπερ wow, τα συγχαρητήρια που δέχεται από τον κόσμο, από τους συγγενείς. Δεν είναι αυτή η αποκορύφωση του αθλητή. Ο αθλητής νιώθει καλά και χαρούμενος όταν σε μια δύσκολη στιγμή έχει αυτούς τους ανθρώπους και του ανεβάζει την ψυχολογία ακριβώς με τον τρόπο που κάνουνε όταν κερδίζει ή φέρνει μια καλή επίδοση. Εγώ αυτό πιστεύω. Αυτό είναι μια στιγμή που σήμερα την κάνεις, σε 1 εβδομάδα ξ[00:15:00]εχνιέται, ξαναμπαίνεις σε αυτή τη ρουτίνα. Γιατί έτσι είναι. Είναι φυσιολογικό. Δεν μπορούμε να χαιρόμαστε για έναν αγώνα 1 χρόνο. Πάει, άλλος στόχος. Και αυτό είναι φυσιολογικό.

Πολύ ωραία. Από την αρχή της καριέρας σου μέχρι και τώρα που μιλάμε πόσους Μαραθωνίους έχεις τρέξει;

Η αλήθεια είναι ότι γενικά ασχολούμαι, τώρα κλείνω ένατο χρόνο με αυτό. Πιο επαγγελματικά, όμως, το κάνω τα τελευταία, να πω, 5 χρόνια, 6 χρόνια, θα πω πιο επαγγελματικά. Έχω τρέξει τέσσερεις Μαραθωνίους. Ο πρώτος είναι αυτός που είπα στην κλασική το 2014, που ήμουν τελείως άπειρος. Ο δεύτερος Μαραθώνιος έγινε το 2017 στο Ναύπλιο, και εκεί ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, γιατί από εκεί ξεκίνησα το τρέξιμο και εκεί ήθελα να κερδίσω αυτόν τον αγώνα και ήταν ένα στοίχημα για εμένα. Και έλεγα «Θα γυμναστώ και θα πάω να κερδίσω αυτόν τον αγώνα». Και όντως έτσι έγινε. Γυμνάστηκα και το 2017 στήθηκα στην εκκίνηση στον Μαραθώνιο, όχι στον Ημιμαραθώνιο. Κερδίζω τον αγώνα με 2:46, κάτι που ήταν και ατομική μου επίδοση. Από 3 ώρες και 48 που είχα κάνει στον πρώτο μου Μαραθώνιο, πήγα έκανα 2:46. Κέρδισα τον αγώνα. Μετά την ίδια χρονιά –αυτό έγινε Μάρτιο νομίζω, Μάρτιο, ναι, αν θυμάμαι καλά–, και την ίδια χρονιά, τον Νοέμβρη του ’17, μπαίνω και στην κλασική. Και από 2:46 που έκανα στο Ναύπλιο, έκανα 2:43. Ακόμα 3 λεπτά κάτω μέσα σε αυτούς τους μήνες, τους 4 μήνες, 5 μήνες τουλάχιστον που είχα μπροστά μου ακόμη καλύτερα και σε μια δυσκολότερη διαδρομή και τότε κατέλαβα και την δέκατη πέμπτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Και αυτό πραγματικά άρχισε να μου κινεί πάρα πολύ το ενδιαφέρον, ότι αρχίζω να γίνομαι υπολογίσιμος και ότι αυτό που κάνω πιάνει τόπο. Ότι, ρε παιδί μου, αξίζει που ασχολούμαι με αυτό, μου δίνει ένα κίνητρο. Γενικά δεν είμαι αθλητής που θα τρέξω πολλούς αγώνες, δεν μου αρέσει. Μου αρέσει να ετοιμάζομαι σωστά και να πηγαίνω να τρέχω τον αγώνα, να είμαι σίγουρος για αυτό. Δεν δοκιμάζομαι «Α, είμαι καλά. Πάω να τρέξω. Α, δεν είμαι καλά…». Όχι, θέλω να είμαι έτοιμος και να πάω να τρέξω κάπου.

