[00:00:00]Καλησπέρα. Μπορείτε να μου πείτε πως ονομάζεστε;

Καλησπέρα. Ονομάζομαι Απόστολος Βέρρος.

Είμαι με τον Απόστολο Βέρρο. Είναι Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2022. Βρισκόμαστε 40 Εκκλησιές Θεσσαλονίκης. Εγώ είμαι Κολοβός Δημήτρης. Είμαι ερευνητής στο Istorima και ξεκινάμε. Απόστολε, πες μας λίγα λόγια τον εαυτό σου.

Είμαι 30 χρονών. Ασχολούμαι με το επάγγελμα DotA 2, το οποίο ανήκει στα eSports εδώ και… επαγγελματικά από το 2015 νομίζω, αλλά ασχολούμαι με αυτό το παιχνίδι εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δηλαδή από τότε που ήταν DotA 1. Τώρα, λέγεται DotA 2, δηλαδή τουλάχιστον 11 χρόνια και. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσο. Μένω στη Θεσσαλονίκη αυτό τον καιρό. Αυτή τη στιγμή είμαι captain της ομάδας DGG και παίζουμε στο Division 2 της Ευρώπης. Αυτά πάνω κάτω.

Θέλω να σε ρωτήσω πότε ξεκίνησες να παίζεις πρώτη φορά video games γενικότερα.

Video games, γενικότερα, νομίζω όταν ήμουνα γύρω στα… εντάξει, δεν ξέρω αν μετράει το PlayStation 1 και τα λοιπά, αλλά μπορώ να πω ότι video games, όσον αναφορά computer games, ξεκίνησα να παίζω γύρω στα 12-13 με το Counter-Strike τότε, το C.S. 1.6 και μετά προχώρησα σε άλλα. Τότε, ήταν το Warcraft 3, το οποίο μέρος του ήταν η DotA 1, World of Warcraft. Αυτά τα παιχνίδια τότε, αλλά ναι. Προφανώς και πιο πριν, από τότε που ήμουνα, ίσως, 10 χρονών, που έπαιζα PlayStation 1. Αυτό.

Θυμάσαι τι απολάμβανες περισσότερο απ’ όλα αυτά; Ποιο ήταν το αγαπημένο σου;

Σίγουρα, εντάξει, σαν παιδάκι κιόλας 10 χρόνων, το PlayStation ήταν κάτι το σούπερ ουάου. Δεν υπήρχε. Και θυμάμαι ατελείωτες ώρες PlayStation 1 με τα ξαδέρφια μου, που μένανε δίπλα. Παίζαμε, ας πούμε “Crash”. Δεν θυμάμαι τώρα τα άλλα τα παιχνίδια. “Metal Gear” νομίζω; Δεν θυμάμαι πως λεγότανε. Κάπως έτσι. Ατελείωτες ώρες πραγματικά. Kαι μετά, επίσης, τα video games, επειδή τότε ήταν που έγινε το boom ουσιαστικά με τα videogames, το Counter-Strike που, επίσης οι υπολογιστές και το gaming τότε είχε ξεκινήσει. Άρα, από το πουθενά, όταν έπαιζες το Counter-Strike, σου φαινόταν σαν κάτι εξωγήινο. Απίστευτο παιχνίδι. Και ναι, κυρίως μπορώ να πω ότι μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση το Counter-Strike και προφανώς του PlayStation τα games.

Με τη DotA… απ' τη DotA 1 και μετά DotA 2 που είπες και τα λοιπά; Πώς πήγε αυτή η πορεία;

Μεγάλωσα στις Σέρρες. Είμαι από Σέρρες ουσιαστικά και τότε υπήρχε πάρα πολύς κόσμος στα ίντερνετ καφέ, γιατί ο κόσμος δεν είχε, ας πούμε, υπολογιστές, οι οποίοι ούτε ίντερνετ στο σπίτι δεν ήταν, ας πούμε, κάτι το… δεν ήταν η ρουτίνα να έχει ο καθένας έναν υπολογιστή και ίντερνετ στο σπιτιού του, καλό Internet και έτσι πολλές φορές, όπως σε όλη την Ελλάδα, πάρα πολλοί πηγαίνανε στα ίντερνετ καφέ. Έτσι κι εμείς, σαν παιδάκια, πηγαίναμε στο ίντερνετ καφέ και έτυχε τότε, όταν πήγαινα στο ίντερνετ καφέ στις Σέρρες, ήτανε μία παρέα φοιτητών, οι οποίοι παίζανε πάρα πολύ DotA 1 και ήτανε απ' τους καλύτερους DotA 1 τότε στην Ελλάδα και για πάρα πολύ καιρό με είχε συναρπάσει αυτό το παιχνίδι και παρότι δεν το έπαιζα για πάρα πολύ καιρό, ας πούμε, όταν πήγαινα… ας πούμε, ήθελα να πάω φροντιστήριο στα αγγλικά. Στο πήγαινε και στο γυρισμό, πάντα, πήγαινα πιο νωρίς από εκεί και καθόμουνα πίσω και τους έβλεπα να παίζουνε. Και πραγματικά νομίζω… δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι για ίσως χρόνο δεν έπαιζα αυτό το παιχνίδι. Απλά, τους έβλεπα να παίζουνε, τους ρωτούσα και ξέρεις. Απλά, καθόμουνα πίσω, ένα μικρό παιδάκι και τους έβλεπα να παίζουνε. Μετά, προφανώς, σε κάποια φάση άρχισα να παίζω κι εγώ αυτό το παιχνίδι. Μ’ άρεσε πάρα πολύ. Μετά, η παρέα μου άρχισε να παίζει και αυτή, επειδή έπαιζα εγώ. Ξες. Κάπως έτσι πάει. Και παίζαμε όλοι DotA και μετά απλά συνέχισε αυτό το πράγμα για πάρα πολύ καιρό.

Αλήθεια, βάλε μας λίγο στην κουλτούρα, να το πω έτσι, του ίντερνετ καφέ. Πώς είναι να παίζεις με παρέα σ’ ένα τέτοιο χώρο;

Η αλήθεια είναι αυτό δεν νομίζω να υπάρχει πλέον. Ήτανε μία απίστευτη ατμόσφαιρα, γιατί, ουσιαστικά, πήγαινες μία παρέα τουλάχιστον… υπήρχαν μεγάλες παρέες. Πηγαίναμε μία παρέα, ίσως, 7 άτομα και κι έβρισκες κι άλλα άτομα εκεί πέρα που ασχολούνται με αυτό το παιχνίδι και ουσιαστικά παίζατε μεταξύ σας. Ενώ κανονικά αυτό το παιχνίδι παίζεται online, μπορείς να το παίξεις και lan, το οποίο είναι, ουσιαστικά, να παίξεις, δηλαδή, με τους γύρω σου εκεί πέρα και ήταν μία τρομερή εμπειρία. Προφανώς, υπήρχε και ο χαβαλές να πειράζει ο ένας τον άλλον, το trash talking που λέμε και με διάφορα παιχνίδια, όπως και το C.S., όπως η DotA, όπως και το WoW. Ήτανε μία χρυσή εποχή, μπορώ να μπω, τα νετ καφέ τότε, από άποψη ότι σε όποιον άρεσε αυτό… πήγαινες, ας πούμε, κάπου και ήσουνα με όλους τους φίλους σου και έπαιζες αυτά τα παιχνίδια. Ήταν πάρα πολύ ωραία εμπειρία.

Αλήθεια, αναμνήσεις από εκείνο το ίντερνετ καφέ με τους φίλους και τα λοιπά έχεις τίποτα που έχεις κρατήσει;

Έχω άπειρες αναμνήσεις από εκείνο το ίντερνετ καφέ, δηλαδή έχουν περάσει 20 χρόνια… 15. Εντάξει, όχι 20, αλλά έχουν περάσει 15 χρόνια και ακόμα λέμε ιστορίες. Τι να σου πω; Ας πούμε, αυτό που σου είπα πριν, ότι έβλεπα από πίσω τους άλλους να παίζουν και μου λέγανε αυτοί οι φοιτητές, που τώρα είναι 35 χρονών και. Ας πούμε, κοντά στα 40 μερικοί και μου λέγανε ότι «Καθόσουνα. Ήσουνα τόσο ντροπαλός. Δεν μιλούσες για 2 μήνες ξέρω γω. Απλά, κοιτούσες από πίσω». Όταν καθόμουνα, ήμουνα πολύ μικρός τότε και μου λέει: «Καθόσουνα στην καρέκλα και δεν φαινόταν ότι καθόταν άνθρωπος ας πούμε και παίζει κάποιος. Νόμιζες ότι παίζει μόνος του ο υπολογιστής». Μαζευόμασταν, παίζαμε και αυτοί οι μεγάλοι, ας πούμε, που από αυτούς που έμαθα ουσιαστικά εγώ DotA, τους είχα σαν ινδάλματα, επειδή ήταν τόσο καλοί σ’ αυτό το παιχνίδι. Και όταν επιτέλους παίζαμε μαζί ήταν μία τρομερή εμπειρία για μένα να παίξω μ’ αυτόν ο οποίος ήταν από τους καλύτερους στην Ελλάδα τότε και το γεγονός ότι έπαιζε μαζί μου. Και μετά αυτό εξελίχθηκε σε άλλα παιχνίδια, στο World of Warcraft π.χ., που είναι επίσης ένα mmorpg game και να παίζεις με τους φίλους σου. Κι εκείνο είναι μία πάρα πολύ ωραία εμπειρία στο νετ καφέ. Μετά, επειδή αφιέρωνα πολύ χρόνο και μπορώ να πω ότι είχα, δεν ξέρω αν είσαι σωστή λέξη, ταλέντο, αλλά είχα γίνει αρκετά καλός και στη DotA και στο World of Warcraft και όταν φτάσαμε, τέλοσπαντων, σε μικρή ηλικία να ξεπερνούμε αυτούς που μας μάθανε, τους φοιτητές, ήταν πολύ αστείο να δεις τις αντιδράσεις τους, γιατί μας βάζανε στο World of Warcraft να παίζουμε τους χαρακτήρες τους για να τους μπουστάρουμε ουσιαστικά, για να τους δώσουμε rating στην αρένα, τότε που ήτανε το Burning Crusade. Πάρα πολλές αναμνήσεις. Πραγματικά, δηλαδή όποτε βγαίνουμε για καφέ με παλιούς φίλους που πηγαίναμε εκεί πέρα, μπορούμε να συζητούμε επί ώρες γι’ αυτά τα πράγματα.

Ήθελα να σε ρωτήσω. Στο DotA 2, το παιχνίδι, τι σε τράβηξε για να ασχοληθείς με αυτό και όχι με κάποιο άλλο;

Κοίταξε. Ήταν μία φυσική μετάβαση, γιατί έπαιζα πάρα πολλά χρόνια το DotA 1. Βέβαια, σταματούσα να παίζω DotA 1. Μετά, έπαιζα WoW. Μετά, δεν έπαιζα καθόλου. Κανένα από τα 2. Κάτι τέτοια. Θυμάμαι, όταν είχε βγει το DotA 2, ήταν λίγο πριν μπω στο στρατό. Νομίζω. Ναι. Λίγο πριν μπω στο στρατό. Και ένας, που ήτανε λίγο μέσα στα πράγματα, μου είχε βρει πολύ νωρίς ένα beta key για τη DotA 2 και μου είχε κάνει ένα account στο Steam, ξέρω γω, που δεν είχα καν account στο Steam τότε και μου είχε κάνει ένα account και μπήκα να το δω το παιχνίδι και δεν μου είχε αρέσει καθόλου το DotA 2 τότε. Μόλις είχε βγει. Γιατί είχε πολύ λίγους ήρωες. Ήταν πάρα πολύ σκοτεινό και πραγματικά λέω… δηλαδή το έπαιξα και λέω: «Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν θέλω». Και επίσης, όλοι μου οι φίλοι ήξερα… ήμουνα σε 1 in-house league, τότε, στην DotA 1, δηλαδή είχα πάρα πολλούς φίλους που παίζανε DotA 1 και δεν έπαιζε κανένας φίλος μου εκεί επίσης και λέω: «Δεν πρόκειται να το παίξω αυτό το πράγμα. Τουλάχιστον, ώσπου να το φτιάξουνε», που, πράγματι, μετά το φτιάξανε και… ναι. Δεν έπαιζα καθόλου DotA 2. Τότε, είχε βγει, επίσης, το League of Legends, το οποίο είναι, ουσιαστικά, η DotA 1. Είναι ένα παιχνίδι το οποίο βασίστηκε στο map και στο gameplay της DotA 1 και απλά βάλανε άλλους ήρωες, άλλο, εντελώς διαφορετικό, animation. Κι εκείνο, ας πούμε… μερικοί άρχισαν να παίζουν αυτό το παιχνίδι και εγώ, όταν το είδα, δεν μου άρεσε καθόλου το animation του και δεν το έπαιξα καθόλου. Ίσως, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά, αν μου άρεζε, αλλά ναι. Θυμάμαι είχα πάει στο στρατό και μετά το στρατό, όταν τελείωσα, είχανε φτιάξει την DotA 2 πολύ καλύτερα προφανώς. Επίσης, παρότι αγωνιζόμουν DotA 1, ας πούμε, ερασιτεχνικά, πηγαίναμε σε τουρνουά εδώ στην Ελλάδα, αλλά τα έπαθλα ήταν πολύ λίγα, δηλαδή μπορεί να παίζαμε για 100 ευρώ. 500ευρω έπαθλο για 5 άτομα ή μερικές φορές για ποντίκια και για πληκτρολόγια, δηλαδή δεν άξιζε. Παρόλα αυτά πηγαίναμε μόνο και μόνο επειδή θέλαμε. Μας άρεζε ο ανταγωνισμός. Θυμάμαι, τότε, εγώ, όταν τελείωσα το στρατό, ήταν ένας πολύ καλός μου φίλος, ο Γιώργος ο Γερασκλής, ο οποίος έπαιζε DotA τότε μαζί μου και μου είχε πει ότι τότε είχε γίνει το International, το "The International 1", το οποίο ήταν, για την εποχή του, τρομερό prize pool. Νομίζω ήταν 1.700.000$ το prize pool τότε[00:10:00], το οποίο είχε γίνει στη Γερμανία και ουσιαστικά ήταν η αρχή του eSports για την DotA 2 από άποψη ότι δείξανε ότι υπάρχουν λεφτά. Υπάρχει, ας πούμε, το έπαθλο και τα λεφτά σ’ αυτό το παιχνίδι είναι πολλά και επειδή, τέλοσπαντων, πολλοί φίλοι μου άρχισαν να παίζουν DotA 2 κι εγώ, μετά, άρχισα να παίζω αυτό το παιχνίδι, το οποίο το είχανε φτιάξει προφανώς και όσο περνούσε ο καιρός το κάνουμε ακόμη καλύτερο και όλοι παίζαμε DotA 2 μετά.

Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα πώς γίνανε;

Επαγγελματικά βήματα, όπως προείπα… παίζαμε στην Ελλάδα, ας πούμε, για τα τουρνουά, ποιοι είναι οι καλύτεροι στην Ελλάδα. Κάπως έτσι. Στα τουρνουά στην Ελλάδα που κατεβαίναμε στην Αθήνα ή σε κάποια τουρνουά εδώ στη Θεσσαλονίκη, τοπικά τουρνουά. Και στις Σέρρες, βέβαια. Γινόντουσαν σε μερικές πόλεις τοπικά τουρνουά από ίντερνετ καφέ και πήγαινες με την ομάδα σου. Βέβαια, δεν είχες μία ομάδα. Μπορεί να πήγαινες με όποιους είχες ή τελοσπάντων έπαιζες Θεσσαλονίκη-Σέρρες. Επειδή όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, σε εισαγωγικά οι καλύτεροι, έπαιρνες κάποιον και πήγαινες και έπαιζες στο τουρνουά, αλλά όπως προείπα, το κάναμε μόνο και μόνο για τον ανταγωνισμό. Όχι επειδή υπήρχανε λεφτά, καλά λεφτά σε αυτό το πράγμα, στη DotA 1. Θυμάμαι, συγκεκριμένα, δούλευα, τότε, με τον πατέρα μου στην επιχείρηση μετά το στρατό, που ήτανε με τζάκια και θυμάμαι να έχω φύγει Παρασκευή, νομίζω, από Θεσσαλονίκη, για να πάμε να παίξουμε το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα τουρνουά, στο American University, νομίζω, γινότανε τότε και κάτι είχε γίνει τέλοσπαντων. Είχανε ένα μπέρδεμα εκεί πέρα και τελικά αργήσαμε και το τουρνουά έπρεπε να γίνει την επόμενη μέρα. Κι εγώ δούλευα τη Δευτέρα ας πούμε. Ενώ Κυριακή ήτανε το τουρνουά, έπρεπε να τελειώσει για να πάρω το τρένο πίσω. Δούλευα τη Δευτέρα το πρωί. Καταλήξαμε 05:00 το πρωί να φεύγουμε για να προλάβουμε 1 τρένο. Δεν είχε θέσεις. Κοιμόμασταν στο γυρισμό ανάμεσα στα βαγόνια. Τι να σου λέω τώρα… και όλα αυτά για τα εισιτήρια, δηλαδή ούτε τα εισιτήρια είχανε βγει. Βγήκαμε πρώτοι ή δεύτεροι, δεν θυμάμαι, νομίζω δεύτεροι και δεν είχανε βγει ούτε τα εισιτήρια, αλλά μετά… επαγγελματικά, ας πούμε, μπορώ να πω ότι το έκανα το 2015 περίπου; Νομίζω το 2015 ή 2014. Κάπου εκεί. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Που, τότε, εγώ σπούδαζα σε ένα κολλέγιο Ψυχολογία, εδώ στην Θεσσαλονίκη και ήταν κάτι παιδιά, που είχαν μία ομάδα… πώς τη λένε την ομάδα; Νομίζω London Conspiracy λεγόντουσαν τα παιδιά; Οι οποίοι ήταν ο SsaSpartan, ο Madara, ο SkyLark και ο ThuG νομίζω; Ναι, νομίζω αυτοί οι 4 ήτανε. Και επικοινώνησαν μαζί μου και θέλανε έναν support παίκτη. Support είναι ο ρόλος σε αυτό το παιχνίδι, στη DotA 2, ο ρόλος που παίζω και παρότι ήμουνα στο κολλέγιο θυμάμαι ότι τους είπα: «Ναι», επειδή, προφανώς, αυτή η φλόγα ακόμα υπήρχε. Ήθελα να ανταγωνιστώ και να παίξω επαγγελματικά αυτό το παιχνίδι. Και ναι. Επικοινώνησαν. Τότε, μπήκα στην ομάδα. Τα πήγαμε καλά και αρχίσαμε να παίζουμε σε τουρνουά και να προκρινόμαστε σε τουρνουά στην Ευρώπη. Και για 1 χρόνο ήτανε μία πολύ δύσκολη περίοδος, γιατί, ταυτόχρονα, έπρεπε να πηγαίνω και στη Σχολή με τα μαθήματα και να παίζω τους αγώνες και να προπονούμαι με την ομάδα. Ήταν 1 χρόνος, ο οποίος μπορεί να κοιμόμουνα 5 ώρες την ημέρα. Πρέπει να έπινα 2 καφέδες και 2 Red Bull την ημέρα, επίσης, για να τα βγάλω πέρα, αλλά ναι. Νομίζω ότι τότε το 2015 ξεκίνησε. Μετά, πήγαμε σε μία ομάδα ελληνική. Δημιουργήθηκε η Ad Finem και τότε, ουσιαστικά, μπορείς να πεις ότι ξεκίνησα επαγγελματικά, γιατί ήταν… βιοποριστικά μπορούσα να ανταπεξέλθω, γιατί σταμάτησα το κολέγιο, επειδή δεν γινότανε πια αυτό το πράγμα και αφοσιώθηκα 100% στη DotA 2.

