Istorima Archive

Είμαι ο Σταύρος Βλάχος. Το όνομά σας;

Είμαι η Ανδριάννα η Αλεβίζου. Είμαι Δήμαρχος Ιλίου. Εξελέγην τον Οκτώβριο του 2023 στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Και από 1/1 του ‘24 διατελώ καθήκοντα Δημάρχου Ιλίου.

Ωραία, κυρία Αλεβίζου. Πάμε λίγο από την αρχή να το πάρουμε. Εσείς πού γεννηθήκατε, πού μεγαλώσατε;

Λοιπόν, γεννήθηκα στο Ίλιον. Οι γονείς μου έλκουν την καταγωγή τους, ο πατέρας μου από τη Μεσσήνη και η μητέρα μου από την Καβάλα, από την Ελευθερούπολη Καβάλας. Και οι δύο γονείς μου βρέθηκαν στην Αθήνα, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και δημιούργησαν την οικογένειά τους στο Ίλιον. Έτσι και εγώ, λοιπόν, είμαι γέννημα θρέμμα αυτής της πόλης, μεγάλωσα στις γειτονιές της, στις συνοικίες της, πήγα σχολείο από το βρεφονηπιακό νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο σε δημόσια σχολεία της περιοχής και του Δήμου μας. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί εργαζόμενοι εδώ του Δήμου Ιλίου σήμερα, Διευθυντές υπηρεσιών, ήταν η δασκάλα μου στον βρεφονηπιακό σταθμό, τότε το μακρινό... Ας μην λέμε και τα χρόνια! Ναι, οπότε έτσι θα έλεγα ότι ξετυλίγεται ένα κουβάρι πολύ περίεργο σε όλη αυτή την ιστορία, παρά το γεγονός ότι επέλεξα πάρα πολλές φορές, λόγω σπουδών και ακαδημαϊκής πορείας να φύγω. Ή να φεύγω καλύτερα. Συνεχώς έφευγα, αλλά πάντα γύριζα εδώ. Ήταν κάπως πολύ ιδιαίτεροι όλοι αυτοί. Θα μου πείτε, ήταν η οικογένειά σας πάντα εδώ. Προφανώς, η οικογένεια είναι το λιμάνι μας. Επιστρέφουμε πάντα εδώ, κάτω από τις φτερούγες της. Είναι και η Ελλάδα τέτοια. Είναι και το Ίλιον, πολύ οικογενειακή περιοχή. Είναι ένας Δήμος ο οποίος, θα έλεγα… Είναι ένας οικογενειακός Δήμος, ένας Δήμος που αγαπάει πολύ το θέμα της οικογένειας. Βλέπει τους ανθρώπους της να λειτουργούν κάθε μέρα υπό το πρίσμα και τη λογική αυτή. Οπότε, ναι. Παρά το γεγονός, ας πούμε, ότι σπούδασα στην Πάτρα, το πρώτο μου πτυχίο. Στη συνέχεια στην Αθήνα. Μεταπτυχιακές σπουδές αλλεπάλληλες και διαδοχικές, γιατί πάντα μου άρεσε η δια βίου μάθηση και γνώση. Θεωρώ ότι ένας άνθρωπος εξελίσσεται μόνο μέσα από αυτό. Μόνο μέσα από τη δια βίου εκπαίδευση μπορεί να παρακολουθήσει τις σύγχρονες εξελίξεις. Πέρα από το γεγονός της αυτοβελτίωσης, έτσι; Που όλοι λίγο ή πολύ θέλουμε με κάποιο τρόπο να ενισχύουμε τις γνώσεις μας. Νομίζω ότι όλη αυτή η προσωπική διαδρομή με κάποιο τρόπο, μοιραία θα κατέληγε κάπως έτσι. Όχι όμως ως Δήμαρχος της πόλης. Και δεν εννοώ αυτό. Ότι… Της προσφοράς σε αυτή την πόλη. Ας πούμε, οι πρώτες μου σπουδές ήταν στη Φιλολογία, οι δεύτερες στη Νομική. Στη συνέχεια ασχολήθηκα με τις Πολιτικές Επιστήμες. Πάντα μου άρεσε η πολιτική. Ήταν ένα πεδίο το οποίο, μπορεί η οικογένειά μου και οι γονείς μου και ο αδελφός μου, να μην έχουν κάποια ιδιαίτερη σχέση με την πολιτική. Μάλιστα ήταν πολύ συχνά η ατάκα στο σπίτι, ας πούμε, ότι: «η Ανδριάνα μας ασχολείται με την πολιτική τόσο πολύ!» Ναι, όμως μεγάλωσα σε ένα σπίτι, στο οποίο βλέπαμε πολιτικές εκπομπές, το οποίο υπήρχε… Έντονα δημοκρατικό σπίτι. Οπότε όλο αυτό μάλλον εμφύσησε μέσα μου, ενέπνευσε το ενδιαφέρον για τα κοινά και έτσι κάπως ξεκίνησαν οι δεύτερες μεταπτυχιακές σπουδές, μετά τη Γλωσσολογία, στις Πολιτικές Επιστήμες. Τότε, παράλληλα, πήρα την απόφαση να ασχοληθώ και με τα κοινά. Δηλαδή το 2010, χωρίς κάποια βάσιμη αιτιολογία, επιθύμησα να ασχοληθώ με τα κοινά της πόλης.

Πώς το επεξηγείτε αυτό; Τι ήταν αυτό που σας έκανε…;

Εντάξει, η ενασχόληση είναι και από τα σχολικά χρόνια, τα γνωστά, ότι ασχολιόμουν με τα πενταμελή, δεκαπενταμελή… Στα φοιτητικά χρόνια, όχι με τα κόμματα. Δηλαδή παρά το γεγονός ότι με κάποιο τρόπο όλοι ας πούμε κάπου ψηφίζουμε, κάπου ανήκουμε, σε έναν χώρο ας πούμε. Όμως δεν με προσέλκυσε τόσο πολύ, ήταν λίγο απρόσωπο στα φοιτητικά χρόνια. Ακριβώς επειδή και η ηλικία και οι προσλαμβάνουσες δεν είναι τέτοιες στα παιδιά αυτής της ηλικίας, νομίζω ότι ετεροκατευθύνονται με έναν τρόπο. Άρα, μάλλον αυτό δεν με προσέλκυσε ιδιαίτερα, οπότε τότε είχα ασχοληθεί με τα κοινωνικά πράγματα. Δηλαδή μ' άρεσε να προσφέρω εθελοντικά, να μπαίνω σε τέτοιου είδους οργανώσεις… Μετά λοιπόν, όταν επέστρεψα πια στο Δήμο από τις σπουδές μου, πα[00:05:00]ρατήρησα ότι η αυτοδιοίκηση ενσαρκώνει ουσιαστικά αυτό το μοντέλο της προσφοράς, αυτό το πρότυπο της προσφοράς που πάντα υπήρχε μέσα μου. Από το πιο απλό στο να κάθομαι και να συζητάω άπειρες ώρες με όλους τους ανθρώπους, γιατί ένιωθα ότι μπορούσα να βοηθήσω ή ένιωθα ότι θα μπορούσα να βοηθηθώ από εκείνους, να εξελιχθώ και προσωπικά και πνευματικά, και εκείνοι από εμένα σε ένα πλαίσιο αλληλοπροσφοράς. Νομίζω ότι μέσα από την αυτοδιοίκηση είδα όλο αυτό να παίρνει σάρκα και οστά. Και έτσι ξαφνικά μια μέρα είπα στη μητέρα μου, λέω: «Θέλω να ασχοληθώ με τα κοινά». Οπότε έφερα ένα βιογραφικό, ακριβώς έξω από την πόρτα που μπήκατε αυτή τη στιγμή, στη γραμματέα του προηγούμενου δημάρχου.

Ποιος ήταν ο Δήμαρχος;

Ήταν Δήμαρχος ο Νίκος Ζενέτος. Εν ενεργεία Δήμαρχος, είχε ήδη μία τετραετία, 2006-2010, οπότε το 2010 άφησα το βιογραφικό μου λίγο πριν. Και σκεφτείτε, το άφησα το Μάρτιο του 2010, και τηλέφωνο έλαβα το Σεπτέμβριο του 2010, στις εκλογές του 2010 του Οκτωβρίου. Δηλαδή είχα μόνο έναν μήνα. Και παρά το γεγονός αυτό, εξελέγην τότε από τη διοίκηση 25 Δημοτικοί Σύμβουλοι -έβγαζε ας πούμε η παράταξη πλειοψηφούσα- ήμουν 21η στην κατάταξη. Και είχε δημιουργήσει έτσι και μία εντύπωση, γιατί ήμουν όπως αντιλαμβάνεστε, 28 χρονών, 27 στα 28, κατά τα λοιπά άγνωστη. Όμως εγώ ζούσα στο Ίλιον και δούλευα στο Ίλιον, στην ιδιωτική εκπαίδευση, και αυτή η συνθήκη ουσιαστικά με είχε εμποτίσει με τρομερές προσωπικές, διαπροσωπικές σχέσεις με γονείς και παιδιά. Ήταν κάτι τελικά που η πορεία μου ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στην Γ’ Λυκείου, μου δημιούργησε και μου άνοιξε την κατεύθυνση τόσο στην... μου ενέτεινε την προσφορά στην κοινωνία, αλλά και στην προσωπική μου ζωή αργότερα, που ενδεχομένως η συζήτηση φτάσει, ας πούμε, κάποια στιγμή. Οπότε, όλο αυτό το πλαίσιο, ξέρετε, το ένα έφερνε το άλλο συνεχώς. Και το 2010, λοιπόν, έτσι κατήλθα στις εκλογές, όπου εξελέγην. Για μία τετραετία, από το 2010 μέχρι το 2014, δεν με είχε αξιοποιήσει ο προηγούμενος Δήμαρχος σε κάποια θέση ευθύνης.

Είχατε βγει Δημοτικός Σύμβουλος.

