[00:00:00]Το όνομά σου;

Ανανίας Ποταμίτης.

Έχουμε Τετάρτη 4.12.2019 και βρισκόμαστε σπίτι του Ανανία ο οποίος είναι μουσικός και θα μας μιλήσει για την ενασχόλησή του με την μουσική. Ανανία πόσο χρονών είσαι;

Είμαι 28 χρονών.

Και πού γεννήθηκες και πού μεγάλωσες;

Γεννήθηκα Κορυδαλλό και μεγάλωσα Κορυδαλλό.

Ωραία, πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με την μουσική;

Η πρώτη μου επαφή με μουσικό όργανο ήταν στα 14. Είχε ασχοληθεί ο αδερφός μου πιο νωρίς και είχε μια κιθάρα και μου είχε καρφωθεί στο μυαλό να μάθω το "Nothing else matters" των Metallica και ήμασταν στη Ζάκυνθο θυμάμαι και την είχα πιάσει και είχα ψάξει στο Internet πως παίζεται και σιγά-σιγά το έβγαζα. Αλλά δεν ήξερα τίποτα περί μουσικής και τα λοιπά. Και κάνα δυο χρόνια αργότερα, στο λύκειο όταν μπήκα, είχα γνωρίσει κάτι φίλους που ξέρανε καλύτερα κιθάρα, λίγο αρμονία, λίγο συγχορδίες. Και δίπλα τους άρχισα να μαθαίνω κάποιες συγχορδίες για να μπορώ να ακολουθώ κάποια κομμάτια. Εκεί, τότε άρχισε η φάση με την μουσική. Επίσης άρχισα να γράφω κάποια κομμάτια δικά μου και να τραγουδάω και επειδή η φωνή μου ήταν απαράδεκτη, γράφτηκα σε ένα ωδείο αρχικά, μέσω μιας φίλης, που έκανα φωνητική 5 χρόνια. Εκεί γνώρισα και τη φίλη μου και είχαμε αρχίσει να φτιάχνουμε μια μπάντα, να αρχίσουμε να παίζουμε κάποια κομμάτια soul, jazz, blues, σε αυτήν την οικογένεια και τότε άρχισα και τα πρώτα μου live. Δηλαδή γύρω στα 17 με 18 έγιναν τα πρώτα live σε τοπικά μαγαζιά στον Κορυδαλλό που ήταν και η πρώτη κρυάδα. Εντάξει τα πρώτα 2 live, θυμάμαι, έτρεμα ολόκληρος, αλλά μετά μπήκα σε μια κατάσταση μυαλού ότι «Ok, αυτό έχουμε να δώσουμε, για αυτό είμαστε προετοιμασμένοι, να περάσουμε καλά ήρθαμε άρα δίνουμε ότι έχουμε και χωρίς άγχος». Ταυτόχρονα στο ωδείο άρχισα και θεωρία της μουσικής και αρμονία και εκεί μπήκα λίγο βαθύτερα στην γνώση της μουσικής αν το πούμε έτσι, όπου μετά από 5 χρόνια συνολικά, γύρω στα 22 μου που πήρα και το πτυχίο αρμονίας, σταμάτησα την φωνητική και έκανα μια παύση εκεί γενικά με την μουσική ως προς το να την μαθαίνω σε κάποιο ωδείο. Είχαμε συνεχίσει με την κοπέλα, παίζαμε, είχαμε κάνει και ένα tour στην βόρεια Ελλάδα, Ξάνθη, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη. Πολύ ωραίο και πολύ πετυχημένο και ήταν και η πρώτη εμπειρία με το να έρθουμε σε επαφή με μαγαζάτορες εκτός Αθήνας, η οποία κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική. Πώς αντιμετωπίζουν την μουσική, πώς αντιμετωπίζουν εμάς. Είχανε πιο πολύ μεράκι, τους ενδιέφερε πολύ το τι κάναμε και όχι το τι κόσμο θα τους φέρουμε ή το πόσα ποτά θα πουλήσουνε. Τουλάχιστον 4-5 καταστάσεις μπορώ να θυμηθώ στην Αθήνα που ήταν τελείως έτσι ο χαρακτήρας. Και στα 25, μου άναψε ένα λαμπάκι, επειδή πάντα μου άρεσε ο ρυθμός και ασχολιόμουν είτε με τα χέρια μου, κοπάναγα, έκανα, το έψαχνα, να ασχοληθώ με τα τύμπανα. Και βρήκα έναν καθηγητή, άρχισα ιδιαίτερα και μετά από 2-3 μήνες που ασχολιόμουν πολύ εντατικά με αυτό, εκεί κατάλαβα ότι κάτι γίνεται. Επειδή είμαι και χαρακτήρας που γενικά με ό,τι ασχολιόμουνα προηγουμένως, ειδικά με την μουσική, το παράταγα, είτε με την κιθάρα, είτε με την φωνή, είτε με το να φτιάχνω κομμάτια, εκεί υπήρχε μια επιμονή. Και λέω: «Θα του δώσουμε και θα δούμε πού θα πάει». Όσο πέρναγε λίγο ο καιρός, άρχισε και σχηματιζότανε μέσα μου η κατάσταση του ότι μάλλον πρέπει να το δω πολύ πιο σοβαρά απ' ό,τι το έβλεπα. Δηλαδή πάντα στο μυαλό μου το είχα: «Ok, θα υπάρχει μια δουλειά και η μουσική θα είναι χόμπι». Και τότε άρχισε να γυρνάει το μυαλό και να λέει ίσως και να πάει σαν επάγγελμα.

Μέχρι να πάρεις απόφαση να ασχοληθείς πιο σοβαρά με την μουσική, τι είχες στο μυαλό σου, σπούδαζες, τι ασχολίες είχες;

Είχα μπει Πληροφορική, σχολή. Υποτίθεται ότι είχα στο μυαλό μου να πιάσω κάτι με αυτό. Βέβαια όταν μπήκα μέσα 3ο-4ο έτος κατάλαβα ότι δεν είμαι για αυτό, για κώδικες και ιστορίες. Βέβαια προσπάθησα να πάρω το πτυχίο, το πήρα στον 9ο χρόνο, αλλά δεν ήθελα να ασχοληθώ με το αντικείμενο καθόλου.

Ok, και παίρνεις απόφαση να ασχοληθείς πιο σοβαρά.

Παίρνω απόφαση να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τη μουσική.

Και τι κάνεις;

Αρχίζω και βλέπω πιο επαγγελματικά λίγο την μελέτη μου. Το παίρνω σαν δουλειά και πειθαρχούμαι με στόχο ότι θα μελετάω συγκεκριμένες ώρες κάθε μέρα, ώστε να μπορώ, ξέρω 'γω, σε ένα πλάνο 3-4 χρόνων να αρχίσω να βιοπορίζομαι από αυτό. Με ποιο τρόπο δεν ξέρω ακόμα. Φαντάζομαι, η διδασκαλία ένας δρόμος, στον οποίο βέβαια πρέπει να είσαι καλός για να αρχίσεις να το κάνεις. Και μετά είτε με παιξίματα, με μαγαζιά, με μπάντες, ό,τι προκύψει, ό,τι προκύψει που να μας αρέσει.

Και μέχρι τώρα έχεις βγάλει χρήματα από τη μουσική; Και με ποιο τρόπο;

Με την κοπέλα που προανέφερα, είχαμε κάνει καμιά 15αριά live, αυτά ήταν πρώτα χρήματα που έβγαλα από την μουσική. Και το 2018 μπήκα σε μια μπάντα, μουσικοί του δρόμου, όπου εκεί μπήκα αρχικά σαν χορευτής γιατί ήξερα μια φίλη που είχαμε γνωριστεί στον χορό. Βέβαια μετά από 2 μήνες έφυγε ο μπασίστας και επειδή γνώριζα από μουσική κάποια όργανα, μπήκα ως μπασίστας και αρχίσαμε να παίζουμε πιο συχνά και οργανωμένα. Το παιδί που έχει αρχίσει την μπάντα βγαίνει κάθε μέρα, αυτός είναι ο βιοπορισμός του. Και αρχίσαμε και εμείς σαν συνολική μπάντα βιοποριστικά να το κοιτάμε όλο τον χρόνο, 2018 με 2019. Πηγαίναμε στην Αθήνα, κέντρο πιο πολύ, σε αγορές, σε πεζοδρόμους, σε διάφορες πλατείες, γενικά όπου υπάρχει κόσμος στήναμε. Και είχε πέσει στην ομάδα συζήτηση να φύγουμε για ταξίδι στην Ευρώπη τους καλοκαιρινούς μήνες, να κάνουμε ένα τουρ σε διάφορες χώρες και να παίζουμε εκεί στο δρόμο. Και ψηθήκαμε όλοι γιατί εντάξει θα ήταν τρομερή εμπειρία σκεφτόμασταν, θα κάναμε αυτό που γουστάραμε, θα βγάζαμε λεφτά από αυτό που γουστάραμε και θα βλέπαμε και τα μέρη που επισκεπτόμαστε, ξέρω 'γω.

Συγγνώμη, τι μουσική παίζετε;

Παίζουμε country, folk, αμερικάνικη πιο πολύ, Leonard Cohen, Bob Dylan, τέτοια πράγματα και original μουσική του παιδιού, πάλι στο ίδιο ύφος.

Εσένα η πρώτη σου επαφή με τον δρόμο ήταν μέσω αυτής της μπάντας ή είχες και πιο πριν εμπειρίες;

Η πρώτη επαφή με τον δρόμο, πάμε πίσω στο 2012 περίπου, όταν έπαιζα με την κοπέλα, είχαμε γνωρίσει έναν φίλο ο οποίος έπαιζε συχνά αυτός στην Ερμού τότε, στο κέντρο της Αθήνας, και είχαμε πάει να αράξουμε μαζί του ενώ παίζει. Και σε κάποια φάση, είχε πάει πάρα πολύ αργά ήτανε γύρω στη 1 η ώρα το βράδυ και πάρα πολύ λίγα άτομα και είχε σταματήσει αυτός να παίζει και λέμε: «Δε λέμε ξέρω 'γω 3-4 κομμάτια;» με την κοπέλα. Και αρχίζουμε και παίζουμε και εκεί ήταν η πρώτη επαφή, που ήρθαμε με αυτό, με το γενικότερο πλαίσιο του δρόμου, που το σημαντικότερο, το [00:10:00]κυριότερο είναι ο κόσμος. Γιατί έχεις πάει εσύ στον κόσμο με κάποιον τρόπο και έχεις όλες τις αντιμετωπίσεις που μπορείς να φανταστείς, από την χειρότερη, δηλαδή την ίδια βραδιά είχε περάσει τύπος και μας γιούχαρε μες στα μούτρα μας και την ίδια βραδιά μετά από μία ώρα, μας ακούει ένας τύπος, λέμε ένα ντουέτο τότε δε θυμάμαι, νομίζω Bob Marley ήτανε και είχε κάτσει απέναντι και κάτι γράφει. Ένας τύπος τώρα φαινότανε λίγο άστεγος, λίγο και όχι, ένας περίεργος τύπος. Τέλος πάντων τελειώνει το κομμάτι και έρχεται ο τύπος και μας δίνει ένα ποίημα στα Γαλλικά και μας λέει ότι το έγραψε για εμάς από αυτήν τη σκηνή που είδε ξέρω 'γω. Και ρωτήσαμε λίγο τι τρέχει, ποιος είναι αυτός ο τύπος και ήτανε ένας developer Τούρκος, ο οποίος τώρα δούλευε στην Ελλάδα γιατί έφτιαχναν ένα site τουριστικό μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και ήταν ψιλονομάς, δηλαδή έμενε λίγο όπου να ΄ναι, όπου βρει και υπάρχει αυτό το ποίημα ακόμα. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή. Τώρα με την μπάντα ήταν που το είδαμε πιο επαγγελματικά, δηλαδή αρχίσαμε να βγάζουμε λεφτά από αυτό, αρχίσαμε να το κάνουμε οργανωμένα. Επειδή είμαστε και 6 άτομα στην μπάντα που παίζουμε είναι σαν συναυλία, δηλαδή αρχίζουμε και τελειώνουμε σαν μια συναυλία.