Όλα αυτά τα χρόνια που άρχισες να παίζεις και να παίζεις πιο σοβαρά και στα τουρνουά, στην αρχή στη DotA 1 και μετά από το '15 και στη DotA 2 μετά, η στάση της οικογένειάς σου ποια ήτανε γενικότερα;

Η στάση της οικογένειας μου ήτανε… άλλαξε προφανώς, όσο πέρασαν τα χρόνια. Αυτό που υπήρχε, κλασικά... επειδή ασχολιόμουν από πολύ μικρός με τα videogames, κλασική ατάκα ήτανε… ήμουνα καλός μαθητής, ουσιαστικά, στην αρχή, αλλά μετά, όταν έμπλεξα με αυτά, η αλήθεια είναι ότι δεν έδινα τόσο σημασία στα μαθήματα και η κλασική ατάκα ήταν: «Είναι πάρα πολύ έξυπνο παιδί, αλλά δεν διαβάζει». Αυτό που λένε οι καθηγητές και ήμουνα… η αλήθεια είναι ήμουνα δύσκολο παιδί. Μετά που πέρασαν τα χρόνια το συνειδητοποίησα, γιατί ουσιαστικά οι παρέες μου εμένα, όπως προείπα, αυτούς που είχα σαν ινδάλματα ήταν φοιτητές στις Σέρρες και ήθελα να ξενυχτώ μαζί τους κάθε βράδυ ας πούμε, αλλά ήμουνα παιδάκι τότε. Ήμουνα 13-14 χρόνων και πολλές φορές έβγαινα από το σπίτι το βράδυ. Προσπαθούσα να μη με καταλάβουνε, για να πάω στο ίντερνετ καφέ να παίζω μαζί τους και ναι. Τέλοσπαντων, υπήρξε πάρα πολύ μεγάλη τριβή, γιατί και ο πατέρας μου ασχολούνταν, όπως είπα, με τζάκια. Είχε δική του επιχείρηση και δεν είχε καμία επαφή με υπολογιστές και τα λοιπά και ήθελε πάρα πολύ να σπουδάσω. Να πάω να σπουδάσω κάπου ή, άμα δεν σπουδάσω, να ακολουθήσω την οικογενειακή επιχείρηση με τα τζάκια, η οποία ήταν τότε, εκείνα τα χρόνια, προ κρίσης, ήταν πάρα πολύ επιτυχημένη και ήθελε κάποιος να τη συνεχίσει. Και ναι, τέλοσπαντων, υπήρχαν πάρα πολλοί καβγάδες, πάρα πολύ μεγάλη τριβή μεταξύ εμού και της οικογένειάς μου, λόγω αυτού του πράγματος και αυτό άλλαξε μόλις άρχισε… βασικά, νομίζω ναι. Θυμάμαι πότε άλλαξε. Ήταν συγκεκριμένα 1 μέρα που ήμουνα στο κολλέγιο και έκανα… προσπαθούσα τα πάντα, ας πούμε. Πέρασα όλα τα μαθήματα. Προσπαθούσα πάρα πολύ να κάνω και τα 2, να κάνω juggle και τη δουλειά, DotA 2 και το κολέγιο, αλλά είχα κρύψει από την οικογένεια μου ότι ασχολούμουν μ' αυτό, γιατί ήξερα ότι δεν θα το καταλάβουν. Και βασικά και με το δίκιο τους κιόλας θα λέγανε: «Εμείς πληρώνουμε για να πας στο κολέγιο και εσύ ασχολείσαι με τον υπολογιστή;». Με το κομπιούτερ ουσιαστικά. Και μία ατάκα που έλεγε ο πατέρας μου τότε ήτανε: «Δείξε μου έναν που ασχολείται με αυτό, που βγάζει λεφτά από αυτό το πράγμα» και η αλήθεια είναι δεν είχα κάποιον να του δείξω στην Ελλάδα ο οποίος ασχολείται με αυτό και βγάζει λεφτά και δεν μπορούσα ν' απαντήσω και ο πατέρας μου, όπως κάθε γονιός, είναι ότι θέλει το καλό σου. Απλά, δεν μπορούσε να καταλάβει και ούτε και εγώ μπορούσα να του δείξω, ίσως επειδή δεν προσπάθησα σωστά και εγώ σαν παιδί τότε, αλλά δεν μπορούσα να του πω: «Ξέρεις, ο Κώστας από τη Θεσσαλονίκη βγάζει λεφτά από αυτό το πράγμα» και προφανώς υπήρχε αυτή η τριβή και θυμάμαι ότι ενώ του έκρυβα ότι ασχολούμαι με αυτό το επάγγελμα, έχει έρθει να με πάρει από Θεσσαλονίκη για να πάμε Σέρρες, γιατί ήτανε Πάσχα ή κάτι τέτοιο και είδε ένα απόκομμα από 1 εφημερίδα. Βασικά, όχι απόκομμα. Είδε την εφημερίδα, γιατί είχα δώσει τότε συνέντευξη σε μία ελληνική εφημερίδα, που έλεγα, τέλοσπαντων, για DotA 2, για τους Ad Finem, γιατί τότε είχαμε περάσει κάποια τουρνουά, κάτι τέτοιο και πήραν 1 συνέντευξη από εμένα. Και είδε το άρθρο με τη φωτογραφία μου και ήταν εντελώς προ εκπλήξεως, γιατί δεν το περίμενε και τότε αναγκάστηκα να του πω το τι γίνεται και παρότι περίμενα, ας πούμε, να ξεκινήσει ένας μεγάλος καβγάς, όλως περιέργως, όταν διάβασε και μου είπε τι είναι αυτό και του εξήγησα, άλλαξε εντελώς συμπεριφορά του και επειδή, επίσης, είχε το κολέγιο και τους είχανε πει ότι τα πάω πάρα πολύ καλά στα μαθήματα και τα λοιπά, ήταν η πρώτη φορά που το δέχτηκε και όταν με ρώτησε: «Βγάζεις λεφτά από αυτό»… ήταν λίγα τα λεφτά, τότε, προφανώς, συγκριτικά με το μέλλον, αλλά τότε ήταν η πρώτη φορά που κάναμε μία συζήτηση περί DotA 2 και eSports και δεν κατέληξε σε καυγάδες.

Αλήθεια, στη δουλειά με τα τζάκια πώς τα πήγαινες; Τι έκανες ακριβώς εκεί πέρα;

Πάλι καλά που δεν ασχολήθηκα. Ο πατέρας μου, ουσιαστικά, όπως είπα, είναι ο πιο… έχει δουλέψει πάρα πολύ σκληρά στη ζωή του από τότε που ήτανε 10 χρονών και αυτό τον ακολούθησε και στη δουλειά του μετά, στη δική του επιχείρηση. Και η επιχείρηση του μπορώ να πω ότι, με διάφορα, ήταν η πιο πετυχημένη στις Σέρρες και κάναμε τζάκια απ' όλη τη Μακεδονία. Μερικές φορές και από Αθήνα κάποιος τον ήξερε και έλεγε: «Έλα να μου κάνεις ένα τζάκι να σου το πληρώσω όσο-όσο». Ήταν χτιστά τζάκια, τα οποία ήτανε τα χτιστά παραδοσιακά τζάκια και καμινάδες, προφανώς, μπάρμπεκιου. Είναι μία τέχνη, η οποία, τουλάχιστον σε μένα, μου φαινότανε ακατόρθωτο, γιατί, σαν άτομο, είμαι πάρα πολύ κακός με τεχνικά πράγματα και ας πούμε, όταν έβλεπα… προσπαθούσε να μου μάθει ο πατέρας μου πως να κάνουμε το τζάκι και τα μέτρα και τα λοιπά και τον έβλεπα να δουλεύει αυτόν και τον βοηθό του και να μιλάνε μεταξύ τους ήταν τόσο αδιανόητο για μένα να σκεφτώ να το κάνω αυτό, γιατί ήταν σαν να μιλάνε εξωγήινα. Όπως ο πατέρας μου δεν ήξερε να ανοίξει [00:20:00]τον υπολογιστή και εγώ προσπαθούσα να του εξηγήσω πως δουλεύει η DotA; Κάπως έτσι ήταν όταν τον έβλεπα να μιλάει για μέτρα, «Και πως θα γίνει αυτό»; Και «Η τρύπα δεν γίνεται εδώ και πρέπει να την κάνουμε αλλού» και όταν μιλάνε για μέτρα ας πούμε λέω: «Δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνω αυτό». Και ουσιαστικά αυτό που έκανα εγώ στη δουλειά ήταν… έκανα όλο το χαμαλίκι, με το κομπρεσέρ, να κουβαλάω τούβλα, τσιμέντα. Ξες. Κάπως έτσι. Αυτή ήταν η δουλειά μου και μετά, όταν ασχολήθηκα με την επιχείρηση, επειδή ήτανε προφανέστατο ότι δεν θα ήμουνα ικανός να είμαι μάστορας και να κάνω μόνος μου τζάκια, ασχολήθηκα, επειδή ευτυχώς τότε, όταν είχε γίνει μεγάλη οικονομική κρίση στην Ελλάδα, είχανε μπει τα ενεργειακά τζάκια, το οποίο μας βοήθησε πάρα πολύ από άποψη ότι, παρότι… ήταν το 12; Μόλις είχα τελειώσει το στρατό νομίζω. Είχε γίνει το μπαμ και είχε εκτοξευτεί το πετρέλαιο. Και τότε όλοι προσπαθούσαν να βρουν εναλλακτικές πηγές ενέργειας για να ζεσταθούν στο σπίτι και όλοι είχανε πάει στις σόμπες και στα ενεργειακά τζάκια, που εμείς είχαμε πολύ καλή εταιρεία με ενεργειακά τζάκια που μας είχε νευριάσει και ασχολούμασταν με αυτά και για να μην τα πολυλογώ, τέλοσπαντων, μετά εγώ ανέλαβα… είχα πάρει την επιχείρηση στο όνομά μου, επειδή ο πατέρας μου έχει και κάποια προβλήματα υγείας τότε και ήμουν ουσιαστικά πωλητής. Είχα αναλάβει χρέη πωλητή στο μαγαζί και κάπως έτσι, ας πούμε, ήμουνα μέλος της επιχείρησης, αλλά όσον αφορά τα τεχνικά πράγματα ήμουνα παντελώς άσχετος. Πάλι καλά που δεν συνέχισα αυτό το επάγγελμα.

Η Ψυχολογία, οι σπουδές σου εκεί, σε βοήθησαν καθόλου στα eSports; Όσο έκανες.

Απολύτως καθόλου θα έλεγα, αλλά γιατί; Γιατί το πρώτο έτος που κάνεις ψυχολογία δεν έχει να κάνει… δεν σου μαθαίνουνε, δηλαδή ασχολείσαι με Νευροψυχολογία, πάρα πολύ Στατιστική, ασχολείσαι με έρευνες, που αυτό είναι το λιγότερο που ήθελα εγώ προφανώς. Ήξερα ότι όταν ασχολήθηκα με την ψυχολογία ήθελα να γίνω κάτι σαν sports psychologist σε μία ομάδα, είτε είναι DotA 2… οπουδήποτε. Aυτό ήταν το goal μου ας πούμε και οι Στατιστικές και η Νευροψυχολογία ήτανε πράγματα που δεν μ' ενδιέφεραν καθόλου, ώστε τα μόνα… ας πούμε, οι γνώσεις που πήρα από εκεί είναι πράγματα που ρωτούσαμε τους καθηγητές. Ρωτούσα, ας πούμε, «Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση»; Πολύ λίγες φορές είχα, όμως, πιάσει αυτή τη συζήτηση, αλλά δεν μου δώσανε πράγματα από εκεί, γιατί δεν φτάσαμε σε αυτό το σημείο, δηλαδή τελείωσα το 1ο έτος και μετά στο 2ο, 3ο έτος είναι όταν αλλάζουν τα μαθήματα και θα μαθαίναμε κάτι τέτοιο. Ό,τι έμαθα από ψυχολογία ήταν επειδή ρωτούσα: «Τι να διαβάσω;». Και μου λέγανε κάποια πράγματα. Προφανώς, όχι Φρόιντ και τα λοιπά, αλλά πράγματα που έχουν να κάνω πιο πολύ με αυτό που ήθελα εγώ και μόνο από κει, ας πούμε… μόνο από τα βιβλία που μου πρότειναν πήρα κάτι που με βοήθησε αργότερα στην καριέρα μου ή στη ζωή μου.

Για να σε γυρίσω τώρα στα eSports πάλι, ήθελα να σε ρωτήσω, λίγο, για την επιλογή του ρόλου που έπαιζες, το support, τον υποστηρικτικό ρόλο πρακτικά. Ήταν απ' την αρχή η επιλογή σου; Ήταν κάτι που προέκυψε;

Νομίζω σχεδόν όλοι όσοι ξεκινάνε να παίζουμε τέτοια παιχνίδια, DotA 2, League of Legends και τα λοιπά, ίσως και λόγω ηλικίας, δεν ξέρω, αλλά όλοι θέλουν να παίζουν τα core roles, τα οποία, τουλάχιστον στην DotA, είναι το "mid" και το "carry" και έτσι ξεκίνησα. Επειδή, ουσιαστικά, είναι αυτοί οι οποίοι είναι οι πιο δυνατοί στο παιχνίδι και αυτοί που θα κάνουν… θα κριθεί, ίσως το game αργότερα. Όσο περνάει το παιχνίδι, θα κριθεί πάνω τους, στο πως θα πατήσουν τα κουμπιά τους ή το τι θα κάνουνε και μερικές φορές είναι αυτοί που φαίνονται, ας πούμε, σε εισαγωγικά, περισσότερο στο παιχνίδι. Και ειδικά στην DotA 1, επειδή έχει αλλάξει πάρα πολύ το παιχνίδι, προφανώς, όταν έπαιζες carry, το support ήταν πολύ, πολύ painful να παίζεις "support" DotA 1. Ήτανε… ναι. Και ξεκίνησα, νομίζω, όπως οι περισσότεροι, να παίζω το carry role και στις ομάδες, που έπαιζα τότε στην Ελλάδα, έπαιζα "carry", λίγο "mid" και τα λοιπά. Κάπως έτσι. Αλλά, συνήθως, έπαιζα το "carry" και το "mid", αλλά κυρίως "carry". Ναι. Το carry position, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια, νομίζω ότι γίνεται στους περισσότερους, είναι το mindset που έχει ο παίκτης, δηλαδή κι αυτό παρατηρώ από τους παίκτες... έχω έναν παίκτη, ας πούμε, στην ομάδα μου, ο οποίος είναι 19 χρονών. Το mindset σου, όταν είσαι τόσο μικρός… είσαι τόσο ανταγωνιστικός που παίζεις στο mid lane και άμα χάσεις το mid lane ή άμα κάνεις κάποιο λάθος, λες: «Θα μπω να παίξω κι άλλο ένα παιχνίδι, Κι άλλο ένα παιχνίδι. Πρέπει να γίνω καλύτερος σε αυτό το πράγμα και δεν μπορώ να το πιστέψω ότι έχασα τον αντίπαλο mid laner» και το βλέπεις πολύ πιο εγωιστικά. Το ίδιο και με το carry role τότε. Ας πούμε, έλεγα: «Πω! Δεν το κουβάλησα το παιχνίδι» και ήμουνα νευριασμένος με τον εαυτό μου και έλεγα: «Εντάξει. Μόνος μου. Μπορούσα να νικήσω μόνος μου». Ήταν αυτή η λογική μου. «Μπορούσα να νικήσω μόνος μου», αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και βλέπεις το παιχνίδι αλλιώς, χάνεται λίγο αυτό και το βλέπεις πιο ομαδικά. Λες: «Γιατί δεν κερδίσαμε το παιχνίδι σαν ομάδα;». Ξέρεις. Κάπως έτσι. «Τι μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς;». Και αυτό, σε συνδυασμό με το ότι το support role εξελίχθηκε πάρα πολύ, μετά από ένα σημείο, στο DotA 2, από εκεί δηλαδή που είχες πάρα πολύ μικρό ρόλο στο παιχνίδι στην αρχή και γενικά στη DotA 1, μετά στο DotA 2 άλλαξε αυτό πάρα πολύ και έγινε πάρα πολύ ελεύθερο, δηλαδή, θυμάμαι, όταν άρχισα να παίζω support, είχα ξετρελαθεί μ' αυτό, γιατί ουσιαστικά, έτσι όπως είναι η DotA 2, χωρίζεται σε 3 γραμμές, ας το πούμε. Είναι η πάνω, η μεσαία και η κάτω γραμμή και όταν παίζει στο "carry" ή είσαι σε 1 από τις 2 γραμμές, πάνω ή κάτω. Όταν είσαι το "mid", παίζεις στη μεσαία γραμμή και όταν παίζεις στο offlane είσαι επίσης στην πάνω ή κάτω γραμμή επίσης και δεν κουνιέσαι από εκεί για ένα μεγάλο διάστημα του παιχνιδιού… ντάξει αυτό έχει αλλάξει με τα χρόνια, αλλά ας πούμε τότε μπορεί να καθόσουνα 6 -10 λεπτά, τουλάχιστον, στη γραμμή, αλλά το position 4, τον υποστηρικτικό ρόλο που έπαιζα εγώ τότε, ήτανε πάρα πολύ ελεύθερο που μπορούσες να παίξεις σε οποιοδήποτε σημείο του χάρτη, δηλαδή διάλεγες. Θέλω να παίξω εδώ. Μετά, θέλω να πάω να παίξω εκεί. Kινούσουνα παντού. Και θυμάμαι, όταν έκανα το transition από carry role σε support role, έλεγα: «Αντί να κάθομαι και να χτυπάω creeps, να κάθομαι στη γραμμή μου και απλά να είμαι καθηλωμένος εκεί για πόσα λεπτά, μπορώ να κάνω οτιδήποτε θέλω» και ήταν τόσο απελευθερωτικό, να το πω έτσι, γιατί ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό να κάνεις ό,τι θέλεις και επίσης είχε πάρα πολύ μεγάλο impact στο game και ήσουνα σαν… ας πούμε, για τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού καθόριζες εσύ τι θα γίνει και ήσουν σαν μαέστρος, ας πούμε. Έλεγες: «Θα κάνω αυτό και μετά θα κάνω αυτό» και πολλές φορές το παιχνίδι κρινόταν από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού ανάλογα με το τι έκανες και όλο αυτό το freestyle του παιχνιδιού με τράβηξε πάρα πολύ. Και γι’ αυτό και σταμάτησα να παίζω εντελώς το "carry" και άρχισα να παίζω μόνο το support role. Ναι. Αυτό θα έλεγα.

Kαι το άλλο που ήθελα να ρωτήσω ήταν για το game tag σου, το “Maybe Next Time”.

Ναι.