Μάλιστα, είχα βγει Δημοτική Σύμβουλος. Ήταν όμως… Αν με ρωτάτε σήμερα, τότε ήθελα να αξιοποιηθώ. Γιατί όλοι έχουμε την ορμή ότι βγήκα στις εκλογές, θέλω να αξιοποιηθώ, να γίνω Αντιδήμαρχος, θέλω να αναλάβω μία θέση ευθύνης. Αν με ρωτάτε σήμερα, μάλλον έπραξε σωστά τότε. Γιατί…

Γιατί;

Ξέρετε, είναι ένα γεγονός, το οποίο όταν κάθεσαι ένα βήμα παραπίσω και ακούς, ο δάσκαλος έχει δύο πολύ καλά στοιχεία. Ένας δάσκαλος, ο οποίος θέλει να σέβεται τον εαυτό του. Όχι μόνο να διδάσκει, αλλά πρέπει να ακούει. Πρέπει να ακούει και τους μαθητές, πρέπει να ακούει και τους άλλους. Άρα λοιπόν αυτή την τετραετία με κράτησε πίσω στο θέμα της εξέλιξης, όμως άκουσα και έμαθα από μία παράταξη και από ανθρώπους που αρκετοί από αυτούς δεν είναι και εν ζωή σήμερα, ήταν Αντιδήμαρχοι του αείμνηστο Δημάρχου της πόλης, του Βασίλη Κουκουβίνου. Μιλάμε τώρα για προσωπικότητες οι οποίες έχουν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στην πόλη και στο επαγγελματικό τους πεδίο και στην αυτοδιοκητική τους πορεία. Και όλο αυτό, ξέρετε, με γέμισε με πάρα πολλή γνώση. Ήταν και αυτό στο πλαίσιο, ας πούμε, το ότι με βοηθούσε μέσα από τη σύνθεση να εξελιχθώ, να πάω ένα βήμα παρακάτω. Ταυτόχρονα όμως εγώ και δούλευα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έπαψα να δουλεύω. Ακόμα και σήμερα δουλεύω κανονικά. Οπότε θέλω να σκέπτεστε ότι προσπαθούσα να συνδυάσω πράγματα τα οποία ήταν ιδιαιτέρως απαιτητικά. Ένας αυτοδιοκητικός… Είπαμε, όμως, ότι την πρώτη τετραετία δεν ήμουν σε μια θέση ευθύνης. Την επαγγελματική μου πορεία, η οποία ήταν ιδιαίτερα απαιτητική στην ιδιωτική εκπαίδευση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με ωράρια. Και προφανώς και την Ανδριάνα. Κάπου έπρεπε να χωράει και η Ανδριάννα στην καθημερινότητα. Στην πορεία, το ‘14, όταν εξελέγην για δεύτερη φορά, τότε πια ένιωθα ότι έπρεπε, τέλος πάντων, να αξιοποιηθώ. Είχε πια όλο αυτό μέσα μου ωριμάσει και ένιωθα ότι μπορούσα να προσφέρω. Έτσι, λοιπόν, έγινε και η πρόταση να αξιοποιηθώ ως Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής, σε μια ιδιαίτερη περίοδο κρίσης, κορύφωσης θα έλεγα, με κοινωνικά παντοπωλεία, με συσσίτια, με δεκατιανό στα σχολεία για τους άπορους μαθητές, με ιδιαίτερες κοινωνικές συνθήκες, με πάρα, πάρα πολλά ζητήματα κοινωνικά ας πούμε. Και ένας Δήμος ο οποίος και ανθρωπογεωγραφικά[00:10:00] μπορεί να χαρακτηρίζεται, ξέρετε, μια εργατική συνοικία, όμως εγώ επιμένω πια ότι η δική μου γενιά και πολύ περισσότερο οι επόμενες που έρχονται πίσω, ήταν μια γενιά η οποία ακολούθησε μια πορεία εξέλιξης. Ήθελε να σπουδάσει, ήθελε να εξελιχθεί. Οι γονείς, τα παιδιά τους ήθελαν να τα ενισχύσουν με μεταπτυχιακές σπουδές. Οπότε, πολλές φορές αποδέχομαι ότι είμαστε ανθρωπογεωγραφικά μια συνοικία με πολύ ιδιαίτερα έτσι τέτοια χαρακτηριστικά. Απ' την άλλη όμως είμαστε και μια συνοικία η οποία εναρμονίζεται πλήρως με τις εξελίξεις. Τα παιδιά σπουδάζουν, αποκτούν εξωστρέφεια, αποκτούν προσλαμβάνουσες, ταξιδεύουν στο εξωτερικό, δουλεύουν στο εξωτερικό, καλώς ή κακώς, επιστρέφουν από το εξωτερικό για τους λόγους που συζητήσαμε και νωρίτερα. Άρα νομίζω ότι αυτό το θετικό που έχει το Ίλιον είναι ότι ναι μεν έχει τις προδιαγραφές για έναν Δήμο εξωστρεφή με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, απ' την άλλη όμως έχει ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό και χαρακτήρα. Οι άνθρωποι εδώ συμπεριφέρονται και γνωρίζονται μεταξύ τους, παρά το γεγονός ότι είναι ένας Δήμος που αγγίζει σχεδόν τους 100.000 κατοίκους, έτσι; Ένας αστικός δήμος. Οπότε όλο αυτό το πλαίσιο, ξέρετε, συλλειτουργούσε θα έλεγα με τη διαδρομή τη δική μου, την προσωπική και την επαγγελματική. Και μέσα από τη θητεία μου το 2014-2017, τρία χρόνια σχεδόν στην Κοινωνική Πολιτική του Δήμου, νομίζω ότι απέκτησα, και μου δόθηκε η δυνατότητα να αποκτήσω για την ακρίβεια, ιδιαίτερη σχέση διαπροσωπική με τον δημότη, την οποία την είχα πριν ως Ανδριάνα, ως το κορίτσι που μεγάλωσε στις γειτονιές του Δήμου, και την απέκτησα πια ως αντιδήμαρχος, ως αυτοδιοκητικός. Με την έννοια της εμπιστοσύνης, με την έννοια της προβολής στο πρόσωπό μου της ελπίδας ότι μπορεί αυτή η πόλη, εν πάση περιπτώσει, να αλλάξει, να πάει ένα βήμα παρακάτω.

Από αυτή τη θητεία τι θυμάστε πιο έντονα; Γιατί ήταν και μια περίοδος με κοινωνικές συνθήκες ιδιαίτερες, όπως περιγράψατε.

Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα δύο πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι ξεκίνησε ένα πρόγραμμα σίτισης, για την ακρίβεια ενίσχυσης των οικογενειών, των ευάλωτων οικογενειών, με τρόφιμα, το ΤΕΒΑ. Και μιλάμε τώρα ότι εξυπηρετούσαμε 3.500-4.000 άτομα. Τα κριτήρια δηλαδή τότε ήταν τέτοια που πάρα πολλοί συνδημότες μας είχαν την πραγματική ανάγκη να αποκτούν αυτά τα είδη μέσα από το κοινωνικό παντοπωλείο. Είναι προφανές ότι είχαν αυξηθεί και οι άνθρωποι οι οποίοι που σιτίζονταν από το κοινωνικό συσσίτιο. Και το δεύτερο που θυμάμαι πάρα πολύ χαρακτηριστικά ήταν ότι όλο αυτό με γέμιζε με τεράστια ευθύνη για το πώς η πόλη θα σταθεί στα πόδια της και θα ανακτήσει τον βηματισμό της. Εκεί, λοιπόν, προσπάθησα και μαζί με την Διευθύντρια της κοινωνικής υπηρεσίας, την οποία βρήκα συμπαραστάτρια στο όραμά μου, να δώσουμε στο δημότη και την δυνατότητα για προληπτικές εξετάσεις. Το κομμάτι της υγείας δηλαδή είχε ατονήσει. Δηλαδή, ναι, έβλεπα την πόλη μου να ταλανίζεται από κοινωνικά προβλήματα, ταλανιζόταν όλη η Ελλάδα. Αλλά ταυτόχρονα έπρεπε ο Δήμος να ανακτήσει το βηματισμό του. Άσχετα βέβαια που μας περίμενε και η υγειονομική κρίση που κανείς δεν γνώριζε στη συνέχεια. Εν πάση περιπτώσει, εκεί λοιπόν στήσαμε και δημιουργήσαμε. Υπήρχαν βέβαια τα δημοτικά ιατρεία, τα οποία λειτουργούσαν υποτυπωδώς κατά την άποψή μου, όμως δόθηκε πάρα πολύ μεγάλη έμφαση στις προληπτικές εξετάσεις πάσης φύσεως. Δηλαδή από απλές γυναικολογικές, εξετάσεις, ας πούμε, που έχουν να κάνουν με την ειδικότητα του ορθοπεδικού, εξετάσεις βιοχημικές, εξετάσεις καρδιολογικές, δηλαδή κάθε είδους προληπτικές εξετάσεις, οι οποίες είχαν τρομερή συμμετοχή και έδειχνε την επιθυμία του κόσμου και… Αυτό υπάρχει, βέβαια, μέχρι και σήμερα. Δεν δίνεται η δυνατότητα στο… Δηλαδή η αρμοδιότητα της αυτοδιοίκησης στο θέμα της υγείας είναι στο κομμάτι της πρόληψης. Όμως, αυτό και μόνο την καθιστούσε ισχυρή, ισχυρό πόλο δύναμης για να μπορέσουν οι δημότες, εν πάση περιπτώσει, να αποσυμφορήσουν λίγο τα δημόσια νοσοκομεία, με έναν τρόπο, εν πάση περιπτώσει, έστω σε εθελοντική βάση. Τρίτο όμως, θα μου επιτρέψετε να πω, ήταν νομίζω το ρεκόρ συμμετοχής [00:15:00]στην εθελοντική αιμοδοσία. Δεν πρέπει να αγνοείς ότι ήταν στοίχημα όλων να ενισχυθεί η Τράπεζα Αίματος του Δήμου. Εκεί έμαθα πράγματι ότι εισάγουμε αίμα από το εξωτερικό, το οποίο, εντάξει… Τώρα ήμουνα 30 χρονών ας πούμε τότε, έλεγα αν είναι δυνατόν, δεν μπορούσα καν να το πιστέψω και να το διαχειριστώ ως πληροφορία. Οπότε, μάλλον αυτό όλο μου δημιούργησε έτσι την επιθυμία να μπορέσω να εμφυσήσω και να εμπνεύσω, και είχα τη δυνατότητα λόγω της δουλειάς μου, σε αυτές τις γενιές. Δηλαδή πάντα το έβλεπα ως πραγματική ευλογία το ότι συναναστρεφόμουν με παιδιά 17-18 ετών, γιατί με ενέπνεαν συνεχώς με ορμή στο όραμά μου. Δηλαδή τι; Να εμπνεύσω ακόμα και να δώσουν αίμα. Που σήμερα μπορεί να το θεωρούμε ως κάτι πιο απλό. Σκεφτείτε όσο πάμε χρόνια πίσω ήταν πιο ταμπού, πιο περιορισμένο. Οπότε νομίζω ότι αυτά τα γεγονότα καθόρισαν πάρα πολύ ολόκληρη τη χώρα, κάθε Δήμο, γιατί όπως ξέρετε η πρώτη πόρτα που χτυπάει ο πολίτης είναι της Δημάρχου, του Αντιδημάρχου. Οπότε, ναι, ήταν κάτι το οποίο πραγματικά στιγμάτισε πάρα πολύ την αυτοδιοίκηση και γι' αυτό πάντα εμμένουμε και λέμε ότι: «μας δίνετε αρμοδιότητες, αλλά δώστε μας και πόρους». Και δεν εννοούμε μόνο τους οικονομικούς. Δώστε μας έμψυχο ανθρώπινο δυναμικό, προκειμένου να ανταπεξέλθουμε σε όλες αυτές τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών, οι οποίοι αδυνατούν, δεν έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν πιο ψηλά και αναζητούν τρόπους να λύσουν το πρόβλημά τους, να γεφυρώσουν την απόσταση και να ανακτήσουν τη χαμένη σχέση με την πολιτική μέσα από τους αυτοδιοικητικούς. Οι αυτοδιοικητικοί λοιπόν είναι μια ιδιαίτερη ποιότητα, πάστα πολιτικών. Και νομίζω ότι είναι πολύ διακριτό, ακόμα αν μπορέσετε και δείτε στην κεντρική πολιτική σκηνή, μπορείτε να τους διακρίνετε πάρα πολύ εύκολα. Ποιοι έχουν περάσει από την αυτοδιοίκηση. Γι' αυτό και λέω ότι είμαι συνειδητά μια αυτοδιοικητικός. Το επέλεξα και με επέλεξε. Ήταν μια αμοιβαία, αμφίδρομη σχέση.