Κατά τη διάρκεια μια κούρσας, ενός Μαραθωνίου ή οποιασδήποτε κούρσας, υπάρχει κάτι που σκέφτεσαι και παίρνεις δύναμη και λες «Τώρα πάμε»;

Είναι μια ερώτηση που πραγματικά, επειδή έχω κάτσει και έχω σκεφτεί πάνω σε αυτό το πράγμα, που όταν με ρωτάνε αυτό το πράγμα τι να απαντήσω. Δεν μπορώ να το απαντήσω στο 100%, γιατί οι σκέψεις και αυτά που σκέφτομαι είναι πάρα πολλά και δεν υπάρχει χρόνος να τα αφηγηθώ όλα. Πρέπει να κάτσουμε τουλάχιστον 2 ώρες και κάτι, όσο κάνω τον Μαραθώνιο, για να σ’ τα αφηγηθώ. Άρα είναι ο χρόνος πολύ για να το κάνουμε αυτό. Αλλά θα σου πω κάποια σημαντικά πράγματα. Γενικά, όταν τρέχω έναν Μαραθώνιο, είμαι πολύ focus, πάρα πολύ συγκεντρωμένος. Προσπαθώ το μυαλό μου να περιλαμβάνεται μόνο από θετικές σκέψεις και από ωραίες στιγμές, χαρούμενες στιγμές της ζωής μου που έρχονται σαν εικόνες μπροστά από το μυαλό, που αυτό με μπουστάρει. Δηλαδή σκέφτομαι στιγμές με τη γυναίκα μου, με τα παιδιά μου, πολλά, πολλά. Δηλαδή όλο αυτό με κάνει και στέκομαι δυνατός, ρε παιδί μου. Ξέρεις, μου δίνει το μπουστάρισμα. Απλά, επειδή οι εντάσεις είναι μεγάλες, η καταπόνηση είναι μεγάλη, μετά από ένα σημείο το μυαλό σού παίζει τέτοια παιχνίδια, αλλά εμένα μου κάνει ίντριγκα αυτό, με τρελαίνει που μου κάνει το μυαλό αυτά τα πράγματα και με φέρνει σε αυτό το σημείο. Και πάλι βάζω στο μυαλό μου πάλι σκέψεις όμορφες και λέω «Όχι, δεν θα με καταβάλει η αρνητική σκέψη ότι δεν μπορείς, θα πρέπει να σταματήσεις γιατί πονάς, γιατί σου φταίει αυτό, σου έπεσε το μπουκάλι, σου έπεσε το τζελ». Φαντάσου το μυαλό τι παιχνίδια σού παίζει για να σταματήσεις, φαντάσου. Γιατί το μυαλό τι κάνει; Στην ουσία προσπαθεί να σε προστατέψει γιατί καταπονείσαι. Άρα προσπαθεί να βρει μια διέξοδο να σου πει «Ωπ. Σταμάτα ρε φιλέ. Θα πάθεις κάτι». Όμως εσύ είσαι εκεί δυνατός και σκέφτεσαι αυτό και λες «Όχι». Πρέπει να είσαι απολυτά αφοσιωμένος. Και οι πολλές σκέψεις μερικές φορές σε αποσυντονίζουν. Πρέπει να είναι συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να σκέφτεσαι, να τα έχεις δουλεμένα και αυτά. Γενικά τα συναισθήματα είναι πάρα πολλά και πραγματικά είμαι ευγνώμων που έχω ζήσει τέτοιες δυνατές στιγμές στη ζωή μου. Αλήθεια.

Το πιστεύω. Θα ήθελες να μας περιγ[00:20:00]ράψεις πώς προετοιμάζεσαι για έναν Μαραθώνιο; Ας πούμε, την προηγουμένη μέρα πώς προετοιμάζεσαι όταν ξέρεις ότι την επόμενη μέρα τρέχεις έναν Μαραθώνιο;

Πριν τρέξω έναν Μαραθώνιο, δηλαδή, τι κάνω πριν πάω να τρέξω έναν αγώνα.

Ναι.