Πώς προέκυψε αυτό;

Ναι. Αυτό είναι μία… λοιπόν, αυτό προέκυψε ως εξής: στην αρχή, όταν έπαιζες στη DotA 1... όπως προανέφερα, ήμουνα σε ένα in-house league, το οποίο ήταν ότι έπρεπε να κάνεις μία αίτηση και να σε δουν μετά πόσο καλός είσαι και άμα μπορούν να σε δεχτούν σε αυτό το league για να παίξεις με τους υπόλοιπους και ήμουνα τότε administrator σε αυτό, δηλαδή έλεγχα ποιος μπαίνει σε αυτό και ποιος θα έπρεπε να βγει και κυρίως δεν βγαίνανε. 99% των περιπτώσεων έδιωχνες κάποιον, επειδή ήταν bad-mannered. Ας πούμε, άμα έβριζε ή άμα έφευγε από παιχνίδια χωρίς να τα έχουν τελειώσει. Κάπως έτσι. Και υπήρχανε κάποιοι κανόνες, τέλοσπαντων, σε αυτό το in-house league, που έπρεπε να ακολουθήσεις, που μερικοί από αυτούς ήταν προφανώς το να μην φλεϊμάρεις, να μην είσαι εριστικός στους συμπαίκτες σου και προφανώς τους αντιπάλους σου την ώρα του παιχνιδιού. Παρόλα αυτά, επειδή ακριβώς μεγάλωσα κι εγώ στο ίντερνετ καφέ και το trash talk και ο χαβαλές ήταν πάντα ένα μέρος του παιχνιδιού, είχε ριζωθεί μέσα μου αυτό και πάντα ήθελα, ας πούμε, να κάνω ένα trash talk τον αντί[00:30:00]παλο άμα γίνει κάτι, αλλά ακριβώς επειδή ήμουνα administrator δεν μπορούσα να το κάνω αυτό για ένα λόγο περισσότερο και βρήκα μία λύση, ας πούμε έτσι, όπου άλλαξα το nickname μου και τα έκανα “Maybe Next Time”, γιατί, τότε, όταν έπαιζες το παιχνίδι στο in-house league είχε ένα bot, το οποίο, άμα έκανες "!statsdota", έβγαζε στο "all chat" το όνομά σου και μετά τα stats που έχεις, τα win-loss, kill-death ratio και τα λοιπά και χρησιμοποιούσα αυτό το bot, ώστε, όταν κάποιος προσπαθούσε να με σκοτώσει, τότε έπαιζα carry role κιόλας, αν προσπαθούσε κάποιος να με σκοτώσει… ερχόντουσαν 2-3 άτομα να με σκοτώσουν κι έκανα κάποια καλή κίνηση και αντί να πεθάνω εγώ, σκότωνα αυτούς, δεν μπορούσα να κάνω trash talk. Οπότε, έκανα /statsdota και έβγαινε στο all chat το “Maybe Next Time”. Ήταν ο τρόπος μου να είμαι εριστικός και νομίζω λειτουργούσε πολλές φορές, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό, πολλές φορές, ήταν στην καριέρα μου δίκοπο μαχαίρι, γιατί κάποιος, μετά, θα μου έλεγε την αντίστοιχη ατάκα, άμα έκανα εγώ κάποιο λάθος, αλλά μου αρέσει πάρα πολύ αυτός ο χαβαλές.

Μιας και μιλάμε για χαβαλέ και σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, θέλω να σε ρωτήσω λίγο για την κοινότητα, το community του DotA 2. Στην Ελλάδα πώς το γνώρισες; Ήταν πάντα ενεργό;

Στην Ελλάδα ήτανε… εποχές DotA 1 ήταν βασιλιάς η DotA 1 στην Ελλάδα. Ήτανε η DotΑ 1 και το Counter-Strike το 1.6. Και θυμάμαι τότε και ευρωπαϊκά οι Έλληνες είχαμε καλούς παίκτες, οι οποίοι και ευρωπαϊκά… δεν είχαν τουρνουά τότε, προφανώς, αλλά είχαμε καλούς παίκτες, που παίζανε σε ευρωπαϊκά in-house league. Μετά, όταν βγήκε το League of Legends, στράφηκαν πολλοί στο League of Legends και επειδή το παιχνίδι ήταν προφανώς κλάσεις ανώτερο από το DotA 1 όσον αφορά τα γραφικά, γιατί, όταν το DotA 1 ήτανε παιχνίδι 15 χρονών, δεν ξέρω πόσο ήτανε, είχε γραφικά πολύ παλιά συγκριτικά με το League of Legends, αλλά επίσης επειδή είχανε γίνει κάποιες κινήσεις στην Ελλάδα. Η Riot, ας πούμε, είχε ασχοληθεί με την αγορά της Ελλάδας και έκανε τουρνουά στην Ελλάδα, έδινε κάποια έπαθλα, υπήρχε διαφήμιση, υπήρχε μάρκετινγκ, κάτι που δεν ασχολήθηκε η Valve, ας πούμε. Η εταιρεία είναι η Valve που έχει τη DotA 2 και πολλοί άρχισαν να παίζουν League of Legends, λοιπόν και ειδικά τα παιδάκια. Το League of Legends είναι, κυρίως, για πιο μικρές ηλικίες και τότε άρχισαν να παίζουν League of Legends πολλοί και έπεσε, ας πούμε, το community, σε αριθμό τουλάχιστον. Σε πληθυσμό, ας πούμε έτσι. Υπήρχανε, πάλι προφανώς, πολλά άτομα που παίζανε DotA 2. Και το community νομίζω ήτανε παρεΐστικο, ας το πούμε έτσι, δηλαδή γνωριζόμασταν μεταξύ μας όλοι. Αντικειμενικά, όμως, μπορώ να πω ότι οι Έλληνες, σαν λαός, δεν είμαστε και οι πιο well-mannered, όταν έχει να κάνει με video games, δηλαδή στο DotA 2, γενικά, τώρα, άμα πετύχεις Έλληνα είναι πολλές περιπτώσεις που μπορεί, ας πούμε, ο Έλληνας να είναι σε κάποιο παιχνίδι στη DotA 2 και να μην είναι το καλύτερο παιδί. Ας το πούμε έτσι. Πολύ ευγενικά.

Εσύ, σαν μέλος αυτού του community και από τα lan events που πήγαινες γενικά ποιες ήταν, έτσι, οι εμπειρίες που σου έχουνε μείνει από τέτοια τουρνουά, τέτοιες παρέες;

Στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα, καταρχάς, πάντα ήταν μία πολύ ωραία ατμόσφαιρα, γιατί, όπως σου είπα, ήμασταν φίλοι. Ξέραμε ο ένας τον άλλον, δηλαδή οι καλύτεροι που ήμασταν στην Ελλάδα γνωριζόμασταν, γιατί παίζαμε συνέχεια μαζί και αντίπαλοι. Μπορώ να πω ότι είμαι λίγο πικραμένος, ας το πω έτσι, όσον αφορά τα τουρνουά που έγιναν στην Ελλάδα, γιατί ήταν κάποια άτομα που ασχολούντουσαν με τουρνουά, επίτηδες, ρίχνανε την DotA 2 για να ανεβάσουν το League of Legends, γιατί προφανώς είχανε μετοχές εκεί πέρα ή είχαν κάποια συμφέροντα. Και θυμάμαι, ας πούμε, όποτε πηγαίναμε, πηγαίναμε στα τουρνουά τα πανελλαδικά, τα καλύτερα τουρνουά που υπήρχαν τότε για DotA 2, πήγαινες στο League of Legends και υπήρχε μάρκετινγκ, παίρνανε τους καλύτερους υπολογιστές, ήταν on stage και μετά πήγαινες να παίξεις DotA 2 και σου λέγανε ότι «Θα παίξετε πίσω σε αυτά τα PC», τα οποία ήταν τραγικά. Ας πούμε, δεν είχαν δοκιμάσει καν να παίξουν DotA 2. Πήγαμε να παίξουμε, ας πούμε, εμείς μετά από 2 ώρες καθυστέρηση και δεν άνοιγε καν το DotA 2. Ήταν αυτή η ιστορία, που σου είπα πριν, που είχαμε πάει στην Αθήνα για να παίξουμε και μετά δεν μπορούσαμε τελικά και καθυστέρησε το τουρνουά. Τουρνουά στο DotA 2 που δίνουνε πολύ μικρότερο prize pool οι διοργανωτές συγκριτικά με το League of Legends και μερικές φορές, επίσης, ας πούμε… δεν πληρώνανε, δηλαδή στην Ελλάδα, δυστυχώς, ήταν πολύ κακή η διαχείριση από τους διοργανωτές και θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ναι. Κάπως έτσι, αλλά από άποψη community, τουλάχιστον απ’ όσο θυμάμαι, ήταν πολύ ωραία τα πράγματα, πολύ καλές εμπειρίες από τα παιδιά που παίζαμε αυτό το παιχνίδι.

Επειδή έχεις παίξει και διάφορα ευρωπαϊκά τουρνουά αι έχεις γνωρίσει και τους παίκτες και κόσμο φαντάζομαι από το παγκόσμιο community, συγκριτικά με την Ελλάδα τι διαφορές έβλεπες; Πώς το ένιωθες εσύ;

Το κοινό; Κοίταξε. Δεν μπορώ να τα συγκρίνω ακριβώς, γιατί τα Ευρωπαϊκά τουρνουά, όταν παίζαμε, ας πούμε, στα lan, παίζαμε μπροστά σε χιλιάδες κόσμο και προφανώς στην Ελλάδα έπαιζες μπροστά σε μερικές δεκάδες. Μπορώ να πω ότι από άποψη "fans" και από άποψη κοινού, προσωπικά... δεν έχω παίξει ποτέ στις Φιλιππίνες, αλλά ξέρω ότι το κοινό τους είναι… αγαπάνε πάρα πολύ DotA 2 και είναι πολύ φανατικοί μ' αυτό το παιχνίδι. Και προσωπικά από τουρνουά που έχω πάει εγώ στην Αμερική, ήταν εξαιρετικό κοινό. Ήταν πάρα πολύ ενθουσιασμένοι και καθόλου… παρότι μπορεί να παίζαμε απέναντι σε αμερικάνικες ομάδες ή σε Αμερικάνους, κάνανε cheer και για εμάς και για τους άλλους, δηλαδή ήτανε καθαρή αγάπη για εμάς και το παιχνίδι, να βλέπεις ένα ωραίο παιχνίδι, ένα ωραίο αγώνα και από άποψη "fans" μπορώ να πω ότι στην Ουκρανία ήταν πάρα πολύ -πώς να το πω;- διαχυτικοί και ενθουσιώδεις οι θαυμαστές. Ας πούμε, σε κάτι sign and greet… meet and greet, συγγνώμη, ήτανε πάρα πολύ ζεστοί και πάρα πολύ ενθουσιώδεις οι θαυμαστές.

Μιας και ανέφερες πριν την εριστικότητα και το trash talk, αλήθεια, πες μας λίγο πώς γίνεται αυτό ακριβώς; Ας πούμε και εσύ όταν ήθελες να κάνεις αυτό το trash talk, εντάξει όχι στον in-house league, αλλά εκτός ας πούμε, τι χαβαλές γίνεται; Να το πω έτσι.

Τώρα που το είπες αυτό μου θυμίζεις, ακριβώς, μία ιστορία. Κοίταξε. Όταν παίζαμε στα ίντερνετ καφέ, στα lans αυτό που παίζαμε στο τουρνουά… σκέψου ότι ήμασταν 5 υπολογιστές. Μπροστά έπαιζε η δικιά σου ομάδα και οι άλλοι 5 κυριολεκτικά μπορεί είναι 2 μέτρα πίσω από σένα ή μπροστά από σένα και μετά από κάποιο team fight, ας πούμε, επειδή είμαστε και το ελληνικό ταπεραμέντο πάντα υπήρχε κάποιος που να φωνάζει και τα λοιπά. Υπήρχε αυτό. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ… δεν θα ξεχάσω ποτέ… παίζαμε ένα τουρνουά στην Αθήνα και γίνεται ένα team fight. Νικάμε το team fight και ο αρχηγός μου, τότε, ο καπετάνιος μου, με το που νικάει, με το που νικάμε, σηκώνεται και φωνάζει. Ουρλιάζει και λέει κάτι για… κάτι βαρύ. Είπε κάτι για τη μητέρα του αλλουνού. Το αστείο, όμως, είναι ότι αυτό που είπε το είπε σ' ένα άτομο που είναι πολύ καλός του φίλος, αλλά το είπε χωρίς να το καταλάβει και με το που κατάλαβε τι είπε, λέει: «Ωχ! Συγνώμη. Συγνώμη. Συγνώμη!». Ήταν τόσο αστείο, γιατί πάνω στο thrill of the fight, ξαφνικά, βλέπεις τον άλλον να φωνάζει, να ουρλιάζει, να τον βρίζει τον άλλον πολύ σοβαρά. Ξαφνικά κοκαλώνει και λέει: «Ωχ! Συγνώμη. Συγνώμη. Συγνώμη», γιατί ήτανε αυτό, στο the moment που τραβήχτηκε και ήτανε κάτι που βγαίνει. Πάρα πολλοί Έλληνες θα τους δεις, streamers και τα λοιπά. Κι εμείς όταν παίζαμε σαν Έλληνες… κι εγώ ακόμη, προσωπικά, μπορεί εκεί που παίζω, όταν γίνει κάτι, να φωνάξεις, γιατί it’s just the way we are, ας πούμε. Σα λαός το έχουμε αυτό. Και όταν παίζαμε με τους Έλληνες, επίσης, πολλές φορές λέγαμε όλοι: «Τι κάνουν αυτοί; Βάζουν συνέχεια… κάνουν, ράνουν» και μετά μπορεί να έβλεπες κάποιους, π.χ. Σουηδούς, να νικάνε και να μην αλλάζει καν το πρόσωπό τους, το οποίο είναι άκρως αντίθετο από εμάς προφανώς.

Θέλω να πάμε λίγο στο project των Ad Finem τώρα. Μου ανέφερες νωρίτερα ότι σε πήρε τηλέφωνο ο Spartan, αν θυμάμαι καλά;

Σίγουρα όχι τηλέφωνο. Τότε, ήταν μέσω Steam. Ξέρεις. Δεν θυμάμαι ποιος με πλησίασε. Νο[00:40:00]μίζω ότι δεν ήταν ο Spartan. Νομίζω ότι... είχα πάρα πολύ καλές... χωρίς να θυμάμαι, γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια… πραγματικά. Νομίζω ότι ήταν ο Madara που με πλησίασε και μου είπε ότι «Ξέρεις; Χρειαζόμαστε έναν support player». Δεν θυμάμαι. Captain ήταν σίγουρα ο Spartan τότε. Νομίζω ότι με πλησίασε ο Madara και μου είπε για την ομάδα.

Η πρώτη αντίδραση σου ποια ήτανε; Πώς το δέχτηκες;

Νομίζω ότι… δεν το θυμάμαι ακριβώς. Θυμάμαι, σίγουρα, ν' ανησυχώ, γιατί, τότε, όπως σου είπα, ήμουνα στο κολλέγιο και είχα ενδοιασμούς για το πως θα καταφέρω να κάνω juggle και τα 2 πράγματα. Καταρχάς, νομίζω ότι είπα απευθείας… είπα πολύ γρήγορα. Είπα «Ναι», αλλά μετά σκεφτόμουνα πώς θα το κάνω και τα λοιπά. Νομίζω ότι το ένιωθα… σίγουρα, ήμουνα χαρούμενος μπορώ να πω. Απλά, με ένα μέτρο γιατί, εντάξει, δεν ήξερα πόσο καλά θα τα πάμε προφανώς, το 1 ήταν αυτό. Και το δεύτερο: φοβόμουνα μήπως κάνω λάθος επιλογή, γιατί... ξέρεις, τώρα που ήμουνα στη σχολή και είχα ασχοληθεί με αυτό, έλεγα μήπως κάνω το λάθος βήμα και έχω θέμα με τη σχολή μου και αυτό θα έχει ως επιπτώσεις ξέρεις κάποια… να μαλώσω μετά με τους γονείς μου, επειδή έγινε το και το, αλλά ναι. Σίγουρα, ήμουνα νομίζω ενθουσιασμένος από τη μία πλευρά. Από την άλλη λίγο φοβισμένος, γιατί δεν ήξερα τι θα γίνει, μήπως έκανα τη λάθος επιλογή.

Θα ξεκινήσω με μία γενική ερώτηση και θα πάμε, λίγο, σιγά-σιγά σε λεπτομέρειες. Θέλω να μας πεις, λίγο, για όλο αυτό το ταξίδι με τους Ad Finem, από την ώρα που ξεκίνησε μέχρι την ώρα που τελείωσε. Τι σου έχει μείνει; Πώς το έχεις ζήσει;

Σίγουρα, ήταν μία τρομερή εμπειρία, γιατί, ουσιαστικά, ξεκινήσαμε 5 παιδιά που από το πουθενά, από άποψη ότι δεν υπήρχε, ας πούμε, κάποια άλλη ομάδα στην Ελλάδα, που είχε κάνει ποτέ ούτε κάτι ούτε καν κοντά σε αυτό που κάναμε εμείς και ήταν γιατί ξεκινήσαμε από την αρχή. Στήσαμε βάσεις και προσπαθήσαμε πάρα πολύ σκληρά και καταφέραμε κάποια καλά πράγματα και ήμασταν όλοι φίλοι προφανώς. Πάρα πολύ γέλιο, πολύ καλές στιγμές. Προφανώς και πολύ κάποιες στιγμές, γιατί περάσαμε και δύσκολες φάσεις, γιατί, όταν παίζεις σε αυτό το επίπεδο κι όταν προσπαθείς, περνάς πάρα πολύ χρόνο με τον άλλον. Ουσιαστικά, όταν παίζεις σε μία ομάδα και πηγαίνει σε bootcamps, τα οποία μπορεί να κρατήσουν 1 μήνα, που είσαι ουσιαστικά είσαι κάθε μέρα μαζί με τους άλλους… έχουν πει πολλοί και συμφωνώ ότι «Το να παίζεις σε μία ομάδα είναι σαν να έχει σχέση με άλλους 4...». Πώς το είχε πει; Ήταν ένας που το είχε πει πάρα πολύ ωραία. Λέει: «Το να παίζει σε μία ομάδα competitive έχει όλα τα κακά της σχέσης, μιας κανονικής σχέσης και δεν έχει καθόλου σεξ». Κάπως έτσι ας πούμε. Υπάρχει τριβή, γιατί, προφανώς, μετά από κακά αποτελέσματα, υπάρχει αυτό το κακό συναίσθημα, αλλά, επίσης, όπως ξαναείπα, και στις μεγάλες επιτυχίες είναι ακόμα καλύτερο όταν το καταφέρνεις με 4 φίλους σου, που ήμασταν 4 πολύ καλοί φίλοι. Μπορώ να πω ότι η ομάδα μας ήταν από τις ομάδες που είχανε τα highest highs και τα lowest lows. Κάπως έτσι.