Και η πορεία σας ποια ήταν μετά;

Η πορεία μετά, από το 2017 μέχρι το 2019, διατελούσα κατά δική μου επιλογή, δεν επιθύμησα να συνεχίσω στην Κοινωνική Πολιτική, σε μια άλλη θέση ευθύνης, σε ζητήματα ψηφιακού μετασχηματισμού. Και ήρθαν οι εκλογές του 2019, όπου εξελέγην και πάλι. Η τρίτη μου θητεία, έτσι; ’10, ’14, ‘19 η τρίτη μου θητεία. Και με τίμησε με τη θέση της Αντιδημάρχου Διοίκησης, Οικονομικών και ΚΕΠ. Μια θέση, η οποία θεωρητικά δεν έχει καθόλου εξωστρέφεια, είναι μια τεχνοκρατική, γραφειοκρατική θέση. Για κάποιο λόγο αυτό ακολουθούσε, για έναν περίεργο λόγο, και την ακαδημαϊκή μου πορεία. Είχα τελειώσει νωρίτερα Δημόσια Οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ. Οπότε θα έλεγα ότι κάπως όλο αυτό, θα έλεγα ότι κούμπωσε. Όλοι, λοιπόν, νομίζουν ότι αυτή η θέση είναι μια θέση τεχνοκρατική, μια θέση που δεν έχει επαφή με τον πολίτη, μια θέση που δεν έχει πολιτικό πρόσημο. Όμως, είναι μια θέση που γνωρίζεις πάρα πολύ καλά πώς λειτουργεί ένας Δήμος. Από την κορυφή μέχρι τα θεμέλια. Και αυτό είναι το βασικότερο για να ασκήσεις δημόσια διοίκηση. Ακόμα και πολύ σπουδαίοι Δήμαρχοι, μπορεί να σας πουν ότι αυτή η θέση, ακόμα και σήμερα, μπορεί να σας πουν ότι αυτή η θέση, εντάξει, δεν είναι θέση ουσιαστική. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι, εκπροσωπώντας μια νέα γενιά Δημάρχων, θα σας πω ότι αυτή η θέση είναι κομβική. Γιατί ένας άνθρωπος ο οποίος, ειδικά σήμερα με την ατέρμονη εξέλιξη και τη ραγδαία εξάπλωση αυτής της γνώσης και της πληροφορίας, αν λοιπόν δεν μπορείς να γνωρίζεις, ακόμα σας λέω το πιο απλό, τη ροή ενός εγγράφου, από το πρωτόκολλο μέχρι τον τελικό αποδέκτη, είναι λίγο δύσκολο μετά να μπορέσεις να ασκήσεις διοίκηση. Άλλο πολιτική. Έτσι; Η διοίκηση έχει να κάνει… Για μένα, δηλαδή, πολιτική δεν είναι μόνο το όραμα, δεν είναι μόνο η καθημερινότητα με τον πολίτη και το να αφουγκράζεσαι τις ανάγκες σου. Σήμερα βλέπουμε ότι ο σύγχρονος πολιτικός, και βλέπουμε και τα ευρωπαϊκά δεδομένα και από τα παγκόσμια δεδομένα, ότι πρέπει να συνθ[00:20:00]έτει και τη γνώση. Είναι τόσο αυξημένες πια οι απαιτήσεις και οι ανάγκες που πρέπει να έχεις ένα υπόβαθρο. Και δεν εννοούμε πτυχίο, έτσι; Δεν εννοούμε μεταπτυχιακά. Εννοούμε ότι πρέπει εν πάση περιπτώσει να μπορείς να γνωρίζεις βασικά πράγματα τεχνοκρατικής φύσεως στην καθημερινότητα. Διαφορετικά, αυτά τα δύο δεν μπορούν να συνδυαστούν.

Άρα τι καταλάβατε εκείνη την περίοδο;

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, είχα τη δυνατότητα να συνεργαστώ με πολύ κορυφαίους υπηρεσιακούς παράγοντες. Και φυσικά να το πω έτσι πολύ, πολύ απλά, να σκάσει στα χέρια μου η υγειονομική κρίση. Η υγειονομική κρίση. Και όχι στα δικά μου μόνο, έτσι; Προφανώς του τέως Δημάρχου και της Δημοτικής Αρχής. Που όπως αντιλαμβάνεστε, να μην τα ξαναλέω, αντιμετωπίσαμε τα πάντα. Έπρεπε να λύσουμε πράγματα τα οποία δεν ήξερε κανείς να λύσει και δεν ήξερε κανείς πώς να τα διαχειριστεί. Τα σχολεία… Για τα σχολεία απευθύνονταν σε εμάς. Για την καθαριότητα. Πώς θα εργαστούν οι εργαζόμενοι μας, με ποιες συνθήκες, ποιο είναι το πρωτόκολλο, πώς θα εργαστούμε όλοι εδώ, ποιες είναι οι αποστάσεις που θα τηρούν; Πράγματα που σήμερα μπορεί να τα συζητάμε και να μας φαίνονται ως ένας κακός εφιάλτης ή για κάποιους άλλους ως ένας μύθος. Όμως αυτά τα πράγματα έπρεπε να λυθούν ακαριαία. Η αυτοδιοίκηση έχει το εξής πλεονέκτημα και μειονέκτημα. Έχει απόφαση η οποία πρέπει να ληφθεί σχεδόν γρήγορα. Με σκέψη, με λογική, αλλά και γρήγορα. Γιατί πρέπει να δώσεις λύση σε αυτό που σε περιμένει ακριβώς έξω από αυτή την πόρτα. Άρα, λοιπόν, η υγειονομική κρίση στιγμάτισε όλη αυτή τη διαδρομή. Από το 2019 μέχρι και το 2022 που διατέλεσα Αντιδήμαρχος Διοίκησης, Οικονομικών και ΚΕΠ. Τον Σεπτέμβριο του ‘22. Και νομίζω ότι δεν στιγμάτισε μόνο εμένα, αλλά μας έχει αφήσει σε όλους ένα ισχυρό αποτύπωμα αλλαγής και επαναδρομολόγησης των ζώων μας. Ωστόσο,νομίζω ότι, ξέρετε, κάθε πράγμα που συμβαίνει, συμβαίνει και αφήνει και ένα μάθημα ζωής. Ότι όλα με πρόγραμμα, με μεθοδολογία, με σκέψη, με συνεργασία, με ομαδικότητα, έτσι; Τέλος πάντων κατευθύνονται. Αν όχι επιλύονται, κατευθύνονται ώστε να λυθούν. Ας το πούμε έτσι πιο γενικά.

Θυμάστε κάτι χαρακτηριστικό από εκείνη την περίοδο που σας έχει μείνει; Της πανδημίας;

Θα σας πω το οξύμωρο της περίπτωσης. Ήμουν έγκυος εκείνη την περίοδο. Ήμουν έγκυος, Αντιδήμαρχος, καθηγήτρια σε ιδιωτικό σχολείο. Νομίζω ότι κανείς δεν επέτρεπε, δεν υπήρχαν εμβόλια, κανείς δεν επέτρεπε στον εαυτό του, να εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο και για κάποιο λόγο ένιωθα ύψιστο χρέος και ευθύνη να βρίσκομαι μπροστά. Και δεν το εννοώ ως προτέρημα ή ως αυτοθυσία, σε καμία περίπτωση. Δεν θα έλεγα ποτέ κάτι τόσο βαρύγδουπο. Το θεωρούσα όμως απόλυτα… Την ευθύνη. Όταν ο άλλος σε επιλέγει πίσω από το παραβάν και σε ρίχνει στην κάλπη, για μένα είναι πολύ σημαντικό να σε σκεφτεί εκείνη την ώρα. Όσο και να έχουμε απαξιώσει την πολιτική και τους πολιτικούς, στο πίσω μέρος του μυαλού μας ξέρουμε όλοι ότι κάνοντας μια επιλογή αυτή την κρίσιμη στιγμή, καθορίζουμε το μέλλον μας και τις ζωές μας. Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι που με επέλεξαν τότε να είμαι Δημοτική Σύμβουλος και στη συνέχεια ο επικεφαλής να είμαι Αντιδήμαρχος, ξέρετε, όπως και εγώ σήμερα έχω προσδοκίες από τους συνεργάτες μου, έτσι και τότε όλοι είχαν προσδοκίες από όλους εμάς. Άρα, λοιπόν, είναι η ύψιστη ευθύνη να μπορείς να συνεργάζεσαι υπό δύσκολες συνθήκες με προσοχή, όπως όλοι. Αλλά ναι, νομίζω ότι οι συνθήκες τότε ήταν τελείως διαφορετικές για όλους. Υπήρχε φοβερός φόβος, υπήρχε ανασφάλεια στον κόσμο και έπρεπε και πρέπει κάποιοι άνθρωποι να τραβάνε μπροστά. Νομίζω ότι όπως όλες οι Δημοτικές Αρχές σε όλους τους Δήμους, και είμαι σίγουρη για αυτό που λέω, έτσι και εμείς τραβήξαμε μπροστά σε μια δύσκολη συνθήκη και νομίζω ότι, [00:25:00]εντάξει, όλοι βγήκαμε με έναν τρόπο… πιο δυνατοί δεν θα έλεγα, διαφορετικοί από αυτή την υγειονομική κρίση.

