[00:00:00]Καλησπέρα, 27 Οκτωβρίου 2023. Λαζαρίδου Γεωργία, είμαι ερευνήτρια στο Istorima. Κάνω τη συνέντευξη με την κυρία Ανδριάνα και μπορούμε να ξεκινήσουμε. Καλησπέρα.

Καλησπέρα, Γεωργία. 

Θα ήθελες να μου πεις κάποιες πληροφορίες για εσένα;

Ναι, ονομάζομαι Ανδριάνα Χαριτοπούλου. Είμαι ψυχολόγος. Κατάγομαι από Κοζάνη, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κοζάνη. Έφυγα για κάποια χρόνια και σπούδασα στη Θεσσαλονίκη. Μετά τις σπουδές μου, επέστρεψα εδώ στην Κοζάνη, όπου άρχισα να εργάζομαι ως ψυχολόγος μέχρι και σήμερα.

Τέλεια. Ως ψυχολόγος πού εργάζεστε;

Αυτήν τη στιγμή εργάζομαι στον Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών του δήμου Κοζάνης.

Θα ήθελες να μας πεις κάποιες πληροφορίες πιο συγκεκριμένες για τον Ξενώνα;

Ναι. Ο Ξενώνας του δήμου Κοζάνης ανήκει στο πανελλαδικό δίκτυο δομών για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Αποτελεί ένα κομμάτι ενός συνόλου δομών. Ανά την Ελλάδα υπάρχουνε σαράντα τέσσερα συμβουλευτικά κέντρα, είκοσι ξενώνες φιλοξενίας γυναικών και των παιδιών τους και υπάρχει και η τηλεφωνική γραμμή SOS, το 15900. Αυτές όλες οι δομές και οι υπηρεσίες αποτελούνε το δίκτυο, το πανελλαδικό δίκτυο δομών, μέρος του οποίου είναι και ο Ξενώνας του δήμου Κοζάνης.

Εσύ πότε ξεκίνησες να εργάζεσαι στον Ξενώνα;

Εγώ ξεκίνησα να εργάζομαι στον Ξενώνα το 2014, τότε που ουσιαστικά ξεκίνησε και η λειτουργία της δομής. 

Πώς; Ποιο ήταν το ερέθισμα να πας να δουλέψεις εκεί; Τι σε ώθησε; 

Η αλήθεια είναι ότι ήρθε λίγο απρόσμενα, γιατί όταν είχα κάνει εγώ τα χαρτιά μου για την προκήρυξη στον Ξενώνα, εργαζόμουνα σε μια άλλη δουλειά, ήμουν εργαζόμενη, και είχα αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να κάνω το επόμενο βήμα, να αλλάξω περιβάλλον εργασίας. Καμιά φορά, για τους ψυχολόγους, έτσι, είναι χρήσιμο και αναζωογονητικό να αλλάζουμε αντικείμενο εργασίας. Οπότε τα χαρτιά μου τα είχα κάνει σε μια τέτοια φάση. Έγινε η προκήρυξη, βγήκανε τα αποτελέσματα, εγώ δεν ήμουνα διοριστέα, δεν είχα ανεργία. Συνήθως σε αυτές τις θέσεις, έτσι, η ανεργία μοριοδοτείται αρκετά. Βλέπω τον πίνακα, κάποια άλλη, οκ, δεν πειράζει. Και το άφησα πίσω μου. Στο μεταξύ, τελικά έφυγα από εκείνη τη δουλειά που ήμουνα τότε που έκανα τα χαρτιά μου και αποφάσισα να ιδιωτεύσω, να ανοίξω το γραφείο μου. Τέλη του '13; Ναι. Σκέψου ότι αυτή η προκήρυξη που είχα κάνει, την είχα κάνει καλοκαίρι, άνοιξη, καλοκαίρι του '13. Βγήκαν τα αποτελέσματα, είδα ότι δεν είμαι, οκ. Τέλη του '13 άνοιξα το γραφείο μου και είπα: «Τώρα, ας πούμε, ξέρω γω, είναι η ώρα να ιδιωτεύσω».  Και τον Μάρτιο, νομίζω, του '14 ξαφνικά, στα καλά καθούμενα –εγώ τότε έκανα και μια εκπαίδευση και ήμουνα το πρωί στο σπίτι μου και διάβαζα, κάναμε τότε μια εκπαίδευση, μελετούσαμε τον Φρόυντ–, με παίρνουν ένα τηλέφωνο, το σηκώνω εγώ: «Είστε αυτή;». «Ναι, ναι», αυτό και αυτό, «Αυτή η θέση, είχατε κάνει τα χαρτιά σας, ήρθε η σειρά σας. Δέχεστε;». «Δέχομαι» τους είπα, έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη. Δηλαδή τους είπα δέχομαι, έκλεισα το τηλέφωνο, μετά ξέρεις, ήταν πολύ ξαφνικό όλο αυτό, είχε περάσει πάρα πολύς καιρός, οπότε λέω: «Τέλεια!». Δηλαδή ήρθε από το πουθενά, ας πούμε ξέρω γω, ενώ το είχα τελείως σβήσει. «Να που ήρθε, ας πούμε, ξέρω γω, μια πρόταση για εργασία». Κάπως έτσι έγινε. Ήταν από αυτά που λες, ξέρεις, στη ζωή τα ξαφνικά, και απρόβλεπτα, και ωραία, και ευχάριστα. Έτσι σαν αυτό το: «Τι καλό θα συμβεί σήμερα;». Ήταν εκείνο το τηλεφώνημα για εκείνη τη μέρα.

Και μετά; Όταν πήγατε στη δομή πρώτη φορά;

Από το τηλεφώνημα που δέχτηκα και αποδέχτηκα τη θέση, μεσολάβησαν κάποιοι μήνες τελικά μέχρι να πάω στη δομή. Δεν ξέρω ακριβώς τώρα, μάλλον κάποιες διαδικασίες, κάποιες… αναφορικά με το πώς θα γίνουν κάποιες διαδικασίες γραφειοκρατικές, δεν ξέρω τι ακριβώς. Οπότε μεσολάβησε κάποιο διάστημα. Η αλήθεια είναι ότι σε εκείνο το διάστημα υπήρχε αυτό το ότι: «Τι συμβαίνει τώρα; Δηλαδή τελικά θα γίνει; Δεν θα γίνει; Τι γίνεται;». Οπότε η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα διάστημα που ενώ ήμουνα σε μία φάση ότι εγώ τώρα χτίζω το γραφείο μου, παράλληλα υπήρχαν και κάποιες προτάσεις για κάποιες άλλες δουλειές, αλλά ήτανε πιο... Πώς να το πω. Ήτανε δουλειές οι οποίες ήτανε, ας πούμε, με μια σύμβαση ενός μήνα, με μια σύμβαση έργου, ξέρω γω, για κάτι πιο συγκεκριμένο. Οπότε απέρριπτα κάποια πράγματα, γιατί είχα στο μυαλό μου το πότε θα με καλέσουνε. Επειδή είναι μια δουλειά η οποία είναι με πλήρες ωράριο, οπότε δεν υπήρχε το να επενδύσω κάπου αλλού. Και η αλήθεια είναι ότι ήθελα κιόλας, έτσι; Δηλαδή το έβαλα σε προτεραιότητα και ήθελα να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο αντικείμενο. Οπότε εκείνη η περίοδος ήταν λίγο άχαρη, θα την έλεγα. Όπου τελικά, ας πούμε, μας κάλεσαν και ξεκινήσαμε. Εγώ και μια ακόμα συναδέλφισσα ξεκινήσαμε, η οποία και αυτή είναι ακόμα και δουλεύει εκεί. 