Θέλω να σε ρωτήσω. Είπες για γέλιο, καλές στιγμές και κακές στιγμές. Αυτό το γέλιο πώς προέκυπτε; Ας πούμε, τι πλάκες κάνατε έτσι μεταξύ σας;

Εντάξει. Ας πούμε, ακόμα με τα παιδιά, σχεδόν κάθε μέρα, είμαστε στο Discord και μιλάμε με όλους. Τώρα τα παιδιά, 3 από αυτούς είναι στο Team Brame. Αγωνίζονται στο ίδιο Division, στο Division 2, που είμαι και εγώ. Γενικά, σαν άτομα ταιριάζουμε στο χαβαλέ και τα λοιπά. Ταιριάζουμε. Όποτε κάναμε το bootcamp και τα λοιπά, υπήρχε γέλιο. Τα κλασικά, δηλαδή τα πειράγματα… μία παρέα ήμασταν. Μία παρέα ουσιαστικά και νομίζω ήμασταν και από τις ομάδες που κάναμε και χαβαλέ, όταν το παιχνίδι πήγαινε πολύ καλά. Πολλές φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να πρέπει να τους κρατήσω γιατί, ενώ παίζαμε 1 official game το παράκαναν και τους έλεγα: «Μάγκες σταματήστε. Παίζουμε σοβαρά τώρα. Θα χάσουμε!» και κάτι τέτοια. Ναι. Και σαν ομάδα, πιστεύω, υπήρχε πολύ καλό κλίμα. Υπήρχε αυτός ο χαβαλές. Κι έξω από το παιχνίδι όμως, όπως σου πρωτοείπα, όταν πηγαίναμε σε bootcamps και τα λοιπά, βγαίναμε έξω, κάναμε, ράναμε… απλά, πολύ καλά vibes μεταξύ μας.

Μας είπες λίγο για τις καλές στιγμές. Κακές στιγμές πότε ήτανε κυρίως;

Κακές στιγμές. Καλά, προφανώς, όταν παίζεις σε μία ομάδα, πάντα υπάρχουνε σκαμπανεβάσματα, αλλά υπήρχαν κακές στιγμές όταν… οι χειρότερες στιγμές, ας πούμε, ήταν όταν υπήρχαν απογοητευτικές ήττες από άποψη… πιστεύω ότι δεν καταφέραμε αυτά που έπρεπε να καταφέρουμε σαν ομάδα τότε, σαν Ad Finem και πολλές φορές, ας πούμε, ήμασταν ένα βήμα προτού πάμε στο International, το οποίο είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα DotA 2, που γίνεται κάθε χρόνο, που είναι πάρα πολύ μεγάλο το prize pool. Πέρσι, ας πούμε, νομίζω ότι ήταν 40.000.000$; Κάτι τέτοιο. 41; Και συγκριτικά με τα άλλα τουρνουά, προφανώς, δεν έχει καμία σχέση, γιατί το prize pool είναι 40 φορές μεγαλύτερο. Παρόλα αυτά, δεν καταφέραμε ποτέ, ενώ παίζαμε στο υψηλότερο επίπεδο, δεν καταφέραμε ποτέ να προκριθούμε στο TI. Ένας λόγος βέβαια ήταν ότι η Ευρώπη, ιστορικά, είναι το πιο δύσκολο region να κάνεις qualify, έτσι όπως ήτανε τα regionals τότε, γιατί έχει αλλάξει τώρα, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. Απλά, πάρα πολλές φορές είχαμε… νομίζω ότι 3 ή 4 φορές χάσαμε αγώνα, δηλαδή 1 αγώνα αν νικούσαμε, θα περνούσαμε στο TI. Όχι 4. Νομίζω 3. Και προφανώς ήταν… μετά από κάτι τέτοιες… 1-2 φορές, κιόλας, ήμασταν πάρα πολύ confident στο ότι θα νικήσουμε, γιατί παίζαμε με ομάδες που αντικειμενικά ήτανε κάτω από εμάς, αλλά νομίζω ότι 1 από τα προβλήματα που είχαμε σαν ομάδα ήτανε το στρες. Δεν μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε και να παίξουμε σωστά, να παίξουμε όπως έπρεπε, επειδή υπήρχε πολύ στρες, το choke, αυτό που λέμε στα eSports και προφανώς, όταν χάναμε, συνήθως, σήμαινε ότι κάναμε πολύ κακά πράγματα μέσα στο παιχνίδι, λόγω του στρες προφανώς, του άγχους και μετά απ' αυτό το παιχνίδι, προφανώς, είσαι συντετριμμένος, γιατί παίζεις ουσιαστικά… αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο από τη ζωή σου για να κάνεις κάτι τέτοιο και το οποίο είναι… δηλαδή κάποιος μπορεί να λέει: «Εντάξει. Τι κάνουν αυτοί; Παίζουν computer games;», αλλά δεν είναι έτσι, γιατί, παρότι ναι, όντως, μπορείς να παίζεις από το σπίτι σου, παρότι είναι καλά τα λεφτά και πας στο εξωτερικό, παίζεις τουρνουά, κάνεις ταξίδια και τα λοιπά, μπορεί να είναι πάρα πολύ κουραστικό, γιατί, καταρχάς, παίζεις ένα παιχνίδι το οποίο, πολλές φορές, μπορεί να μη θες να το παίξεις και δεν έχεις προσωπική ζωή, δηλαδή εγώ θυμάμαι ότι... ας πούμε, η κοπέλα σου ή οι φίλοι σου λένε: «Πάμε να βγούμε έξω, να κάνουμε, να ράνουμε…» και εσύ λες: «Δεν μπορώ. Έχω προπόνηση. Δεν μπορώ. Πρέπει να σηκωθώ νωρίς, γιατί έχω αγώνα νωρίς» ή «Δεν μπορώ γιατί θα φύγω, θα πάμε 1 εβδομάδα σε αυτή τη χώρα και μετά θα πάμε στην άλλη χώρα». Ξέρεις. Χάνεις πολλά πράγματα σε μια εποχή της ζωής σου που… ας πούμε, από 18 μέχρι 20κάτι, που όλοι οι φίλοι σου θέλουν να βγαίνουν έξω, να κάνουν, να ράνουν κι εσύ αναγκάζεσαι να μην το κάνεις αυτό. Προφανώς, λοιπόν, όταν χάνεις αυτά τα πράγματα και δεν πετυχαίνεις το στόχο σου, ο οποίος είναι το TI, υπάρχει πολλή πίκρα, υπάρχει απογοήτευση. Κατηγορείς… μπορείς να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, προφανώς, γιατί πάντα φταίει ο καθένας νομίζω, αλλά μετά κάποιος φταίει παραπάνω από τον άλλον. Μπορείς να κατηγορήσεις τον άλλον. Μπορεί κάποιος να πει κάτι μέσα στα νεύρα του που δεν το εννοούσε και να δημιουργηθούν καβγάδες. Τέτοια πράγματα. Ευτυχώς, είμαστε όλοι ακόμα φίλοι μεταξύ μας και δεν υπάρχει κακό αίμα μεταξύ οποιουδήποτε, αλλά έχουν περάσει… έχουν γίνει, ας πούμε, μεγάλοι καυγάδες μετά από ορισμένους αγώνες.

Λέγοντας το τελευταίο χαμογέλασες. Μπορείς να μοιραστείς; Θες να μοιραστείς κανέναν; Χωρίς ονόματα. Για να μπούμε λίγο στο κλίμα του τι μπορεί να συμβεί. Χοντρικά-χοντρικά.

Ναι. Ας πούμε, ότι μετά [00:50:00]από… όταν χάσαμε… όταν κάναμε bootcamp στην Αθήνα… ας πούμε, όταν χάσαμε στο TI, ίσως, κάποιος να έριξε μια καρέκλα προς τα πίσω και να χτύπησε το πληκτρολόγιο και να πετάχτηκαν πλήκτρα παντού και να έκανε storm off από το bootcamp. Υπήρχαν στιγμές που… ποτέ βέβαια δεν πιαστήκαμε στα χέρια, αλλά υπήρχαν στιγμές που κάποιος ήθελε να πιαστεί στα χέρια με κάποιον άλλον. Δεν έγινε ποτέ βέβαια, αλλά υπήρξαν πολλές στιγμές. Πολλές φωνές. Ναι. Υπήρχαν, δηλαδή, καυγάδες από αυτή την άποψη, που, ξαναλέω, ποτέ δεν πιαστήκαμε στα χέρια, οποιοσδήποτε με οποιαδήποτε, άλλα υπήρχαν, ας πούμε, ορισμένα rage moments, όπως αυτό, δηλαδή κάποια πληκτρολόγια χάθηκαν στη διάρκεια των Ad Finem.

Ανέφερες νωρίτερα το mindset και μιλήσαμε λίγο για το κομμάτι που είπες ότι «Έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς, έπρεπε να φάω νωρίς» και τα λοιπά. Αλήθεια, πώς χτίζεις αυτό το mindset περνώντας τα χρόνια και ξέροντας ότι «Είμαι σε ένα άλλο επίπεδο πλέον. Πρέπει να πειθαρχήσω»; Πώς το χτίζεις αυτό; Πώς το έχτισες εσύ μάλλον;

Προσωπικά, επειδή με ενδιαφέρει και η Ψυχολογία, πάντα ήμουνα intrigued από το πως να ανεβάσεις το performance σου, προσωπικά, στην DotA 2 και πάντα αντλούσα έμπνευση και έβλεπα τι κάνουνε οι μεγάλοι, οι πιο πετυχημένοι, όχι μόνο από άποψη πετυχημένοι από αυτά που έχουν καταφέρει, αλλά κι αυτοί που έχουνε ξοδέψει και έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής σε κάποιο παιχνίδι, σε κάποιο επάγγελμα. Συγνώμη. Επομένως, προσωπικά, επειδή πέρασα μία εποχή… ας πούμε, πριν από 2 χρόνια περίπου, όπου είχα πάρει ένα break για 1 χρόνο από τη DotA 2 και δεν ήμουνα σίγουρος αν θα συνεχίσω ή όχι και πέρασα ένα πάρα πολύ χρόνο απ’ αυτόν μελετώντας το πως θα γίνω καλύτερος χωρίς να παίζω DotA 2, δηλαδή με ποιους εξωτερικούς παράγοντες μπορώ να γίνω καλύτερος; Παλιά αυτό που έκανα ήταν… προφανώς, η διατροφή παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο, το να κοιμάσαι σωστά. Προσπαθούσα να κάνω time το caffeine stack, όταν δηλαδή πιείς τον καφέ, μετά από πόση ώρα είσαι full alert και μετά το caffeine crash, όταν πέφτεις. Το ίδιο είναι με τη ζάχαρη τότε. Πλέον, προσπαθώ να μην τρώω ζάχαρη καθόλου, αλλά υπήρχε αυτό. Το ίδιο με το φαγητό, ότι δεν έπρεπε να τρως, ας πούμε, 2 ώρες πριν τον αγώνα… τότε πρέπει να φας. Όχι ακριβώς πριν. Το ίδιο με τα ενεργειακά ποτά, δηλαδή έψαχνα και έβρισκα από αυτά τα πράγματα, πότε να πιω τον καφέ, πότε να πιω το Red Bull, πότε να φάω, τι να φάω. Ας πούμε, να μη φας υδατάνθρακες και τι είδους υδατάνθρακες θα φας γιατί, μπορεί να πέσεις, όταν φας ψωμί. Τέτοιου είδους υδατάνθρακες, αλλά μετά έβλεπα πράγματα που κάνουν αθλητές, π.χ. στο U.F.C, το πως ασχολούνται…. ο Tom Brady, ας πούμε, από την Αμερική, ένας από τους πιο πετυχημένους αθλητές στον κόσμο, κατά τη γνώμη μου, το τι έκανε, το workout routine και το τι κάνουνε μεγάλοι… τι έχουν κάνει, μάλλον, μεγάλοι αθλητές και το πως βλέπουν το επάγγελμά τους, είτε είναι eSports players είτε είναι παραδοσιακοί παίκτες. Έβλεπα, διάβαζα βιογραφίες ή π.χ. Netflix documentary του Michael Jordan, το “One Last Dance”. Είναι πολύ ωραίο για να δεις τι κάνουνε και το πόσο δουλειά πέφτει behind the scenes. Επομένως, προσωπικά, εκτός από τα πράγματα που κάνεις από άποψη διατροφής και ύπνου και το τι να… και τα λοιπά ήτανε και το πως να προπονούμαι από άποψη… ας πούμε, να προπονούμαι στα πράγματα εκτός Ντότας, το οποίο θα με κάνει πιο γρήγορο στο mouse movement μου ή στα reflexes μου. Υπάρχουνε κάποια προγράμματα και κάποια, ας πούμε, micro games που μπορείς να κάνεις ή το πόσο χρόνο ν' αφιερώσεις στο macro gaming, το οποίο είναι η στρατηγική του παιχνιδιού και το πόσο θα αφιερώσεις στο personal mechanical skill και πως να το βελτιώσεις κι αυτό. Ας πούμε, υπάρχουν κάποιες έρευνες οι οποίες με βοήθησαν πάρα πολύ σ' αυτό. Δεν θυμάμαι ακριβώς τον ερευνητή. Είναι μία πάρα πολύ ωραία έρευνα. “Flow of Skill” λέγεται. “The Flow”, μάλλον, το οποίο σου εξηγεί πως να φτάσει σε αυτό το σημείο που λέμε… όταν είσαι στο “The Zone” σα παίκτης και όταν όλα συμβαίνουν αβίαστα και δεν σκέφτεσαι και απλά συμβαίνουν πράγματα… αυτό λέγεται “The Flow” και κάπως… ουσιαστικά αυτά, δηλαδή διαβάζεις αυτά τα πράγματα. Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη βιβλιογραφία και νομίζω ότι είναι από τα βασικότερα προβλήματα… όχι προβλήματα. Νομίζω ότι είμαστε πολύ πίσω στα eSports. Τουλάχιστον, στο DotA 2, επειδή είναι πολύ λίγες οι ομάδες οι οποίες έχουν… ασχολούνται… έχουν, ας πούμε, sport psychologist και personal coaches, οι οποίοι ασχολούνται μόνο με αυτό. Και νομίζω ότι είναι πάρα πολύ βασικό και οι ομάδες που έχουνε ψυχολόγους και έχουνε προπονητές που ασχολούνται με αυτά τα πράγματα, τα αποτελέσματα φαίνονται. Είναι δραστική η βελτίωση των παικτών όταν ακολουθούν κάτι τέτοια προγράμματα.

Εσύ, όταν ήσουν στους Ad Finem, αν θυμάμαι καλά, είχατε και coach και analyst, που είναι 2 διαφορετικοί ρόλοι, για ένα διάστημα.

Ναι. Ναι. Είχαμε.

Πώς σε βοήθησαν, πρακτικά, στο να παίζεις, θυμάσαι;

Ο coach βοηθούσε με το draft, δηλαδή με τη στρατηγική, με το ποιους ήρωες να πάρουμε και τα λοιπά, ο οποίος έκανε περισσότερη δουλειά με τον Spartan, ο οποίος ήταν ο captain και ο drafter της ομάδας μας. Εγώ, δηλαδή… είχα κι εγώ μία σχέση με το drafting αλλά όχι τόσο. Έλεγα κι εγώ, ας πούμε, τα δικά μου και άκουγα. Όλοι μαζί σαν ομάδα σκεφτόμασταν πράγματα στρατηγικής. Εμένα μπορώ να πω ότι με βοήθησε πιο πολύ ο analyst, γιατί η δουλειά του analyst ήτανε να μελετάει τις αντίπαλες ομάδες και να λέει ποια είναι τα movement που κάνουνε συνήθως με smokes, που βάζουν, συνήθως, τα observers, άμα είναι radiant, που τα βάζουν τα observer wards, άμα είναι dire και σου δίνει, ας πούμε, κάποια στοιχεία, έτσι ώστε να σε βοηθήσουν λίγο στο παιχνίδι σου, το οποίο σίγουρα είναι μία μικρή βοήθεια.

Θέλω να σε ρωτήσω γενικά για το bootcamp, αλλά θα σ' πάω σε ένα συγκεκριμένο bootcamp, εκείνο πριν το Boston Major. Για να ξεκινήσουμε το ταξίδι στο Major. Είχατε κάνει τότε, θυμάμαι, bootcamp. Ή κάνω λάθος;

Για το Boston Major bootcamp. Νομίζω… ναι. Ναι. Ναι. Ναι. Είχαμε κάνει bootcamp. Ναι. Στην Αμερική είχαμε κάνει bootcamp γι’ αυτό νομίζω. Παίζαμε ένα τουρνουά στον Καναδά και το timeline ήτανε έτσι, ώστε ήταν αδύνατο να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Θα έπρεπε να γυρίσουμε στην Ελλάδα, να κάτσουμε 1 μέρα νομίζω ή 2 και μετά να γυρίσουμε πάλι στην Αμερική, το οποίο δεν γινότανε. Προφανώς, είναι 1 απίστευτο μεγάλο ταξίδι. Πολύ painful. Έτσι, πήγαμε στην Αμερική, νομίζω, στο Los Angeles, στο Beyond the Summit. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Μπορεί να ήταν και τουρνουά στο Beyond the Summit και μετά να κάτσαμε και στο bootcamp. Δεν θυμάμαι. Τέλοσπαντων, κάναμε bootcamp στο Los Angeles για μερικές μέρες, στο Beyond the Summit. Ήτανε ωραίο bootcamp. Kαι μετά από κει πήγαμε στο Boston Major και ναι…

Γενικότερα, το bootcamp σαν εμπειρία… πώς είναι να μένεις με τους ίδιους ανθρώπους για τόσο καιρό σε ένα μέρος, να προπονείσαι μαζί τους συνέχεια, να μαθαίνεις την καθημερινότητά τους; Πώς είναι σαν εμπειρία;

Είναι ουσιαστικά… συζείς. Συζείς με τους υπόλοιπους. Είναι πολύ καλά από άποψη προπόνησης, γιατί, όταν είστε μαζί συνέχεια, ας πούμε, αν οποιοσδήποτε έχει μία οποιαδήποτε ιδέα… εκεί που κάθεσαι σκέφτεσαι: α! Αυτό ωραίο φαίνεται και το συζητάς με τους άλλους που είναι γύρω σου, ενώ αυτό δεν γίνεται όταν είναι ο καθένας σπίτι του, έτσι; Άρα, υπάρχει πολύ καλό progress, άμα γίνει σωστά το bootcamp. Από άποψη progress σαν ομάδα. Εντάξει, μπορεί να είναι λίγο κουραστικό το bootcamp, γιατί είσαι μακριά από την κοπέλα σου ή την οικογένειά σου και τα λοιπά. Το bootcamp που κάναμε εκεί… επίσης, όταν κάναμε bootcamp στην Ελλάδα, στους Ad Finem, στο σπίτι που μας είχανε, ήταν ένα απίστευτο σπίτι στην Αθήνα, που είχε και πισίνα έξω. Ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο bootcamp και το experience ήτανε…. Προφανώς, είμαστε στην Ελλάδα, που έτρωγες ελληνικά φαγητά. Ήταν κάτι που πάντα είχαμε θέμα, όταν βγαίναμε στο εξωτερικό, το να μας αρέσει το φαγητό, γιατί είμαστε κακομαθημένοι Έλληνες. Έχουμε πάρα πολύ κουζίνα I guess. Και ναι. Ξοδεύεις πάρα πολύ χρόνο με τους πάντες. Μαθαίνεις τους άλλους και γενικά δένεσαι περισσότερο, όταν κάνεις bootcamp, προφανώς, γιατί συζείς με τους άλλους.[01:00:00]

Επειδή ανέφερες και την προπόνηση και το scrims, πες μας λίγο, ας πούμε, πως είναι μία καθημερινή μέρα για εσένα που προπόνηση.