Ωραία. Πάμε στην συνέχεια. Πότε αποφασίσατε έτσι να κατεβείτε για Δήμαρχος;

Εκεί. Λοιπόν, το Σεπτέμβριο του ‘22 για μένα είχε κλείσει ένας κύκλος. Δεν επιθυμούσα να συνεχίσω ως Αντιδήμαρχος. Οι εκλογές ήταν τέλος του ‘23, ουσιαστικά έμενε ακόμα 1,5-2 χρόνια. 1,5 χρόνος-2 χρόνια. Ένιωθα ότι είχα κάνει τον κύκλο μου έτσι και στην Κοινωνική Πολιτική. Τώρα ανακαλύπτω και εγώ, ξέρετε, μέσα από την καθημερινότητα και από την πορεία βλέπεις πότε αρχίζει και τελειώνει κάτι… Ολοκληρώνεται, γιατί το τελειώνει έχει και αρνητικό πρόσημο. Ένιωσα, λοιπόν, ότι έπρεπε να πάω παρακάτω και να κλείσω το κομμάτι των οικονομικών και της διοίκησης. Βέβαια, είχαμε αρκετές διαφωνίες ως προς την άσκηση πολιτικής με τον τέως Δήμαρχο, ωστόσο δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι με εμπιστεύθηκε δύο φορές ως Αντιδήμαρχο και επιθυμούσε και κάποιες άλλες, τις οποίες εγώ λόγω συνθήκων δεν μπορούσα να συνεχίσω λόγω επιλογών ή λόγω επιθυμιών. Τότε, λοιπόν, έτσι ήμασταν πέντε-έξι άνθρωποι, οι οποίοι είχαμε τις διαφωνίες μας ως προς την άσκηση πολιτικής και ξεκινήσαμε να συζητάμε για το πώς μπορούμε να δούμε την πόλη μας διαφορετικά. Δεν υπήρχε σκέψη να είμαι επικεφαλής. Ίσως γιατί υπήρχε κάποιος, ο γιος του αείμνηστου Δημάρχου της πόλης, ο Δημήτρης ο Κουκουβίνος, ο γιος του Βασίλη του Κουκουβίνου. Είναι και νυν Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Και για εμένα είναι και σύζυγος και συνοδοιπόρος. Γνωριστήκαμε στην αυτοδιοίκηση. Και ενώσαμε τις ζωές μας. Οπότε για μένα αυτό πάντα ήταν κάτι... Δηλαδή, εμένα μου άρεσε η αυτοδιοίκηση, ασχολιόμουν, μέχρι εκεί. Ήξερα, πίστευα, νόμιζα ότι εν πάση περιπτώσει θα κατέλθει εκείνος στις εκλογές. Οπότε δεν υπήρχε… Υπήρχε μόνο αυτός ο αναβρασμός μεταξύ μας ότι πρέπει να πάμε λίγο παρακάτω, η πόλη μας. Νιώθαμε ότι η πόλη μας έχει μείνει πίσω. Ξέρετε γιατί; Πολύ βασικά πράγματα, πάρα πολύ βασικά πράγματα, δεν υπήρχαν ως προτεραιότητες στην προηγουμένη Δημοτική Αρχή. Δεν μπορώ να αιτιολογήσω τους λόγους, μπορώ να σας πω όμως ότι η παιδεία δεν υπήρχε πουθενά στην ατζέντα. Πολλές φορές το είχα θίξει ως ζήτημα και, εντάξει, δεν είμαστε ο καθ΄ ύλην αρμόδιος φορέας στο να ασκήσουμε πολιτική στο κομμάτι της παιδείας και της δια βίου μάθησης, αλλά απ' την άλλη μας έχει έρθει μια αρμοδιότητα, η οποία είναι η συντήρηση των σχολικών κτηρίων, των υποδομών. Το βάζεις μαζί με την Τεχνική και με αυτόν τον τρόπο νόμιζες ότι ασκούσες πολιτική. Όμως η παιδεία είναι ζωντανός οργανισμός, τα παιδιά. Γι' αυτό λέω ότι πάντα σαν φάρος στη ζωή μου με οδηγούσε η επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι μία δημοτική αρχή, και ειδικά όταν πια είχες προσλαμβάνουσες από άλλες δημοτικές αρχές, ότι τα σχολεία είναι προτεραιότητα. Υπήρχε Αντιδήμαρχος Παιδείας σχεδόν σε όλους τους Δήμους. Δεν είναι δυνατόν στο δικό μου το Δήμο να μην βλέπω Αντιδήμαρχο Παιδείας. Σας λέω τώρα ένα πραγματικό παράδειγμα το οποίο, ναι, δεν μπορούσε να κουμπώσει στη δική μου φιλοσοφία. Οπότε μέσα από τέτοια πράγματα και ζυμώσεις, ξέρετε, που γίνονται πάντα σε τέτοιου είδους συζητήσεις… Η αλήθεια είναι ότι μας ένωσε και το κριτήριο της ορμής του οράματος, έτσι; Είμαστε μια γενιά 40 έως 50, ας πούμε, οι οποίοι, εν πάση περίπτωσει, θέλαμε την πόλη μας να τη ζήσουμε κάπως αλλιώς. Ή εν πάση περίπτωσει να προσπαθήσουμε. Γιατί δεν προσπαθούσαμε μέχρι τώρα. Οπότε ήταν πιο περίκλειστη, πιο εσωστρεφής. Όλοι φεύγαμε. Φεύγαμε για να πάμε να ψωνίσουμε, φεύγαμε για να πιούμε καφέ, φεύγαμε για να πάμε σινεμά, φεύγαμε για να συναντήσουμε έναν φίλο. Δεν τον καλούσαμε ποτέ να έρθει στο Ίλιον να μας συναντήσει. Ε, όλο αυτό, κάπως λες: «Ασχολούμαι με την αυτοδιοίκηση και φεύγω». Ε, δεν γίνεται. Πρέπει κάπως να τονώσω τον τόπο μου. Αυτό, λοιπόν, μας ένωσε περισσότερο και ξεκίνησε έτσι ως μια διεκδίκηση μ[00:30:00]ε πάρα πολύ δημοκρατικό τρόπο στο εσωτερικό της παράταξης, το οποίο δεν βρήκε, έτσι, απάντηση. Δεν βρήκε αποδοχή. Και έτσι αποφασίσαμε τη δημιουργία μίας νέας παράταξης του «ΝΑΙ», Νέα Αρχή για το Ίλιον. Η αλήθεια είναι ότι, εντάξει, λόγω της φύσης της δουλειάς μου, όπως αντιλαμβάνεστε, είμαι κι η νονά της... Η νονά. Μπορεί να μου είναι πολύ δύσκολο το «ΝΑΙ», όμως ουσιαστικά έχει, εμπεριέχει, τρεις λέξεις. Νέα, Αρχή, Ίλιον. Έτσι; Νέα Αρχή για το Ίλιον. Και μέσα από το «ΝΑΙ», λοιπόν, πάρα πολλοί άνθρωποι σαν και εμάς ένωναν τις φωνές τους. Ήταν τρομερή η αποδοχή και η απήχηση που είχε από την πρώτη κιόλας ημέρα της ανακοίνωσης. Δεν θα ξεχάσω το Γενάρη του ‘23 που έγινε η ανακοίνωση της παράταξης, του συνδυασμού… Χωρίς επικεφαλής. Ήτανε παγκόσμια πρωτοτυπία αυτό. Και ο λόγος ήταν ότι ήτανε κινηματικό όλο αυτό. Ξεκίνησε από τη βάση. Δεν είχαμε έναν επικεφαλής που ήθελε να γίνει Δήμαρχος. Αυτό, λοιπόν, και μόνο, μας ενδυνάμωσε. Και λέμε ότι τελικά αυτό που νομίζουμε εμείς, το νομίζουν και πάρα πολλοί άλλοι. Οπότε το Γενάρη του ‘23, όταν κόψαμε την πρώτη πίτα της παράταξης, αποκαλύψαμε και το λογότυπο, είδαμε ότι είχε τρομερή απήχηση, δηλαδή είχε πάρα πολύ κόσμο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον κόσμο. Εκεί λοιπόν άρχισε και έμπαινε πάρα πολύ έντονα μέσα μας η πεποίθηση, η ιδέα και η επιθυμία να μπορέσουμε όλο αυτό να το κάνουμε πράξη για αυτή την πόλη. Γιατί υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι έλεγαν: «τραβήξτε μπροστά». Και έτσι σιγά-σιγά μεταξύ μας, εμείς οι 5-6, γίναμε 10, 15, 20, 30, 40, 50 και εκεί γύρω στους 60 λέμε: «Παιδιά, πρέπει κάποιος να κατέβει μπροστά. Κάποιος πρέπει να τραβήξει μπροστά». Ναι. Κάποιος πρέπει να συγκεντρώνει, ας πούμε, κάποια χαρακτηριστικά κατά την άποψή μας που μπορεί να συμβαίνει όλο αυτό. Και είναι μεγάλη μου τιμή που αυτοί όλοι οι άνθρωποι διέκριναν στο πρόσωπό μου, και το λέω με όλη την ταπεινότητα που διαθέτω, κάποια χαρακτηριστικά που ενδεχομένως για αυτή την πόλη θα είναι τόσο θετικά, που θα δούμε αυτή την πόλη να αλλάζει. Και νομίζω πως έτσι κάπως γεννήθηκε. Ήταν ομόφωνη η απόφασή τους στο πρόσωπό μου και έτσι δημιουργήθηκε ο συνδυασμός πια, ο οποίος κατήλθε στις εκλογές, και όχι η παράταξη. Έγινε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας, σκεφτείτε, τον Ιούλιο του ’23. Οι εκλογές ήταν τον Οκτώβριο. Δηλαδή σκεφτείτε ότι όλο αυτό ήταν ένα προϊόν κοινωνικής ζύμωσης. Είχε κινηματικό χαρακτήρα. Δηλαδή, έμπαινε σε όλα τα σπίτια.