Πώς φανταζόσουν να δουλεύεις σε μία τέτοια δομή; Πριν πας, το διάστημα που ήταν η αναμονή ουσιαστικά.

Ξέρεις, φαντασιακά, έτσι, συνήθως τα πράγματα τα συμπληρώνουμε έτσι όπως θέλουμε να τα συμπληρώσουμε. Ναι, η αλήθεια είναι ότι το φανταζόμουνα, σκεφτόμουνα, δηλαδή προετοίμαζα τον εαυτό μου για το πώς θα είμαι όταν θα πάω εκεί. Είχα, βέβαια, και πολύ διάστημα χρόνου για να το κάνω αυτό, μεσολάβησαν κάποιοι μήνες. Και κυρίως φανταζόμουνα το τι μπορώ εγώ να δουλέψω και πώς μπορώ εγώ να δουλέψω στο καινούριο αυτό αντικείμενο. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι πριν να πάω στον ξενώνα, σαν αντικείμενο, η παιδική κακοποίηση είναι κάτι το οποίο με ενδιέφερε, οπότε και είχα δουλέψει σε προηγούμενες δουλειές που έκανα με το κομμάτι της παιδικής κακοποίησης και είχα κάποιες εκπαιδεύσεις. Όπως, επίσης, με ενδιέφερε και το κομμάτι της ισότητας. Δηλαδή η ισότητα των φύλων δεν ήρθε στη ζωή μου, ας πούμε, ως αποτέλεσμα εκπαίδευσης ή ενασχόλησης, ας πούμε, με το συγκεκριμένο αντικείμενο στον Ξενώνα, αλλά ήτανε ένα από τα πράγματα που με ενδιέφεραν πολύ πιο πριν, ξέρω γω, κάνω την αίτηση σε αυτήν την προκήρυξη. Οπότε όλα αυτά ήτανε συν ένα κίνητρο στον τρόπο με τον οποίο εγώ πλέον θα μπορέσω να δουλέψω σε ένα πλαίσιο το οποίο αμιγώς αφορά αυτά τα αντικείμενα. Γιατί εγώ στον Ξενώνα εργάζομαι και η θέση την οποία είχα διεκδικήσει ήτανε για την ψυχολόγο για τα παιδιά. Στον Ξενώνα, δηλαδή, υπάρχουνε δύο ψυχολόγοι, στους ξενώνες, σε όλους τους ξενώνες του δικτύου. Υπάρχει ένας ψυχολόγος ο οποίος δουλεύει με τις γυναίκες και υπάρχει και ένας ψυχολόγος ο οποίος δουλεύει με τα παιδιά. Εγώ τη θέση που καλύπτω είναι η ψυχολόγος για τα παιδιά. Οπότε, σε [00:10:00]διαφορετικά εργασιακά περιβάλλοντα, είχα ασχοληθεί και με αυτό το θέμα της παιδικής κακοποίησης, αλλά σε σχέση και με άλλα. Τώρα εδώ πέρα αυτά τα δύο ήρθανε λίγο και... ήρθανε πιο απαρτιωμένα σε αυτό το πλαίσιο το οποίο θα έμπαινα, το εργασιακό. Οπότε, ναι, ήταν πολλές οι σκέψεις, οι προετοιμασίες. Συναισθηματικές προετοιμασίες, έτσι; Συγκινησιακή προετοιμασία. Πώς θα είναι; Τι θα δουλέψω; Πώς θα το δουλέψω; Πώς μπορώ να το δουλέψω; Τι πρέπει να κάνω για να προετοιμαστώ καλύτερα; Μπήκα και σε μια διαδικασία να ξαναδιαβάσω πράγματα τα οποία είχα διαβάσει σχετικά με αυτό το κομμάτι, να ξαναθυμηθώ πράγματα τα οποία είχα μάθει. Έτσι, έκανα λοιπόν μια ανασκόπηση για να πάω, έτσι, πιο προετοιμασμένη. Έτσι κύλησε περίπου αυτό το διάστημα. Παράλληλα με κάποια πράγματα, όπως είπα, που ασχολήθηκα και παράλληλα φυσικά και με το γραφείο μου, έτσι; Γιατί ήτανε και εκείνη η περίοδος που εγώ έχτιζα παράλληλα και τον δικό μου ιδιωτικό χώρο. 

Τι σας κέρδισε στο να ασχοληθείτε με το κομμάτι των παιδιών; Και πριν τον Ξενώνα, που έτσι κι αλλιώς υπήρχε κάποια εκπαίδευση όπως είπατε, και γενικά στον Ξενώνα.