Μιλάς εδώ ή όταν έχεις bootcamp;

Για εδώ πέρα.

Για εδώ πέρα. Μία κανονική μέρα που έχω προπόνηση ξεκινάει… προφανώς, ξυπνάω το πρωί. Δεν ασχολούμαι κατευθείαν με την DotA 2, γιατί το πως λειτουργεί είναι… όταν οι ομάδες δεν είναι σε τουρνουά, όταν δεν υπάρχει τουρνουά, το lifestyle των DotA 2 players, γενικά των gamers μπορώ να πω, είναι λίγο χαοτικό, γιατί πολλοί κοιμούνται πολύ αργά. Κοιμούνται ξημερώματα. Επομένως, τα scrims, που προέρχεται από τη λέξη scrimmage, που είναι όταν μία ομάδα προπονείται απέναντι στην άλλη ομάδα, ξεκινούν το μεσημέρι, δηλαδή ξεκινάνε κατά τις 15:00-16:00 συνήθως. Επομένως, κάνω όποιες υποχρεώσεις έχω το πρωί και οτιδήποτε και μετά, προτού παίξουμε τους αγώνες, άμα έχουμε μόνο προπόνηση, θα παίξω 1-2 games για να ζεσταθώ και μετά θα κάνουμε προπόνηση με την ομάδα ή θα δούμε πρώτα replays και μετά ανάλογα, άμα έχουμε προλάβει να δούμε την προηγούμενη μέρα ή όχι, αλλά συνήθως είναι 1-2 warm up, μετά προπόνηση με την ομάδα, μετά, με το που τελειώσουν τα games αυτά, βλέπουμε τα replays που χρειάζεται να δούμε, είτε δικά μας… συνήθως, τα δικά μας στο τέλος της ημέρας. Ή άμα έχει γίνει κάποιος αγώνας και δω κάτι… αυτή τη στιγμή, ας πούμε, στους DGG εγώ είμαι ο captain και άμα δω κάποια ομάδα που έχει κάνει κάτι και θέλω να το δούμε και προσπαθούμε να το βάλουμε κι εμείς στο δικό μας gameplay, θα δούμε πρώτα το replay της άλλης ομάδας. Θα δούμε τι κάνουνε και μετά θα πούμε: «Ο.Κ. Ας πάμε να το δοκιμάσουμε και να κάνουμε το ίδιο», να το κάνουμε replicate. Αυτή την εποχή, τώρα, επειδή παίζουμε στο Division 2, άμα παίζουμε με κάποια ομάδα, υπάρχει έξτρα δουλειά από άποψη ότι πρέπει να κάνω… ας πούμε, να δω τι κάνει η άλλη ομάδα από άποψη draft, να δω πως παίζουνε μέσα στο παιχνίδι και μετά από αυτή τη μελέτη, θα δούμε κάποια replays, που, άμα δω ότι έχουν ένα pattern που κάνουν συνήθως κι άμα παίζουμε έναν αγώνα κάποια μέρα, θα παίξουμε, συνήθως, 1 ή 2 games, προτού το official game, για να ζεσταθούμε και μετά θα πάμε να παίξουμε το official game, το οποίο είναι best of 3, όποιος νικήσει από 3 maps.

Μιας και τώρα στους DGG έχεις το ρόλο του captain, όπως είπες, θέλω να σε ρωτήσω πως είναι αυτό το συναίσθημα, γιατί έχεις υπάρξει και απλός παίκτης, να το πω έτσι και τώρα είσαι και captain. Οπότε, πώς είναι να κάνεις captain μία ομάδα;

Κοίταξε. Σαν support player, πάντα, χρειάζεται να είσαι… ειδικά στην αρχή του παιχνιδιού, επειδή είσαι ουσιαστικά… τώρα, βέβαια, το meta δεν είναι τόσο, αλλά σαν support παίκτης, κάπως, έχεις μία καλύτερη ιδέα για το τι γίνεται στην αρχή του παιχνιδιού, στα πρώτα, ας πούμε, 15 λεπτά. Επομένως, είτε είσαι captain είτε όχι, πάντα πρέπει να είσαι αρκετά vocal και να μιλάς, να επικοινωνήσεις με την ομάδα σου και να λες: «O.K. Τώρα θα κάνουμε αυτό. Τώρα θα κάνουμε αυτό». Επομένως, αυτό δεν άλλαξε πολύ, επειδή πάντα το έκανα, επειδή έτσι είναι η φύση του ρόλου μου. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι εγώ ορίζω ορισμένα πράγματα, π.χ. τι ήρωα θα επιλέξει ο καθένας, ποιους ήρωες θα κάνουμε ban απέναντι στην άλλη ομάδα, το τι θέλουμε να παίξουμε στις προπονήσεις. Ας πούμε, άμα δω ότι πιστεύω ότι αυτό το combo αυτών των ηρώων είναι δυνατό, τις επόμενες 3 μέρες θα παίζουμε συνέχεια αυτό εδώ πέρα, για να δούμε ποια είναι τα δυνατά του σημεία και που έχει αδυναμίες. Και προφανώς στο draft. Εγώ, βέβαια, έχω την τελική επιλογή για το τι ήρωες θα παίξουμε, αλλά προφανώς, ρωτάω όταν χρειάζεται. Ρωτάω και τη γνώμη του παίκτη ο οποίος θα παίξει το όνειρο αυτόν. Ξέρεις. «Πώς σου φαίνεται αυτός ο ήρωας εδώ;» ή αν δεν είμαι εγώ σίγουρος τον ρωτάω. Ξέρεις. «Τι πιστεύεις ότι θα ήταν καλό εδώ για εμάς;». Και μετά γίνεται αυτό το back and forth, ώσπου να κάνουμε το draft, αλλά εν κατακλείδι ναι. Θα έλεγα ότι κυρίως έχει αλλάξει. Υπάρχει μεγαλύτερη μελέτη από την άποψή μου και περισσότερο ασχολούμαι με macro gaming απ’ ότι όταν δεν ήμουνα captain και drafter.

Πριν, έθιξες και το θέμα των ταξιδιών, το οποίο είναι, νομίζω, ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον γενικότερα. Πες μας, γενικότερα, σε τι μέρη σε έχει οδηγήσει η DotA 2; Μέχρι που έχεις φτάσει;

Τα μέρη, τώρα… εντάξει. Σίγουρα, θα ξεχάσω κάτι, γιατί η μνήμη δεν είναι από τα πιο δυνατά μου σημεία. Έχω πάει αρκετές φορές Ουκρανία, Κίεβο. Έχω πάει Μόσχα, Βαρκελώνη, Γερμανία για bootcamps κυρίως, όταν ήμουνα στους Mousesports. Δεν θυμάμαι αν έχουμε παίξει τουρνουά. Όχι. Γερμανία δεν έχουμε παίξει τουρνουά νομίζω. Στο Los Angeles αρκετές φορές. Καναδά, Μόντρεαλ. Κίνα έχω πάει. Το μεγαλύτερο, μακρύτερο ταξίδι που έχω πάει είναι στην Κίνα. Έχω πάει 2 φορές νομίζω, που πήγαμε σαν Εθνική Ελλάδος για να παίζουμε το WSG. Δεν ξέρω αν ξεχνάω κάτι, αλλά νομίζω αυτά είναι. Δεν έχω πάει, ας πούμε Southeast Asia. Δεν έχει τύχει να πάω Φιλιππίνες, που αρκετές φορές γινόντουσαν τουρνουά, αλλά νομίζω… σίγουρα κάτι ξεχνάω, αλλά νομίζω αυτά είναι.

Και Βοστώνη.

Να! Είδες; Ξέχασα το πιο βασικό. Ξέχασα τη Βοστώνη.

Το αγαπημένο σου ταξίδι απ’ όλα αυτά ποιο ήταν; Ποιο σου έχει μείνει στη μνήμη περισσότερο;

Αγαπημένο ταξίδι; Το αγαπημένο ταξίδι νομίζω ήταν από άποψη… όταν πήγαμε… ναι. Ήτανε στην Κίνα. Shenzhen. Είχαμε πάει Κίνα, Shenzhen, για ένα τουρνουά. Τότε, ήμασταν με τους Mousesports και ήταν αγαπημένο ότι από άποψη ότι ενώ ήμασταν πάντα στο economy class, αλλά ξέρεις, όταν πήγαινες Αμερική και Κίνα, ήταν πολύ βάναυσο το ταξίδι. Τότε, όταν πήγαμε στη Shenzhen, μας είχανε κλείσει first class tickets. Γενικά, τα tickets τα κλείνει ο διοργανωτής του τουρνουά και οι διοργανωτές, συνήθως, προφανώς, σου κλείνουν economy, αλλά αυτοί μας κλείσανε first class tickets. Να είναι καλά οι άνθρωποι. Και ήταν απίστευτο, γιατί ήταν ένα πολύ μεγάλο ταξίδι. Δεν θυμάμαι πόσο, 10κάτι ώρες ταξίδι. Είχαμε πάει και ήταν η καρέκλα που γινόταν κρεβάτι και ήτανε πάρα πολύ βολική. Μας είχανε δώσει, ας πούμε, κάτι βελούδινες πιτζάμες, θυμάμαι. Το φαγητό ήταν απίστευτα καλό, σε αντίθεση με το φαγητό, που δίνουν στο αεροπλάνο, που είναι για να το πετάξεις. Και μου είχε κάνει τόση εντύπωση. Θυμάμαι… προφανώς, εντάξει. Δεν θα το συζητήσω για τηλεόραση και τα λοιπά που είχε εκεί πέρα, αλλά θυμάμαι ότι είχε τελειώσει το ταξίδι και ήταν λες και απλά είχα κοιμηθεί στο ξενοδοχείο και σηκώθηκα. Έλεγα: «Εντάξει μάγκες! WTF»! Φεύγαμε με το αεροπλάνο και έλεγα: «Άνετα άλλες 5 ώρες εδώ πέρα». Το αγαπημένο μου ταξίδι ήταν από αυτή την άποψη. Το αεροπλάνο θυμάμαι που μου είχε φανεί… ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Γενικά, επίσης, στην Κίνα, στο WSG, είχαμε πάει στο… μου διαφεύγει. Νομίζω είχαμε πάει στο νησί εκεί πέρα… Χαϊκού λεγότανε; Δεν θυμάμαι, αλλά ήταν πάρα ωραίο το μέρος που είχαμε πάει και το ξενοδοχείο… ήταν πολύ ωραίο το μέρος. Γενικά, όλα τα ταξίδια έχουν κάτι δικό τους. Ας πούμε, όπου πας… ας πούμε, στη Μόσχα, πάντα, υπάρχει κάτι… παρότι δεν είχαμε πολλές φορές χρόνο για να βγούμε έξω να δούμε τα αξιοθέατα, αλλά γνωρίζεις κόσμο, γνωρίζεις την άλλη κουλτούρα, βλέπεις βασικά πράγματα που, άμα δεν τα ζήσεις, δεν τα ξέρεις. Ας πούμε, μου είχε κάνει εντύπωση στη Μόσχα, παρότι που ήταν -10, είχα βγει έξω με το κοντομάνικο και δεν ήτανε όπως περίμενα, γιατί δεν είχε καθόλου υγρασία και περίμενα, ξέρεις, να πεθάνω από το κρύο, αλλά ήτανε O.K. Απλά, δεν είχα νιώσει ποτέ στη ζωή μου τα πνευμόνια μου να κρυώνουν. Είχα πάρει 2-3 αναπνοές έξω και ένιωθα τα πνευμόνια μου να κρυώνουνε. Ήτανε πολύ πρωτόγνωρο συναίσθημα. Επίσης, έχω πάει Λονδίνο αρκετές φορές. Ξέχασα να το πω αυτό. Τώρα που το θυμήθηκα. Ναι. Αμερική… επειδή Αμερική βλέπεις, στο Los Angeles κιόλας, πολλές φορές στις ταινίες πως είναι, πολύ διαφορετικά να τα ζήσεις εκεί πέρα τα εστιατόρια τους, το πως είναι ο κόσμος. Ανακάλυψα τα Subway στην Αμερική, που ήταν από τα αγαπημένα μου φαγητά. Πλέον, θέλω να φάω από Subway και προφανώς πολύ καλές εμπειρίες. Όποτε θυμάμαι… ναι. Μια ιστορία ας πούμε. Όταν είχαμε πάει στο Los Angeles νομίζω…. δεν θυμάμαι. Ήταν η πρώτη ή δεύτερη φορά με τους Ad Finem και ο Δημήτρης ο Πληβούρης, ο ThuG, τον είχε πειράξει το ταξίδι τέλοσπαντων και με το που φτάσαμε στο ξενοδοχείο, είχε κάνει εμετό για πόση ώρα και μετά που τον έβλεπα ήτανε σαν πτώμα. Ήτανε σαν ζ[01:10:00]όμπι, γιατί ήμασταν μετά από 15 ώρες ταξίδι ας πούμε και θέλαμε κάτι να φάμε. Και είχα παρατηρήσει… εγώ είχα δει το “Hooters”. Ήταν ένα εστιατόριο “Hooters” εκεί κοντά στο ξενοδοχείο που μέναμε, στο Holiday Inn, walking distance ήταν, ας πούμε, γύρω στα 5 λεπτά και ήξερα εγώ τι ήταν το "Hooters" από άποψη το concept, το οποίο, για όποιον δεν ξέρει, είναι ένα μαγαζί, μπεργκεράδικο και τα λοιπά, αλλά μέσα οι σερβιτόρες είναι… ας το πούμε, φοράνε super mini… ξέρεις. Είναι ενδιαφέρον κοπέλες, ας το πούμε έτσι. Είναι eye candy, όπως το λένε οι Αμερικάνοι και δεν θα ξεχάσω από τις πιο αστείες στιγμές ήταν όταν δεν ήξεραν τα παιδιά τι είναι το “Hooters” και τους είπα εγώ: «Πάμε εκεί πέρα», γιατί ήταν αυτό είτε ένα… δεν είχαμε πολλές επιλογές εκεί που ήταν το ξενοδοχείο. Το ξενοδοχείο ήταν λίγο έξω από το Los Angeles και πάμε εκεί πέρα και δεν θα ξεχάσω τον Δημήτρη. Τον βλέπω και με το που μπαίνουμε μέσα και βλέπει τις 2 πρώτες σερβιτόρες… θυμάμαι τη λάμψη στα μάτια του και το φως, το πως άλλαξε κατευθείαν. Ήτανε σαν παιδάκι με το που μπήκε στην παιδική χαρά. Ήτανε πάρα πολύ αστείο και το θυμάμαι αυτό, γιατί δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω, αλλά, γενικά, τέτοιες εμπειρίες. Πάντα, τα ταξίδια… πιστεύω κάθε άνθρωπος πρέπει να κάνει πολλά ταξίδια στη ζωή του, γιατί, άμα η ζωή είναι ένα βιβλίο, άμα μένεις στο ίδιο σημείο συνέχεια και δεν φύγεις ποτέ από τη χώρα σου είναι σαν να μην αλλάζει σελίδα. Είναι σαν να κάθεσαι στην πρώτη σελίδα και δεν θα διαβάσεις τίποτα άλλο από το βιβλίο. Αυτό. Τα ταξίδια είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι από αυτό επάγγελμα. Μερικές φορές είναι κακό, προφανώς, γιατί λείπεις πολύ καιρό από το σπίτι σου, αλλά ναι.

Μιας και ανέφερες τον Δημήτρη τώρα, τον Πληβούρη, ήθελα να πάω λίγο στους συμπαίκτες σου και να σε ρωτήσω έτσι… ποιος είναι, ας πούμε, ο πιο τρελός σου συμπαίκτης; Σε εισαγωγικά το τρελός.

Τρελός; Κοίταξε το τρελός έχει διάφορες subcategories, ας πούμε, το τρελός. Ο Spartan, σίγουρα, είναι από τα πιο διαχυτικά άτομα που έχω γνωρίσει και ας πούμε, ήτανε πάντα treat να πηγαίνουμε σε τουρνουά και να χαιρετάει άτομα που δεν τα έχει δει ποτέ στη ζωή του. Ούτε αυτοί τον έχουνε δει και ο τύπος έτρεχε και τους αγκάλιαζε λες και είναι ο χαμένος του αδερφός. Από αυτή την άποψη, ο Spartan είναι, σίγουρα, ο πιο τρελός, γιατί, άμα το σκεφτείς, γενικά, οι eSports players είναι, συνήθως, άτομα που με τον τρόπο ζωής τους, που είναι πολλές ώρες στον υπολογιστή, δεν είναι τα πιο διαχυτικά και εξωστρεφή άτομα. Ο Spartan είναι το ακριβώς αντίθετο και είναι πάντα αστεία interaction μεταξύ του Spartan και άλλων ατόμων. Θα ‘λεγα… ναι. Άμα έπρεπε να πω ο πιο τρελός απ' αυτήν απόψε θα έλεγα ο Spartan. Οι άλλοι… ας πούμε, ο Πληβούρης, ο ThuG πάρα πολύ αστείος. Έχει πάρα πολύ γέλιο. Τρομερές ατάκες. Αν πρέπει να επιλέξω τον ατακαδόρο θα ήταν ο ThuG. Μετά, ο SkyLark, ο Χάρης ο Ζαφειρίου, πολύ καλό παιδί. Αυτός ήταν ο πιο chill ας πούμε και τον έβλεπες… θα πιω το καφεδάκι μου. Ας πούμε, έχω 1 φωτογραφία που είμαστε στο bootcamp των Ad Finem και παίζει DotA και ταυτόχρονη έχει δίπλα 1 ναργιλέ. Και ο Madara ήταν ο πιο… έβλεπε anime. Θυμάμαι το κλασικό αστείο… πριν τους αγώνες έβλεπε anime compilation με μουσική, για να γίνει full motivated και θυμάμαι κάθε φορά που τον έβλεπες, θα ασχολούνταν με anime και motivational music και κάπως έτσι. Ναι. Αυτά.

Είπες ότι ο πιο ατακαδόρος ήταν ο Δημήτρης ο Πληβούρης. Θυμάσαι, έτσι, καμιά ατάκα; Κάτι που να σου έχει μείνει;

Πάρα πολλές ατάκες. Έχω ξεχάσει πάρα πολλά, αλλά, ας πούμε ένα κλασικό είναι… σε μία εποχή άρχισε να λέει: «Έπαθα κάραχαλ με αυτό που είδα». Ας πούμε, έγινε κάτι στο game και έχει πάθει κάραχαλ, το οποίο κάραχαλ ήταν το εγκεφαλικό, O.K.; Όλοι νομίζαμε, επειδή το έλεγε αυτό, ότι το κάραχαλ είναι κάποιου είδους εγκεφαλικό επεισόδιο. Κι αυτό γινότανε… μπορεί για 1-2 χρόνια, που νομίζαμε ότι… πλέον, ξέρεις επειδή το λέει ένας. Στην παρέα το αντιγράφει ο ένας από τον άλλον θέλοντας ή μη και το χρησιμοποιούσαμε και δεν θυμάμαι… κάπως μετά κάποιος λέει: «Τι είναι το κάραχαλ;» και δεν θυμάμαι. Το γκούγκλαρα ή το ρώτησα; Δεν θυμάμαι και «Όχι ρε. Τι λες ρε; Απλά, έτσι το ‘βγαλα». Απλά, κάτι που έβγαλε απ’ το κεφάλι ξέρω γω. Εντάξει. Αυτό είναι το εγκεφαλικό, το κάραχαλ. Μία από τις ατάκες που έχει πει, αλλά γενικά είναι ατακαδόρος.