Εσείς πώς νιώσατε όταν πρότειναν να αναλάβετε εσείς;

Αυτό είναι πραγματικά ιδιαίτερο το συναίσθημα. Τεράστια ευθύνη. Θα ήταν υποκριτικό να μην έλεγα ότι δεν χάρηκα που μπορούσα να είμαι στα μάτια ανθρώπων σαν και εμένα, ελεύθερων επαγγελματιών, γέννημα θρέμμα αυτής της πόλης, νέων, μεγαλύτερων, μεσαίων ηλικιών, το πρόσωπο που μπορεί εν πάση περιπτώσει να φέρει κάτι για αυτή την πόλη. Οπότε η χαρά και η ευθύνη ως ένα κράμα συναισθημάτων και ένα βαρύ φορτίο. Ότι έπρεπε να τραβήξω μπροστά και να τα καταφέρουμε. Κάπως έτσι όλο αυτό εξελίχθηκε. Ανακοινώσαμε τον Ιούλιο την υποψηφιότητα. Είχε πράγματι πάρα πολύ μεγάλη συμμετοχή. Κι από εκεί και μετά, σκεφτείτε ότι ήταν, νομίζω, 5 Ιουλίου, αν δεν κάνω λάθος, η ανακοίνωση της υποψηφιότητας. Θέλω να σκέφτεστε πόσο αργά ήταν σε σχέση με τις εκλογές. Έτσι; Πόσο λίγο χρόνο είχαμε. Οργώσαμε την πόλη. Τι να σας πω τώρα; 50-60 άτομα, οργώσαμε την πόλη 10 φορές. Γύρω, γειτονιά-γειτονιά, πόρτα-πόρτα. Με φυλλάδιο, δεν μείναμε στα social media και σε μια εικόνα. Σφίξαμε χέρια, πείσαμε, μας άνοιξαν τις πόρτες, μας άκουσαν, μιλήσαμε μαζί τους, αναπτύξαμε την επιχειρηματολογία μας, το όραμ[00:35:00]ά μας. Και αυτό όλο μέσα στο καλοκαίρι, Ιούλιο-Αύγουστο, τον Σεπτέμβριο είχε αποκτήσει βηματισμό. Τον Σεπτέμβριο, λοιπόν, έγινε μια προεκλογική, τελευταία προεκλογική ομιλία. Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν 29 Σεπτέμβρη, αν θυμάμαι καλά. Και μετά ήταν οι εκλογές. Πολλές φορές, η απήχηση που λάμβανα, δεν σας κρύβω ότι, εντάξει, τώρα το τι βιώσαμε είναι... Εντάξει, είναι στο πλαίσιο της πολιτικής, ξέρετε, συμβαίνουν πάρα πολλά πράγματα. Βιώσαμε έτσι από τους αντιπάλους, που δεν θέλω να τους λέω αντιπάλους, γιατί όπως σας είπα και πριν, είχαμε συνεκκίνηση, είχαμε συλλειτουργία. Γαλουχήθηκα στο πλαίσιο της προηγουμένης παράταξης, με τις αρχές και τις αξίες της. Ωστόσο, αυτές δεν κατάφεραν να εκσυγχρονιστούν, να αναπροσαρμοστούν, να ανανοηματοδοτηθούν και να εξελίξουν την πόλη μας. Και αυτό μας δημιούργησε την πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Άρα, λοιπόν, από εκείνους που έπρεπε να δουν την αλλαγή να γίνεται στα σπάργανα της παράταξης που υπηρετούν μέχρι και σήμερα, ουσιαστικά ενσαρκωνόταν στην παράταξη, στο «ΝΑΙ», που λέω εγώ, στην Νέα Αρχή για το Ίλιον. Και όλο αυτό σιγά-σιγά άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Και να νιώθουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ήτανε μία περίεργη περίοδος. Προσπάθησαν να αποδομήσουν-. Και είμαι από τις γυναίκες, να ξέρετε, που λίγες φορές θα σας πω ότι έχω δουλέψει πάρα πολύ για το Ίλιον, για το θέμα της γυναίκας. Από το 2014 που ήμουν στην Κοινωνική Πολιτική Αντιδήμαρχος που αναφέρθηκα νωρίτερα, η πόλη δεν ήταν έτοιμη το 2014 να ακούσει πράγματα όπως παιδική κακοποίηση, που μίλησα, που μιλήσαμε ως Κοινωνική, για εμφυλή βία, βία κατά των γυναικών, εν πάση περιπτώσει για τέτοιου είδους ζητήματα που το 2014 ήταν ταμπού και άγνωστα κάπως. Και όταν μιλούσαμε ως Κοινωνική Πολιτική τότε για αυτά τα ζητήματα, είχα αντιμετωπίσει έντονη κριτική. Σκεφτείτε, λοιπόν, δέκα χρόνια μετά, το 2023-‘24, στις εκλογές του ‘23 λοιπόν, μία γυναίκα να κατεβαίνει υποψήφια Δήμαρχος στο Ίλιον, στο δυτικό τομέα, σε αυτό τον τομέα το σκληρό. Ναι, με προβλημάτισε αυτό. Δεν ήξερα αν η κοινωνία είναι έτοιμη, του Ιλίου, να εμπιστευθεί μια γυναίκα. Χαρακτηριστικά ένας φίλος και συνεργάτης μου είπε ότι στην αρχή θα πολεμηθεί πάρα πολύ υποψηφιότητα, αλλά θα περπατήσει. Είχε δίκιο. Είχε δίκιο. Εμπιστεύτηκαν οι δημότες την υποψηφιότητά μας και στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2023, οι σφιχτές χειραψίες, οι αυθόρμητες αγκαλιές έδειξαν ότι ήταν αληθινές και πραγματικές. Έδειξαν ότι στόχευαν στο ίδιο όραμα. Στην αλλαγή εποχής. Το Ίλιον δεν άλλαξε σελίδα, άλλαξε εποχή. Αυτό ήταν το μότο μας και αυτό συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Το Ίλιον έχει αλλάξει εποχή, έχει περάσει σε μια άλλη εποχή. Και αυτό είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα. Κάθε έτος, κάθε χρονιά, να δείχνουμε και να αποδεικνύουμε αυτή την αλλαγή. Ότι ήταν ουσιαστική, ήταν στα σπάργανα, ήταν πραγματική και δεν ήταν στο πλαίσιο της πολιτικής, της ρητορικής.

Τι θυμάστε από την ημέρα των εκλογών, έντονα;

Ο πρώτος γύρος, λοιπόν, θυμάμαι πάρα πολύ έντονα και το καταθέτω πάντα γιατί μ' αρέσει να μοιράζομαι αυτές τις εμπειρίες. Ακουγόταν, ξέρετε αυτό το θέμα: «θα έχει αποχή, δεν θα έχει αποχή, ποιον ευνοεί η αποχή, ευνοεί τον πρώτο, ευνοεί τον δεύτερο, ευνοεί…;» Δεν ξέρω ποιον ευνοεί. Εν πάση περιπτώσει. Ήμουνα στο αυτοκίνητο με έναν σημερινό Αντιδήμαρχο και κάναμε περιοδεία σε όλα τα σχολεία. Άκουγα, λοιπόν, στις ειδήσεις ή διάβαζα στο διαδίκτυο περί αποχής και συμμετοχής και όλο αυτό, την οργάνωση που είχαμε σε όλα τα σχολεία. Όπως ξέρετε, θεωρητικά η αποχή ευνοούσε τον πρώτο. Στις πολιτικές επιστήμες αυτό θεωρητικά λέει το μοντέλο. Κατέβαινα όμως λοιπόν από το αυτοκίνητο. Μόλις κατέβαινα από το αυτοκίνητο, με αγκάλι[00:40:00]αζε από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Και έλεγα: «Δεν γίνεται, όλος αυτός ο κόσμος!» Δηλαδή ο ένας μου έλεγε: «Σε ψήφισα, θα σε ψηφίσω. Πήγα και σε ψήφισα. Θα έρθω το απόγευμα να φέρω τη μητέρα μου να σε ψηφίσω». Άρα λοιπόν, έλεγα δεν είναι… Και δεν το έλεγε στο αυτί και σε χτύπαγε στην πλάτη. Γι' αυτό σας λέω ότι αυτός ο Δήμος είναι ο κόσμος του, είναι οι άνθρωποι του. Έλεγε αλήθεια, ήθελε να αλλάξει εποχή. Αυτό λοιπόν, έμπαινα ξανά στο αυτοκίνητο, άκουγα πάλι το ραδιόφωνο. Έβγαινα, αντιμετώπιζα αυτό. Ήταν μια πολύ περίεργη η πρώτη Κυριακή. Και σημειώθηκε 32% της δικής μας παράταξης. Στο Ίλιον η μεγαλύτερη επιτυχία της δεύτερης παράταξης που τερμάτιζε στον πρώτο γύρο ήταν 19%. Σκεφτείτε ότι σημειώσαμε 32% και οριακά 40% η προηγούμενη Δημοτική Αρχή. Για όλους, λοιπόν, ήταν δεδομένο ότι θα περάσουμε…, ότι δεν θα ήταν ένα θαύμα, γιατί όπως ξέρετε με 10, 12, 14 βλέπετε στις εκλογές, βγαίνουν επόμενες Δημοτικές Αρχές και Δήμαρχοι κλπ. Εδώ, λοιπόν, το θεωρούσαν πια βέβαιο ότι θα ήμασταν εμείς. Πιστέψτε με, δεν το θεώρησα ούτε για ένα λεπτό. Δούλεψα τη βδομάδα εκείνη και δούλεψαν όλοι, και οι 88, λες και δεν είχαν τελειώσει οι εκλογές. Και πράγματι μετά ήρθε το 60-40. Γιατί αυτό επίσης που έζησα στο δεύτερο γύρο και θα το θυμάμαι για πάντα, είναι ότι… Ήταν και η προσπάθεια εκπόνησης της διδακτορικής διατριβής με τον αείμνηστο Ηλία Νικολακόπουλο, τον καθηγητή μου, ήταν η διάσταση αυτοδιοικητικής και βουλευτικής ψήφου. Πάντα με απασχολούσε αυτό, ότι στις βουλευτικές ψηφίζεις κόμματα, στις αυτοδιοικητικές ψηφίζεις πρόσωπο. Άρα, λοιπόν, ερχόταν και σου έλεγε ο δημότης, στο αυτί πια: «Ξέρεις, στον πρώτο γύρο ψήφισα την Ελένη, γιατί είναι πρώτη μου ξαδέρφη και κατέβαινε με τον τέως Δήμαρχο. Τώρα, όμως, ψηφίζω για Δήμαρχο, Ανδριάνα. Και Δήμαρχο στην πόλη μου θέλω εσένα». Αυτό, λοιπόν, ήταν συγκλονιστικό και αποτυπώθηκε στο 60-40. Σκεφτείτε ότι 7.13 ήρθε ο τέως Δήμαρχος και με συνεχάρη. Είχε μια αυτοδιοικητική εμπειρία που μπόρεσε να κρίνει από τα 10 πρώτα λεπτά, στο 3% ας πούμε της ενσωμάτωσης, ότι θα είναι τέτοια η νίκη μας και η διαφορά που δεν θα υφίσταται ενδοιασμός. Και έτσι κάπως συνέβη όλο αυτό.