Στον Ξενώνα έκανα τα χαρτιά μου, επειδή ακριβώς υπήρχε η σχετική προϋπηρεσία, έτσι, στο κομμάτι των παιδιών, γιατί εγώ δουλεύω και με ενήλικες. Τώρα, εξαρχής τι με κέρδισε στο να δουλέψω με τα παιδιά; Έλα ντε! Ναι, δεν ξέρω τώρα. Ειλικρινά, δεν ξέρω να σου το απαντήσω αυτό. Ίσως ήτανε και λόγω συγκυριών. Ίσως ήτανε και λόγω συγκυριών, γιατί ξεκίνησα και από την ειδική αγωγή. Δηλαδή οι πρώτες μου δουλειές αλλά και εκπαιδεύσεις, ακόμα δηλαδή από την πρακτική άσκηση, ήτανε σε κέντρα ειδικής αγωγής, όπου εκεί πέρα μπορεί να υπήρχανε και κάποια ενήλικα άτομα, κυρίως όμως ήτανε κέντρα τα οποία εξυπηρετούσαν ανήλικους. Οπότε νομίζω ότι λίγο, ξέρεις, κάποια πράγματα στη ζωή το ένα φέρνει το άλλο κάποιες φορές. Μέχρι να φτάσεις σε ένα σημείο να μπορείς να κάνεις πιο ενσυνείδητες επιλογές για τη δουλειά σου, να αρχίσεις να επιλέγεις δουλειά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινάμε, δεν μπορούμε να επιλέξουμε δουλειά, δηλαδή θα κάνουμε αυτό στο οποίο θα μας πούνε: «Οκ, σε παίρνω». Είναι, δηλαδή, η αποστολή βιογραφικών λίγο – γίνεται, ας πούμε ξέρω γω, με πιο τυχαίο τρόπο όταν ξεκινάμε, όταν ξεκινάμε να κάνουμε κάτι.  Τώρα, μετά, ας πούμε ξέρω γω, από κάποια χρόνια εργασίας, ναι, είναι πιο ενσυνείδητα τα πράγματα, έχουν αλλάξει και πολλά. Έχει αλλάξει η εμπειρία, έχει αλλάξει– γνωρίζεις μετά διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα και ξέρεις πού κουμπώνεις καλύτερα. Ενώ στην αρχή δεν ξέρεις, πας στα τυφλά. Είσαι μια απόφοιτη που πας να βρεις δουλειά και να δεις πώς δουλεύουν, πώς δουλεύει ο άνθρωπος. Ξέρεις καλύτερα, ας πούμε ξέρω γω, τα πατήματά σου, ξέρεις καλύτερα τι σε ενδιαφέρει. Και ίσως μετά, όσο αποκτάς και μια εμπειρία και εμπλουτίζεις και το βιογραφικό, είναι και πιο εύκολη– είσαι και πιο ανταγωνίσιμη, ας πούμε, σε σχέση με άλλους υποψηφίους. Οπότε αυξάνεται λίγο και το… πώς να το πούμε; Το εύρος της επιλογής. Οπότε νομίζω ότι, ναι, σίγουρα ήτανε συγκυριακό το ότι τελικά μπήκα στη διαδικασία να ασχολούμαι και να δουλεύω με παιδιά, παιδιά και εφήβους. 

Όταν πρωτοπήγες στη δομή;

Όταν πρωτοπήγα στη δομή, ξεκίνησα εγώ μαζί με μια άλλη εργαζόμενη και η αλήθεια είναι ότι το εργασιακό πλαίσιο ακόμη δεν ήτανε δομημένο. Δηλαδή η λειτουργία ξεκίνησε το 2014, τώρα για παράδειγμα, δηλαδή εννιά χρόνια μετά, κοντεύουμε δέκα, είναι πολύ πιο οργανωμένο το πλαίσιο. Και πλέον και ο δήμος, έτσι, και ο Ξενώνας σαν Ξενώνας έχει μια πολύ οργανωμένη μεθοδολογία στο καθετί, έτσι; Στα αρχεία μας, στο τι πρέπει να– Όχι μόνο, δηλαδή, στον τρόπο με τον οποίο η κάθε εργαζόμενη θα αλληλεπιδράσει με τους φιλοξενούμενους, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο θα οργανώσουμε, ας πούμε, ξέρω γω, το αρχείο μας, στον τρόπο με τον οποίο έχουμε οργανώσει τις διαδικασίες. Πώς θα γίνει η εισαγωγή; Πώς θα γίνει η παραπομπή; Τι έγγραφα πρέπει να συμπληρωθούν; Τι πρέπει να υπάρχει στον φάκελο της γυναίκας; Όλα αυτά στην αρχή πολύ απλά δεν υπήρχανε, γιατί σκέψου ότι το δίκτυο, γενικά αυτό το δίκτυο, ξεκίνησε να δημιουργείται από το 2011-2012 και άρχισαν τότε να στήνονται οι δομές. Μέχρι το 2014, ας πούμε. Δηλαδή εκείνη ήτανε η περίοδος που άρχισε να στήνεται αυτό το δίκτυο. Και ήτανε όλα καινούρια για όλους. Δηλαδή ακόμα και αν ήθελες να πάρεις κάποια κατεύθυνση, επειδή ήταν ακόμα λίγο στο: «Βλέποντας και κάνοντας», έτσι ήτανε πράγματα, τα οποία για πολύ καιρό σχεδιάζονταν σε επίπεδο πολιτικών και συζητούνταν, αλλά είναι πολύ διαφορετικό πολλές φορές η θεωρία από την πράξη.  Οπότε όλες οι δομές, πάνω-κάτω, σε εκείνη την περίοδο προσπαθούσανε να βρούνε τα πατήματά τους. Και είχαμε και τη– και η Γενική Γραμματεία, η τότε Γενική Γραμματεία Ισότητας, έτσι ονομαζότανε τότε, προσπαθούσε και αυτή, μέσω και των εμπειριών των δικών μας, των εργαζομένων, να χτίσει λίγο όλη αυτήν την ουσιαστική μεθοδολογία, όχι το τυπικό, ότι είναι έτσι και έτσι και έτσι και έτσι, έτσι; Πώς το λένε αυτό; Τυφλοσούρτης. Αλλά, οκ, αυτό το οποίο είναι στα χαρτιά για ελάτε να δούμε πώς θα υλοποιηθεί. Δηλαδή σε σχέση με τότε, τώρα όλο το δίκτυο είναι πιο ώριμο. Τότε ήτανε λίγο– πραγματικά ήτανε λίγο άγουρα τα πράγματα, οπότε πολλά πράγματα από αυτά τα οποία συμβαίνουν τώρα, είναι μέσα, είναι και μέσα μάλλον από την εμπειρία των εργαζομένων του δικτύου. Οπότε πηγαίναμε τότε λίγο σε θολά νερά. Και η αλήθεια είναι ότι επειδή ακριβώς όλο το δίκτυο ήταν έτσι, έπαιρνες απαντήσεις, αλλά μπορεί και να μην έπαιρνες απαντήσεις οι οποίες θα σε κάλυπταν. Και έπρεπε μέσα σε αυτήν την απάντηση να συμπληρώσεις και κάτι απ’ αλλού, να συμπληρώσεις και κάτι απ’ αλλού, να πάρεις και μια πληροφορία απ’ αλλού. Να συμπληρώσεις και τον δικό σου, ας πούμε, τρόπο που θα μπορούσε και αυτό να συμβάλει και να βρεις, ας πούμε ξέρω γω, τον τρόπο να λειτουργήσεις.  Η αλήθεια είναι ότι ξεκινήσαμε όμως από… Επειδή ήμασταν οι πρώτες κιόλας, εγώ και η συναδέλφισσα η διοικητικός, και μετά από ένα μήνα ήρθε και η συναδέλφισσα του βοηθητικού προσωπικού, έπρεπε να το ξεκινήσουμε από το μηδέν και να δούμε πώς θα λειτουργήσει. Μετά από κάποια χρόνια λειτουργίας, τώρα, ακόμα και αν έρθει, ας πούμε ξέρω γω, ακόμα κι αν παραιτηθώ εγώ αύριο και έρθει ένας άλλος άνθρωπος, ένας άλλος εργαζόμενος στη θέση μου, το πλαίσιο υπάρχει και υπάρχει πολύ οργανωμένα. Και έτσι, αυτός ο εργαζόμενος θα μπορέσει, βέβαια, να συμβάλει με τον δικό του τρόπο σε όλο αυτό, να βάλει τις δικές του παραμέτρους. Όμως υπάρχει μια ράγα για να πάει. Εμείς τότε δεν την είχαμε αυτήν τη ράγα, τη βρήκαμε στην πορεία ωστόσο. 