Τι όργανα;

Είναι κιθάρα, φωνή, ένα αυτοσχέδιο ντραμς τώρα σαν cajon είναι, μια ξύλινη κατασκευή του ντράμερ, μπάσο, βιολί και δύο χορευτές που χορεύουνε rock and roll που παίζουμε. Και πηγαίνει όλο το πρόγραμμα, δηλαδή δεν έχουμε διαλείμματα και τέτοια, είναι σαν συναυλία.

Ωραία και αποφασίζετε να κάνετε το ταξίδι.

Αποφασίζουμε να κάνουμε το ταξίδι. Στην αρχή αρχίζουμε και συζητάμε σε ποιες χώρες θα πάμε, πόσες μέρες θα κρατήσει, πόσα λεφτά υπολογίζουμε ότι θα βγάζουμε για να ξέρουμε τι θα κάνουμε από μεταφορές, από που θα μένουμε κι αυτά. Κι αποφασίζουμε ένα δίμηνο πριν φύγουμε, δηλαδή γύρω στο Μάϊο ότι θα αρχίσουμε από Ιταλία με πλοίο και θα καταλήξουμε Ιρλανδία, αυτό είναι το γενικότερο πλάνο. Έχουμε θέσει κάποιες χώρες-σταθμούς που θα πάμε. Ήτανε η Πράγα, μια καλή πρωτεύουσα που ήξερε από πριν ο τραγουδιστής μας ότι είναι ένα καλό σημείο, και είχαμε βάλει μέσα Γαλλία, είχαμε βάλει μέσα την Γερμανία, Αγγλία και μετά Ιρλανδία, συν κάποιους σταθμούς οι οποίοι δεν ήταν σίγουροι, γιατί δεν ξέραμε πώς θα πήγαιναν οι νόμοι σε κάθε χώρα, γιατί αλλάζουνε ανά χρόνο, άρα θα έπρεπε να είμαστε φουλ προσαρμοστικοί. Και έρχεται η στιγμή που φεύγουμε. Το ταξίδι, γενικά επειδή έπρεπε να επιστρέψουμε όλοι τέλη Αυγούστου, αρχίζανε δουλειές, live, ο καθένας τα δικά του, είχαμε πει ότι θα φύγουμε μέσα Ιουλίου και θα γυρίσουμε τέλη Αυγούστου. Δηλαδή το υπολογίζαμε γύρω σε 40ήμερο, 45 μέρες, εκεί. Είχαμε φτιάξει έναν χάρτη, είχαμε βάλει και σε τύπου kick starter την όλη κατάσταση να μας υποστηρίξουν, δεν μας υποστήριξε κανείς. Και έρχεται η ημέρα που φεύγουμε η οποία είναι κάπου μέσα στον Ιούλιο, δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνία και ξεκινάει πολύ επεισοδιακά το ταξίδι γιατί θα φεύγαμε με το πλοίο από την Πάτρα για το λιμάνι στην Αγκόνα και στην Πάτρα έβρεχε, ήμασταν, επειδή κουβαλάμε ενισχυτές με μπαταρίες και τα όργανα κι αυτά, τρέχαμε να αγοράσουμε αδιάβροχα από το Jumbo, είχαμε χάσει το σωστό λιμάνι που φεύγει το πλοίο, παίρναμε άλλα λεωφορεία για να φτάσουμε, με το που φτάνουμε έχουμε καθυστέρηση δυόμιση ώρες από το πλοίο και λέμε: «Πάμε, έχουμε αρχίσει πολύ δυναμικά». Μπαίνουμε στο πλοίο, 22 ώρες ταξίδι, με το γνωστό air condition του πλοίου που σκοτώνει. Παίξαμε πάνω στο πλοίο, δεν ρωτήσαμε. Ήταν μια απόφαση που πήραμε, απλά σηκωθήκαμε εκεί που κοιμόμασταν και λέμε: «Ok, πάμε να δοκιμάσουμε, τι θα γίνει. Το πολύ-πολύ να μας πουν σταματήστε». Και έχουμε στήσει στο κεντρικότερο σημείο, έξω στην πισίνα μπροστά και γίνεται χαμός, δεν μας έχει σταματήσει κανείς, μας κερνάνε από το bar νερά, μέχρι εκεί φτάσανε, και ο κόσμος ήτανε φουλ δεκτικός, γούσταρε, χειροκρόταγε, κάναμε ένα σετ, βγάλαμε τα πρώτα μας χρήματα εκεί, τα οποία πρέπει να ήταν γύρω 40 ευρώ ο καθένας. Και πήραμε λίγο, ξέρεις, βγάλαμε τα πρώτα έξοδα, αρχίζαμε και μειώναμε.

Και φτάνουμε Ανκόνα. Ανκόνα δεν έχουμε κλείσει σπίτι, ψάχνουμε τελευταία στιγμή, γιατί υπολογίζαμε ότι θα φτάναμε νωρίτερα και θα παίζαμε. Φτάσαμε αργά λόγω καθυστέρησης, βρήκαμε ένα Airbnb τελευταία στιγμή και μείναμε εκεί. Λίγο που είδαμε την Αγκόνα, καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να παίξουμε, δεν είχε κόσμο. Είχε μια κεντρική πλατεία αλλά ο κόσμος τίποτα, ήτανε νέκρα. Και κάναμε αλλαγή με τη μία, σχεδίου, γιατί είχαμε πει ότι θα πάμε σε άλλη πόλη και πάμε με τη μία Ρώμη. Στη Ρώμη μείναμε 3 μέρες. Την πρώτη φορά που στήσαμε, στήσαμε στο κεντρικότερο σημείο της Ρώμης, στο Πάνθεον, στο οποίο γενικά είχαμε συμφωνήσει ότι ό,τι αστυνομία έρθει, θα λέμε πάντα ότι είμαστε τουρίστες, δεν γνωρίζουμε ακριβώς τους νόμους, πείτε μας τι και πως. Έχω στήσει εγώ με την κοπέλα που έπαιζε βιολί γιατί είχαμε ένα σετάκι οι 2 μας και μετά από 10 λεπτά μας σταματάει η αστυνομία. Ευτυχώς που ήταν οι 2 μας, γιατί με τα πολλά φάγαμε ένα πρόστιμο 800 ευρώ, πρώτη μέρα που παίξαμε στην Ρώμη. Εκεί είχαμε λίγο φασαρία γιατί τρέχαμε στην αστυνομία να μας εξηγήσουν ακριβώς ποια είναι η διαδικασία του προστίμου, άμα πρέπει να το πληρώσουμε και τι γίνεται. Δε βγάλαμε άκρη, δε βγάζανε ούτε οι αστυνόμοι, ούτε που πήγαμε στο κέντρο. Και για να μην το διακινδυνεύσουμε περαιτέρω, παίζαμε, δεν στήναμε, παίρναμε όργανα στην πλάτη, προχωρούσαμε από μαγαζί σε μαγαζί. Εγώ επειδή έπαιζα το ακουστικό μπάσο, δεν ακουγόταν χωρίς ενισχυτή, άρα ήμουνα ο τσιλιαδόρος, κρατούσα τσίλιες άμα έρθει η αστυνομία να μαζευτούμε, να φύγουμε με τη μία.

Συγγνώμη, πρέπει να έχεις άδεια στην ουσία για να μπορείς να παίξεις στη Ρώμη;