Πώς νιώσατε και πότε συνειδητοποιήσατε ότι έχετε εκλεγεί;

Την ίδια στιγμή. Την ίδια στιγμή το συνειδητοποίησα πάρα πολύ καλά. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος δουλεύω πάρα πολύ, την αγαπώ τη δουλειά, δεν τη φοβάμαι σε κανένα επίπεδο. Και σχεδόν από την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε δουλειά, παρά το γεγονός ότι, όπως γνωρίζετε, πρέπει να ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον νόμο και αναλαμβάνεις 01/01. Βέβαια σαν τίποτα, δεν θα ξεχάσω, 02/01, καλή ώρα σαν σήμερα που είστε εδώ, ένα χρόνο πίσω. Ήμουν στο ακριβώς πίσω γραφείο και διάβαζα την πρωινή αλληλογραφία και έλαβα ένα mail από την Προϊσταμένη Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης που μου έλεγε ότι ένα σχολείο φιλοξενείται σε ένα κτίριο με ανεπάρκεια, στατική ανεπάρκεια. Το γνώριζα, αλλά δεν πίστευα ότι δεν είχαν κάνει και τίποτα. Δηλαδή, ξέρετε, όταν είσαι Αντιδήμαρχος ή είσαι Δημοτικός Σύμβουλος σε μια παράταξη, ξέρεις πάρα πολλά πράγματα, αλλά δεν σημαίνει ότι τα ξέρεις όλα. Και τότε κατάλαβα, λοιπόν, 02/01 του 2024, τι πραγματικά θα πει Δήμαρχος. Δεν υπάρχει, έχεις την απόλυτη ευθύνη για όλα. Και έτσι, λοιπόν, εμπροσθοβαρώς, το λέγαμε προεκλογικά, τα σχολεία μπροστά. Επιτελέσαμε και πετύχαμε, με τη βοήθεια των τεχνικών υπηρεσιών, το μικρό μας θαύμα. Το καλοκαίρι μέσα σε 60 μέρες ανακατασκευάσαμε πλήρως ένα παλιό σχολείο, προσωρινά μεταφέραμε τους μαθητές από το κτίριο το οποίο αντιμετωπίζει ζητήματα στατικότητας και μέσα από την ανακοίνωση που έγινε από τον Περιφερειάρχη Αττικής 19/12, λίγες μέρες νωρίτερα, έχουμε διασφαλίσει και τη χρηματοδότηση και την ανέγερση ενός νέου πρότυπου σχολείου. Για μας αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο στοίχημα και όπως αντιλαμβάνεστε, από το 2016, όταν η προηγούμενη Δημοτική Αρχή γνώριζε ότι τα παιδιά φιλοξενούντ[00:45:00]αι σε ένα τέτοιο κτίριο, από το 2016-‘17 με προγραμματική σύμβαση από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο τα συμπεράσματα αυτά, περί στατικότητας και ζητημάτων στατικότητας σε αυτό, όταν εμείς προσπαθήσαμε, το καταφέραμε, με έναν τρόπο τον οποίο, εντάξει, γι' αυτό το χαρακτηρίζουμε μικρό θαύμα. Μέσα σε 60 μέρες, αδιάκοπες, ήταν και διακοπές, αδιάκοπες ώρες, αδιάκοπες στιγμές, ατελείωτες ώρες, να αφιερώνεις εσύ, οι συνεργάτες σου, τα συνεργεία και όσοι είχαν αναλάβει να ανακατασκευάσουν εκείνο το κτίριο. Τα παιδιά σήμερα φιλοξενούνται σε εκείνο το σχολείο. Αν το δείτε είναι ένα πραγματικό στολίδι στο Δήμο μας και αισθανόμαστε περήφανοι και περισσότερο ασφαλείς για τα παιδιά μας. Σε όλο αυτό το έτος, μέχρι σήμερα, του οποίου τον απολογισμό θα κάνουμε και προσεχώς, τέλος Γενάρη, δημιουργήσαμε πράγματα… Ασφαλτοστρώσαμε δύο πολύ μεγάλες κεντρικές οδικές αρτηρίες. Ξέρετε, το πιο σημαντικό όταν περπατάς στον δρόμο, σου λένε «Δήμαρχε, λίγη άσφαλτο ρίξε». Πάρα πολλά χρόνια να δούμε άσφαλτο σε αυτό το Δήμο. Τώρα, ξέρετε, και το λέω και στα Δημοτικά Συμβούλια, οι Δήμαρχοι Αγίων Αναργύρων, Καματερού και Πετρούπολης κόβουν κορδέλες. Εντάξει, των Αγίων Αναργύρων είναι η δεύτερη θητεία του. Της Πετρούπολης η δεύτερη μεν, αλλά μεσολάβησε άλλος Δήμαρχος. Αλλά κόβουν κορδέλες ή κάνουν έργα από την προηγούμενη θητεία. Ε, δεν κάνουμε ούτε ένα έργο από την προηγούμενη θητεία. Δεν είχε γίνει κανένας προγραμματισμός. Κι αυτό επιβεβαιώνει τον προεκλογικό μας αγώνα και πραγματικά την ορμή που έχουμε στο να πετύχουμε πράγματα. Δηλαδή αυτό και μόνο είναι το πιο σημαντικό, αν με ρωτάτε. Να πετυχαίνουμε πράγματα. Δηλαδή το σχολείο. Ένα δημοτικό κοιμητήριο. Το λέω και μου λένε «Καλά» στην αρχή «είναι το κοιμητήριο έργο;» Πώς δεν είναι! Ο σεβασμός στους ανθρώπους που έχουμε χάσει δεν είναι έργο;

Δεν έχετε κοιμητήριο τώρα;

Έχουμε ένα δημοτικό κοιμητήριο το οποίο ήταν σε αθλία κατάσταση. Πραγματικά για λόγους σεβασμού δεν μπορώ να σας το αναπτύξω. Σε τι κατάσταση το παραλάβαμε. Μόνο θυμό μου προκαλεί. Και πραγματικά δημιουργεί ερωτηματικά για το κατά πόσο σέβεσαι τους νεκρούς. Με αυτό που αντικρίσαμε. Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για μια αξιοπρέπεια και ένα σεβασμό. Και φυσικά έχουμε πολλά πράγματα ακόμα να κάνουμε. Συν την αντιπλημμυρική θωράκιση του Δήμου. Έχουμε ένα αντλιοστάσιο το οποίο είναι στο σημείο, στα σύνορα μεταξύ Περιστερίου και Αγίων Αναργύρων. Είχε δημιουργηθεί ένα έργο προϋπολογισμού 6 εκατομμυρίων, είχε δημιουργηθεί και λειτουργήσει νωρίτερα και έπαψε να λειτουργεί μια μέρα το ‘19. Κανείς δεν το επαναλειτούργησε. Μιλάμε ότι ο Δήμος αυτός, το 2014, με ρωτήσατε τι θυμάμαι από τη θητεία του ’14. Και, ξέρετε, όταν περνάνε τα χρόνια νομίζεις ότι τα ξεχνάς, αλλά τελικά να, δεν τα ξεχνάς ποτέ. Το 2014 και το 2015 μόλις ανέλαβα Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής έγιναν οι ακραίες πλημμύρες στο Ίλιον, όπου κηρύχθηκε ο Δήμος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αν αυτό δεν με στιγμάτισε… Σκεφτείτε με είχε ορίσει Αντιδήμαρχο 7 Σεπτεμβρίου του ‘14, 15 νομίζω Οκτωβρίου του ‘14 ήταν η πλημμύρα που ευτυχώς δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές. Όμως ο Δήμος κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εξαιτίας των πλημμυρών του ‘14 και του ‘15 στο σημείο εκείνο που σας περιγράφω, που βρίσκεται το αντλιοστάσιο που δεν λειτουργεί, δημιουργήθηκε τότε το αντλιοστάσιο, το οποίο έπαψε να λειτουργεί και δεν τέθηκε ποτέ σε επαναλειτουργία. Και αυτό ήταν ένα πράγμα, το οποίο δεν ξέρω για ποιο λόγο. Βρήκα έναν φάκελο στον οποίο ήταν μέσα τεράστια γραφειοκρατικά ζητήματα και έλειπε η απόφαση στο να προσπαθήσουμε να το επαναλειτουργήσουμε. Έστω η πρόθεση. Δηλαδή από την αλληλογραφία να φαίνεται η πρόθεση. Παρά το γεγονός ότι πήγαινε η ευθύνη από τον ένα στον άλλον. Πήγα στον Περιφερειάρχη Αττικής, όπως καταλαβαίνετε, δεν υπάρχουν χρήματα να μπορέσεις να λειτουργήσεις και πόσο μόνο να συντηρήσεις ένα τέτοιο έργο. Που ουσιαστικά τι κάνει; Λειτουργεί ως λεκάνη απορροής των υδάτων από τα ρέματα που κατεβαίνουν από το Ποικίλο Όρος και από την Πετρούπολη. Έξι ρέματα, συν δύο παράγωγα μέσα στο Ίλιον, οχτώ ρέματα τερματίζουν σε εκείνο το σημείο. Και αυτό λειτουργεί και τα νερά πέφτουν στον Κηφισό. Μαζεύει τα νερά και τα ρ[00:50:00]ίχνει στον Κηφισό. Είναι και η υψομετρική διαφορά. Αυτό, λοιπόν, απευθύνθηκα στον Περιφερειάρχη Αττικής, όπου μου είπε: «Προσπάθησε να το επαναλειτουργήσεις». Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από αυτό. Είναι, ξέρετε, η τεχνογνωσία. Τώρα οι τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων δεν έχουν τέτοια εξειδίκευση. Οπότε και αυτό ήταν μέσα στα... Δηλαδή, αν με ρωτάτε, όταν ανέλαβα πέρυσι τέτοια μέρα, μου είπε η Διευθύντρια της Τεχνικής Υπηρεσίας: «Τρία πράγματα, Δήμαρχε. Αντλιοστάσιο, σχολείο, κοιμητήριο». Και μπορούμε να μιλάμε αισίως για αυτά τα τρία πράγματα σήμερα, ότι τα δύο έχουν επιλυθεί και το τρίτο έχει δρομολογηθεί ώστε να επαναλειτουργήσει, εφόσον βέβαια οι συνθήκες και τέλος πάντων οι ανάδοχοι σιγά-σιγά αποκαθιστούν ένα-ένα τα μέρη του.