Με τι συναισθήματα πήγαινες στον Ξενώνα κάθε μέρα; 

Όταν ξεκίνησα; Η αλήθεια είναι ότι ακριβώς επειδή τα πράγματα ήτανε έτσι όπως τα περιέγραψα –τουλάχιστον για μένα, έτσι; Εγώ έτσι αισθανόμουνα–, η αλήθεια είναι ότι ήμουνα αρκετά [00:20:00]προβληματισμένη και αρκετά αγχωμένη για το πώς και πότε θα βρούμε έναν τρόπο που να μπορέσω να το κάνουμε όλο αυτό να λειτουργήσει. Όταν δηλαδή δεν υπάρχει αυτό το προηγούμενο και είναι μια νεοσύστατη δομή, η αλήθεια είναι ότι πρέπει να βρεις, βρε παιδί μου, πρέπει να βρεις από πού θα ξεκινήσεις για να αρχίσεις να δημιουργείς τάξη στο χάος. Για να μειώσω το άγχος μου, πρέπει να αρχίσω να δημιουργώ τάξη –ό,τι θεωρώ εγώ τάξη, έτσι;– σε ένα πράγμα που το θεωρώ χαοτικό. Έτσι το αντιλαμβάνομαι. Οπότε το θέμα είναι πώς θα γίνει αυτή η αρχή. Όταν βρέθηκε η αρχή, άρχισαν σιγά-σιγά τα πράγματα και έπαιρναν τη ροή τους. Μέχρι να βρεθεί αυτή η αρχή, που χρειάστηκε κάποιο διάστημα, η αλήθεια είναι ότι, ναι, υπήρχε στρες, υπήρχε λίγο ματαίωση, γιατί ακριβώς εμένα το φαντασιακό μου ήτανε πολύ ιδανικό σε σχέση με την ωμή πραγματικότητα.  Οπότε δεν τον είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου και πάρα πολύ σωστά στη φαντασία μου και έπρεπε να βρούμε από πού θα γίνει η αρχή. Συν του ότι, εντάξει, δηλαδή, ναι, ήτανε λίγο μια ματαίωση. Πολλές φορές αισθανόμουνα σαν να είμαι μέσα, πάνω σε έναν δρόμο, να έχω μπροστά μου έναν ογκόλιθο και να μου έχουν δώσει ένα φτυάρι και να μου λένε: «Οκ, τώρα διώξε τον ογκόλιθο» και ήμουνα στο στιλ, ας πούμε: «Οκ, εντάξει, προσπαθώ». Έτσι το βίωνα εγώ, έτσι; Γιατί έχω και... πώς το λένε. Λειτουργώ πάρα πολύ καλά εγώ, όταν λειτουργώ σε ένα πλαίσιο. Δεν υπήρχε αυτό το πλαίσιο, δυστυχώς. Ματαίωση ακόμα μια φορά στη ζωή μου. Και αισθανόμουν έτσι κι έλεγα: «Οκ, ρε συ, τώρα από πού θα το πιάσω αυτό το πράγμα; Δηλαδή, εντάξει, να βρεθεί κάτι, αλλά δεν έχω και κάτι, ας πούμε ξέρω γω. Δεν διαθέτω –έτσι θεωρούσα– τις δεξιότητες, ας πούμε, για να αρχίσω να το πιάνω από κάπου και να το ξεμπερδεύω». Τελικά, φαίνεται ότι με κάποιον τρόπο τις διαθέταμε. Λίγο η μία, λίγο η άλλη, έτσι, αλληλοσυμπληρωματικά. Μετά ήρθανε, συμπλήρωσαν την ομάδα μας, και η κοινωνική λειτουργός και η ψυχολόγος και άρχισε αυτό το πράγμα να μορφοποιείται, να παίρνει μια μορφή και να μπαίνει σε μια σειρά. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι το κτίριο το οποίο είχε επιλεγεί αρχικά για να βρίσκεται ο ξενώνας τελικά δεν ήτανε και τόσο κατάλληλο για μια στεγαστική δομή. Συγγνώμη. Με τις απαιτήσεις, ας πούμε ξέρω γω, που μπορεί να έχουμε εμείς σαν δομή, σε σχέση με το τι πρέπει να μας παρέχεται γενικότερα. Αφού ακόμα, ξέρω γω, δηλαδή και γεωγραφικά, ακόμα και χωροταξικά, ακόμα και… Οπότε η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα άρχισαν να μπαίνουν σε πολύ καλύτερη σειρά μετά τη μετεγκατάσταση του ξενώνα, καθότι τελικά κρίθηκε ότι το κτίριο δεν είναι λειτουργικό.  Και έγινε η μετεγκατάσταση. Ήταν μια περίοδος όπου συμβάλαμε όλες, έτσι ακόμα και με το να κοιτούμε, ας πούμε ξέρω γω, να δούμε κάποιους χώρους, τι προδιαγραφές μπορεί να έχουν αυτοί οι χώροι, έτσι ώστε με τη μέχρι τότε εμπειρία μας να δούμε πώς θα γίνει ακόμα πιο λειτουργικό κάτι, ακόμα πιο βολικό και για τους εργαζόμενους και για τους φιλοξενούμενους. Ακόμα και με το να μπαίνουμε σε μια διαδικασία να κάνουμε τη μετακόμιση, να καθαρίζουμε τους χώρους. Οπότε από τότε που έγινε η μετακόμιση και μετά, νομίζω ότι βελτιώθηκαν πάρα, πάρα, πάρα πολύ τα πράγματα. Είχε ήδη αρχίσει, έτσι, να αναπτύσσεται και η εμπειρία στη λειτουργία, στις διαδικασίες, όλα αυτά. Και πλέον έτσι μπήκε σε μια πολύ καλή σειρά. 