Ο πιο επιθετικός-τρελός μες στο παιχνίδι; Δηλαδή που δεν συγκρατιέται ας πούμε;

Ο Spartan σίγουρα. Ο Spartan, ναι. Επειδή, επίσης, ο ρόλος του είναι το position 5, που μπορούμε να πούμε ότι είναι το λιγότερο σημαντικό από άποψη ότι... γενικά στην DotA, για όποιον δεν ξέρει, είναι ότι χωρίζεται σε 5 positions, που η σειρά αυτή σημαίνει ότι το farm priority που έχεις, δηλαδή το πόσα resources παίρνεις από το map και προφανώς, όταν είσαι το 1, αντικειμενικά είσαι το άτομο που δεν πρέπει να πεθάνει και όταν είσαι το 5 είναι καλό να μπεις πρώτος, για να πάρεις πληροφορίες, για να πετάξεις τα spell σου προτού πεθάνεις, γιατί είναι πολύ εύκολο να πεθάνεις, αλλά ακόμη και για position 5, νομίζω ότι ο Spartan παραείναι... μερικές φορές είναι πολύ καλό, μερικές φορές είναι κακό αυτό, αλλά είναι πολύ επιθετικός παίκτης. Σαν 5 θα τον δεις στη μέση του πουθενά σε κάποια fights.

Γενικότερα, όταν ξεκινήσατε, ήσασταν, κατά τη γνώμη μου, μία καλή ομάδα, πολύ καλή ομάδα. Παρόλα αυτά, πώς αρχίσατε να χτίζετε το momentum και να βελτιώνεστε για να φτάσετε στο Boston Major;

Όπως οποιαδήποτε ομάδα σε οποιοδήποτε eSport ή sport γενικά, practice makes perfect. Απλά, κάναμε προπόνηση. Μπορούμε να πούμε ότι από τη μία, το να παίζεις στην Ευρώπη ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να κάνεις qualify και να νικήσεις, ας πούμε, ομάδες “Team Secret”, “Liquid”, ας πούμε τιτάνες του παιχνιδιού, “OG” οι οποίοι, ας πούμε, στην Ευρώπη είναι πάρα πολλές ομάδες. Τους περισσότερους TI winners τους έχει η Ευρώπη. Το επίπεδο ήτανε ιστορικά, σχεδόν κάθε χρόνο, στην Ευρώπη το πιο δύσκολο και αυτό παρότι σήμαινε ότι ήταν δύσκολο να κάνεις qualify, σήμαινε, επίσης, ότι παίζαμε με τους καλύτερους και όταν παίζεις με καλύτερους γίνεσαι καλύτερος, έτσι; Και κάναμε προπόνηση απέναντι σε πάρα πολύ καλούς. Αυτό, επίσης, μας έκανε καλούς. Και όταν καταφέραμε να περάσουμε στα international τουρνουά που κερδίσαμε, κάναμε το μπαμ και νικήσαμε τους “Liquid” και τους “Team Secret”, πραγματικά, το πιο δύσκολο πράγμα για μας ήταν... δυστυχώς, δεν περάσαμε ποτέ στο TI, αλλά αν καταφέρναμε να περάσουμε από αυτό το bloodshed που γίνεται στην Ευρώπη στα qualifiers, όταν πηγαίναμε στο TI, ξέραμε ότι στα ευρωπαϊκά είχαμε πάρα πολύ καλή προπόνηση από πίσω μας για να παίξουμε απέναντι στα άλλα regions. Οπότε, απλά, η καθημερινή προπόνηση οδήγησε στο να γίνουμε καλύτεροι και να φτάσουμε στο να κάνουμε qualify.

Ωραία. Θα σε πάω στο Major σιγά-σιγά. Έχετε περάσει τα qualifiers, ωραία; Ξεκινάει η πρώτη μέρα που πρέπει να πάρεις το αεροπλάνο για να πας Βοστώνη. Πώς ξεκινάει η μέρα σου; Τι σκέφτεσαι; Θυμάσαι;

Δεν θυμάμαι, αλλά ξέρω, επειδή γενικά πάντα με αγχώνομαι για το ταξίδια, ξέρω ότι σίγουρα θα ήμουν αγχωμένος και θα είχα θέμα με το στομάχι μου. Το ταξίδι… δεν θυμάμαι. Είχαμε ξαναπάει Αμερική. Ήξερα ότι θα ‘ναι μεγάλο ταξίδι. Γενικά, δεν σκεφτόμουνα. Δεν ήμουν αγχωμένος. Γενικά, δεν αγχώνομαι γι' αυτά τα πράγματα από άποψη «Θα πάμε στο Major» και τα λοιπά. Εντάξει. Απλά πάμε. Ας πούμε, το μεγαλύτερο άγχος μου θα ήτανε να πάμε να φτάσουμε στη Βοστώνη και να ‘μαστε κομπλέ. Βασικά, ψέματα. Τώρα που το σκέφτομαι δεν πήγαμε Βοστώνη. Πήγαμε Καναδά τότε. Άρα, θα ‘τανε Καναδάς και μετά από Καναδά L.A. και μετά από L.A. Βοστώνη, οπότε μπορώ να πω ότι από L.A. για να πάμε Βοστώνη… ναι. Αυτό. Από L.A. για να πάμε Βοστώνη, προφανώς, δεν θυμάμαι, αλλά φαντάζομαι ότι μάλλον δεν θα ήμουνα και πάρα πολύ αισιόδοξος, γιατί νομίζω ότι τα scrims δεν πηγαίνανε πάρα πολύ καλά τότε, στη Βοστώνη… στο L.A. Νομίζω είχαμε κάνει αρκετά καλό progress, αλλά στον Καναδά που παίζαμε στα τουρνουά δεν είχαμε πάρει πολύ καλή θέση. Άρα, ίσως, να μην ήμουνα πολύ αισιόδοξος, αλλά έχουμε κάνει ένα καλό progress. Επομένως, ναι. Και ήταν επίσης κάτι το οποίο… πρώτη φορά πήγαμε σε Major και τότε τα Majors ήτανε… ας πούμε, αυτή τη στιγμή το Major δίνει… το τελευταίο Major που έγινε πριν από 1-2 μήνες το prize pool, αν δεν απατώμαι, ήταν 500.000$ μό[01:20:00]νο νομίζω; Ή 300.000; Μπορεί να ήταν και 300.000$. Ναι. Νομίζω ήταν 300.000 δολάρια. Και είναι πιο εύκολο να πας στα Major πλέον. Δεν έχουνε τόσο… ας πούμε, τα Major, πλέον, δεν έχουνε τόσο… όχι impact. Δεν είναι τόσο prestigious τα Major πλέον. Τότε, το να πας στο Major ήτανε πολύ πιο δύσκολο και προφανώς το prize pool τότε ήταν 3.000.000$. Άρα, το να πας εκεί πέρα και να βγεις μία καλή θέση… ας πούμε, η μία θέση από την άλλη είχε μεγάλη διαφορά στο πόσα λεφτά θα πάρεις. Και εκτός από αυτό, επίσης, είναι και το πρεστίζ και το να ανήκεις στους καλύτερους. Αυτό. Δηλαδή, προσωπικά, εγώ θυμάμαι ότι όσο προχωρούσαμε στο τουρνουά, δεν έβλεπα, δεν ήξερα καν πόσα λεφτά θα πάρουμε, γιατί δεν σκεφτόμουνα, ξέρεις, ότι θα χάσουμε ή θα νικήσουμε και θα πάρουμε τόσο, αλλά θυμάμαι αυτό το competitiveness, που νομίζω ότι έχουν όλοι όσοι ασχολούνται με αυτό το επάγγελμα, αλλά τουλάχιστον από τον εαυτό μου έλεγα: «Ο.Κ. Θα πάμε και θα νικήσουμε». Κι όταν τελείωνε το παιχνίδι έλεγα: «O.K. Νίκησα μία από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο ξέρω γω» και αυτό ήτανε το καλύτερο feeling, το γεγονός ότι η ομάδα σου νίκησε μία άλλη πάρα πολύ καλή ομάδα παγκοσμίως, σε ένα πράγμα που το έκανε πάρα πολλά χρόνια. Ναι. Άρα, αυτό ήταν, ας πούμε, το feeling.

Το Βoston Μajor… τα Μajors, τότε, ήταν πρακτικά τουρνουά της Valve –σωστά;- της εταιρίας τα οποία, σιγά-σιγά, σου δίνουνε και πόντους για να σε οδηγήσουν στο International στο τέλος; Τα λέω καλά;

Ναι.

Για να κάνω μία εισαγωγή και για τον κόσμο.

Ναι. Ναι.

Οπότε, παίζετε, τέλοσπαντων, τα πρώτα παιχνίδια και έρχεται η πρώτη φορά που θα βγεις μπροστά στο κοινό, να το πω έτσι, της Βοστώνης και τα λοιπά. Είσαι αγχωμένος; Πώς σας υποδέχεται το κοινό; Τι συμβαίνει στο stage;

Προφανώς, εντάξει. Είχα ξαναβρεθεί μπροστά σε κοινό σε τουρνουά. Αυτό ποτέ δεν με άγχωσε προσωπικά, δηλαδή το κοινό, προσωπικά, ποτέ δεν με ενδιέφερε από άποψη να με αγχώσει. Το κοινό, όπως είπα, στη Βοστώνη ήταν πολύ καλό. Θυμάμαι ότι παίζαμε απέναντι σε μία κινέζικη ομάδα, πολύ δυνατή κινεζική ομάδα. Νομίζω ήταν ο xiao8. Δεν θυμάμαι, ακριβώς, ποια ομάδα ήτανε; Η LGD; Δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι ήταν μία πολύ καλή ομάδα και θυμάμαι ότι νικήσαμε 2-1 νομίζω. Ναι. Νικήσαμε 2-1 και ήταν πολύ, πολύ ωραία games. Δεν θυμάμαι πως ήταν όταν πήγαμε, αλλά όταν βγήκαμε έχει γίνει πανικός στο στάδιο και ήταν τρομεροί, ήταν συναρπαστικοί αγώνες και επειδή ήμασταν οι outsiders, γιατί παίζαμε απέναντι σε μία established ομάδα, η οποία ήταν το φαβορί για να νικήσουν και εμείς, ξαφνικά, νικήσαμε από το πουθενά.

Πώς χτίζεται, λοιπόν, το momentum, σιγά-σιγά, παιχνίδι με παιχνίδι μέσα στο Boston Major;

Σαν ομάδα, γενικά, ήμασταν αυτό ακριβώς, όπως είπα πριν, τα highest highs και τα lowest lows. Άμα ήμασταν σε ήττες, τις ήττες τις περνάμε πιο βαριά. Γενικά, νομίζω αυτό είναι κακό που είχαμε, δηλαδή δεν ήμασταν ποτέ stable ομάδα και ίσως από τους λόγους απ’ τους οποίους είχαμε αυτό το στρες ήταν ότι αν τα πράγματα πήγαιναν στραβά, πηγαίνανε χειρότερα και σχεδόν πάντα τα πράγματα θα πάνε στραβά. Έτσι είναι το παιχνίδι, αλλά, απ' την άλλη, όταν νικούσαμε, γινόταν ένα snowball effect και γινόμασταν όλο και πιο επιθετικοί. Αντί, ας πούμε, να σταματάμε, γινόμασταν ακόμα πιο γρήγοροι, το οποίο σε κάποια παιχνίδια, προφανώς, το παρακάναμε, αλλά αυτό που έγινε είναι ότι όσο ξεκινήσαμε να νικάμε, παίρναμε όλο περισσότερο αυτοπεποίθηση στο πως παίζαμε και λέμε: «O.K.». Ξέραμε ότι το επίπεδό μας ήτανε καλό, γιατί, όπως ξαναείπα, νικήσαμε τους “Secret” και τους “Liquid”, για να περάσουμε την Ευρώπη, που ήταν τιτάνες του community τότε. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που είτε ο Kuroky, που έπαιζε τότε στους “Liquid”, είτε ο Puppey στους “Secret” δεν πέρασαν σε Valve event. Είχε γίνει δηλαδή… ήτανε ιστορικό αυτό το πράγμα που είχε γίνει. Και όσο νικούσαμε, γινόμασταν όλο και πιο επιθετικοί και παίρναμε αυτοπεποίθηση και πηγαίναμε με τη λογική «Πάμε δυνατά και τους έχουμε όλους». Κάπως έτσι. Παιχνίδι με το παιχνίδι γινόμασταν όλο και καλύτεροι. Παιχνίδι με το παιχνίδι. Θυμάμαι, νομίζω, είχαμε κάνει 2-1 στο stage και στον ημιτελικό, όταν παίξαμε απέναντι στους Digital Chaos, που επίσης… καταρχάς, οπότε παίζαμε με οποιαδήποτε ομάδα, ήμασταν τα outsiders. Τα φαβορί ήταν η αντίπαλη ομάδα και πήγαμε στον ημιτελικό και λέγανε: «Εντάξει. Τώρα θα τελειώσει. Τώρα οι Digital Chaos θα τους κάνουμε» και τους κάναμε stomp 2-0. Ήταν τα καλύτερα παιχνίδια μας και λέγανε: «Εντάξει. Αυτή η ομάδα όσο πάει γίνεται και καλύτερη». Ναι. Κάπως έτσι. Αλλά μετά φτάσαμε στον τελικό και ήτανε τα τέρατα που λέγονται OG και εκεί δεν τα καταφέραμε.

Πάμε στον τελικό και μετά θα σε γυρίσω σε κάποιες ερωτήσεις πάλι, αλλά για τον τελικό, συγκεκριμένα, θυμάμαι ότι πήρατε 1 παιχνίδι, το οποίο το πήρατε και πάρα πολύ επικά, έτσι; Το πήρατε με μία δικιά σου κίνηση στο τέλος.

Ναι. Ναι. Ναι.

Πες μας λίγο για εκείνες τις στιγμές. Βάλε μας, βασικά, λίγο στο κλίμα του τι συνέβη και πως πήρατε το παιχνίδι, αν θέλεις.

Καταρχάς, για να σε βάλω στο κλίμα, πρέπει να σου πω πως ξεκίνησε. Πήγαμε στον τελικό με μεγάλη αυτοπεποίθηση και θυμάμαι είχαμε ένα draft το οποίο δεν το είχαμε δείξει πουθενά. Όταν λέω draft που δεν είχαμε δείξει πουθενά, εννοώ ότι είχαμε ορισμένους ήρωες, τους οποίους… 1 συγκεκριμένο ήρωα, τον Furion, τον Nature’s Prophet, το οποίο δεν το είχαμε δείξει. Νομίζω το είχαμε για τον SkyLark στο offlane και το οποίο σημαίνει ότι δεν το είχαμε δείξει σε αγώνες, δηλαδή δεν το 'χαμε παίξει κάποιο official game, γιατί, όταν γίνεται μία προετοιμασία, βλέπεις, ας πούμε, τι έχουνε παίξει στα official games. Γίνεται αυτή η δουλειά από τον analyst, τον coach ή οποιονδήποτε και όλο αυτό το draft ήτανε φτιαγμένο, ώστε να κάνουμε το last pick Furion, το οποίο ήτανε το win condition, δηλαδή έπαιρνες αυτό το Furion και αυτός έπρεπε να σου κερδίσει το παιχνίδι και φτάνουμε… κάνουμε αυτό το draft και φτάνουμε στο last pick και θέλαμε να το παίξουμε στο πρώτο παιχνίδι για να τους κάνουμε να νιώσουν ότι αυτή η ανάλυση που είχανε κάνει για εμάς… να τρομάξουν. «Ώπα! Τι είναι αυτό ξαφνικά;» και φτάνουμε στο last pick και προτού πάρουμε το pick είναι να κάνουν οι άλλοι ένα ban και μπανάρουν τον Furion, το Nature’s Prophet και συνειδητοποιούμε εκείνη τη στιγμή ότι είχαμε κάνει ένα απίστευτο fumble, κακή προετοιμασία από μας ας πούμε και δεν ξέρω αν έφταιγε το στρες, αλλά η ομάδα απέναντι στην οποία το είχαμε προσπαθήσει αυτό ήταν οι OG, στην προπόνηση και προφανώς, αυτή η ομάδα είναι μία ομάδα… μετά νίκησες 2 δύο φορές το TI. Έχει νικήσει πόσα Majors. Η καλύτερη ομάδα μακράν και προφανώς δεν είναι ότι κάνανε κακή προετοιμασία και ήταν ότι ξέρεις… αυτό το είχανε πάρει απέναντι σε μας. Μπανάραν τον Furion και καταλήξαμε να παίζουμε ένα draft το οποίο δεν είχαμε ξαναπαίξει ποτέ. Θυμάμαι μου είχανε δώσει Weaver 4, που δεν το είχαμε παίξει ούτε 1 φορά. Τέλοσπαντων, μας κάνανε stomp και εκεί πάει αυτό που λέω… ότι highest highs και lowest lows. Μετά, αυτό το stomp μας επηρέασε πολύ και από άποψη στρατηγικής, το τι θέλαμε να παίξουμε. Μετά, νιώσαμε ξέρεις… ότι μας ξέρουνε και τα λοιπά και όντως. Δεν είχαμε κάνει κι εμείς καλή προετοιμασία με αυτούς, αλλά το δεύτερο game, επίσης, ήταν stomp και μπήκαμε στο game 3 και θυμάμαι ότι… δεν θα ξεχάσω ότι κάνανε ένα move το οποίο δεν το είχα ξαναδεί, δηλαδή κάνανε ένα smoke rotation και βγήκανε από μία γωνία που δεν το είχα ξαναδεί ποτέ. Και θυμάμαι γίνεται αυτό και χαμογελάω, γιατί συνειδητοποίησα πόσο καλή είναι σαν ομάδα. Ήτανε απίστευτα καλή ομάδα και δεν θα ξεχάσω ότι ένιωσα, επίσης, παρότι χάναμε 2-0... ένιωσα χαρούμενος που μπορούσα να παίξω απέναντι στην καλύτερη ομάδα εκείνη τη στιγμή. Λέω: «Πω πω! Παίζω απέναντι στην καλύτερη ομάδα εδώ πέρα. This is fun». Παίζουμε το game 3. Νομίζω τα πήγαμε καλά σ’ εκείνο το game. Ήτανε πολύ back and forth. Αυτό το θυμάμαι. Στην αρχή τα παίξαμε καλά. Εγώ ένιωθα πολύ καλά στο Earthshaker που έπαιζα, αλλά, ας πούμε, νικούσαμε… μετά γινόταν κάτι. Μας το γυρνούσανε αυτοί. Μετά το γυρνούσαμε εμείς. Θυμάμαι είχε αγοράσει κάποιος Rapier; Δεν θυμάμαι τι είχε γίνει. Νομίζω ναι. Κάποιος αγοράσει Rapier. Πάμε να τους νικήσουμε εμείς, να σκοτώσουμε το θρόνο και μας σκοτώνουν και έρχονται αυτοί να πάρουν το θρόνο και γίνεται ένα απίστευτο fight εκεί πέρα. Κάνω κάτι echo slams, κάτι stuns και τελικά σκοτώνουμε τον Dragon Knight που παίζανε. Απίστευτα back and forth παιχνίδι. Πάρα πολύ fun. Στην τελική, τους παίρνουμε mega creeps σ' ένα fight, αλλά μετά προφανώς το παίξαμε πάρα πολύ άσχημα, γιατί ακριβώς ήμασταν πάρα πολύ αγχωμένοι και [01:30:00]δεν είχαμε ξαναβρεθεί σε κάποια τέτοια στιγμή. Και παρένθεση να πω ότι στην ιστορία μας, νομίζω, σαν Ad Finem δεν είχαμε νικήσει ποτέ best of 5 τελικό. Δεν είχαμε κερδίσει ποτέ τελικό σαν ομάδα. Αυτά που κάναμε για να προκριθούμε ήταν best of 3 και θυμάμαι… παίζουμε εκείνο το τελευταίο fight και μετά που είδα το replay το παίξαμε απίστευτα λάθος και μας σκοτώνουν και έχουμε mega creeps, αλλά μπορούσαν ακόμα άνετα να κερδίσουν το παιχνίδι αυτοί, γιατί είχαν Rapier, είχανε heroes τα οποία κάνανε clear waves. Είχανε Juggernaut θυμάμαι, που νομίζω είχε rapier. Είχανε Dragon Knight και θυμάμαι ότι ήταν πάρα πολύ low το Throne τους και παρότι είναι support ο Shaker έχει το δεύτερο του το spell. Είναι ένας spell που σου δίνει πολύ damage και θυμάμαι σκεφτόμουνα πως θα περάσω. Κάποιος μου είπε επίσης… ενώ θυμάμαι ότι ήμουνα στα δέντρα κρυμμένος και σκεφτόμουνα πως να πάω στο θρόνο και θυμάμαι κάποιος μου λέει κάτι και έκανα snap. Του λέω: «Σκάσε!», κάπως έτσι, γιατί ήμουνα πολύ focused εκείνη τη στιγμή. Μετά, ένιωσα άσχημα που του είπα «Σκάσε». Λέω: “Sorry”. Μετά, νομίζω του είπα και συγνώμη ξέρω γω. Και θυμάμαι ότι έπρεπε να βρω τρόπο να μπω μες στη βάση τους με το Invisibility που είχα, το Shadow Blade μου, χωρίς να με δούνε, γιατί είχανε Gem of True Sight και την ώρα που βλέπω αυτό και λέω θα προχωρήσω, επειδή την ώρα που το βλέπω αυτό, αυτός που είχε το Gem έφυγε λίγο μακριά από την είσοδο της βάσης τους και καταφέρνω και μπαίνω πλάγια-πλάγια. Πρώτα, πατάω το spell μου, το “Enchant Totem” και μετά μπαίνω μέσα με το Shadow Βlade. Kάνω “Blink”. Βαράω το θρόνο μία φορά, “Enchant Totem”. Τον ξαναβαράω. Μένει με 1 hit και εκείνη τη στιγμή έχει κάνει, θυμάμαι, buyback ο Madara, Travel πάνω μου και με το που σκάει μύτη ένα range creep, ρίχνει ένα hit ας πούμε και σκοτώνει το θρόνο και ήταν απίστευτη σκηνή! Προφανώς, το κοινό έπαθε πλάκα. Μετά, είδα τα crowd reactions απ’ το κοινό. Είχαν όλοι σηκωθεί στις θέσεις τους, γιατί ο caster έβλεπε αυτό που πάω να κάνω και έβλεπες όλοι να σηκώνονται και να φωνάζουνε. Επίσης, μετά που το είδα, λέω: «Ήμασταν τόσο αγχωμένοι, που αν, απλά, ο Madara εκείνη τη στιγμή έβλεπε τι πάω να κάνω πιο πριν, θα έπρεπε από πριν, ας πούμε, να κάνει το buyback και να κάνει το Travel να το σκοτώσουμε, αλλά δεν είχε το clarity. Ούτε εγώ είχα το clarity να δω αν έχει buyback ο Madara για να το κάνουμε», αλλά κατέληξε, τέλοσπαντων, να κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι και ήταν πολύ συναρπαστικό. Έχει μείνει σαν μία πολύ καλή στιγμή στην ιστορία του παιχνιδιού.