Λοιπόν. Έχει γίνει μια ολόκληρη διαδικασία για να φτάσεις εκεί, να πούμε ότι έχουν γίνει 14 με 15 εβδομάδες προετοιμασία. Δεν είναι ούτε ένα μήνα ούτε δύο. Περνάς από διάφορα στάδια προετοιμασίας, το σώμα σου περνάει μεγάλες δοκιμασίες εξάντλησης, κόπωσης, κούρασης, τραυματισμών. Απλά θέλει υπομονή, πείσμα να σταθείς εκεί και να το παλέψεις μέσα σου. Για αυτό όλο το ταξίδι έχει ουσία, όχι μόνο ο αγώνας. Αυτό. Δηλαδή πρέπει να καταλάβουμε ότι πίσω από έναν αγώνα κρύβεται πάρα πολύ συναίσθημα για να φτάσεις εκεί. Θα πάμε στην ημέρα πριν τον αγώνα λοιπόν. Προσπαθώ να είμαι ήρεμος, να είμαι χαλαρός, να φάω καλά, ενυδάτωση καλή, να πίνω τα υγρά μου, να προσπαθώ να φάω τις συγκεκριμένες ώρες που τρώω, να μην αλλάξω κάτι από την καθημερινότητά μου. Δηλαδή αυτά που κάνω στην καθημερινότητά μου πριν από έναν αγώνα, δεν χρειάζεται να αλλάξεις κάποια συνήθεια. Δηλαδή, πριν πας σε μια προπόνηση, κάνεις αυτό ακριβώς, κάνω αυτά πράγματα, δεν αλλάζω κάτι. Δηλαδή δεν μπορώ να σοκάρω τον οργανισμό και να του δώσω κάποια άλλη τροφή ή να τον ζορίζω να κοιμηθώ. Εδώ κοιμάμαι 22:00 η ώρα το βράδυ, δεν μπορώ να του πω να κοιμηθεί 20:00, δεν έχει μάθει να κοιμάται 20:00 η ώρα. Άρα κάνω τα πράγματα ακριβώς τα ίδια όπως τα κάνω πριν πάω σε μια δυνατή προπόνηση. Αυτό κάνω. Και είμαι ήρεμος, χαλαρός, προσπαθώ να κοιμάμαι, να συγκεντρώνομαι, να αποσυμπιέζομαι και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Υπάρχει κάποιος αγώνας τον οποίο ξεχωρίζεις από την καριέρα σου;

Ναι, υπάρχει αγώνας. Πραγματικά ένας αγώνας που με στιγμάτισε πάρα πολύ γενικά είναι ο περσινός, το 2022, που τρέξαμε μετά την καραντίνα. Από όλο αυτό το πράγμα που συνέβη κοπήκαν όλα αυτά, χάσαμε πολύτιμο χρόνο από αγώνες, από αυτά. Εγώ το εκμεταλλεύτηκα στην ουσία αυτό και προπονήθηκα πάρα πολύ σκληρά όλη αυτή την περίοδο. Γιατί δεν δούλευα, είχα χρόνο, δεν δούλευα τόσο πολύ, είχα χρόνο, δηλαδή η ζωή μου ήταν τελείως επαγγελματίας αθλητής στο 100%. Πραγματικά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Οι συνθήκες ζωής δεν ήταν ωραίες, αλλά οι συνθήκες προπόνησης για εμένα ήταν πάρα πολύ καλές. Ψυχολογικά με επηρέασε λίγο στην αρχή όλο αυτό που έγινε, αλλά με έβγαλε δυνατό, γιατί μετά στάθηκα στην εκκίνηση του Ημιμαραθώνιου πέρυσι το ’22 λοιπόν και ήρθε μια θέση στο πανελλήνιο. Τρίτος Πανελληνιονίκης με μια ατομική επίδοση. Ο Γιώργος είχε 1:11:40 το 2019 και κατεβαίνει μετά από 3 χρόνια και κάνει 1:09:30 και τρίτος Πανελληνιονίκης. Πραγματικά εκεί πέταγα από τη χαρά μου. Έλεγα «Παναγία μου, Χριστέ μου, ευχαριστώ». Ευχαριστώ γιατί πήρα αυτό που άξιζα να πάρω, έπρεπε να το πάρω. Και ξέρεις και πολύ καλά, επειδή είσαι και εσύ αθλήτρια, ο αθλητισμός δεν είναι πάνω, είναι 700 κάτω και 1 πάνω. Αυτό το 1 πάνω που πήρα εκείνη τη στιγμή πραγματικά μου άλλαξε όλη τη ρότα πάλι.

Θα ήθελες να μας πεις πώς συνδυάζεις επομένως πρωταθλητισμό, οικογένεια και εργασία; Είναι εύκολο; Είναι δύσκολο;