Κάποιο στιγμιότυπο που θυμάστε από την περίοδο της μετακόμισης; Που να θέλετε να–

Της μετακόμισης; Κοίταξε, δεν θυμάμαι τώρα. Πέρασαν και χρόνια είναι η αλήθεια. Δεν θυμάμαι, πέρασαν και χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι, ας πούμε... εντάξει, σίγουρα ξεκινούσαμε να πάμε για δουλειά σε ένα πολύ διαφορετικό αντικείμενο απ’ αυτό το οποίο κάναμε. Θυμάμαι, ας πούμε ξέρω γω, θα φορέσω την παλιά μου τη φόρμα, έτσι, για να μην λερωθεί η καινούρια μου η φόρμα με χλωρίνη. Εννοείται ότι θα φορέσω τη φόρμα μου για να πάω να κάνω τη μετακόμιση. Θα πάω, ας πούμε ξέρω γω, έξω από τα super market να πάρω τα χαρτόκουτα. Δηλαδή, ναι, ήτανε λίγο… πώς το λένε. Σουρεαλιστικό όλο αυτό. Δεν το έπαιρνα αρνητικά και δεν το παίρνω αρνητικά, γιατί η αλήθεια είναι ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό εφόδιο να είμαστε ευέλικτοι. Αν δεν είμαστε ευέλικτοι– δηλαδή εγώ αν, ας πούμε, ξέρω γω, είχα μείνει, ρε παιδί μου, στο ότι εγώ μέσα στο μυαλό μου αυτούς τους μήνες που προετοιμαζόμουν να πάω στον Ξενώνα είχα δημιουργήσει αυτήν την ιδεατή εικόνα για το πώς θα είμαι εγώ, η ψυχολόγος για τα παιδιά, σε έναν ξενώνα. Οκ. Και πας και συνήθως η πραγματικότητα είναι… αυτό.  Μια φίλη μου, ας πούμε, δεν έχει σχέση με το αντικείμενο, γυμνάστρια είναι, μου είχε πει μια φορά: «Δεν φταίει η πραγματικότητα, αλλά φταίνε οι προσδοκίες που έχουμε για την πραγματικότητα». Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Αν, λοιπόν, είχα κολλήσει στις προσδοκίες τις οποίες εγώ είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου για το πώς θα είμαι εκεί όταν πάω, πιθανότατα θα είχα ματαιωθεί και «Γεια χαρά». Θα είχα πει: «Όχι, παιδιά, εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Παραιτούμαι. Όχι. Γιατί να μπω τώρα στη διαδικασία με τους ογκόλιθους, τα χαμπάρια, τις ιστορίες», πώς τα είπαμε αυτά, «άσε καλύτερα. Θα κάτσω στο γραφείο μου, είναι πιο δομημένα τα πράγματα και από κει παν' κι άλλοι». Θα είχα χάσει, όμως, πάρα πολλά κομμάτια. Οπότε η ευελιξία, γιατί είναι πολύ σημαντική η ευελιξία τελικά στους ανθρώπους, μπόρεσα τότε με έναν τρόπο να είμαι ευέλικτη στο να πω: «Ναι, θα το κάνω και αυτό και όπου βγει. Θα κάνω και εκείνο και όπου βγει».  Τελικά, σε καλό μου βγήκε για να είμαι ακόμα εδώ, που είμαι από το 2014 στο 2023 που έχουμε φτάσει, και να είμαι πλέον ενσυνείδητα στον Ξενώνα, όχι από τυχαίο, γιατί στο μεταξύ έχω απορρίψει και άλλες δουλειές για να βρίσκομαι εκεί. Τότε πάει να πει ότι μάλλον, ρε παιδί μου, κάτι καλό, κάτι μου προσέφερε, ας πούμε, ξέρω γω, και το ότι ήταν έτσι το πλαίσιο και ότι έγινε αυτό με τη μετακόμιση. Πολλές φορές, ξέρεις, ακόμα και το αντικείμενο, που επειδή είναι μια στεγαστική δομή, το αντικείμενο είναι και λίγο πώς να το πω; Λίγο πιο... Τώρα ψάχνω να βρω την κατάλληλη λέξη, τριγυρνάει στο μυαλό μου και δεν τη βρίσκω. Είναι λίγο ίσως πιο… έχει περισσότερες προκλήσεις ίσως σε σχέση με άλλες δουλειές, με άλλα πλαίσια, που είναι λίγο πιο βατά τα πράγματα, που είναι λίγο πιο εύκολο να κάνεις ένα πρόγραμμα και τελικά να το ακολουθήσεις αυτό το πρόγραμμα. Γιατί στον Ξενώνα δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Μπορεί να έχεις κάνει τον καλύτερο προγραμματισμό ever και, ας πούμε, ξέρω γω, να γίνει ένα γεγονός και να τα φέρει όλα τούμπα και να πρέπει εκεί που είχες άλλη προτεραιοποίηση, τακ, τακ, τακ, να κάνεις άλλη προτεραιοποίηση σε δευτερόλεπτα, ας πούμε, γιατί πρέπει να γίνει αυτό. Οπότε, ναι, απ’ αυτή την άποψη είναι πιο, υπάρχει μία επιπλέον πρόκληση στις στεγαστικές δομές. Και αυτό το πράγμα λέω, ότι από τη στιγμή που έχω κάνει αυτό, νομίζω ότι αν πάω σε άλλα εργασιακά πλαίσια, ίσως θα είμαι πολύ πιο άνετη να ανταπεξέλθω απ’ ό,τι πριν την όλη μου εμπειρία ως εργαζόμενη στον Ξενώνα. 

[00:30:00]Θα ήθελες να περιγράψεις μία τυπική μέρα στη δουλειά;