Μετά, χάσατε και το επόμενο παιχνίδι και βγήκατε, τελικά, δεύτεροι, έτσι; Απέναντι στην τότε καλύτερη ομάδα του κόσμου.

Ναι. Και χάσαμε και το τέταρτο παιχνίδι. Stomp κι εκείνο δηλαδή, δεν ήτανε καν close.

Πώς αντιδράσατε μετά; Θέλω να πω… χαρήκατε; Λυπηθήκατε; Ανάμεικτα συναισθήματα;

Ήταν μία μίξη. Θυμάμαι… τουλάχιστον προσωπικά. Για τους άλλους δεν ξέρω. Ήμουνα στεναχωρημένος γιατί χάσαμε και με τον τρόπο που χάσαμε, γιατί δεν παίξαμε το παιχνίδι μας ουσιαστικά. Ειδικά, από άποψη draft ήτανε 2 drafts που ήτανε χαμένα από χέρι εξ αρχής και δεν μπορέσαμε να παίξουμε το παιχνίδι που θέλαμε. Και επίσης το άγχος ήταν πολύ μεγάλος λόγος για τον οποίο χάσαμε, δηλαδή έδειξε τα προβλήματα της ομάδας που υπήρχανε, σαν ομάδα που είχαμε. Παρόλα αυτά, μετά συνειδητοποίησα. Λέω: «Εντάξει. Είναι η καλύτερη ομάδα και αν είναι να χάσεις από κάποιον να χάσεις από αυτούς», γιατί, εκτός από ότι είναι καλή ομάδα, επειδή τα ήξερα τα παιδιά αυτά από τους OG ήταν καλά παιδιά. Ας πούμε, πολύ καλά παιδιά. Fun to be around. Θυμάμαι, μετά, ήμουν στο ξενοδοχείο. Είχα πάει στο δωμάτιο του… δεν θυμάμαι ποιου δωμάτιο ήτανε, αλλά θυμάμαι είχαμε πάει στο δωμάτιο που ήταν οι αντίπαλοι. Ήταν, ας πούμε, ο S4 τότε που έπαιζε, που ήταν στην ομάδα και ο Ceb, ο οποίος ήταν coach των OG τότε και θυμάμαι ότι είχαμε πάει στο ξενοδοχείο εκεί πέρα και πίναμε και κάναμε χαβαλέ, προτού πάμε στο after party. Θυμάμαι μετά ήμουνα χαρούμενος, αλλά στην αρχή, εντάξει. Ήμουνα πικραμένος. Αλλά μετά στο after party, εντάξει, ήταν fun και προφανώς… εντάξει. Ήτανε πάρα πολύ μεγάλο χρηματικό έπαθλο αυτό που πήραμε και ήταν, προφανώς, ένα consolation ότι πήραμε πολλά λεφτά από αυτό το πράγμα.

Αν θυμάμαι, ήταν νομίζω 500.000$;

Ναι. Ήταν 500.000$

O.K. το συναίσθημα μετά το παιχνίδι. O.K. Χάσατε, αλλά, μετά, όταν συνειδητοποίησες ότι «Wow! Κερδίσαμε 500.000$»… πώς το συνειδητοποίησες βασικά;

Προσωπικά, το συνειδητοποίησα… όχι το συνειδητοποίησα, αλλά προσωπικά θυμάμαι ότι όταν την επόμενη μέρα είχαμε βγει κάπου στη Βοστώνη, είχαμε πάει κάπου και θυμάμαι με πήρε τηλέφωνο η αδερφή μου και της είπα ξέρω γω ότι «Βγήκαμε δεύτεροι» και μου λέει... μου είπε για τα λεφτά ξέρω γω και της είπα τότε ότι είναι, ξέρεις, αυτά τα λεφτά και έπαθε πλάκα από το ποσό αυτό και τότε ήταν που συνειδητοποίησα… «Όντως ρε φίλε. Είναι πολλά τα λεφτά», αλλά that being said, παρότι ήταν ουσιαστικά 100.000, επειδή παίζαμε στο State of California, το οποίο έχει το μεγαλύτερο tax στην Αμερική και νομίζω ότι γίνεσαι κάπως… επειδή είσαι απ' το εξωτερικό γίνεσαι κάπως double taxed. Νομίζω ότι μπορεί να πήραμε 100.000, αλλά με τους φόρους και τα λοιπά, μετά, πήγε στα 67.000-70.000, δηλαδή ένα μεγάλο cut, νομίζω 33%, μπορεί και 30%, πήγε στους φόρους, αλλά ναι. Πάλι είναι πάρα πολλά λεφτά συγκριτικά με το μισθό που έπαιρνες από τα έπαθλα από άλλα τουρνουά, δηλαδή και πρώτοι να βγαίναμε, όταν βγαίναμε δεύτεροι, τρίτοι, τέταρτοι σε άλλα τουρνουά δεν ήταν καν close το έπαθλο αυτό.

Γενικότερα, πώς γιορτάζετε, συνήθως, μετά από καλά αποτελέσματα, καλές θέσεις σε τουρνουά; Είχατε κάποια τελετουργία ίσως;

Όχι. Όχι. Δεν είχαμε τελετουργία, αλλά win or lose πάντα βγαίναμε έξω. Νομίζω σπάνια… και να χάναμε και να νικούσαμε κάπου θα βγαίναμε έξω να κάνουμε κάτι ή θα παραγγέλναμε πράγματα ή ξέρεις... δεν είναι ότι… ήμασταν ουσιαστικά παρέα και απλά κάναμε… ξες. Έλληνες είμαστε. Θα βγούμε, θα κάνουμε, θα ράνουμε.

Ήθελα να σε ρωτήσω. Και στο Boston Major και γενικότερα στα υπόλοιπα τουρνουά είχες ποτέ κάποιο lucky charm; Ας πούμε, να ντυθείς συγκεκριμένα ή 1 συγκεκριμένο ποντίκι. Γενικότερα, κάτι για να σου φέρνει τύχη ας πούμε;

Όχι. Όχι. Lucky charm δεν είχα ποτέ, αλλά είχα κάποιες ιεροτελεστίες. Αρχικά, πάντα, πριν πάω σε τουρνουά, έβγαζα όλα τα πλήκτρα από το πληκτρολόγιο μου και τα καθάριζα με οινόπνευμα. Καθάριζα πάρα πολύ καλά το gear μου. Και πριν τους αγώνες ανακάλυψα στο Boston Major ότι μου άρεσε πάρα πολύ για να χαλαρώσω άκουγα μουσική κι έκανα πολύ καυτό μπάνιο. Αυτά είναι, ας πούμε, οι ιεροτελεστίες και μετά εντάξει… στο way to the venue πάντα, ας πούμε, άκουγα μουσική συγκεκριμένα τραγούδια που με κάνανε pump up για τον αγώνα. Α! Κι επίσης, συγνώμη, προσπαθούσα πάντα να προσέχω το τι τρώω, γιατί όταν έχεις στρες, πάντα, σε χτυπάει στο στομάχι. Μερικούς περισσότερο από άλλους. Εγώ, τουλάχιστον, το έχω αυτό το θέμα. Άρα, πάντα πρόσεχα τι έτρωγα, αλλά, ξέρεις, δεν θα φορέσω την κάλτσα μου ανάποδα ή κάτι τέτοιο.

Τι τραγούδια άκουγες; Θυμάσαι κανένα συγκεκριμένο; Ότι «Θα ακούσω αυτό το τραγούδι» πριν από το τάδε ματς.

Δεν θυμάμαι τότε τι τραγούδια άκουγα. Συνήθως… ας πούμε, το music range μου είναι αρκετά wide. Μπορεί να ακούσω από heavy metal, σε rock, σε έντεχνο. Ας πούμε, θυμάμαι, νομίζω Ξυλούρη παίζει να άκουγα σε κάποια τουρνουά. Κατά πάσα πιθανότητα, τότε, 2015 ή κάποιο rap song μπορεί να άκουγα ή Disturbed ή κάποιου είδους metal. Δεν θυμάμαι πότε έχει βγει το “Psychosocial”. Είχα μεγάλο κόλλημα με το “Psychosocial” των Slipknot. Μπορεί να άκουγα κάτι τέτοιο. Κάτι παρεμφερές τότε.

Μιας και μιλήσαμε για το Boston Major και γενικότερα κάποια άλλα lan στα οποία αναφέρθηκες, η εμπειρία του να παίζεις online με το να παίζεις lan, να είσαι σ’ ένα booth, ας πούμε, πόσο διαφορετική είναι; Και για το ίδιο το παιχνίδι. Πόσο διαφορετικά το ένιωθες εσύ;

Το να παίζεις lan είναι εντελώς διαφορετικό, γιατί παίζεις μπροστά σε κοινό προφανώς, αλλά μου αρέσει περισσότερο από το online θα[01:40:00] έλεγα, γιατί δεν ξέρω… γιατί η ατμόσφαιρα, το να είσαι σε στάδιο, γενικά, είναι πιο ενδιαφέρον; Δεν ξέρω πώς να το πω. Λες: «Γι’ αυτό προπονούμαι, για να 'ρθω να παίξω εδώ». Προφανώς, τώρα γι’ αυτά τα τουρνουά που παίζουμε τώρα και online είναι πολύ ωραίο να παίζεις από το σπίτι σου. Ας πούμε, είσαι κοντά στην οικογένειά σου. Τρως αυτά που θες και είσαι απλά στο σπίτι σου. Το καθένα έχει τα καλά του και τα κακά του. Νομίζω, άμα ρωτήσεις τους περισσότερους, θα σου πουν να παίζουν online. Εγώ θα έλεγα ότι και τα 2 έχουνε τα καλά τους και τα κακά τους.

Στη Βοστώνη, μέσα στο booth, θυμάσαι καθόλου ατάκες που ειπώθηκαν, κάτι εμψυχωτικό, κάτι που να σου έχει μείνει γενικότερα, που σου είπε κάποιος να πάρεις δύναμη, τις συνομιλίες που είχατε στο booth μέσα στους αγώνες;

Θυμάμαι το παλικάρι που ήτανε… γενικά, στο booth μέσα έχεις μαζί σου έναν από το staff, από το τουρνουά, που βεβαιώνεται ότι δεν έχεις κάποιο περίεργο πρόγραμμα ανοιχτό, δεν έχεις ανοιχτό το ίντερνετ για να βλέπεις, ας πούμε, το τι παίζουν οι άλλοι. Πρέπει να τα έχεις αυτά γραμμένα σε ένα χαρτί. Πρέπει να μην κάνεις cheat ας πούμε. Κάτι τέτοιο. Θυμάμαι ότι όταν πανηγυρίζαμε μετά από ένα game, τον είχαμε πάρει και αυτόν μαζί στην αγκαλιά και πανηγυρίζουμε όλοι μαζί και ήταν πολύ αστείο. Τον γνώρισα. Ένα πολύ καλό παιδί και ο οποίος είχε γίνει meme μετά θυμάμαι στο reddit, τον λέγανε “Ad Finem Booth Guy”. Είχε γίνει διάσημος για λίγο καιρό και θυμάμαι… εντάξει. Πάντα υπήρχαν ατάκες και τα λοιπά. Θυμάμαι στον τελικό, όταν κάναμε το draft, κάποιος άρχισε να λέει... νομίζω ο ThuG; Ή ο Spartan; Κάποιος από αυτούς. Κάποιος άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο του Ολυμπιακού ή κάτι τέτοιο και θυμάμαι γινότανε draft και βαρούσαν το θρανίο και κάναν τον ύμνο. Ήταν σε πολύ good spirits. Ήταν πολύ hyped. Αυτά είναι τα 2 που θυμάμαι να γίνονται στην αρχή. Και προφανώς, μετά εντάξει, όταν νικούσαμε, οι πανηγυρισμοί ήταν έξαλλοι πάντα. Αυτά είναι που θυμάμαι από το booth.

Η δικιά σου ψυχολογία στο Major; O.K. Κερδίζατε. Αρχίσατε σαν ομάδα να νιώθετε καλύτερα. Εσύ πώς ένιωθες προσωπικά; Θυμάσαι; Εννοώ ένιωθες αμφιβολίες; Φοβόσουνα; Έλεγες: «Μέχρι που θα φτάσουμε;»; Ποιο ήταν το σκεπτικό σου γενικότερα;

Εμένα το σκεπτικό μου ήταν “one game at a time”. Ήμουν απλά «Ο.Κ. Κάθε παιχνίδι…». Προφανώς, ένιωθα πολύ καλά με το πως παίζω προσωπικά. Έβλεπα ότι είμαι σε φόρμα. Ήμουνα πολύ ευχαριστημένος με το performance μου. Το έβλεπα καθαρά: «Πάμε να νικήσουμε και τους επόμενους». Αυτό. «Πάμε να νικήσουμε και τους επόμενους» και αυτό ήταν το mentality μου, δηλαδή πάντα έμπαινα με τη λογική «Θα κερδίσουμε». Ποτέ δεν έμπαινα… εντάξει. Θυμάμαι τότε, ίσως, το μόνο άτομο το οποίο είχα σαν ίνδαλμα στη DotA ήτανε ο Xiao8 και παίξαμε αντίπαλοι με αυτόν και τον νίκησα και θυμάμαι ότι… σε εισαγωγικά στο 1v1 μέσα στο game, που έπαιζε αυτός το position 4 και εγώ το position 4, θυμάμαι τον είχα νικήσει και ήμουνα πολύ, ας πούμε, περήφανος γι’ αυτό, γιατί ήτανε σαν idol. Μετά, ας πούμε, πήγα και του… έχω ακόμα στην μπλούζα μου το αυτόγραφο του, παρότι τους νικήσαμε μετά, αλλά ναι. Το 'βλεπα “one day at a time", "one game at a time” και νομίζω ότι ήμουνα ο πιο ψύχραιμος από την ομάδα σε αυτά τα πράγματα, γιατί, σχεδόν, πάντα ήμουν αυτός που τους έλεγε: «Ηρεμήστε!» για τα λοιπά. Ήμουνα ο πιο level headed από το roster.

Περνάει το Boston Major. Από τους “Ad Finem” πηγαίνετε στους Mousesports, αν θυμάμαι καλά.

Ναι. Ναι.

Και περνάτε στο Kiev Major, το επόμενο Major.

Ναι. Πήραμε invite, επειδή βγήκαμε δεύτεροι στο προηγούμενο.