Άμα ξεκινήσεις και βάλεις στο μυαλό σου ότι είναι δύσκολο να συνδυάσεις αυτά τα πράγματα –οικογένεια, αθλητισμό και δουλειά– αν ξεκινήσεις εγκεφαλικά έτσι, το έχεις χάσει το παιχνίδι. Πρέπει να πεις θα τα καταφέρω. Όπως κάνω εγώ. Ξεκινάω το πρωί, δεν μου φτάνουν 24 ώρες, η αλήθεια είναι αυτή. Θα ήθελα λίγο παραπάνω να έχει το ρολόι, να μπορούσα να είμαι και λίγο πιο ξεκούραστος. Αλλά πραγματικά καταφέρνεται. Δεν σου λέω ότι είμαι άνετος και περνάω τέλεια μέσα στην ημέρα μου, ότι δεν νιώθω την πίεση, δεν νιώθω το άγχος, δεν έχω τα νευρά, ότι είναι όλα μέλι γάλα. Όχι, δεν θα το πω αυτό και δεν μπορώ να το πω αυτό. Υπάρχει στρες, υπάρχει πίεση, αλλά εμένα μου αρέσει και αυτό. Μου αρέσει να νιώθω αυτό το στρίμωγμα, είναι του χαρακτήρα μου, ρε παιδί μου, θέλω να νιώθω αυτό το ότι να είμαι λίγο και με το χρονόμετρο, μου αρέσει. Γίνεται όμως. Μπορούσα να [00:25:00]κάνω πιστεύω ακόμα καλύτερα πράγματα στον αθλητισμό αν έκανα μόνο αυτό. Αυτό είναι η αλήθεια, το πιστεύω, στις δυνατότητές μου. Αλλά τώρα, επειδή οι συγκυρίες είναι έτσι, έχω κάνει μια πολύ όμορφη οικογένεια και με κρατάει σε αυτό που με κρατάει και χάρις σε αυτήν κάνω αυτό που κάνω, για να έχουν τα παιδιά μου ένα πρότυπο πατέρα. Αυτό με κρατάει ενεργό και πεισμώνω και προσπαθώ και τα βγάζω εις πέρας με αυτό το βαρύ πράγμα, δηλαδή με την οικογένεια, τη δουλειά και παράλληλα με τον αθλητισμό.

Πολύ ωραία. Και να για να κλείσουμε τη συνέντευξή μας, θα ήθελες να μας πεις τους στόχους σου ως αθλητής; Ως πρωταθλητής μάλλον.

Λοιπόν, στόχοι. Θα σου πω κάτι τώρα ότι είχα κάνει μια συνέντευξη τώρα τελευταία σε ένα site και είχα πει τους στόχους μου πάλι και λέω στο παιδί εκεί που παίρνει συνεντεύξεις, του λέω «Ο στόχος μου είναι αυτός και αυτός». Δηλαδή ένα Ολυμπιακό όριο και να μπορώ να πάρω μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή σε μια ευρωπαϊκή διοργάνωση ή σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Το διαβάσανε κάποια άτομα αυτό στον χώρο και ενοχληθήκανε. Γιατί να ενοχληθούν; Δεν είπαμε ότι θα γίνει, είναι ένας στόχος. Ο στόχος είναι μπροστά για όλους μας, το θέμα είναι εμείς αν μπορούμε να τον πετύχουμε. Δεν θα σου πάρω το χέρι εσένα και θα σου πω «Πάμε να πετύχεις τον στόχο». Ούτε θα σε πάρω αγκαλιά και θα σε πάω να σε οδηγήσω στον στόχο. Πρέπει να περάσεις κάποια διαδικασία. Αν είσαι ικανή να την περάσεις μόνη σου να φτάσεις εκεί, θα φτάσεις. Ή μόνος μου θα φτάσω. Αλλά είναι στόχος. Αν δεν έχεις βάλει τον στόχο, πώς μπορείς να πορευτείς και να ανέβεις έστω 2 σκαλιά, 3 σκαλιά, 4, 5, 10, όσες δυνατότητες έχεις. Πρέπει να υπάρχει στόχος. Τι να έχεις, αβεβαιότητα; Έτσι είναι. Και ο στόχος μου εμένα είναι, λοιπόν, να προσπαθήσω μέσα από όλον αυτόν τον κύκλο της οικογένειας και της δουλειάς και του υψηλού αθλητισμού που θέλω να κάνω, και μακάρι να φτάσω σε αυτό το επίπεδο, δηλαδή τη συμμετοχή μου σε μια τέτοια διοργάνωση, θα έχω πετύχει σαν αθλητής. Όχι ότι αν δεν γίνει δεν θα έχω πετύχει, γιατί είμαι ικανοποιημένος με όλα. Αλλά θα έχω πετύχει στο 100%, γιατί είναι ο στόχος. Και όταν πιάνεις τον στόχο σου, είναι ένας θρίαμβος και αυτό.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και σου εύχομαι ολόψυχα να πετύχεις όλους τους στόχους σου.

Και εγώ ευχαριστώ, Μαράκι μου. Να είσαι καλά.