Στη Ρώμη πρέπει να έχεις άδεια για να παίξεις, πρέπει να μην παίζεις ορισμένες ώρες που έχουνε, γενικά κάθε περιοχή είχε νόμους τους οποίους δεν τους ήξεραν ούτε οι ίδιοι οι αστυνομικοί. Γιατί κάποιες φορές ρωτάγαμε τους ίδιους τους αστυνομικούς, μας λέγανε κάτι και ο επόμενος που μας σταμάταγε, μας έλεγε κάτι άλλο. Και στη Ρώμη πήγε έτσι, μείναμε στο Τραστέβερε, μια πολύ ωραία περιοχή σαν την Πλάκα της Αθήνας, πεζοδρομημένα με στενάκια, παλιά πόλη, με ωραία μαγαζιά. Και παίζαμε και τριγύρω, δηλαδή βγαίναμε παίζαμε σε ένα εστιατόριο, καπελάδα και γεια σας. Μετά αποφασίσαμε να πάμε προς Πράγα, επειδή ήτανε μακριά έπρεπε να κάνουμε έναν ενδιάμεσο σταθμό. Γενικά είχαμε πει να μην κάνουμε πολύ μεγάλα ταξίδια για να μην είμαστε πολύ κουρασμένοι και προσπαθούσαμε να δούμε μέσα από το Internet ποιοι από τους ενδιάμεσους σταθμούς ίσως είναι μια καλή επιλογή για μουσικούς του δρόμου. Και βρήκαμε ένα forum το οποίο ανέφερε μια πόλη της Αυστρίας, το Innsbruck. Και επειδή ήταν ακριβώς ανάμεσα μας, λέμε: «Πάμε να το δοκιμάσουμε και ό,τι γίνει, μέχρι να πάμε στη Πράγα». Κλείνουμε εισιτήρια για Innsbruck με λεωφορείο, φτάνουμε Innsbruck, μια καταπληκτική πόλη, καταπράσινη, καμία σχέση με το τι είχαμε συνηθίσει, καλά και στην Ελλάδα και στην Ρώμη που ήμασταν. Αν και νομίζω είναι η [00:20:00]δεύτερη ή τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αυστρίας, γενικά είχε πολύ χώρο. Είχε πολύ χώρο και από θέμα κόσμου και από θέμα χώρου και πάρκα, ποδηλατοδρόμοι, όλα τα ωραία πράγματα που ακούμε για την Ευρώπη. Και αποφασίζουμε να στήσουμε εκεί το πρωί. Έχουμε φτάσει εκεί 7 το πρωί και 11 στήνουμε. Στην κεντρικότερη πλατεία στο Innsbruck. Kαι παίζουμε ένα 2ωρο σετ και ξαφνιαστήκαμε εκεί, γιατί εκεί που αρχίσαμε να στήνουμε πριν ακόμα αρχίσουμε να παίζουμε μουσική ο κόσμος περίμενε. Είχαμε μπροστά 10-15 άτομα οι οποίοι περιμέναν το τι θα ακούσουνε. Και εκεί λέμε εντάξει, οκ ξέρω γω, υπάρχει σίγουρα, καλοί ακροατές υπάρχουνε. Και παίζουμε και βγάζουμε 100 ευρώ το άτομο μέσα σε 2 ώρες, πηγαίνουμε στο σπίτι και είμαστε, κάναμε πάρτι. Παίξαμε και το απόγευμα ένα δίωρο, γενικά εκείνη την μέρα βγάλαμε 192 ευρώ το άτομο. Είναι σε όλο το ταξίδι το υψηλότερό μας ημερήσιο κασέ. Εντάξει, εκεί καταλάβαμε ότι πρέπει να μείνουμε σε αυτήν την πόλη λίγο παραπάνω γιατί ήταν περαστική και κάτσαμε ένα τριήμερο, το οποίο παίζαμε 2 φορές κάθε μέρα. Δεν μας ενόχλησε καθόλου η αστυνομία, ενώ περνούσανε, και ήταν τα πρώτα καλά λεφτά που βγάλαμε και η πρώτη ανάσα που πήραμε για να πούμε ότι οκ, αυτό το ταξίδι μπορεί να είναι βιώσιμο. Γιατί είχαμε υπολογίσει ότι πρέπει να βγάζουμε μίνιμουμ γύρω στα 30 ευρώ το άτομο για να βγάζουμε την μετακίνηση μας, την διαμονή μας και το φαΐ μας. Ξέχασα έναν ενδιάμεσο προορισμό, μετά την Ρώμη πήγαμε Φλωρεντία. Πήγαμε μόνο για 2 μέρες και ήτανε το πρώτο μας επιτυχημένο στήσιμο και παίξιμο. Δεν μας ενόχλησε κανείς, ήταν τα πρώτα νόμιμα λεφτά υποτίθεται που βγάλαμε. Βέβαια κάναμε 5 ώρες σετ γιατί είχαμε κάποια σετ, μουσικοί ανά μουσικοί, και μετά όλη η μπάντα. Δεν βγάλαμε αρκετά λεφτά αλλά μπορούσαμε να πάρουμε το φαΐ και να κοιμηθούμε εκείνη τη νύχτα κάπου. Βέβαια αυτό το κάπου κατέληξε να είναι στον δρόμο, γιατί η Ρώμη μας φόβισε με το πρόστιμο και γενικά με την αστυνομία, και είπαμε να κάνουμε την πρώτη απόπειρα να κοιμηθούμε στον δρόμο ώστε να κρατήσουμε κάποια λεφτά. Τελειώνοντας το session, είναι γύρω στις 11 η ώρα το βράδυ, πηγαίνουμε προς ένα πάρκο το οποίο βρήκαμε κοντά. Γενικά, είχαμε πάρει sleeping bag γιατί ξέραμε ότι είναι μια επιλογή. Βέβαια μια επιλογή που θέλαμε να αποφύγουμε και ήτανε άμα γίνει και ξέρω γω όποτε χρειαστεί. Έγινε πολύ αρχή. Και φτάνουμε στο πάρκο και βλέπουμε 2 περιπολικά τα οποία έχουνε σταματήσει και κάνουνε, λογικά είχανε νούμερο εκεί. Και ψάχνουμε με ένα παιδί να δούμε για το που θα στήσουμε και πάμε 100 μέτρα πιο κάτω που έχει ένα παρκάκι και μας σταματάει ένας τύπος με ένα ποδήλατο και μας λέει: «Θέλετε ναρκωτικά;». Είμαστε σε φάση εμείς «Όχι, ευχαριστούμε» ξέρω γω και πάμε λίγο πιο πέρα να δούμε στη γωνία του πάρκου αν μπορούμε να στήσουμε. Και είναι άλλοι 5-6 ίδιας κατάστασης και σηκώνονται και έρχονται προς τα εμάς και λέμε -ήμασταν με τον Γιάννη τον χορευτή, εγώ και ο Γιάννης- και λέμε φύγαμε ξέρω 'γω. Και πάμε βάδην πίσω γιατί είχαμε και πράγματα και λέμε το και το ξέρω γω στα παιδιά, έγινε αυτό κι αυτό. Και ο Άγγελος με την μία υπέθεσε ότι είναι Μαροκινοί γιατί «Το κάνουνε στην Ευρώπη αυτό» λέει και «η κατάσταση είναι επικίνδυνη πάμε να φύγουμε». Ενώ συζητάγαμε και λέγαμε το άμα θα φύγουμε ή θα κάτσουμε, οι αστυνομικοί φεύγουνε εκείνη την ώρα και παρατηρούμε ότι εκεί που ήτανε αυτοί οι 5-6 τύποι που ήταν γύρω στα 100-150 μέτρα, έρχονται με τρέξιμο προς τα εμάς και παίρνουμε πράγματα όπως είμαστε, αρχίζουμε και τρέχουμε, ευτυχώς ήτανε γύρω στο μισό λεπτό γινόταν ένα πάρτι. Και μείναμε εκεί λίγο να συζητήσουμε τι θα κάνουμε. Επιλογή να μείνουμε πια δεν είχαμε, ούτε Airbnb υπήρχε, τα ξενοδοχεία ήταν 45 ευρώ το άτομο, δεν ήταν καν επιλογή. Και πήραμε το λεωφορείο και πήγαμε λίγο έξω από την Φλωρεντία, σε ένα σούπερ μάρκετ, σε ένα πάρκινγκ σούπερ μάρκετ, στήσαμε και κοιμηθήκαμε. Την επόμενη μέρα -

Συγγνώμη, το βρήκατε τυχαία το πάρκινγκ;

Ναι, ναι, είχαμε αποφασίσει ότι θα φύγουμε από το κέντρο γιατί η κατάσταση ήταν επικίνδυνη και προσπαθούσαμε να πάμε γύρω στο μισάωρο έξω από το κέντρο και να βρούμε ένα χώρο ο οποίος ήταν ανοιχτός και έχει ένα πάρκο. Το πρωί που ξυπνάμε ο τραγουδιστής έχει αρρωστήσει. Παίζουμε πάλι και το βράδυ αναγκαστικά κλείνουμε ένα hostel που μένει μόνος του και οι υπόλοιποι ψάχνουμε ένα μέρος για να κοιμηθούμε πάλι στον δρόμο. Με τα πολλά βρίσκουμε κοντά στο hostel, κάτω από μια γέφυρα, ένα σαν δάσος, ένα σαν παρκάκι και κοιμηθήκαμε εκεί. Το επόμενο πρωί ήταν που σηκωθήκαμε και πήγαμε στο Innsbruck. Μετά το Innsbruck-

Εκεί που μείνατε, στην Αυστρία;

Στην Αυστρία μείναμε σε Airbnb, είχαμε κλείσει από πριν γιατί γενικά τότε υπήρχε η πρώτη παρεξήγηση μες στην μπάντα, επικοινωνιακή, γιατί είχαμε πει ότι στο δρόμο θα κοιμηθούμε στην έσχατη περίπτωση και αναγκαστήκαμε στο πρώτο 7ημερο ταξιδιού να κοιμηθούμε 2 φορές και γίναμε λίγο πιο προσεκτικοί στο να κλείνουμε σπίτια. Κλείσαμε ένα Airbnb πολύ ωραίο, χλίδα, είχε μέχρι και ακουστικό μες στην τουαλέτα να παίζει μουσική αυτόματα και λέμε: «Εντάξει, εδώ μέλλον». Και προχωράμε στον επόμενο προορισμό, ο οποίος είναι η Πράγα. Στην οποία έχουμε υπολογίσει να βγάζουμε γύρω στα 150 ευρώ το άτομο κατά μέσο όρο. Και η Πράγα μας έχει πει ο τραγουδιστής ότι είχε πάει για τελευταία φορά εκεί και είχε παίξει. Ήτανε πάρα πολύ καλά, πολύς τουρισμός. Φτάνουμε Πράγα ταλαιπωρημένοι, πολύ ταλαιπωρημένοι τα περισσότερα μέλη, ο Άγγελος ακόμα ήτανε άρρωστος και αυτός είχε την δυσκολία. Και φτάνουμε 6 η ώρα το πρωί και δεν είχαμε να κάνουμε τίποτα, περιμέναμε σε ένα παγκάκι μέχρι τις 10 η ώρα, 9-10 να ανοίξει η πρώτη καφετέρια και πάμε να ψάξουμε να παίξουμε. Με τα πολλά στήναμε, μας σταματούσαν οι αστυνομικοί, ξαναστήναμε, μας ξανασταματούσανε. Προσπαθούσαμε πάλι να μάθουμε ποιοι είναι οι νόμοι για την μουσική του δρόμου, τι μπορούμε να κάνουμε, άμα υπάρχουν άδειες και πάλι υπήρχε γενικά ένα χάος. Ο ένας μας έλεγε ότι μπορείς να παίξεις, ο άλλος μας έλεγε ότι απαγορεύονται οι ενισχυτές, ένας άλλος μας είπε ότι χρειάζονται άδειες. Με τα πολλά φάγαμε και στην Πράγα ένα πρόστιμο, το οποίο ήτανε μικρό, μας βγήκε γύρω στα 35 Ευρώ σύνολο και το πληρώσαμε εκείνη την ώρα γιατί οι αστυνομικοί, οι αστυνομικοί βασικά μας προσεγγίζουν και μας λένε: «Πρέπει να έχεις άδεια». Βασικά στην Πράγα υπάρχει το εξής περίεργο, στις μονές ώρες μπορούσες να παίξεις από την μία πλευρά της πόλης, από την γέφυρα του Καρόλου και τις ζυγές ώρες από την άλλη μεριά. Και μας είπαν αυτό το πράγμα και ότι παίζαμε λάθος ώρα σε λάθος στιγμή και μας λένε ότι πρέπει, θα κοπεί κάποιο πρόστιμο. Εμείς αρχίζουμε και λέμε ότι είμαστε τουρίστες, δε ξέραμε, δε γίνεται από τη πρώτη φορά να μας κόβετε πρόστιμο κι αυτά. Και οι αστυνομικοί σε μια φάση μας λένε: «Κοιτάξτε, ή θα πληρώσετε 300 κορώνες τώρα ή το επόμενο πρόστιμο είναι στα 10 χιλιάρικα, ποιο προτιμάτε;». Και εκεί λέμε: «Ok, ας πληρώσουμε, θα το φάμε πάλι το κεφάλι μας». Πληρώσαμε, γενικά τα session που κάναμε στην Πράγα ήτανε πολύ κακά, ήτανε πολύ φτηνό το νόμισμα, τα κέρματα ήτανε μηδαμινά, άρα καταλάβαμε ότι ούτε εκεί είναι ένας προορισμός ο οποίος μπορούμε να μείνουμε. Το καλό είναι ότι ήταν φτηνή η ίδια η Πράγα και η διαμονή και το σούπερ [00:30:00]μάρκετ και τουλάχιστον μπορούσαμε να βγάλουμε λίγο το προς το ζην σ' αυτή τη πόλη. Είχανε περάσει γύρω στις 10 μέρες, 10 με 12 μέρες πρέπει να ήμασταν εκεί, και έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα συνεχίζαμε το ταξίδι το οποίο είχε, οι επόμενοι προορισμοί ήτανε Ελβετία, Γαλλία, Ολλανδία, Αγγλία και Ιρλανδία. Αυτοί ήταν οι προορισμοί που είχαμε μέχρι εκεί. Με τα λεφτά που είχαμε δεν έβγαινε το ταξίδι. Έπρεπε να ξέρουμε ότι στην πόλη που πηγαίναμε θα βγάζουμε σίγουρα τα προς το ζην. Και επειδή έπρεπε να κάνουμε πολλές μεταφορές και τα τρένα στην κεντρική Ευρώπη ήτανε πιο ακριβά όταν τα βλέπαμε. Επίσης είχαμε δει ότι το πλοίο για να φτάσουμε Ιρλανδία ήτανε γύρω στα 100 ευρώ, άρα υπολογίζαμε ότι ήτανε ριψοκίνδυνο να συνεχίσουμε. Εκεί μας πήρε βέβαια, να το αποφασίσουμε, γιατί κάποια μέλη έλεγαν ότι δεν έβγαινε, κάποια άλλη μέλη της μπάντας έλεγαν ότι έβγαινε, είχαμε ψάξει να νοικιάσουμε και τροχόσπιτο για να πάμε εκεί με το αμάξι, ούτε αυτό το πλάνο βγήκε. Και με τα πολλά αποφασίσαμε ότι θα γυρίσουμε πίσω στην Αυστρία, ήταν η χώρα η οποία μας είχε δείξει ότι υπάρχει χρήμα. Και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε και η πρώτη πόλη που πάμε είναι το Linz που είναι ψηλά στην Αυστρία. Εκεί ευτυχώς μείναμε σε μία γνωστή της κοπέλας που παίζει βιολί από την μπάντα και μας φιλοξένησε αυτή η κοπέλα για 2 ημέρες, η Άφρα. Η Άφρα ήτανε μία Τουρκάλα η οποία έκανε μεταπτυχιακό στο Linz με μουσική τεχνολογία και την γνωρίσαμε και καλύτερα γιατί βγήκαμε κιόλας, κάναμε συζητήσεις, πολύ ωραίο τυπάκι, πολύ ωραίο τυπάκι. Στο Linz παίξαμε με άδεια, ήθελε άδεια, την βγάλαμε, παίξαμε 2 μέρες και φύγαμε και πήγαμε Salzburg.