Μια τυπική μέρα στη δουλειά. Κοίταξε, εμείς ζούμε λίγο το ότι θα ξεκινήσω την τυπική μέρα, αλλά καμία μέρα μας δεν είναι τυπική. Δηλαδή υπάρχει πάντοτε ένας προγραμματισμός, προσπαθούμε όσο γίνεται αυτόν τον προγραμματισμό να τον τηρούμε, γιατί το ίδιο ζητάμε και από τις φιλοξενούμενές μας. Δεν ζητάμε κάτι που δεν κάνουμε και εμείς σαν εργαζόμενες. Μάλλον, ναι, συγγνώμη, να μην μιλάω για όλους. Ναι, συγγνώμη. Δεν ζητάω εγώ κάτι σαν εργαζόμενη από τις φιλοξενούμενες, χωρίς εγώ πρώτη να το ακολουθώ. Οπότε έχω ένα πρόγραμμα το οποίο θέλω να… στο οποίο θέλω να είμαι ακριβής, αλλά η αλήθεια είναι ότι μπορεί να προκύψουνε πολλά και διάφορα και να σου αλλάξουνε όλο αυτόν τον προγραμματισμό που έχεις κάνει. Και μπορεί να σου τον αλλάξουνε άρδην, οκ; Δηλαδή, ας πούμε ξέρω γω, από κει που λες: «Ναι, σήμερα τι έχω; Έχω να κάνω αυτό. Έχω να κάνω αυτήν τη δουλειά, ας πούμε, που είναι γραφειοκρατική. Έχω να κάνω αυτήν τη δουλειά που μπορεί να είναι μια ευαισθητοποίηση, μια προετοιμασία για μια ευαισθητοποίηση. Ή έχω να κάνω τις συνεδρίες μου. Ή έχω, ας πούμε ξέρω γω, να κάνω σημειώσεις και απολογισμούς. Ή το ένα, ή το άλλο, ή...». Και να πας στη δουλειά και να συμβεί κάτι και τελικά να μην κάνεις τίποτα απ’ όλα αυτά, γιατί υπάρχει κάτι άλλο το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και πρέπει εκεί πέρα να επικεντρώσω όλη μου την προσοχή. Συνήθως, βέβαια, αυτά τα οποία γίνονται και είναι πολύ ξαφνικά είναι πράγματα τα οποία πρέπει να επικεντρώσει και να αλλάξουνε το πρόγραμμα όλης της ομάδας.  Και οπότε, όπως καταλαβαίνεις, τυπική μέρα δεν υπάρχει. Ακόμα δηλαδή και όταν μιλούσαμε εμείς στο τηλέφωνο και κλείναμε το δικό μας ραντεβού, το μόνο το οποίο μπορούσα να πω είναι αυτό, ότι «Ναι, ξέρεις κάτι; Τώρα το πρόγραμμά μου είναι έτσι. Εκείνη τη μέρα όμως που τελικά έχουμε το ραντεβού μας, δεν ξέρω. Μπορεί κάτι να αλλάξει και πρέπει να σε πάρω τηλέφωνο, ας πούμε ξέρω γω, και να το βάλουμε μια άλλη μέρα». Αυτό είναι το τυπικό για μας. Αυτό είναι το τυπικό για μας, δηλαδή ότι θα κάνω ένα πρόγραμμα, το οποίο, όμως, έχω στο μυαλό μου ότι μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να ανατραπεί. Και πάλι εκεί πέρα, έτσι, υπάρχει η έννοια της ευελιξίας, ότι θα είμαι ευέλικτη και θα προτεραιοποιήσω κάτι άλλο και θα πάω εκεί. Και αυτά που έχω, εντάξει, οκ, θα γίνουνε στον χρόνο τους. 

Η δουλειά σου ως ψυχολόγος στη δομή τι ακριβώς προϋποθέτει; Τι είναι το αντικείμενο; Είναι μόνο συνεδρίες; Είναι και κάτι άλλο;

Ναι. Τα άτομα που είμαστε στο επιστημονικό προσωπικό, είπαμε εγώ είμαι ψυχολόγος για τα παιδιά, ψυχολόγος για τις φιλοξενούμενες και κοινωνική λειτουργός, ασχολούμαστε με το φυσικό αντικείμενο, το οποίο φυσικά, έτσι, περιλαμβάνει ατομικές συνεδρίες. Εγώ κάνω συνεδρίες με τα παιδιά. Κάποιες φορές οι συνεδρίες αυτές μπορεί να είναι και ομαδικές, με ομάδες παιδιών, άλλες φορές είναι ατομικές. Και επίσης κάνω συνεδρίες συμβουλευτικής γονέα με τις μαμάδες των παιδιών. Από κει και πέρα, ένα… Αυτός είναι ο ένας άξονας που είναι το φυσικό αντικείμενο. Ο άλλος άξονας είναι η ευαισθητοποίηση, δηλαδή δράσεις που κάνουμε και έχουν στόχο το να μαθευτεί η δομή, το να μαθευτεί το ποιες είμαστε, τι κάνουμε, τι πληθυσμό εξυπηρετούμε, πώς μπορεί μια γυναίκα να απευθυνθεί, τι παρέχει η δομή και επίσης, έτσι, ευαισθητοποιήσεις σχετικά με ζητήματα έμφυλης ισότητας. Και ο τρίτος άξονας είναι οι δικτύωση με άλλους φορείς, με άλλες υπηρεσίες, γιατί, εντάξει, μόνος σου δεν μπορείς να πας και πουθενά. Οπότε αυτά είναι τα τρία αντικείμενα με τα οποία ασχολούμαι στον Ξενώνα. Παράλληλα, βέβαια, και με διάφορα πράγματα, να σου πω την αλήθεια. Εμένα λίγο, επειδή θα χρειαστεί, ας πούμε, να έχουμε και ένα γραφειοκρατικό κομμάτι, να ετοιμάσουμε κάποια πράγματα, να συντάξουμε κάποια έγγραφα. Υπάρχουνε για την εισαγωγή, για τη διερεύνηση ενός αιτήματος, για τις διαδικασίες όταν κάποιος θα αποχωρήσει. Υπάρχουν και κάποια γραφειοκρατικά ζητήματα τα οποία τα διαχειρίζομαι. Επειδή πιάνουν και λίγο και τα χέρια μου, θα ασχοληθώ και με κάτι άλλο. Δηλαδήτώρα έχω τον βραχίονα επαναφοράς της εξωτερικής πόρτας, που εγώ δεν– για κάποιον τρόπο, με κάποιον τρόπο είχε χαλάσει και πρέπει να ’ρθεί. Ποιος θα τον φτιάξει; Όχι μωρέ, θα μπω λίγο στο Internet, θα κοιτάξω εκεί, θα φτιάξω λίγο τον βραχίονα επαναφοράς. Ας πούμε, χάλασε εκείνο το παντζούρι. Είναι και το άλλο, έτσι; Επειδή η διεύθυνση του Ξενώνα είναι απόρρητη, τόσο για την ασφάλεια των φιλοξενούμενων, όσο βέβαια και για την ασφάλεια τη δική μας, η αλήθεια είναι ότι και εμείς προσπαθούμε όλο αυτό το πράγμα να το διαφυλάξουμε όσο γίνεται περισσότερο. Το αναγκαίο κακό, λοιπόν, ποιο είναι; Χάλασε το παντζούρι, έτσι, και πρέπει να ’ρθει ο παντζουράς να το φτιάξει, που λέει ο λόγος, έτσι; Δηλαδή, οκ, και η εργαζόμενη στον Ξενώνα έχει την εξής δυσκολία, του απορρήτου. Οπότε μέσα και σε αυτό το πλαίσιο, κάποιες φορές μπαίνουμε, μπαίνω, δηλαδή, και σε μια διαδικασία ότι ό,τι μπορώ θα το σκαλίσω και θα το κάνω. Δηλαδή αν μπορεί κάτι να καλυφθεί έτσι εσωτερικά, γιατί να μην καλυφθεί;  Δηλαδή σκέψου, ας πούμε ξέρω γω, ένα πρόσφατο παράδειγμα τώρα που μου ’ρχεται είναι ότι εμείς είμαστε πέντε άτομα, ας πούμε, δηλαδή που είμαστε οι εργαζόμενες εκεί πέρα όπως ανέφερα – δηλαδή τα τρία άτομα του επιστημονικού προσωπικού, η διοικητική υπάλληλος και η υπάλληλος γενικών καθηκόντων. Και ήμασταν πρόσφατα σε μια φάση που προσπαθούσαμε να, πώς το λένε αυτό, να μοντάρουμε κάτι μεταλλικούς φωριαμούς, οι οποίοι δηλαδή ήταν κάτι ντουλάπια αυτά, ήταν τεράστιο... Τεράστιο, τέλος πάντων. Ήταν μεγάλο. Εμείς, εν τω μεταξύ, τους είχαμε πει: «Το θέλουμε ξεμονταρισμένο», γιατί δεν χωρούσε να μπει εκεί που θέλαμε να μπει. Και να ’μαστε τώρα εμείς πέντε άτομα να προσπαθούμε να μοντάρουμε αυτό το πράγμα. Και θυμάμαι κιόλας η μία εργαζόμενη, που είναι και η πιο λεπτή, είχε μπει από μέσα! Σίγουρα θα υπήρχε ένας άλλος τρόπος να το κάνουμε, άλλα δεν είχαμε ξαναμοντάρει μεταλλικό φωριαμό, οπότε είχε μπει από μέσα και προσπαθούσαμε τώρα, ήτανε στο μαύρο σκοτάδι, προσπαθούσε αυτή να βιδώσει κάτι από κει, προσπαθούσαμε εμείς να κρατήσουμε κάτι από δω. Προσπαθούσαμε μετά να δούμε από πού θα βγει. Δηλαδή κάνουμε και τέτοια, οκ; Οπότε, δηλαδή, είναι λίγο... Ακόμα και το αντικείμενο θα ξεκινήσει από το τελείως επιστημονικό κομμάτι, αλλά μπορεί η καθημερινότητα να περιλαμβάνει και το… τι να πω, ρε παιδί μου; Να σφίξω, ξέρω γω, το μπουλόνι εκεί. Παίζουν όλα. Είναι όλα μέσα. 