Επόμενες προτεραιότητες και στόχοι για έργα μεγάλα στο Δήμο;

Οι επόμενες προτεραιότητες. Λοιπόν, κοιτάξτε, το εμπορικό κέντρο της πόλης, αν και είπαμε ότι σιγά-σιγά θα λειτουργήσουμε και στην περιφέρεια, γιατί ο Δήμος μας έχει χαρακτηριστικά οικογενειακά. Δηλαδή, το είπαμε και στην αρχή της κουβέντας. Οικογενειακές επιχειρήσεις, δεν έχουμε μεγάλες επιχειρήσεις, δεν έχουμε πολυεθνικές εδώ, δεν έχουμε εμπορικά καταστήματα γιγάντια. Αυτές, λοιπόν, οι οικογενειακές επιχειρήσεις πρέπει να τονωθούν. Και πώς θα τις βοηθήσεις; Με μια ανάπλαση του εμπορικού κέντρου, με δημιουργία υποδομών, ώστε να μπορεί ο πολίτης να το επισκέπτεται. Έχουμε την τύχη να έχει δημιουργηθεί ένα πολύ ωραίο εμπορικό κέντρο, με τρεις πεζόδρομους, με δύο πλατείες που το περικλείουν. Αυτό όμως έγινε τη δεκαετία του ‘80 από τον αείμνηστο Βασίλη Κουκουβίνο και πλέον καταθέσαμε τις προτάσεις μας και διασφαλίσαμε 7 εκατομμύρια ώστε να γίνει η ανάπλαση του εμπορικού κέντρου, όπου και ανακοινώθηκε, νομίζω ότι μέσα στο έτος που τρέχει, θα δημοπρατήσουμε, ώστε να ξεκινήσει η ανάπλαση του εμπορικού κέντρου. Αναφερθήκαμε στην ανέγερση του σχολείου, που και γι' αυτό διασφαλίστηκε χρηματοδότηση, η συντήρηση των σχολικών κτιρίων, το αντλιοστάσιο, παιδικές χαρές, μια δεξαμενή ανάσχεσης των υδάτων στο Ποικίλο Όρος είναι στο πλαίσιο της διαδημοτικής αντιπλημμυρικής θωράκισης που δρομολογεί η Περιφέρεια Αττικής… Και είναι κάτι το οποίο θα το ανακοινώσω και αυτή τη στιγμή σ’ εσάς. Είναι αυτό που σας είπα για την Περιφέρεια. Ήξερα ότι θα μου πούνε: «Μα, ενδιαφέρεσαι μόνο για το εμπορικό κέντρο». Λοιπόν, η πολυπληθέστερη συνοικία του Δήμου μας, ο Άγιος Φανούριος, δημιουργήσαμε μία μελέτη σε ένα έτος, την καταθέσαμε στο Πράσινο Ταμείο και περιμένω την ένταξή της. Μπορεί και αυτές τις μέρες, αυτή την εβδομάδα.

Η οποία τι προβλέπει;

Ανάπλαση όλης της πλατείας. Σύγχρονη πλατεία, η οποία είναι μέσα στο εμπορικό κέντρο της συνοικίας. Ξέρετε εδώ, επειδή είναι ένας μεγάλος Δήμος, κάθε συνοικία έχει και ένα μικρό εμπορικό κέντρο με επιχειρήσεις. Αυτό και μόνο, λοιπόν, δημιουργεί μια αστική αναζωογόνηση.

Στο πλαίσιο [Δ.Α.]

Βέβαια, βέβαια.

Στο προσωπικό πώς τον έχετε βιώσει αυτόν το χρόνο;

Ατελείωτες ώρες, ατελείωτες ώρες δουλειάς. Αυτός ο χρόνος, το λέω σε όλους τους Αντιδημάρχους γιατί πέρασα από εκεί, ήμουνα 13 χρόνια Αντιδήμαρχος. Δημοτικός σύμβουλος και είπαμε 2,5 και 2,5, 5 Αντιδήμαρχος από τα 13 χρόνια. Αυτά τα... Δεν έχει καμία σχέση η ζωή ενός ή μιας Δημάρχου με τη ζωή ενός ή μιας Αντιδημάρχου. Καμία σχέση. Και δεν είναι ο μόνο το βάρος της ευθύνης, εννοώ την ενσυνειδησία, την ευσυνειδησία, τη μεθοδολογία, το να μπορέσεις να βλέπεις τους συνεργάτες σου, να τους οργανώνεις, να προσπαθείς να τους καθοδηγείς, να αντιμετωπίζεις τα έκτακτα, είσαι 24/7, δεν υπάρχει λεπτό που δεν είσαι διαθέσιμος. Αλλά όλο αυτό, τουλάχιστον για εμένα, ως Δήμαρχο, έχει το περίβλημα της αγάπης. Δηλαδή, το κάνω με πραγματική φροντίδα και αγάπη. Το αγαπώ αυτό που κάνω. Είναι οι στιγμές που κουράζομαι, που αισθάνομαι έτσι… Μπορεί… Κάποιες μέρες δεν πάνε όλα πάρα πολύ καλά, πάνε πιο δύσκολα. Μέσα μου όμως λέω: «Κοίταξε να δεις, παρά τις δυσκολίες, το αγαπώ αυτό το πράγμα, το θέλω, το φροντίζω». Δηλαδή, είναι σαν να αισθάνομαι ότι μπορώ να φροντίζω την κάθε γειτονιά, τον κάθε δρόμο, την κάθε υποδομή, τον[00:55:00] κάθε άνθρωπο. Η πόρτα μου είναι πάντα ανοιχτή. Είναι πάντα ανοιχτή. Και πραγματικά αισθάνομαι τυχερή που και οι 21 Δημοτικοί Σύμβουλοι έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Το αγαπούν. Ξέρετε, αυτό που λέω, έχω έρθει για να δουλέψω. Όποιος δουλέψει μαζί μου, θα πάμε πάρα πολύ καλά. Όποιος δεν θέλει να δουλέψει, εντάξει, δεν υπάρχει θέμα. Ο καθένας επιλέγει, κάνει τη διαδρομή του, τη ζωή του, έχει τις επιλογές του. Οπότε αυτό το βιώνω, ναι. Λειτουργεί εις βάρος του προσωπικού χρόνου. Έχω ένα κοριτσάκι, την Μανίνα, είναι 4 ετών. Δεν αντιλαμβάνεται πλήρως την έννοια της Δημάρχου. Εντάξει, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει ένα Δημαρχείο και κάτι κάνω εγώ μέσα σε αυτό το Δημαρχείο. Περισσότερο το συνδέει με τις παιδικές χαρές, που είναι κι αυτό ένα ζήτημα, ξέρετε, πολυδαίδαλο για τους Δήμους. Οπότε, ναι, υπάρχει… Υπάρχει έτσι… Πώς να το πω; Επιλογή. Αλλά όταν αυτό το αντιμετωπίζεις ως φροντίδα… Πολλές φορές λέω ότι ο Δήμος είναι για μένα σαν την οικογένειά μου. Η φροντίδα που δείχνουμε όλοι, γι' αυτό το λέω τουλάχιστον και είμαι τυχερή, οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, όλοι, και οι 21 Δημοτικοί Σύμβουλοι συμπεριφέρονται και αγαπούν την καθημερινότητα του Δήμου τους. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο στοίχημα του ψηφοδελτίου. Να βρούμε ανθρώπους που να έχουν έτσι τον ίδιο προσανατολισμό. Δηλαδή τα ίδια κοινωνικά χαρακτηριστικά για να... Γιατί αν δεν έχεις γεννηθεί εδώ, αν δεν έχεις πάει σχολείο εδώ, αν δεν έχεις παίξει μπάλα στα γήπεδα, αν δεν έχεις πάει στην εκκλησία της γειτονιάς να συνεργαστείς… Δηλαδή θέλω να σας πω ότι αν δεν έχεις βιώσει την καθημερινότητα, δεν γίνεται να αγαπήσεις κάτι το οποίο δεν το ζεις καθημερινά.

Εσείς τι αγαπάτε πιο πολύ στο Ίλιον;

Τους ανθρώπους του. Οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ δίκαιοι, οι άνθρωποι έχουν προσδοκίες, θέλουν να δουν την πόλη τους να αλλάζει και όλο αυτό είναι για μένα αυτό που μου δίνει αυτή την ορμή στο όραμα που έχουμε για αυτή την πόλη. Οι άνθρωποι επιθυμούν να ζήσουν σε καλύτερες συνθήκες και δεν εννοούμε πάντα… Γιατί, ξέρετε, τόση ώρα μιλάμε για υποδομές, γιατί είναι αυτό που συνήθως επιζητούν όλοι στις συνεντεύξεις ή συζητήσεις να μεταφέρουμε. Ο πολιτισμός. Πλάι στην παιδεία, ο πολιτισμός δεν είναι σημαντικός για μια πόλη; Έχω πάρα πολλά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Δηλαδή η πόλη έχει ανθρώπους μέσα και οι άνθρωποι κάνουν την πόλη. Όχι μόνο τα κτίρια. Άρα, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους κάνουμε να αισθάνονται γεμάτοι. Ασφαλείς, καθαριότητα, φως και από εκεί και πέρα νομίζω ότι αυτή η πόλη μπορεί να λειτουργεί και να γίνει καλύτερη. Να έχει αυτόν τον προσανατολισμό, την εξωστρέφεια που επιθυμούμε και πολύ περισσότερο δε αυτά τα 100 χρόνια. Πολλοί μου λένε: «Είσαι η Δήμαρχος των 100 ετών». Τι σημαίνει, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για σένα; Αυτό για μένα είναι ότι βλέπω τα 100 χρόνια ως τη βάση, τις αρχές, τις αξίες, πάνω στις οποίες κινούμαι και κινήθηκαν άλλοι πριν από μένα. Έδωσαν το χρόνο τους και τις ζωές τους για αυτόν τον τόπο, να τον μετατρέψουν από ρέματα σε πόλη, σε σύγχρονη πόλη, με αποχέτευση. Όταν άλλες πόλεις εδώ στην Αττική δεν έχουν ούτε αποχέτευση. Αυτός ο Δήμος έχει αποχέτευση. Οργανωμένη. Και σκεφτείτε, εγώ σκέφτομαι, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πάνω σε αυτές τις βάσεις, τις αρχές και τις αξίες και τα οράματα των παλιότερων ανθρώπων, να είμαστε η συνέχεια των επόμενων 100 ετών. Αυτά τα επόμενα 100 έτη που θα πρέπει αυτή η πόλη πράγματι να αποκτήσει έναν άλλο προσανατολισμό. Ανθρωποκεντρικό, είπαμε οι άνθρωποί της, αλλά γιατί όχι, να έχει μια ευρωπαϊκή κουλτούρα, έναν ευρωπαϊκό αέρα. Αυτή την εξωστρέφεια, την οποία πολλές φορές με μαλώνουν που λέω: «Μα, μας έχουν κάνει πολίτες β' κατηγορίας εδώ στο δυτικό τομέα». Δεν είμαστε πολίτες β' κατηγορίας. Είναι το στοίχημά μας.