Η επόμενη, ο επόμενος προορισμός ήταν το Salzburg στο οποίο είχαμε διαβάσει ότι την άδεια δεν την πλήρωνες. Στην δίνανε τσάμπα και υπήρχανε και συγκεκριμένα σημεία που έπαιζαν οι μουσικοί, καλλιτέχνες γενικά, τα οποία ήτανε στο δρόμο με κίτρινες ταινίες σε κεντρικά σημεία. Κάναμε την πρώτη προσπάθεια να παίξουμε και όπως καταλάβαμε τα σημεία αυτά δεν απέδιδαν όσο θέλαμε και μπήκαμε σε κατάσταση πάλι να παρανομήσουμε. Παίξαμε την πρώτη φορά σε έναν πεζόδρομο ο οποίος ήταν γεμάτος με μαγαζιά, δεν επιτρεπόταν καθόλου να παίξεις. Μας σταματήσανε, ευτυχώς ήτανε πιο φιλικοί, μας είπαν ότι δεν επιτρέπεται, μας εξήγησαν ακριβώς την νομοθεσία, μας έδωσαν και ένα φυλλάδιο και μετά είπαμε να μην προκαλέσουμε άλλο και παίζαμε στα σημεία που έπρεπε. Αυτά τα σημεία ήτανε διασκορπισμένα σε 3 διαφορετικά μέρη στο Salzburg. Ήτανε σε μία πολύ κεντρική γέφυρα μπροστά, το οποίο είχε πάρα πολύ περαντζάδα, ήτανε στη πλατεία που ήτανε το άγαλμα του Μότσαρτ και στην παλιά αγορά. Ήταν εκεί ένα σημείο που ήταν παλιά αγορά, είχε και ένα τελεφερίκ που πήγαινε σ' έναν οικισμός ήτανε ψηλά, ήτανε και ένα θέατρο μεγάλο εκεί, ήταν ένα πολύ κεντρικό σημείο και πάρα πολύ ωραίο σημείο, στο οποίο όταν πήγαμε, είδαμε ότι έπαιζε ένας μουσικός. Γενικά έχουμε συνηθίσει από την Ελλάδα ότι ο άτυπος κανόνας μεταξύ των μουσικών είναι όποιος πιάσει πρώτος το σημείο για να παίξει και από την στιγμή που περιμένει κι άλλος να παίξει ένα χρονικό διάστημα το οποίο είναι εύλογο ξέρω 'γω. Όταν τελείωσε να παίζει ο άνθρωπος, ήμασταν εκεί, πάμε να στήσουμε, μας σταματάει, μας λέει: «Δεν γίνεται να παίξετε» λέει «γιατί έχει άλλος σειρά». Με τα πολλά έγινε και μια φασαρία εκεί με έναν Ρώσο μεθύστακα ο οποίος απ' ό,τι μάθαμε μετά, σε μια ιστορία που θα αναλύσω σε λίγο, ήτανε προστάτης μίας μουσικού εκεί. Επειδή ήτανε μεθύστακας ξέρω 'γω, τον πλήρωνε κάποια λεφτά και της μετέφερε το όργανο, γιατί αυτή έπαιζε σαν κανονάκι μεγάλο, ένα βουλγάρικο. Της μετέφερε το όργανο, την πρόσεχε και τα πολλά. Εκεί τσακωθήκαμε με αυτόν, μας είπε σε φάση: «Θα φωνάξω την αστυνομία, δε θα παίξετε». Έγινε μία διαμάχη και με τα πολλά ήρθε ένας ζωγράφος που ήτανε δίπλα ο οποίος μίλαγε καλά αγγλικά, γιατί με τους άλλους δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε και καλά, και μας εξήγησε ότι το σύστημα εκεί λειτουργεί ότι πάνε το πρωί-πρωί και συμπληρώνουνε μια λίστα και την ώρα που θα παίξεις. Δηλαδή πήγαιναν 7 η ώρα το πρωί και λέγαν θα παίξω 1.30 με 2.30. Και καταλάβαμε ότι εκείνη την προκειμένη φάση ήμασταν τέταρτοι στη σειρά. Οι μισοί εκεί λέγαμε να φύγουμε, να το αφήσουμε γιατί δεν υπάρχει λόγος, δεν βλέπαμε ότι ήταν και πάρα πολύ καλό το σημείο έτσι κι αλλιώς. Οι άλλοι μισοί θέλανε και λόγω εγωισμού ξέρω γω να παίξουμε. Παίζουμε εν τέλει και το σετ δεν πήγε καλά οικονομικά. Και λίγο πριν στήσουμε, όταν ρωτάγαμε μουσικούς για να μάθουμε ακριβώς πόσο παίζουν, τι γίνεται με την αστυνομία κι αυτά, γνωρίσαμε την Βαλεντίνα. Η Βαλεντίνα είναι μια κοπέλα από την Λευκορωσία, Belarus, η οποία έπαιζε και αυτή κανονάκι, παίζανε το ίδιο όργανο με την κοπέλα. Και μας εξηγούσε ότι στο σποτ εκείνο που πηγαίναμε, που είχαμε το θέμα με την σειρά προτεραιότητας, ότι γενικά οι τύποι είναι πολύ τοπικιστές με την μουσική, ότι είναι κάποιοι μουσικοί του δρόμου εδώ και έχουνε κάνει μία κλίκα στην οποία δεν σε αφήνουν να παίξεις και ότι κι αυτή είχε συναντήσει πολλά προβλήματα με την κυρία που προστάτευε ο Ρώσος ο μεθύστακας. Μας εξήγησε πως είχε λίγο η κατάσταση και επειδή ήταν λίγο σοβαρή όπως μας τα είπε, από τα γεγονότα που είχαν συμβεί. Μας είχε πει ότι την είχε απειλήσει αυτός, δεν την άφηνε να παίζει την ίδια ώρα που έπαιζε η κοπέλα που προστάτευε, σε οποιοδήποτε σημείο στο Salzburg. Και την είχε απειλήσει, της είχε πει ότι «Θα σου καταστρέψω το όργανο, θα σου καταστρέψω τα cd». Και είναι η σειρά μας να παίξουμε στο σποτ και της λέμε: «Άμα συμβεί κάτι έλα δω» ξέρω 'γω. Και εκεί που παίζουμε, μετά από κανα μισάωρο έρχεται η Βαλεντίνα και έκλαιγε και καταλάβαμε ότι έχει συμβεί κάτι. Προσπαθούσαμε να μάθουμε όσο παίζαμε, γιατί οι χορευτές χορεύαν ανά 3 κομμάτια και στο ενδιάμεσο συζητάγανε με την Βαλεντίνα να μάθουμε τι έχει συμβεί. Με τα πολλά μαθαίνουμε ότι αυτός ο Ρώσος έχει πάρει το όργανο και της το πέταξε κάτω και της πέταξε και όλα τα cd. Όταν το μαθαίνουμε αυτό, την ώρα που παίζουμε, η κατάσταση δεν είναι πολύ ωραία. Έχει φύγει λίγο το μυαλό μας, έχουμε νευριάσει πάρα πολύ γιατί ξέρουμε και το ιστορικό της όλης φάσης. Τελειώνουμε το session, το οποίο τελείωσε μετά από κάνα τεταρτάκι, δεν είχε πάει καλά και οικονομικά και αποφασίζουμε ότι αυτό το μέρος είναι εχθρικό και λέμε να πάμε πάλι προς μια άλλη πόλη της Αυστρίας. Πριν φύγουμε, πήγαμε στην αστυνομία να διευθετήσουμε το θέμα με την Βαλεντίνα, κάναμε κατάθεση, εκεί μας πήρε κάνα τρίωρο για αυτόν το τύπο, μας είπε η αστυνομία ότι είναι γνωστός και έχει προκαλέσει και άλλες φορές προβλήματα. Μας φιλοξένησε η Βαλεντίνα εκείνο το βράδυ σε ένα πολύ μικρό σπίτι, ήταν μια φοιτητική εστία στρωματσάδα όλοι, κάποιοι έξω από το σπίτι στον διάδρομο, μας μαγείρεψε κιόλας πρόχειρα μακαρόνια και [00:40:00]συζητήσαμε μαζί της και της προτείναμε να έρθει μαζί μας στον Innsbruck πάλι πίσω, γιατί είχαμε αποφασίσει ότι ο επόμενος προορισμός θα είναι το Innsbruck. Με μεγάλη μας χαρά δέχτηκε και λέει: «Ok, θα το δοκιμάσω 1-2 μέρες». Γιατί είχε το αγόρι της στο Salzburg και δε μπορούσε να φύγει για όλη τη σεζόν. Αυτή έπαιζε μουσική στο δρόμο, καλοκαιρινή σεζόν. Και ξεκινάμε το επόμενο πρωί με πολλή βροχή, με πολύ κουβάλημα και αδιάβροχα, με το λεωφορείο πάλι για Innsbruck. Φτάνουμε πάλι στο Innsbruck, παίζουμε, η Βαλεντίνα στήνει σε ένα πολύ κεντρικό σημείο στο Innsbruck. Γενικά στο Innsbruck υπήρχε η κεντρική πλατεία η οποία ήταν γεμάτη μαγαζιά, κόσμο, και υπήρχε και η παλιά πόλη που ήταν ένα πλακόστρωτο που είχε και το χρυσό ρολόι, ήταν η ατραξιόν της πόλης, όπου δεν είχαμε τολμήσει να παίξουμε γιατί και την αστυνομία δεν την είχαμε ρωτήσει αν επιτρέπεται, δεν μας είχαν ενοχλήσει μεν αλλά δεν θέλαμε να πιέσουμε. Η Βαλεντίνα έστησε εκεί και δυστυχώς ήρθε αστυνομία. Βέβαια η πιο φιλική αστυνομία που έχω συναντήσει ποτέ, πάρα πολύ ήρεμοι, στον πληθυντικό, να σου εξηγήσουν ακριβώς το τι έπρεπε να κάνεις. Δεν της είπαν τίποτα, της είπαν απλά ότι πρέπει να βγάλει άδεια. Και για την επόμενη, το απόγευμα, έπαιξε εκεί που παίζαμε. Της άρεσε, βγήκαμε κιόλας, γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα με την Βαλεντίνα, πολύ συμπαθητικός άνθρωπος κι αυτή. Την παραεπόμενη ημέρα αποφάσισε βέβαια να φύγει γιατί έπρεπε να γυρίσει στο αγόρι της και μπορεί να επέστρεφε, μας είπε. Εμείς στο Innsbruck είδαμε ότι μας πήγε πολύ καλά και είχαμε να αποφασίσουμε ανάμεσα στο να περάσουμε τις υπόλοιπες 15 μέρες που είχανε μείνει στο ταξίδι στο Innsbruck ή θα κάνουμε κάποια άλλη διαδρομή, κάποια που θα ήταν βιώσιμη. Απ' τη στιγμή που είχαμε βγάλει και κάποια χρήματα, επανήλθε και λίγο το πλάνο του να ξαναπάμε Ιρλανδία μέσω Ελβετίας, που ευτυχώς εν τέλει δεν έγινε γιατί μας είχε πιέσει πάρα πολύ ο χρόνος και έπρεπε να περάσουμε πάρα πολλά μέρη σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Και είδαμε ότι τα μέσα που θα παίρναμε βγαίνανε πάρα πολύ ακριβά. Και αποφασίσαμε να μείνουμε στο Innsbruck. Επειδή την πρώτη φορά που πήγαμε στο Innsbruck, είχαμε πουλήσει όλα τα cd μας, είχαμε φέρει 150 cd από μουσική μας την οποία την είχαμε γράψει live η μπάντα και μέσα σε 2 μέρες πουλήθηκαν όλα. Σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να τυπώσουμε καινούργια cd, γιατί φεύγανε.