Στο κομμάτι της ευαισθητοποίησης;

Το κομμάτι της ευαισθητοποίησης είναι πιο δομημένο και αφορά κυρίως το… κεντράρουμε. Υπάρχουν πάλι τρεις άξονες ευαισθητοποίησης, έτσι; Το ένα αφορά την ομάδα στόχου μας, δηλαδή δράσεις οι οποίες έχουνε σαν στόχο το να μάθει ο κόσμος ότι υπάρχει ξενώνας και να μάθει και πώς μπορεί να απευθυνθεί, να μάθει τις υπηρεσίες μας. Οπότε να μάθει πώς μπορεί να απευθυνθεί στην περίπτωση που υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται. Ένα δεύτερο έχει να κάνει με την ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας σε θέματα έμφυλης [00:40:00]ισότητας και σε θέματα βίας κατά των γυναικών, γιατί φυσικά η βία κατά των γυναικών είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο. Προκαλείται, δημιουργείται και προκαλείται μέσα στην κοινωνία από το πατριαρχικό σύστημα από το οποίο είναι δομημένη η κοινωνία. Οπότε ένα άλλο κομμάτι, λοιπόν, είναι να ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία απέναντι σε αυτό το θέμα. Και ένα τρίτο κομμάτι που καλύπτει η ευαισθητοποίηση είναι συνεργασία, ενημέρωση, ευαισθητοποίηση, πληροφόρηση εργαζομένων που δουλεύουνε σε φορείς που μπορεί να δέχονται γυναίκες θύματα βίας ή πολλαπλών διακρίσεων. Όπως, για παράδειγμα, μπορεί να είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες, μπορεί να είναι τα κέντρα κοινότητας, τα νοσοκομεία, η αστυνομία, οι δικαστικές και εισαγγελικές αρχές, προσωπικό των κέντρων υγείας. Οπότε ένα κομμάτι ευαισθητοποίησης είναι και αυτό, δηλαδή η ενημέρωση, γιατί όλοι δεν τα ξέρουμε όλα, έτσι;  Εγώ, για παράδειγμα, ναι, γνωρίζω πράγματα για τη βία κατά των γυναικών, αν όμως θα μου πεις: «Έλα Ανδριάνα να δουλέψεις με ανοϊκό πληθυσμό», «Α, δεν γνωρίζω». Για να μπορέσω να εξυπηρετήσω κάτι, πρέπει κάποιος να έρθει να με εκπαιδεύσει σε αυτό. Το ότι είμαστε ψυχολόγοι, κοινωνικοί επιστήμονες, δεν σημαίνει ότι είμαστε όλοι για όλα, ούτε τα ξέρουμε όλοι όλα. Οπότε είναι και σημαντικό και το βλέπουνε και πολύ θετικά. Δηλαδή η ανταπόκριση που έχουμε όταν κάνουμε τέτοιες δράσεις συνεργασίας και εκπαίδευσης σε άλλους κοινωνικούς επιστήμονες ή σε άλλους εργαζόμενους που είναι σε άλλα πλαίσια είναι πολύ θετική. Και αυτά είναι, λοιπόν, τα τρία κομμάτια της ευαισθητοποίησης. Έτσι χωρίζεται η ευαισθητοποίηση και γίνονται διάφορες δράσεις. Την προηγούμενη... Την προηγούμενη χρονιά ήταν ή το 2000; Τον Νοέμβριο του ’22 νομίζω, έτσι, η ομάδα του Ξενώνα και με τον υπεύθυνο έργου μας οργανώσαμε έτσι και συγγράψαμε ένα σχέδιο δράσης για την ένταξη της ισότητας των φύλων στις πολιτικές του δήμου Κοζάνης. Αυτό το σχέδιο δράσης τώρα είναι ένα σχέδιο δράσης το οποίο ψηφίστηκε από το δημοτικό συμβούλιο και υλοποιείται. Έτσι είναι από τα πρώτα– ο δήμος Κοζάνης είναι από τους πρώτους δήμους που έχει ένα οργανωμένο σχέδιο δράσης για την ισότητα. Αυτό είναι και μια υποχρέωση γενικά των δήμων της Ελλάδος έτσι, να εντάξουνε, δηλαδή, πολιτικές ισότητας στις πολιτικές, δράσεις ισότητας και πολιτικές ισότητας στις πολιτικές τους, έτσι, και την οπτική της ισότητας, το gender mainstreaming. Και είναι ένα σχέδιο δράσης το οποίο το υλοποιούμε. Ήδη έχουνε υλοποιηθεί κάποιες δράσεις ευαισθητοποίησης που περιγράφονται μέσα σ’ αυτό το σχέδιο. Και είναι και σε εξέλιξη, έτσι, υπάρχουν και άλλες δράσεις, άλλες δράσεις που προστέθηκαν, που δεν περιγράφονταν εκεί και προστέθηκαν και δράσεις οι οποίες είναι σε εξέλιξη και πρόκειται να υλοποιηθούν. Οπότε και αυτό και στο κομμάτι της ευαισθητοποίησης και αυτό πλέον έτσι έχει πάρει μια πιο… είναι πιο μορφοποιημένο πλέον και αυτό. 