Γιατί υπάρχει έτσι αυτή η…;

Γιατί η χωματερή είναι στα 4-[01:00:00]5 χιλιόμετρα από εδώ. Είναι στα Άνω Λιόσια. Σκεφτείτε τώρα αν το λέμε εμείς, που είμαστε και τόσα χιλιόμετρα, σκεφτείτε οι άνθρωποι που είναι ολοένα και πιο κοντά. Πάντα ο δυτικός τομέας, θεωρητικά, μένει περισσότερο πίσω από τους άλλους τομείς. Και πολλοί συνδυάζουν και τη δυτική Αττική που σας περιγράφω με το δυτικό τομέα. Υπάρχει αυτό. Δεν είμαστε αυτό. Είμαστε άνθρωποι το ίδιο ικανοί και θέλουμε να αντιμετωπιζόμαστε ισότιμα από την πολιτεία. Και αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο στοίχημα, η μεγαλύτερη επιδίωξη και η μεγαλύτερη διεκδίκηση. Χτυπάω τις πόρτες, διεκδικώ για την πόλη μου, ώστε αυτή η πόλη να είναι ίση και να μεταχειρίζεται ισότιμα από το κεντρικό κράτος.

Είχε γίνει κάτι σε αυτό; Δεν ήταν τόσο ισότιμα μέχρι τώρα, έχετε κάποιο παράπονο από εκεί;

Να είμαι ειλικρινής, η συνεργασία μου μέχρι σήμερα είναι εξαιρετικά καλή με όλους τους φορείς, και με την Περιφέρεια και με τους υπόλοιπους φορείς, τα Υπουργεία κλπ. Ωστόσο, αυτό δεν γίνεται από το γραφείο, αυτό γίνεται από το πεδίο. Είσαι κάθε μέρα εκεί, υπενθυμίζεις, διεκδικείς, ξανά υπενθυμίζεις. Όπως έχω εγώ ανάγκες σαν Δήμαρχος αυτής της πόλης, έχουν και οι υπόλοιποι 65 Δήμαρχοι του Λεκανοπεδίου Αττικής. Έτσι; Άρα, λοιπόν, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν λέω φυσικά για όλης της Ελλάδας, ότι όλοι διεκδικούμε, όλοι προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να υλοποιήσουμε έργα για την πόλη μας. Και σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται να μην χτυπάς πόρτες. Ο Δήμαρχος/η Δήμαρχος πρέπει συνεχώς να διεκδικεί για την πόλη του. Η πόλη της, η πόλη του να έχει έναν βηματισμό εξωστρεφή, έναν βηματισμό ευρωπαϊκό, έναν βηματισμό σύγχρονο, έναν ψηφιακό προσανατολισμό. Περνάμε στην ψηφιακή, έχουμε περάσει στην ψηφιακή εποχή και ακόμα συζητάμε για τα αυτονόητα. Λοιπόν, είστε κι εσείς νεότατος, οπότε αντιλαμβάνεστε ότι κι εσείς θα θέλατε προφανώς να σας εκπροσωπήσουν άνθρωποι που τέλος πάντων θα μπορούσαν να μιλήσουν την δική σας γλώσσα. Έτσι το σκεφτόμουν πάντα, έτσι ψήφιζα πάντα. Δεν είναι το ηλικιακό κριτήριο, είναι το σύνολο των κριτήριων που συνθέτουν μια προσωπικότητα, που τη βάζεις μπροστά να διεκδικεί για σένα, σαν και σένα.

Κάτι τελευταίο, έχετε νιώσει κάποια προκατάληψη, κάποια εμπάθεια επειδή είστε γυναίκα σε αυτή τη θέση;

Ο σεβασμός που έχω εισπράξει τον ένα χρόνο που είμαι Δήμαρχος αυτής της πόλης, δεν τον εισέπραξα 13 χρόνια ως Δημοτική Σύμβουλος αυτής της πόλης. Οπότε, νομίζω, αυτή η απάντηση πρέπει να σας λέει πολλά.

Γενικότερα στην πορεία της αυτοδιοίκησης, έχετε βιώσει όμως;

Ναι, ναι, υπήρχε, υπάρχει μια προκατάληψη. Η γυναίκα πρέπει να αποδείξει τα αυτονόητα. Δεν θα σας μιλήσω για γυάλινες οροφές και όλα αυτά τα οποία είναι πάρα πολύ σημαντικά και σπουδαία στο επίπεδο της επιστήμης της έμφυλης ανισότητας. Όμως, η γυναίκα πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς τα αυτονόητα. Ότι είναι ικανή, ότι μπορεί και έχει τα ίδια προσόντα, τις ίδιες δυνατότητες, τις ίδιες ικανότητες, ότι είναι δυναμική. Πολλές φορές τι κάνει; Καταπατά τη θηλυκή της πλευρά, ακριβώς επειδή βρίσκεται σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, προκειμένου να αποδείξει, δεν ξέρω ακριβώς τι. Οπότε, αυτό για κάποιο λόγο πρέπει και νομίζω σιγά-σιγά θα ισορροπήσει. Πλέον ολοένα και περισσότερες γυναίκες ασχολούνται και με την πολιτική και με θέσεις ευθύνης, υψηλές διοικητικές θέσεις. Οπότε νομίζω ότι σιγά-σιγά υπάρχει μια εξισορρόπηση, ότι και εμείς έχουμε τη δυνατότητα και την ικανότητα να είμαστε το ίδιο καλές με τους συναδέλφους μας άνδρες.

Ωραία. Ζητήματα κοινωνικά μεγάλα στο Δήμο υπάρχουν;

Κοιτάξτε, αυτή την περίοδο, εντάξει, υπάρχουν έντονα τα ζητήματα… Έχουμε μια έξαρση μετά την υγειονομική κρίση, αυτό που φημολογείται, με ζητήματα ενδοοικογενειακής βίας. Υπάρχει αυτό ως συνθήκη. Από ό,τι συνομιλώ γενικότερα και με τις αστυνομικές αρχές και με τους Δημάρχους, υφίσταται ως ζήτημα. Δεν μπορώ όμως να πω ότι, ας πούμε, ή να συγκρίνω ή να πω ότι σ’ εμάς συμβαίνει λιγότερο ή περισσότερο. Υπάρχει, όμως, έτσι μία εξάρτηση των παιδιών πλέον από την τεχνολογία. Δημιουργούνται συνεχώς κέντρα απεξάρτησης από το διαδίκτυο. Έχει προχωρήσει και αυτό στο επίπ[01:05:00]εδο της πρόληψης. Αυτό, όπως ξέρετε, φέρνει και την παχυσαρκία μπροστά. Υπάρχουν έτσι τέτοιου είδους κοινωνικά ζητήματα, τα οποία... Εντάξει, εμείς, ξέρετε, πολλές φορές οι κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων ασχολούνται και με τις εισαγγελικές για τα παιδιά και για τις συνθήκες διαβίωσης τους μέσα σε ένα περιβάλλον, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον. Είμαστε πολύ σοβαροί. Η Κοινωνική Υπηρεσία επιτελεί ένα πολύ σπουδαίο έργο. Μίλησα πριν για την Οικονομική και τη Διοικητική, αλλά η Κοινωνική, οι ψυχολόγοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί διαχειρίζονται καθημερινά πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις. Και αυτή η πεποίθηση για τους δημοτικούς υπαλλήλους ότι εν πάση περιπτώσει δεν… Ξέρω εγώ, για κάποιο λόγο, σε όλη μου την αυτοδιοικητική διαδρομή, άκουγα ότι οι δημοτικοί υπάλληλοι, ας πούμε, σε σχέση με τους υπαλλήλους, τους δημόσιους λειτουργούς στα Υπουργεία, είναι διαφορετικοί. Πραγματικά σας λέω, είναι εξειδικευμένοι, καταρτισμένοι, ευαισθητοποιημένοι, 24/7. Δηλαδή, οι δημοτικοί υπάλληλοι, αυτό που πρέπει να τους αναγνωριστεί, είναι ότι οι Δήμοι λειτουργούν χάρη στο φιλότιμό τους. Έχουν αποψιλωθεί τόσο πολύ οι υπηρεσίες από προσωπικό, που χάρη στο φιλότιμο αυτών των ανθρώπων λειτουργούν οι Δήμοι. Γι' αυτό και σας λέω ότι διεκδικούμε πόρους. Μας δίνετε αρμοδιότητες; Ναι. Δώστε μας πόρους και προσωπικό. Να κάνουμε προσλήψεις, να μπορέσουμε να έχουμε προσωπικό, να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά τα πιο βασικά, κομβικά, θεμελιώδη ζητήματα της κοινωνίας. Την καθαριότητα, τις υποδομές, τους ανθρώπους της. Βοηθήστε την αυτοδιοίκηση. Δηλαδή, δώστε τη δυνατότητα να ασκήσει ουσιαστικό έργο και να επιτελέσει το κοινωνικό έργο που επιτελεί καθημερινά.

Ωραία. Και μια ευχή, έτσι, με αφορμή τα 100 χρόνια του Δήμου, θέλετε να κάνετε;

Για τα 100 χρόνια θα είναι η μεγαλύτερή μας επίτευξη στόχου, αν καταφέρουμε έστω και μέσα από αυτή την συγκυρία των 100 ετών, ο Δήμος Ιλίου να ανακτήσει το βηματισμό του. Αυτό το rebranding που λέμε είναι η μοναδική ευκαιρία, τουλάχιστον για τα επόμενα πολλά χρόνια, όπου ο Δήμος Ιλίου μπορεί να βγει μπροστά, να τον επισκεφτούν, να νιώσουν ότι έχουμε ένα πάρκο «Αντώνης Τρίτσης», θα γίνει και η σύνδεση με το μετρό… Όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να το επισκεφτεί κανείς το Ίλιον, να το αγαπήσει, και αυτή η κοινωνία να γίνει περισσότερο ανοιχτή, χωρίς όμως να χάσει αυτό που λέω πάλι, τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό της. Άρα, η πραγματική ευχή μου για τα 100 χρόνια είναι να συμβάλλουμε και εμείς στο πραγματικό rebranding αυτής της πόλης, στο Ίλιον.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Να είστε καλά. Χάρηκα πολύ.