Εν τω μεταξύ, όσο μέναμε στο Innsbruck, γνωρίζαμε κόσμο και γνωρίζαμε πολύ ωραίο κόσμο, είτε από ανθρώπους που μας έβλεπαν, είτε από μαγαζιά που πηγαίναμε και τρώγαμε συνέχεια και κάναμε κάποιες φιλίες. Δύο από αυτές, ήτανε δύο κορίτσια, οι οποίες τις είχαμε γνωρίσει την πρώτη μας φορά αλλά δεν είχαμε μιλήσει καθόλου, δεν είχαμε γνωριστεί. Και την δεύτερη φορά γνωριστήκαμε, βγήκαμε, μιλήσαμε, ήτανε πάρα πολύ ωραία, πάρα πολύ φιλόξενες, μας βοηθούσανε όσο μπορούσανε που τρέχαμε κιόλας, με τα γερμανικά υπήρχε μία δυσκολία, γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες δεν μίλαγαν πολύ καλά. Και υπήρχε και ο τρελός ο Ιταλός που μπαίνει στην ιστορία. Ο οποίος για 7-8 συνεχόμενες μέρες που παίζαμε, ήτανε κάθε μέρα εκεί. Κάθε μέρα να μας κοιτάει, όλο το σετ. Ερχότανε πιο πριν, έφευγε αφού τελείωνε. Με τον καιρό πιάσαμε κουβέντα, πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος και πολύ ενδιαφέρον. Ταυτόχρονα εκείνη την περίοδο βρήκαμε μία άκρη στην Πολωνία και παραγγείλαμε εν τέλει cd, παραγγείλαμε εν τέλει 300 cd . Και τα περιμέναμε να έρθουνε. Ο Ιταλός μας είπε ότι η τελευταία του δουλειά ήτανε οδηγός σε πούλμαν που πήγαινε μεγάλες μπάντες συναυλίες. Μας είχε πει ότι είχε ταξιδέψει με Limp Bizkit, τους Metallica, Madonna, μας είπε πολύ μεγάλα ονόματα, είχε μπλουζάκια από συναυλίες κι αυτά. O οποίος όσο τον μαθαίναμε, μαθαίναμε και περισσότερες ιστορίες λίγο πιο προσωπικές. Μας είπε ότι είχε πάει σε στρατό πληρωμένο, mercenary στη Γαλλία, ότι ήταν σε 2 πολέμους τους οποίους δεν τους θυμάμαι. Kαι τα 5 χρόνια, χαρακτηριστικά κιόλας των ρωτήσαμε άμα έχει σκοτώσει και μας είπε: «Δε θυμάμαι». Αυτός μας συμπάθησε πάρα πολύ και μας πρότεινε να πάμε μία Κυριακή, γιατί τις Κυριακές δεν επιτρεπόταν να παίξουμε, ήταν μέρα ξεκούρασης, είχε ένα εξοχικό περίπου 30 χιλιόμετρα έξω από το Innsbruck, ένα σπίτι μες στο δάσος μας έλεγε. Εμείς έτσι ως τότε μέναμε σε ένα άλλο Airbnb και είχαμε πει ότι «Ok, γιατί όχι; Εννοείται». Φτάνει η μέρα, τους 3 τους παίρνει ο Κάρλος με το αμάξι και οι άλλοι 3 πάμε με το λεωφορείο. Έχουμε σταματήσει στη μέση του πουθενά, έχει έναν οικισμό πολύ μικρό, πολύ μικρό χωριουδάκι γύρω στα 3,4 χιλιόμετρα πιο μακριά, αλλά εκεί που ήμασταν ήτανε λιβάδι, ένας κεντρικός δρόμος και λιβάδι πιο πάνω. Από την μία η Άλπεις και από την άλλη δάσος. Και μας παίρνει με τ' αμάξι και μας πηγαίνει μες στο δάσος, υπέροχο δάσος ξέρω 'γω, τεράστια δέντρα, δεν υπήρχε τίποτα, μόνο δέντρα. Και παρκάρουμε στην μέση του πουθενά και κατεβαίνουμε, τον ακολουθούμε σε ένα δρομάκι και βγαίνουμε σε ένα ξύλινο σπίτι ονειρικό, πιο μακριά από τον πολιτισμό δεν γινόταν να συναντήσουμε, δεν είχε ρεύμα, ήτανε η κουζίνα δούλευε με κάρβουνο, τα μάτια, είχε σόμπες, κεριά για το φως. Είχε βιολογικά προϊόντα θυμάμαι και μας είχε φτιάξει σαν καφέ, λεγόταν όρζο το οποίο είναι σιτάρι και είναι σαν βιολογικός καφές. Μας έφτιαξε και ζεστή σοκολάτα και την επόμενη μέρα μας έκανε μπάρμπεκιου. Πήγε ψώνισε κάτι κρέατα, κάναμε μπάρμπεκιου όλοι μαζί, μαγευτικές στιγμές, μαγευτικές στιγμές, άδειασε το κεφάλι μας, πραγματικά ήμασταν μέσα στο πυρήνα του δάσους, δηλαδή δεν υπήρχε τίποτα τριγύρω. Πολύ ωραίος άνθρωπος, κάναμε συζητήσεις, είχε παιδιά κι αυτός, ο καθένας είχε τη προσωπική του ιστορία και το καλό είναι ότι ήθελε να σ' την πει, ήθελε να την μοιραστεί. Ήτανε και πολύ ενδιαφέρουσα βέβαια και συχνά αναφερόταν στη ζωή του. Ο Κάρλος, βέβαια, συνέχισε να μας βλέπει κάθε μέρα και μετά από εκεί του κάναμε κι ένα ωραίο δώρο προς το τέλος, ένα φλασκί για ουίσκι, γιατί πηγαίνει και κάνει ξεναγήσεις στα βουνά αυτός τον χειμώνα. Επειδή ξέρει τα βουνά, πηγαίνει ανθρώπους και τους ξεναγεί, έχει 7-8 κορυφές εκεί και ένα ακριβό ουίσκι γιατί του άρεσε το ακριβό ουίσκι. Μια άλλη πολύ ωραία γνωριμία που έγινε στο Innsbruck, πέρα από αυτές τις κοπέλες που γνωρίσαμε, η Μαρίνα και η Τάλια που ήταν εξαιρετικές και φιλικές, μας βοήθησαν, επίσης μας φιλοξένησαν 4 μέρες, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ λίγο αργότερα γιατί έχει μία δική του ιστορία που πρέπει να αναφερθεί. Γνωρίσαμε έναν άνθρωπο από την Ολλανδία, Αμερικάνος που έμενε στην Ολλανδία με την γυναίκα του, τα παιδιά του σπούδαζαν κάπου νομίζω στο Βερολίνο η κόρη του και δε θυμάμαι ο γιος του. Ο οποίος με το που τελειώνει το session μας δίνει 50 ευρώ, μας αφήνει 50ευρο [00:50:00]το οποίο είναι και το μεγαλύτερο ποσό που μας έχει αφήσει ποτέ άνθρωπος. Πιάσαμε κουβέντα με αυτόν τον άνθρωπο, του είπαμε πως και τι κι αυτά, μας δίνει άλλο ένα 50ευρο ενώ μιλάγαμε. Τέλος πάντων μας εξήγησε ότι του άρεσε πάρα πολύ η μουσική, ότι αυτός είχε κάνει μία εταιρεία στην Αμερική η οποία ασχολιόντουσαν με ιατρική και είχανε βρει μια τεχνική αυτή η εταιρεία στο πως θα κάνουνε ένα νευρολογικό έλεγχο για όταν γίνονται εγχειρήσεις να μην καταστρέψουν κάποια νεύρα, κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων, μια πατέντα η οποία απ' ό,τι καταλάβαμε του είχε αποφέρει πολλά χρήματα, τα οποία είχε σταματήσει να δουλεύει εδώ και καιρό. Πούλησε το κομμάτι του και μας είπε ότι απλά τριγυρίζει από πόλη σε πόλη, παίζει γκολφ, ήτανε ένας κλασικός πλούσιος αλλά πολύ ενδιαφέρων τύπος. Τον οποία τώρα που θυμήθηκα, συναντήσαμε στην Πράγα όταν πήγαμε, γιατί είχε κι αυτός μια δουλειά και μας έβγαλε για φαγητό. Πως τον λέγαν; Δεν θυμάμαι τ' όνομά του τώρα, μου διαφεύγει. Μας κέρασε φαγητό εκεί στην Πράγα, ήταν κι αυτό πολύ ωραία στιγμή, ένας από τους ανθρώπους που έτσι γνωρίσαμε. Επίσης είχαμε γνωρίσει... Βασικά για φαγητό, επειδή ήταν ακριβά να πηγαίναμε σε εστιατόριο κάθε μέρα, επίσης δε θέλαμε να παίρνουμε και συνέχεια κρύα σάντουιτς από το σούπερ μάρκετ, και είχαμε βρει ένα σούπερ μάρκετ το οποίο μέσα είχε ένα παράρτημα το οποίο έφτιαχνε φαγητό. Και έφτιαχνε κάποια πιάτα, έφτιαχνε 4-5 πιάτα τα οποία ήταν πολύ οικονομικά, δηλαδή έπαιρνες ένα μενού σύνολο με 6-7 ευρώ. Σαλάτα, σούπα, κυρίως και γλυκό. Και επειδή τρώγαμε κάθε μέρα εκεί, 2 φορές τη μέρα, είχαμε γνωρίσει τα παιδιά εκεί κι αυτοί ήταν μια πολύ ωραία παρέα. Το οποίο το ιδιαίτερο ήταν ότι ο τύπος που μας σέρβιρε, αγαπούσε πολύ την Ελλάδα, είχε έρθει 4 φορές στην Χαλκιδική και θα έφευγε και σε 15 μέρες για την Ελλάδα και μας είχε συμπαθήσει, μας έκανε εκπτώσεις και είχαμε τέτοιες χάρες από εκεί. Και πάμε στο ωραίο τετραήμερο που μείναμε στην Μαρίνα, που σας είπα ότι θα αναφέρω την ιστορία. Η Μαρίνα, εντάξει, πια την θεωρώ φίλη. Ήταν και η πρώτη κοπέλα που γνωρίσαμε στο Innsbruck και ήταν οι 2 κοπέλες που είχαμε βγει όλοι μαζί τις περισσότερες φορές, είχαμε μιλήσει, είχαμε πει πολλά πράγματα, είχαμε μοιραστεί πολλά πράγματα και για τις χώρες μας και εμπειρίες γενικά. Και μας καλεί να μείνουμε 4 μέρες στο σπίτι της γιατί προσπαθούσαμε να αποφύγουμε κάποια λεφτά τότε, θέλαμε να ξενοικιάσουμε κάποιο Airbnb κάποιες μέρες. Είχε τύχει να μην βρούμε και σπίτι για ένα διήμερο, ένα Σαββατοκύριακο, και αναγκαστήκαμε να κοιμηθούμε για δεύτερη φορά στον δρόμο. Το οποίο την πρώτη φορά πάμε στην κεντρική πλατεία να κοιμηθούμε και αφού έχουμε βολευτεί, έχουμε μοιράσει ότι θα κάνουμε βάρδιες ποιος θα είναι ξύπνιος, κατά τις 2 η ώρα μας ξυπνάει ένας φύλακας και μας λέει ότι πρέπει να φύγουμε. Διαλύουμε τότε, άλλοι κοιμηθήκανε αλλού, γενικά χωριστήκαμε σε 3 ομάδες. Τότε τα ψυχολογικά μας και η σχέση μας και επικοινωνία μας ήτανε λίγο φορτισμένες, λίγο περίεργες. Και υπήρχανε ψιλοσυχνές-πυκνές φορές που είχαμε ψιλοπαρεξηγηθεί, είχαμε λίγο τσακωθεί και αυτό είχε φέρει ως αποτέλεσμα τον χωρισμό των 3 ομάδων στον ύπνο. Και την επόμενη μέρα που κοιμηθήκαμε στον δρόμο είπαμε και στην Μαρίνα να έρθει, είχαμε πάει έξω από τον ζωολογικό κήπο που έχει ένα πάρκο, ήτανε μακριά, ανέβαινες με το λεωφορείο κανα 10 λεπτό από την πόλη, το οποίο ήταν και αυτό στη μέση του πουθενά. Και λέμε: «Εντάξει, εδώ δεν θα μας ενοχλήσει κανείς». Έχουμε στρώσει, βλέπουμε έναν πεντακάθαρο ουρανό και στις 4 η ώρα το βράδυ έρχεται ένας τύπος με sleeping bag κι αυτός και σακίδιο και μας ξυπνάει. Και τώρα εμείς είμαστε μπερδεμένοι γιατί από την μία οκ, βλέπουμε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει σακίδιο, sleeping bag, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος θα έψαχνε να μείνει. Αλλά από την άλλη βλέπει 7 άτομα που κοιμούνται και έχει το θράσος να τους ξυπνήσει και να τους λέει: «Πρέπει να φύγετε και θα καλέσω την αστυνομία» και τέτοια. Τον έκανες και λίγο επικίνδυνο. Έγινε και εκεί μια ψιλομικρή διαμάχη, του φωνάξαμε ότι δε φεύγουμε ξέρω γω, εδώ θα κοιμηθούμε. Και μας κάνει «Α, ok, έτσι; Ok» λέει και φεύγει. Και οι μισοί λένε: «Εντάξει, θα γυρίσει με κάνα μπαλτά και θα μας σφάξει όλους μες στη μέση του πουθενά». Τέλος πάντων αναστατωμένοι, οι μισοί ξυπνήσανε, φύγανε και οι άλλοι κοιμηθήκαμε. Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε, πήγαμε στο κέντρο για να φάμε ένα πρωινό και μας κάλεσε η Μαρίνα σπίτι για να κοιμηθούμε για 3-4 ημέρες. Ήταν πολύ ωραία, επιτέλους βρήκαμε και πλυντήριο, πλύναμε κάποια ρούχα, ξεκουραστήκαμε. Το επόμενο βράδυ, η δεύτερη μέρα δηλαδή που κοιμηθήκαμε στο σπίτι της Μαρίνας, είχαν ένα πάρτι, είχαν ένα πάρτι κάτι φίλοι της οι οποίοι κάνανε σε ένα σπίτι απίστευτο, μεγάλο, με κήπο, το οποίο κάναν αποχαιρετιστήριο πάρτι γιατί το είχαν δώσει αντιπαροχή και το γκρεμίζανε μετά από 15 ημέρες και ήταν το τελευταίο πάρτι που γινόταν σ' αυτόν το χώρο. Φτάνουμε με τα παιδιά, δεν είχε έρθει ο τραγουδιστής, είχαμε πάει οι άλλοι 5. Και εκείνη την μέρα ήταν τα γενέθλια του ντράμερ μας, ήτανε 11 Αυγούστου, 12 Αυγούστου είχα εγώ γενέθλια και τα γενέθλια του ντράμερ τα περάσαμε στο πάρτι. Μπαίνουμε στον χώρο, λίγο πολύ αυτά που βλέπεις στις ταινίες. Ένας χώρος να παίζουνε beer pong, στον άλλο χώρο φωτορυθμικά να παίζουνε, να έχουν βάλει techno και να χορεύουν ημίγυμνοι, έξω στο μπαλκόνι να πίνουνε και να συζητάνε, κάποιοι δεξιά αριστερά να ερωτοτροπούν, γενικά ήτανε μία κατάσταση λίγο Hollywood. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία, πολύ ακομπλεξάριστοι, πολύ φιλικοί όλοι. Γενικά ήτανε υπερβολικά φιλικοί οι Αυστριακοί, όσους συναντήσαμε αγαπούσαν πάρα πολύ την Ελλάδα, πολύ θερμοί και πάρα πολύ φιλόξενοι και οι περισσότεροι ξέραν κάποιες ελληνικές λέξεις, ένα «καλημέρα, τι κάνεις», ήξερε η πληθώρα. Εκείνο το βράδυ τελείωσε με το να ψάχνουμε το ένα μέλος και τον βρήκαμε γυμνό σε μία σάουνα στο υπόγειο του σπιτιού μες στον ατμό και μας πληροφόρησε ότι θα έρθει μόνος του μετά από λίγο και φύγαμε. Την επόμενη μέρα που ήταν τα γενέθλιά μου, είχα πάει, είχαμε αποφασίσει με την Μαρίνα να κάνουμε ένα μίνι μάζεμα στο σπίτι της, να πάρω κάποια ποτά και πατατάκια και ιστορίες και να κάνουμε τα γενέθλια στο σπίτι της. Εκείνη η μέρα ήταν λίγο επεισοδιακή γιατί ήταν η μέρα που έφτασαν τα cd από την Πολωνία. Έγινε ένα πολύ μεγάλο μπέρδεμα γιατί είχε έρθει με κάποιο courrier που η διεύθυνση ήτανε λάθος, το ψάχναμε στα κεντρικά, περπατούσαμε γύρω 40 λεπτά σε κεντρικούς δρόμους για να πάμε στα κεντρικά της εταιρείας και φτάσαμε 3 λεπτά πριν το κλείσιμο και του λέμε άμα υπάρχει αυτό το δέμα. Υπήρχε, το πήραμε, όλοι χαρούμενοι, κουρασμένοι βέβαια, μετά πήγαμε σούπερ μάρκετ να κάνω κάποια ψώνια, πήρα κάποια ποτά και φτάνουμε στο σπίτι. Κατά τις 9 η ώρα έχουμε βάλει με ένα Bluetooth ηχείο κάποια τραγούδια, συζητάμε, πίνουμε, τρώμε, μου ανοίγουν και μία τούρτα που μου είχε πάρει η Μαρίνα έκπληξη και λέμε τα χρόνια πολλά. Στα χρόνια πολλά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει έντρομος αυτός που είχε το σπίτι, ο σπιτονοικοκύρης, ο οποίος έμενε από κάτω, η Μαρίνα νοίκιαζε. Έτρεμε, είχε κοκκινίσει ολόκληρος, ήταν ένας μεσήλικας, νομίζαμε ότι θα πάθει ανακοπή σε φάση και άρχισε και μας έλεγε εμάς "Raus" και "Raus". Μας έδιωχνε από το σπίτι, έβρεχε έξω, απ' ότι μάθαμε είχε γίνει μία μεγάλη παρεξήγηση επειδή μας είχε δώσει η Μαρίνα τα κλειδιά του σπιτιού, ο σπιτονοικοκύρης δεν συμφωνούσε. Και επειδή είχε χαλάσει το κινητό της και την παίρναν τηλέφωνο και το σήκωνε χωρίς να το ξέρει, εκείνη την [01:00:00]μέρα έπαιρνε τηλέφωνο ο σπιτονοικοκύρης, ένιωθε ότι τον έγραφε, άκουγε και την μουσική και το πάρτι ενώ του είχε πει ότι θα φύγουμε. Και κάτι είχε παρεξηγήσει και μπήκε μέσα και έγινε ο κακός χαμός. Φύγαμε με τα πολλά μες στην βροχή κι αναγκαστήκαμε και κοιμηθήκαμε έξω. Εκεί ήταν λίγο άσχημα και κουραστικά, πολύ κουραστικά, γενικά όταν έβρεχε επειδή είχαμε μεγάλο όγκο πραγμάτων να μεταφέρουμε ήταν πολύ κουραστική διαδικασία. Και το τελευταίο άτομο που γνωρίσαμε στο Innsbruck, ενδιάμεσα βέβαια έχουμε γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, κάναμε μία συναυλία στο δρόμο που βοηθήσαμε μια άλλη μουσικό εκεί Αυστριακή, κάποιοι άλλοι χορευτές rock and roll Αυστριακοί ήρθαν και τους γνωρίσαμε κι αυτούς. Γενικά είχαμε κάνει ένα κύκλο πολύ όμορφο με πολύ ιδιαίτερα άτομα, αλλά έτσι μια κοντινή γνωριμία και η τελευταία μας ήτανε με μία Αυστριακή κοπέλα γύρω στα 40 χρονών, η οποία μας ακούει και μας ακούει στο τέλος του session, δηλαδή ήρθε το τελευταίο 10λεπτο και με το που τελειώνουμε μας λέει: «Έχετε να μείνετε;». Μας κάλεσε σπίτι της με τη μία, δεν μας ήξερε καθόλου δεν μας είχε μιλήσει. Λέει: «Ελάτε, έχω πλυντήρια, έχω στεγνωτήρια, μπορείτε να μείνετε σε μένα κι αυτά». Γενικά σ' όλες αυτές τις ιστορίες πάντα υπήρχε ένας φόβος γιατί ok, είναι ένας άγνωστος σε μία άγνωστη χώρα εννοείται. Αλλά είχαμε το αβαντάζ ότι ήμασταν 6 άτομα, δηλαδή λέγαμε ok, πόσο στραβή να γίνει ξέρω 'γω, πρέπει να 'ναι πολύ περίεργη η κατάσταση. Πήγαμε εν τέλει στο σπίτι της κοπέλας, πολύ ωραίο, πολύ μοντέρνο. Η πλήρης αντίθεση του Κάρλος, το σπίτι, το ξύλινο σπίτι. Είχε κι ένα σκυλάκι ένα τσιουάουα, μαγειρέψαμε, φάγαμε, ακούσαμε μουσική, διασκεδάσαμε, συζητήσαμε και με αυτήν τη κοπέλα η οποία η προσωπική της ιστορία σε σύνοψη είναι ότι δούλευε, κάποια δουλειά σημαντική γραφείου και ταυτόχρονα ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος έψαχνε, την έψαχνε πολύ εσωτερικά και πήγαινε και έκανε σε άλλες χώρες για αρκετό καιρό διαλογισμούς. Διπίσανα; Διπάσανα; Πώς λέγονται αυτά τα είδη. Και κάναμε ωραίες συζητήσεις. Εκείνο το βράδυ δοκιμάσαμε και μία, υποτίθεται ναρκωτική ουσία από τον Αμαζόνιο, λέγεται ρακέ, ραπέ, συγγνώμη ραπέ. Και λέγεται ότι φτιαχνόταν από τους μάγους των χωριών στην Λατινική Αμερική, τα οποία ήταν αποξηραμένα βότανα σε σκόνη πολτοποιημένα και με έναν ιεροτελεστικό σκοπό, έτσι και μια λειτουργία το φύσαγε ο ένας στη μύτη του αλλουνού, του καθάριζε την αύρα, υπήρχε μια τελετουργία συνολική, με ξύλα που ανάβανε και μουσικές ειδικές με ειδικά όργανα. Εμείς αυτό που δοκιμάσαμε δεν είχε κάποια ναρκωτική ουσία, ήτανε για ξεβούλωμα της μύτης πιο πολύ, το οποίο αυτή μας είπε ότι γενικά σε κάνει να συγκεντρώνεσαι στο τώρα, αυτή η διαδικασία όλη η τελετουργική, μαζί με το ραπέ ότι καθαρίζουν τα ιγμόρεια και για λίγο είσαι στο τώρα. Ήτανε μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία η αλήθεια είναι, όλη η τελετουργία γιατί μας τραγούδησε κιόλας τους σκοπούς που έπρεπε να τραγουδήσουνε. Είχε ένα κλαδί συγκεκριμένο, το οποίο μας είπε ότι είναι κλαδιά από ένα συγκεκριμένο δέντρο το οποίο πέφτει, πέφτουν τα κλαδιά και τα αφήνουνε εκεί 4 χρόνια και μαζεύουνε πάρα πολλά έλαια και αυτό το ανάβανε και το σβήνανε σαν τα sticks που έχουμε και σου καθαρίζανε την αύρα υποτίθεται κι αυτά. Εκεί τελειώνει η ιστορία με αυτή τη γυναίκα και συνεχίσαμε να παίζουμε όλο αυτό το διάστημα στο Innsbruck. Κάτσαμε σύνολο 13 μέρες εκ νέου στο Innsbruck, βγάλαμε αρκετά λεφτά, καλά λεφτά δηλαδή, γνωρίσαμε πολύ ωραίους ανθρώπους. Την τελευταία μέρα είχε τύχει και με κάποιο τρόπο μαζεύτηκαν οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους που είχαμε γνωρίσει. Ο Κάρλος ο Ιταλός που ανέφερα, ο άνθρωπος αυτός από το σούπερ μάρκετ που πήγε στην Ελλάδα, οι χορευτές, η κοπέλα που μας φιλοξένησε, η Μαρίνα με την άλλη κοπέλα, και είχαμε γίνει μια παρέα, έχουμε και αναμνηστικές φωτογραφίες από διαφορετικές γνωριμίες, ξέρεις, διαφορετικές προσωπικές ιστορίες μέσα σε μια εικόνα, ήτανε μια πάρα πολύ ωραία στιγμή εκεί, ήτανε μια πάρα πολύ ωραία στιγμή. Μετά είχαμε ένα τριήμερο για το τελείωμα αυτού του ταξιδιού, το οποίο είχαμε κλείσει αεροπλάνα από τη Βιέννη και είπαμε και σαν ενδιάμεσο σταθμό από τη Βιέννη -γιατί στη Βιέννη ξέραμε σίγουρα ότι δεν μπορούμε να παίξουμε με τη νομοθεσία-, να πάμε στο Graz το οποίο ήτανε μια ώρα από τη Βιέννη, ήτανε πολύ κοντά, ήτανε κι αυτό μια πολύ ωραία πόλη. Βέβαια, το Innsbruck είναι στην καρδιά μου, απ' όλο το ταξίδι βασικά είναι η πιο ωραία πόλη που έχω δει. Το Graz κι αυτό πολύ όμορφο πάλι πάρκα έτσι ανοιχτό, πιο φοιτητούπολη αλλά ενδιαφέρον, πολύ ενδιαφέρουσα πόλη. Παίξαμε κι εκεί με την άδειά μας, είδαμε κι αυτό το μέρος, το προσθέσαμε στις εμπειρίες μας και πάμε Βιέννη. Φτάνουμε Βιέννη και έχουμε 4 ώρες για να φύγουμε, γυρνάμε λίγο την πόλη, φτάνουμε στο αεροδρόμιο και εκείνη τη στιγμή αναλογιζόμαστε μετά από 45 μέρες ταξίδι, γυρίσαμε 28 Αυγούστου, ότι «Ok, αυτό ήρθε στο τέλος του». Ανάμεικτα συναισθήματα εκεί γιατί είχες περάσει πολύ δυνατές στιγμές, είχες γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, η επικοινωνία της μπάντας πέρασε από πάρα πολύ καλές στιγμές μέχρι πάρα πολύ δύσκολες στιγμές και γενικά ήταν ένα καλοκαίρι το οποίο εντάξει θα μου μείνει αξέχαστο, πολύ μεγάλη εμπειρία.