Άλλαξαν τα πράγματα από Ad Finem σε Mousesports και από το ένα Major στο άλλο; Πώς έγινε η μετάβαση;

Με το που τελείωσε το Boston Major, βγήκε ένα πάρα πολύ μεγάλο patch, το 7.0 νομίζω ήτανε, που άλλαξε το παιχνίδι δραστικά, δηλαδή άλλαξε το map, άλλαξαν οι ήρωες... άλλαξε πάρα πολύ και θυμάμαι ότι το παρακάναμε με τις διακοπές μετά απ’ αυτό, γιατί ήμασταν burned out η αλήθεια είναι. Κάναμε πόσα τουρνουά πριν από αυτό και τα λοιπά και θέλαμε διακοπές, αλλά το παρακάναμε, δηλαδή αντί να πάρουμε 1 εβδομάδα διακοπές, εμείς πήραμε 2-2,5, ενώ όταν βγήκε αυτό το patch, κανονικά, μη σου κανονικά, έπρεπε να πάρουμε 2 μέρες και μετά να παίζουμε κάθε μέρα, 12 ώρες, για να βρούμε τι γίνεται. Επίσης, θυμάμαι, τότε, υπήρχανε κάποια negotiations με τους Ad Finem για το τι θα γίνει με τα συμβόλαια. Κάτι τέτοια. Και θυμάμαι… ήμασταν… ξοδεύαμε… δεν είχαμε κάποιο μάνατζερ, δυστυχώς τότε, να ασχολείται με αυτά και σαν παίκτες χάσαμε πάρα πολύ φαιά ουσία και ενέργεια στο να προσπαθούμε να δούμε τι θα κάνουμε με συμβόλαια, με ομάδες, γιατί είχαμε κάνει το μπαμ τότε, η αλήθεια είναι σαν Ad Finem και υπήρχανε προσφορές από διάφορες ομάδες. Νομίζω ήταν κάτι ακραίες… θυμάμαι είχε επικοινωνήσει ένας από Houston Rockets, από την Αμερική, για να κάνουν eSports ομάδα. Δεν είχα ιδέα εγώ από NBA. Τους γκούγκλαρα και λέω: «Ώπα! Τι γίνεται;» ξέρω γω. Είδα τι ομάδα είναι. Και νομίζω κάτι είχε γίνει τότε. Κάτι είχε γίνει με τα μεταναστευτικά και με τον Τραμπ; Δεν θυμάμαι, αλλά κάτι είχε γίνει και ένας από τους λόγους που δεν κλείσαμε μ' αυτούς ήταν ότι επειδή ήμασταν από το εξωτερικό, ήμασταν Έλληνες. Δεν μπορούσαμε να πάμε. Δεν μπορούσε να γίνει κάτι με το συμβόλαιο. Κάτι περίεργα πράγματα τέλοσπαντων, αλλά, μην τα πολυλέω. Ξοδέψαμε πάρα πολύ χρόνο σ' αυτό και ευτυχώς, δηλαδή μήνες να ξοδεύουμε χρόνο καθημερινά με αυτά τα πράγματα. Υπήρχαν και κάποιοι στην ομάδα, οι οποίοι είχαν κάποια άλλα προσωπικά προβλήματα, που όταν κάποιος έχει προσωπικά προβλήματα, προφανώς μετά, άμα είναι σοβαρά, μπαίνουν και στο παιχνίδι, στο επάγγελμά σου. Ευτυχώς τότε, δεν θυμάμαι πως, επικοινώνησε ένας μάνατζερ, ο οποίος είχε παίκτες του NBA παίκτες, παίκτες του Eurobasket και πρότεινε να ασχοληθεί αυτός και να 'ναι καλά, γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος ο οποίος μιλούσε μετά με τους Ad Finem και με τους Mousesports και με άλλους οργανισμούς και μας έκλεισε το συμβόλαιο με Mousesports, αλλά θυμάμαι ότι μετά οι μήνες μετά το Boston Major ήταν πάρα πολύ κακοί από άποψη ομάδας. Στο Major το επόμενο πήγαμε καθαρά λόγω invite, επειδή βγήκαμε δεύτεροι στο προηγούμενο. Όχι επειδή τα πηγαίναμε καλά στο τουρνουά μετά το Boston Major. Ήμασταν σε πάρα πολύ κακή φόρμα και ναι. Μετά πήγαμε στους Mousesports, οι οποίοι ήταν εξαιρετική ομάδα και οργανισμός. Μας φέρθηκε πάρα πολύ καλά και πήγαμε στο… Kiev Major ήταν νομίζω μετά το Boston Major, ναι. Και τις τελευταίες μέρες πριν το Kiev Major θυμάμαι ότι είχαμε βγάλει καλά αποτελέσματα, αλλά, δυστυχώς, παίξαμε… τότε ήταν το δεύτερο φαβορί του τουρνουά, πριν πάμε στο τουρνουά, ήταν η ομάδα του Burning, μια κινέζικη ομάδα. Δεν θυμάμαι τώρα πως τους λέγανε, αλλά ήτανε τρομερή ομάδα και νομίζω χάσαμε με 2-1 από αυτούς. IG. Νομίζω ήταν οι IG. Boboka, Burning και τα λοιπά. Και δυστυχώς χάσαμε από αυτούς, ενώ παίζαμε καλά, δηλαδή, άμα νικούσαμε αυτούς, νομίζω θα γινόταν ένα snowball effect, όπως έγινε και με το Boston Major, αλλά, όπως προείπα, highest highs-lowest lows, δηλαδή μετά έγινε το αντίθετο. Μετά, χάσαμε από αυτούς. Φύγαμε πολύ νωρίς από το τουρνουά και μετά όλο αυτό έγινε crumble.

Νομίζω λίγο αργότερα ήταν που τελικά αποφασίσατε να διαλύσετε και το roster; Ή θυμάμαι λάθος;

Ναι. Λίγο καιρό μετά διαλύσαμε το roster.

Ήτανε δύσκολη σαν διαδικασία φαντάζομαι; Πώς έγινε; Αν μπορείς να μας πεις και αν θέλεις.

Ήταν η φυσική επόμενη επιλογή το να διαλύσουμε την ομάδα, γιατί υπήρχαν πολύ pent-up feelings. Υπήρχαν ας πούμε… ένα από τα κακά του να παίζεις με κάποιον που είσαι πολύ καιρό μαζί, να είστε πολύ καλοί φίλοι, όπως πιστεύω ήμασταν εμείς οι 5... δεν ξέρω αν συμβαίνει παντού ή αν είναι μόνο με μας, αλλά αυτό που έγινε στη δικιά μας ομάδα ήταν ότι είχε χαθεί ο σεβασμός νομίζω; Στο… όχι στο χρόνο του άλλου, αλλά, ας πούμε, άμα έκραζες τον άλλον από άποψη… ξες. «Πρέπει να αρχίζεις να παίζεις περισσότερο. Δεν είσαι σε καλή φόρμα» και τα λοιπά, το έβλεπε πολύ χαλαρά, από άποψη «Εντάξει. Και τι έγινε»;. Λες και είναι ο αδερφός σου που σου λέει κάτι, κατάλαβες; Δεν υπήρχε αυτή η απειλή, σε εισαγωγικά απειλή ότι, ξέρεις, «Θα σε αλλάξουμε και θα πάρουμε κάποιον άλλον», που εν κατακλείδι αυτό έπρεπε να είχε γίνει. Νομίζω πολύ πιο πριν έπρεπε να είχαμε κάνει κάποια αλλαγή, αλλά από τη στιγμή που δεν έγινε τότε, μετά αυτό όσο έγινε γινόταν μεγαλύτερο πρόβλημα και φτάσαμε στο σημείο που πιστεύω ότι roster changes, το να αλλάξουμε κάποιον ή κάποιους[01:50:00] δεν ήταν εφικτό. Οπότε, απλά, αποφασίσαμε να το σπάσουμε εντελώς.

Από κει και πέρα ποια ήταν η πορεία σου; Μέχρι τώρα. Μέχρι σήμερα. Εν συντομία. Πώς κύλησαν τα πράγματα;

Μετά από κει, έκανα ομάδα με τον Madara και με κάποιους άλλους, αλλά από τους παλιούς Ad Finem έπαιζα μόνο με τον Madara. Θυμάμαι είχαμε πάει σε ένα ρώσικο οργανισμό, τους Vega Squadron. Παίζαμε λίγο καιρό εκεί, χωρίς καλά αποτελέσματα. Μετά, έπαιζα σε κάποια άλλα stacks νομίζω. Ναι. Κάπως έτσι. Είχα πάρει κάποιο break και τότε νομίζω κι εγώ, αλλά, μετά, δεν υπήρχε κάποια μεγάλη επιτυχία με κάποια άλλη ομάδα. Μετά από κάποιο καιρό, πάλι, προσπαθήσαμε να κάνουμε… ναι. Μετά από κάποιο καιρό πάλι προσπαθήσαμε να ξανακάνουμε την ομάδα. Παίξαμε μαζί, γιατί νομίζω τα παιδιά παίζανε… έπαιζε νομίζω ο Spartan με τον SkyLark και κάποιους άλλους και μετά δεν καταφέρανε και αυτοί να προκριθούν κάπου και μετά σε κάποια φάση παίζανε οι παλιοί Ad Finem, οι 4, χωρίς εμένα νομίζω και είχανε παίξει και είχανε κάνει κακά αποτελέσματα. Δεν είχαν προκριθεί ούτε αυτοί πουθενά. Μετά, σε μία φάση πήγα κι εγώ. Προσπαθήσαμε να το ξανακάνουμε. Τα πήγαμε καλά από άποψη… προκριθήκαμε σε ένα τουρνουά με το που παίξαμε μαζί πάλι, δηλαδή φάνηκε λίγο καλό εκεί. Πήγαμε στο τουρνουά, αλλά ήτανε πάλι τα ίδια προβλήματα και χάσαμε, ας πούμε, νωρίς και στο τουρνουά εκεί πέρα νομίζω είχε γίνει μία πολύ καλή προσφορά στον Madara, να πάει στους OG.Seed, η οποία είναι η δεύτερη ομάδα των OG. Ένα πολύ καλό συμβόλαιο και τα λοιπά. Εμείς, τότε, είχαμε το όνομα Ad Finem νομίζω. Ναι. Είχαμε το όνομά Ad Finem στην ομάδα, αλλά δεν είχαμε οργανισμό πίσω μας. Δεν υπήρχε κάποιο συμβόλαιο και τα λοιπά. Επομένως, έφυγε. Κι εγώ έφυγα, γιατί δεν ήθελα κι εγώ να παίξω πια εκεί πέρα. Αυτό ήταν η ιστορία. Και μετά πήρα και ένα μεγάλο break, ένα χρόνο 1, 1 και κάτι, γιατί δεν ήμουνα σίγουρος τι ήθελα να κάνω και επέστρεψα πριν από μερικούς μήνες και έχω κάνει τη δικιά μου ομάδα και τώρα είμαστε στο Division 2.

Έτσι, όνειρα και στόχοι για τη συνέχεια; Ποια είναι; Τι θα έλεγες; Τι θα ήθελες να πετύχεις μακροπρόθεσμα;

Προς το παρόν, απλά, μέρα με τη μέρα προπόνηση με την ομάδα και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι. Και εγώ ατομικά και σε ομάδα. Μου αρέσει η εμπειρία που παίρνω από το captain. Είναι ένα νέο challenge. Μου αρέσει να έχω challenge στη ζωή μου. Το goal είναι πάντα το International. Είναι πολύ αισιόδοξο, βέβαια, αυτή τη χρονιά, αλλά, το πως βλέπω τώρα, η φιλοσοφία μου, απλά, μέρα με τη μέρα να γίνεσαι καλύτερος, να δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό και όπου πάει, δηλαδή κάπως έτσι το βλέπω τώρα. Θα προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ και όπου με βγάλει αυτό. Ό,τι και να γίνει.

1-2 τελευταίες ερωτήσεις πριν κλείσουμε. Θέλω να σε ρωτήσω, λίγο, για το WSG, το τουρνουά με τις εθνικές. Πώς είναι, αλήθεια, σαν εμπειρία; Στο ποδόσφαιρο έχουμε δει, στο μπάσκετ και τα λοιπά. Θεωρείς ότι είναι ίδια η εμπειρία του να εκπροσωπήσει τη χώρα σου παίζοντας στα eSports; Πώς το νιώσατε κι εσείς δηλαδή; Εσύ πώς το ένιωσες;

Κοίταξε. Δεν έχω παίξει ποτέ για ομάδα ποδοσφαίρου ή οποιαδήποτε να πάω σαν Εθνική. Δεν ξέρω πως είναι αυτό, αλλά, εντάξει, φοράς τη γαλανόλευκη, όταν πας. Εκπροσωπείς την Ελλάδα. Είναι ωραίο, δηλαδή στο τουρνουά τα είχαμε πάει καλά. Είχαμε βγει τρίτοι νομίζω στο WSG. Ήταν ωραία εμπειρία και είναι ωραίο να πηγαίνεις σαν Εθνική Ελλάδος. Δεν ξέρω. Εμείς, βέβαια, πάντα ήμασταν σαν Εθνική Ελλάδος, γιατί πάντα ήμασταν 5 άτομα, 5 Έλληνες, το οποίο ήτανε πολύ σπάνιο να παίζουνε 5 άτομα της ίδιας εθνικότητας, ειδικά από ομάδες που δεν είναι στην Κίνα και νομίζω είχαμε για πάρα πολλά χρόνια... ήμασταν η μόνη ομάδα που είχε μείνει τόσο καιρό μαζί. Για πάρα πολύ καιρό. Άρα, ναι. Ήταν ωραία εμπειρία. Όχι κάτι το πάρα πολύ ιδιαίτερο για μένα, αλλά μπορώ να πω. Υπήρχε ένα sense of pride. Ας πούμε, κάπως έτσι. Να εκπροσωπείς τη χώρα σου.

Το highlight της καριέρας σου ποιο θα έλεγες ότι είναι; Μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Η στιγμή που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Να στο πω έτσι.

Εντάξει. Σίγουρα, από άποψη play style, μες στο παιχνίδι, ήτανε αυτό το game 3 με το Earthshaker απέναντι στους OG, για διάφορους λόγους. Και επειδή προσωπικά ήταν μεγάλο play και επειδή ήταν το magnitude του play στον τελικό ενός Major και μετά επειδή αυτό έγινε… πώς να το πω; Πλέον, ανήκει στα highlights, στα καλύτερα highlights στη DotA 2. Είναι ένα πολύ ωραίο. Άρα, θα έλεγα αυτό ήτανε το τέτοιο, αλλά θα το θυμάμαι επειδή ήταν εκεί, αλλά υπάρχουν κάποια άλλα πράγματα που είμαι πάρα πολύ περήφανος από personal performance σε παιχνίδια. Ας πούμε, ήταν ένα game απέναντι στους LGD νομίζω; Όπου έπαιζα Mirana και είχα κάνει personal score σαν position 4. Είχα κάνει 7-0-14 και ήμουνα top networth από την ομάδα μου στο τέλος του παιχνιδιού και έκανα και πάρα πολύ damage done νομίζω, το οποίο ήταν ένα… απίστευτα στατιστικά και ήμουνα πάρα πολύ περήφανος για αυτό σαν personal. Αν μπορώ να πω, το 1, από άποψη highlight, ήτανε αυτό με το game 3 με το Earthshaker, αλλά από personal, προσωπικά, που είμαι πολύ περήφανος για το πως έπαιξα και το performance μου ήταν εκείνο το game που δεν θα ξεχάσω, γιατί στην τελική το game 3 εκείνο δεν έχει σημασία. Πάλι χάσαμε, αλλά το άλλο βοήθησε την ομάδα μου να νικήσουμε και να προκριθούμε.

Εν τέλει, τα eSports και η DotA 2, γενικότερα, τι σημαίνει για σένα κλείνοντας;

Τα eSports και γενικά η DotA 2 για μένα είναι ένα μέρος της ζωής μου για τόσο πολύ χρονικό διάστημα, που είναι, πλέον, ένα βασικό μέρος της ταυτότητάς μου, του ποιος είμαι σαν άνθρωπος και ίσως ένας από τους λόγους που κάναμε, πριν, όταν είχα φύγει από αυτό το πράγμα, μου ήταν πολύ περίεργο να ζήσω τη ζωή μου που δεν περιστρέφεται γύρω από τη DotA 2, χωρίς την προπόνηση και τα λοιπά και λέω: «Ο.Κ. Έχω αυτόν τον ελεύθερο χρόνο». Πάλι δούλευα σε κάτι άλλο που είχε να κάνει με eSports, αλλά δεν είχε να κάνει με personal growth σε performance. Ξέρεις. Κάτι τέτοιο. Και μου ήταν περίεργο να μην προσπαθώ να γίνω καλύτερος μέρα με τη μέρα σε κάτι και προσπαθούσα να βρω τρόπο, ας πούμε, μετά, να γίνω καλύτερος... π.χ. ασχολήθηκα με γυμναστική, με βιβλία και διάφορα τέτοια, γιατί… πλέον, είναι κομμάτι του εαυτού μου να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος σε καθετί μέρα με τη μέρα. Επομένως, θα έλεγα η DotA 2 είναι η ζωή μου ουσιαστικά. Τα eSports… γενικά, είμαι… ψιλοακολουθώ, γιατί έχω κάνει, ας πούμε, φιλίες με άτομα από άλλα παιχνίδια, αλλά, γενικά, θα έλεγα ότι είμαι απ' αυτούς που δεν ακολουθούν τόσο άλλα eSports π.χ. είχε γίνει το Major πρόσφατα. Ένα Major στη DotA, ένα Major στο C.S., αλλά δεν είχα την παραμικρή ιδέα ποιος παίζει, ποια είναι η καλύτερη ομάδα. Απλά, ας πούμε, ξέρω ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης στο C.S., ότι είναι ο s1mple. Κατά τ’ άλλα, δεν ξέρω από τέτοια. Επίσης, επίτηδες, δεν παίζω άλλα παιχνίδια, γιατί ξέρω ότι επειδή είμαι competitive, άμα παίξω παιχνίδι… π.χ. έχω προσπαθήσει να παίξω Overwatch ή Counter-Strike και τα λοιπά και επειδή είμαι κακός παίκτης, ουσιαστικά, μετά λέω: «O.K. Θέλω να γίνω καλύτερος» και πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δει βίντεο στο YouTube, ξέρεις, τι πρέπει να κάνω με αυτό το χαρακτήρα ή πως να παίξω αυτό και ξοδεύω χρόνο, ενώ θα έπρεπε να ξοδεύω χρόνο για να γίνω καλύτερος στη DotA. Άρα, επίτηδες δεν ακουμπάω αυτά τα παιχνίδια και δεν ακολουθώ eSports. Κι άμα… ας πούμε, παρότι είμαι gamer, η κοπέλα μου μού λέει ότι είσαι «Η ντροπή του gamer», γιατί έχω παίξει πάρα πολύ λίγα games στη ζωή μου. Για τόσα χρόνια, αν κάνω τη λίστα με τα παιχνίδια που έχω παίξει, είναι πάρα πολύ λίγα. Και έχω μία απίστευτη λίστα παιχνιδιών που θέλω να παίξω, αλλά, επίτηδες, δεν την παίζω. Δεν έχω ξεκινήσει, γιατί δεν θέλω να σπαταλήσω χρόνο από τη DotA, αλλά ναι. Γενικά, ας πούμε, από eSports ακολουθώ DotA 2 και τα άλλα πολύ-πολύ επιφανειακά.

Θέλω να σε ρωτήσω πως σου φάνηκε η εμπειρία της συνέντευξης γενικότερα.

Πολύ ωραία. Εντάξει. Σε ξέρω και εσένα από παλιά. Ήταν ωραία εμπειρία. Σίγουρα, είναι μακράν η μεγαλύτερη συνέντευξη που έχω δώσει, αλλά, εντάξει, ήταν ωραία. Μ' άρεσε.

Θέλεις να προσθέσεις οτιδήποτε άλλο σε οποιοδήποτε θέμα; Κάτι που νιώθεις ότι δεν έχεις πει ενώ θα ήθελες;

Όχι. Νομίζω τα έχουμε καλύψει όλα, θαρρώ.

Τέλεια. Ευχαριστώ πολύ Απόστολε. Καλό απόγευμα.

Να ‘σαι καλά.