Ποια πιστεύεις ότι είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά του να παίζεις στον δρόμο;

Θα αρχίσω από τα θετικά. Το θετικό είναι ότι μπορείς να βιοποριστείς αξιόλογα, χωρίς κανένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι σου. Βγάζεις την τέχνη σου εσύ προς τα έξω, δεν υποχρεώνεις κανέναν να σε ακούσει, όποιος περνάει, δεν του αρέσει φεύγει, του αρέσει κάθεται και δίνει και ό,τι θέλει. Το άλλο θετικό είναι ότι βγάζεις άμεσα λεφτά κάνοντας, υπηρετώντας στη μουσική αυτό που σου αρέσει. Δηλαδή αυτό που έχεις να βγάλεις, το ταλέντο σου, το βγάζεις και βλέπεις και τι γίνεται κιόλας. Σε σκληραίνει ο δρόμος. Και ζεις πολύ ωραίες στιγμές. Δηλαδή έχουνε τύχει πολλές στιγμές με κόσμο, πολλές ιστορίες και ιδιαίτερες, που είτε έχουνε κλάψει όσο ακούνε, τους έχουν πέσει πράγματα, γιατί είχε τύχει αυτό το κομμάτι να το ακούνε, να ήταν το αγαπημένο κομμάτι του γιου τους που πέθανε, έχει τύχει ένα τέτοιο περιστατικό. Τα αρνητικά τώρα στον δρόμο. Το πρώτο κομμάτι έχει να κάνει με τον κόσμο. Όσο θετικός μπορεί να είναι, τόσο αρνητικός μπορεί να είναι. Υπάρχουν πάρα πολλά παράπονα, υπάρχουν άνθρωποι που σου λένε συνέχεια να κάνεις ησυχία, να φύγεις από εκεί, ότι ενοχλείς, κάποιες φορές νιώθεις παρείσακτος εκεί. Ένα άλλο αρνητικό είναι η αστυνομία, το οποίο [01:10:00]στην Ελλάδα επειδή δεν υπάρχει κάποιο νομικό πλαίσιο που να απαγορεύεται αλλά ούτε να επιτρέπεται, είναι λίγο περίεργο, η έκβαση κάθε φορά όταν έρχεται η αστυνομία. Άλλες φορές σου λένε πρέπει να φύγεις και επιμένεις και δε γίνεται τίποτα, άλλες φορές μπορεί να γίνει κανάς τραμπουκισμός, άλλες φορές δεν σου δίνουν σημασία, έχει διάφορα. Το βασικότερο αρνητικό είναι ο καιρός. Δηλαδή όποιος αποφασίσει ως μία δουλειά βιοποριστική, ο χειμώνας είναι δύσκολος. Είτε από κρύο, είτε από βροχή, δεν υπάρχει σταθερότητα. Και στο εξωτερικό είναι παρόμοια τα προβλήματα. Το κύριο θέμα, θετικό-αρνητικό έξω, στην Ευρώπη, τουλάχιστον στις πόλεις που επισκεφτήκαμε ήτανε ότι ναι μεν υπήρχε νομοθεσία ακριβής, που σε αναγνώριζαν, έτσι; Και σου λέγαν ότι «Ok, ναι, αυτό που κάνεις το αναγνωρίζουμε και μπορείς να βγάζεις όντως λεφτά από αυτό και γίνεται έτσι κι έτσι», αλλά από την άλλη οι νόμοι που είχε η κάθε πόλη ήτανε περίπλοκοι και μας έδειχνε ότι οι άνθρωποι που τα θεσπίσανε δεν είχαν και πολλή σχέση με το αντικείμενο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στις περισσότερες πόλεις απαγορεύεται η ενίσχυση, ωραία; Που σημαίνει ότι άνθρωποι που ασχολούνται με το πιάνο, με τα πλήκτρα, είτε με το μπάσο, δεν μπορούν να ακουστούν, είναι όργανα που δεν ακούγονται χωρίς ενίσχυση. Αλλά επιτρέπονται τα πνευστά που σε αντιστοιχία τα πνευστά μπορεί να ακούγονται πολύ πιο δυνατά. Γενικά υπάρχουν κάτι αστοχίες μες στο νόμο που σε μπέρδευαν, αλλά ήταν θετικό ότι υπήρχε ένα κίνημα στο οποίο ήξερες τι έκανες, υπήρχε μια νομοθεσία. Ο κόσμος από την άλλη σε κάποια μέρη ήτανε απίστευτος ακροατής, δηλαδή στην Αυστρία υπήρχε πολύ ψηλή μουσική παιδεία, ακούγανε, ήτανε μαζεμένοι, υπήρχε session που ήμασταν μαζεμένοι γύρω 150 άνθρωποι και δεν ακουγόταν τίποτα σε κύκλο και περνούσαν τα αυτοκίνητα και δεν χωρούσαν, ρε παιδί μου, γιατί είχανε κλείσει όλο τον δρόμο και έπρεπε να μετακινηθούν και δεν ακουγότανε καρφίτσα, τίποτα. Είναι λίγο πιο, δίνουνε σημασία να πω, πιο δεκτικοί στο να ακούσουν, να σπαταλήσουν λίγο από το χρόνο της βόλτας τους για να ακούσουνε; Γενικά παρατηρήσαμε ότι όσο πιο καλά οικονομικά, ισορροπημένη είναι μια χώρα και οι πολίτες της, υπάρχει και ανάλογη διάθεση σε μας. Στο κέντρο της Αθήνας υπάρχει πολλή μιζέρια και συναντάς πολλή μιζέρια. Συναντάς γκρίνια, συναντάς κατσουφιασμένους ανθρώπους, να σου λένε ό,τι τους έρθει εκείνη την ώρα στο κεφάλι. Επίσης, σε μέρη τα οποία μπορεί να μην ήταν και πολύ ασφαλή, είχες τον κίνδυνο του κάθε τυχαίου κλέφτη, τρελού, κακοποιού, το οτιδήποτε. Έχουμε περιστατικά και έξω στην Ευρώπη και στην Αθήνα από κλοπές, από τραμπουκισμό. Υπήρχε στην Αυστρία τυχαία, υπήρχε και μία χειροδικία από μία κοπέλα η οποία δεν ήταν καλή. Δεν ήταν στα καλά της, όχι ότι δεν ήταν καλή, περπατούσε και μιλούσε μόνη της και φώναζε και σε κάποια φάση ήρθε και βάρεσε τον τραγουδιστή στο κεφάλι, ξέρω γω. Σταματήσαμε, μαζεύτηκε κόσμος, την έδιωξε κι αυτά. Αλλά τα συναντάς όλα, είσαι εκτεθειμένος και όσο λιγότερα άτομα είσαι στην μπάντα ή μόνος σου ακόμα, πρέπει να ξέρεις ότι είσαι εκτεθειμένος, είσαι εκτεθειμένος σε οποιονδήποτε είτε καλό είτε κακό. Σε σκληραίνει αυτό, πρέπει να παίρνεις λίγο πιο γρήγορες αποφάσεις και να κόβεις λίγο περί τίνος πρόκειται αυτός που σε πλησιάζει και πως γίνεται, αλλά είναι μία λύση στην οποία με αυτό που αγαπάς μπορείς να βιοποριστείς με τους δικούς σου κανόνες και εμένα μ' αρέσει πάρα πολύ η φιλοσοφία του δείχνω αυτό που κάνω και όποιος θέλει με ανταμείβει γιατί κέρδισε κάτι από αυτό. Εγώ το βλέπω και θεωρώ ότι προσφέρω υπηρεσία. Μια άλφα υπηρεσία που έχει να κάνει με ένα δρόμο εννοώ, έχει να κάνει με μία μουσική κατάσταση. Περνάνε άνθρωποι, τους αρέσει, αφήνουνε, δεν τους αρέσει, δεν αφήνουνε. Τι πιο ωραίο από αυτό; Τι πιο ωραίο να βγάλεις λεφτά από αυτό που αγαπάς και από ανθρώπους που το πιθανότερο είναι να το εκτίμησαν.

Συγκριτικά με το να παίζεις μουσική σε άλλον περιβάλλον και όχι στο δρόμο, τι προτιμάς;

Κοίτα η εμπειρία μου από την άλλη μεριά, δηλαδή live, διδασκαλία εννοείται, μπάντες και session μουσικό, δεν έχω πολύ προσωπική. Αλλά απ' όσα έχω μάθει, νομίζω πως άμα έχεις να προσφέρεις κάτι καλό, κοίτα, δυστυχώς ο δρόμος έχει να κάνει με τον κόσμο. Ο κόσμος είναι αυτός που σε ταΐζει και ο κόσμος-. Άρα, λίγο τα είδη που μπορείς να παίξεις και τα όργανα στο δρόμο είναι λίγο περιορισμένα. Αλλά άμα το κάνεις σωστά, είναι κάτι το οποίο είναι λίγο πολύ σταθερό. Δηλαδή υπάρχουνε αρκετά μέρη και μπορείς να υπολογίσεις ένα μισθό μηνιάτικο, με το να μείνεις κάποιες μέρες. Η άλλη επιλογή σίγουρα κάποια στιγμή θα σ' αναγκάσει να κάνεις κάτι το οποίο δεν είναι και της προτίμησής σου. Είτε να παίξεις κάποια μουσική που δε σ' αρέσει, είτε να παίξεις σε ένα σχήμα που δε σ' αρέσει, είναι πιο παραγωγική όμως, πιστεύω. Είναι πιο παραγωγική, γιατί εξελίσσεσαι και σε αυτό που κάνεις, γνωρίζεις κι άλλους μουσικούς. Είναι διαφορετικό το αντικείμενό σου να το ακολουθείς βιοποριστικά και μέσα σε αυτό να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις και τέχνη όσο θες, και είναι διαφορετικό ένα συγκεκριμένο αντικείμενο να το κάνεις το ίδιο ένα βιοποριστικό κανόνα, που είναι η μουσική του δρόμου. Παίζει ένα συγκεκριμένο σετ, κάποια συγκεκριμένα τραγούδια σε συγκεκριμένο χρόνο κατ' επανάληψη. Αυτό είναι, νομίζω σου αφαιρεί πιο πολύ από την συνολική εμπειρία της μουσικής και είσαι πιο πολύ εργαζόμενος εκεί. Άμα θα μπορούσα να διαλέξω, θα επέλεγα και τα δύο. Δηλαδή βιοποριστικά θα το κυνηγούσα, θα το κυνηγήσω δηλαδή προσωπικά, στο κομμάτι της διδασκαλίας και να παίζω με διάφορους μουσικούς και διάφορα σχήματα, αλλά ταυτόχρονα η ελευθερία του δρόμου και αυτή η ανεξαρτησία που φαίνεται γραφικό όταν λέω δεν έχεις αφεντικό, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία. Γιατί και στο μαγαζί που θα είσαι και την μουσική να παίξεις που σ' αρέσει κι αγαπάς, πάντα θα υπάρχει ένα άγχος, άμα έχει κόσμο, το μαγαζί να κάνει κάποια χρήματα, για να ξέρεις ότι μπορεί να σε πληρώσει και, και, και. Στο δρόμο αυτό δεν υπάρχει, αυτό το άγχος δεν υπάρχει. Το μόνο άγχος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός που απλά προσπαθείς να βρεις τους τρόπους και τους δρόμους για να γίνει πιο αποδοτική η μουσική σου, χωρίς να χάνεις από αυτήν. Νομίζω μια καλή ισορροπία, μια καλή μείξη των δύο πραγμάτων, όπως όλα στη ζωή.

Όσον αφορά το Ίντερνετ, τι αλλαγές έχει φέρει, πιστεύεις, σε σχέση με τις ευκαιρίες που έχουνε νέοι μουσικοί, όπως και πως έχει αλλάξει ο τρόπος που ακούμε κι εμείς μουσική;

Ωραία, μεγάλο θέμα. Στο πρώτο κομμάτι της ερώτησης έχεις τα [01:20:00]θετικά και τα αρνητικά της υπερπληροφόρησης γενικά. Δηλαδή έχεις το πολύ θετικό ότι μπορείς να διαφημίσεις ένα live σου, την μπάντα σου, τη δουλειά σου μέσα από Facebook, Instagram, YouTube, έχεις όλους τους πιθανούς εύκολους τρόπους. Αλλά από την άλλη επειδή υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη πληθώρα ανθρώπων που το κάνουν αυτό, χάνεσαι μέσα στο πλήθος. Γενικά επειδή ο μουσικός κύκλος ευτυχώς είναι αξιοκρατικός, άμα δεν μπορείς, δεν θα σε πάρει κανείς ούτε επειδή έχεις μέσο ούτε επειδή έγλειψες ούτε επειδή τίποτα. Τα 2 κύρια συστατικά που πρέπει να έχεις είναι να ξέρεις το όργανό σου και να παίζεις καλή μουσική και να έχεις σύνολο χαρακτηριστικών που βοηθάνε την επικοινωνία με τους ανθρώπους. Να είσαι συνεπής, να είσαι διαβασμένος, να σέβεσαι και τους άλλους ανθρώπους όταν πρόκειται να κάνετε ένα τουρ, μένετε μαζί, το οτιδήποτε. Τώρα στον τρόπο που ακούμε μουσική η αλήθεια είναι ότι η εποχή που διανύουμε και τα τελευταία 3-4 χρόνια θα την έλεγα ότι είναι η εποχή του single. Έχουμε φύγει κατά πολύ της ακρόασης ενός ολόκληρου άλμπουμ και της παραγωγής ενός ολόκληρου άλμπουμ και βγάζουνε singles οι καλλιτέχνες. Γενικά πάλι λόγω της υπερπληροφόρησης και των πόσων διαθέσιμων πραγμάτων έχεις, έχεις τόσες επιλογές που δεν ξέρεις τι να πρωτακούσεις, πού να πας, τι να κοιτάξεις. Βέβαια ταυτόχρονα το πολύ μεγάλο θετικό του Internet στην ακρόαση της μουσικής είναι το ότι τα προγράμματα που έχουνε δημιουργηθεί και οι αλγόριθμοι που σου προτείνουν νέους μουσικούς, νέα τραγούδια σε σχέση με αυτά που ακούς, σε σχέση με άλλους χρήστες κι αυτά έχουνε οδηγήσει να ανακαλύπτονται πιο μικρές μπάντες από περισσότερο κόσμο ή τουλάχιστον για όποιον το θέλει, όποιος ενδιαφέρεται. Αν και ελπίζω πια με τις πλατφόρμες τις γνωστές που υπάρχουν αυτή τη περίοδο π.χ. σαν το Spotify, iTunes κι αυτά, νομίζω ίσως και να αρχίζουμε σε μία εποχή που πάλι μπαίνει ο άνθρωπος στην διαδικασία να ακούσει έναν ολόκληρο δίσκο, μια ολόκληρη δουλειά, να γίνει πραγματική ακρόαση, ρε παιδί μου. Είναι αυτό που λέμε συχνά ότι όταν έχεις βάλει μουσική στο Mall ή όταν πλένεις πιάτα ξέρω γω ή όταν μαζεύεις τα πράγματα σου, δεν την ακούς, δεν ακούς πραγματικά το δημιούργημα ξέρω 'γω, δεν μπαίνεις σ' αυτό, δεν το προσέχεις. Φαντάζομαι, τουλάχιστον απ' ότι μας έχουνε διηγηθεί οι μεγαλύτεροι, στην εποχή που υπήρχε το βινύλιο και ακόμη και το cd, υπήρχε ο χρόνος που ο κόσμος πέρναγε στο να ακούει τον δίσκο. Από συνομήλικούς μου βλέπω ότι αυτή η τάση ξαναγυρνάει λίγο. Δυστυχώς δεν μπορώ να ξέρω το μέγεθος ούτε των θετικών, ούτε των αρνητικών της ακρόασης της μουσικής. Είναι ένα εργαλείο το Ίντερνετ -που συμβαίνει και νομίζω με τα περισσότερα πράγματα που προσφέρει το Ίντερνετ-, που οι άνθρωποι που παίρνουνε παθητικά, αποφάσεις και γνώσεις, λειτουργεί αρνητικά θα έλεγα γιατί προωθεί κάτι εύκολο, κάτι ίσως στα γούστα. Υπάρχει μια βιομηχανία πια ρε παιδί μου που βγάζουν χιτάκια ξέρω γω, τα οποία δεν είναι απαραίτητα κακή μουσική, απλά μπαίνεις στη διαδικασία αυτό, του να ακουστεί ένα τρίλεπτο κομμάτι και να έχει ξεχαστεί ξέρω γω την επόμενη εβδομάδα, ένας άλλος καλλιτέχνης με έναν άλλον παραγωγό και ξέρω γω το τι γίνεται. Αλλά όποιος θέλει και ψάχνει και θέλει να ψάξει περαιτέρω σ' αυτήν τη μουσική, στο είδος που ενδιαφέρεται, το Internet είναι ένα πολύ μεγάλο όπλο πια για να το κάνει. Δηλαδή είναι φανταστικό να μπορείς να βλέπεις live του Miles Davis ασπρόμαυρο, αρχές '60 με ένα πάτημα ενός κουμπιού. Είναι πώς θα το χρησιμοποιήσεις.

Ωραία, Ευχαριστώ.

Εγώ ευχαριστώ.

Καλό βράδυ.