Τι ξέρει ο κόσμος για τον Ξενώνα; Ξέρει ο κόσμος για τον Ξενώνα;

Αυτό θα ρωτήσεις τον κόσμο, Γεωργία. Να σου πω την αλήθεια και η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο γίνονται γνωστές οι δομές, όλο το δίκτυο… Δεν είναι νεοσύστατες, έτσι; Το ’11, το ’12, είπαμε, έτσι είχε ξεκινήσει να δημιουργείται αυτό το δίκτυο, πού θα πατήσει, πώς θα πατήσει. Όσο περισσότερο, όμως, υπάρχει και λειτουργεί, όσο πιο γνωστές είναι οι δομές και γίνονται οι δομές, τόσο περισσότερο έρχεται, απευθύνεται κόσμος. Δεν ξέρω τι ξέρει η κοινωνία, η τοπική κοινωνία εδώ, για τον Ξενώνα. Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Αυτό το οποίο ξέρω, όμως, είναι ότι γενικά σαν ομάδα εμείς προσπαθούμε όσο μπορούμε να προβάλουμε, έτσι, την ύπαρξη της δομής. Να προβάλουμε. Εννοώ, δηλαδή, να μαθευτεί, να κοινοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Είπαμε με αυτούς, με αυτούς τους τρεις άξονες. Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο μας περιγράφηκε από κάπου. Αυτή η μεθοδολογία του πού θα στοχεύσω, θα κάνω… να ξέρω πού θα απευθυνθώ, για ποιον λόγο θα απευθυνθώ, τι θα κάνω με αυτό. Είναι μια μεθοδολογία η οποία έχει βγει από την αλληλεπίδραση της ομάδας μας εκεί στον Ξενώνα. Οπότε σίγουρα αυτό το οποίο μπορώ να πω είναι αυτό, ότι εμείς καταβάλλουμε, έτσι, κάθε δυνατή προσπάθεια, έτσι ώστε όσο γίνεται περισσότερο να μπορέσουμε να καλύψουμε αυτά τα πράγματα, αυτούς τους τομείς, αυτήν την πληροφόρηση. Τώρα, δεν ξέρω εάν το καταφέρνουμε αυτό ή όχι, αλλά αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ. 

Οι εργαζόμενοι είναι μόνο γυναίκες;

Τυγχάνει ναι, αλλά δεν ήταν ένα… Τυγχάνει ναι, αλλά δεν ήτανε κάτι το οποίο φυσικά ήτανε προαπαιτούμενο. Υπάρχουν, γνωρίζω, δηλαδή, άλλες δομές που υπάρχουν, ας πούμε, ξέρω γω, άντρες. Αλλά η αλήθεια είναι ότι επειδή έχουμε αρκετά, έτσι, αρκετοί κοινωνικοί επιστήμονες, συνήθως τις κοινωνικές επιστήμες τις ακολουθούνε οι γυναίκες, οπότε ναι. Ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, συνήθως είμαστε γυναίκες.

Τι γυναίκες δέχεστε;

Δεχόμαστε γυναίκες οι οποίες είναι επιζήσασες έμφυλης βίας και γυναίκες οι οποίες υπόκεινται πολλαπλές διακρίσεις, κοινωνικές διακρίσεις. Δηλαδή γυναίκες οι οποίες έχουν κάποια αναπηρία, αλλά μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, γυναίκες άνεργες και μακροχρόνια άνεργες, μονογονείς, γυναίκες που διαβιούν σε συνθήκες φτώχειας, προσφύγισσες, μετανάστριες. Γυναίκες οι οποίες, λόγω πολλαπλών κοινωνικών διακρίσεων, διαβιούν σε ακατάλληλες συνθήκες. 

Όλες οι φιλοξενούμενες είναι– μένουν μόνιμα στη δομή; Ή υπάρχουν κάποιες που φεύγουν ή έρχονται για κάποιες συνεδρίες, ας πούμε, και μένουν κάπου αλλού;

Όχι, όχι. Για να κάνει κάποια γυναίκα, άμα θέλει κάποια γυναίκα να κάνει συνεδρίες, ακριβώς υπάρχουν τα συμβουλευτικά κέντρα του δικτύου. Τα συμβουλευτικά κέντρα κάνουνε ακριβώς αυτήν τη δουλειά. Μια γυναίκα που μπορεί να μην αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα διαβίωσης ή να αντιμετωπίζει κακοποίηση στη ζωή της, αλλά να μην χρήζει, ας πούμε, να μην χρήζει για την ίδια, έτσι, απομάκρυνσης από την οικία της, υπάρχουν τα συμβουλευτικά κέντρα, όπου ακριβώς μπορεί μια γυναίκα να απευθυνθεί και να δεχθεί υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης, κοινωνικής στήριξης, εργασιακής συμβουλευτικής, νομικής συμβουλευτικής. Οπότε πάει, απευθύνεται η ενδιαφερόμενη και κάνει τις συνεδρίες της. Εννοείται, έτσι, όλες οι υπηρεσίες είναι δωρεάν.  Εμείς δουλεύουμε μόνο με τον πληθυσμό τον οποίο φιλοξενούμε. Οι συνεδρίες γίνονται μόνο με τις φιλοξενούμενες μας και τα παιδιά τους. Μια γυναίκα μπορεί να μείνει στον Ξενώνα, ο Ξενώνας είναι μια δομή βραχείας διαμονής, δηλαδή συνήθως εξυπηρετούνται τρεις μήνες, έτσι; Τρεις μήνες είναι το προβλεπόμενο χρονικό διάστημα. Βέβαια, υπάρχει μια ευελιξία, [00:50:00]έτσι, στον κανονισμό. Εάν υπάρχουνε τρέχοντα ζητήματα ή – γιατί φυσικά, εντάξει, όλες οι υποθέσεις δεν μπορούνε να λυθούνε σε προκαθορισμένο χρονικό διάστημα, οπότε υπάρχει και μια σχετική ευελιξία στην παράταση της διαμονής. Το οποίο εξετάζεται κατά περίπτωση και έτσι, όταν υπάρχουνε έγκυροι λόγοι, εξετάζονται, εισηγούμαστε στην ομάδα διοίκησης έργου και παρατείνεται, ας πούμε, για κάποιο διάστημα η παραμονή.

Η ένταξη μετά στο κοινωνικό σύνολο, ας πούμε, πώς γίνεται; 

Πώς γίνεται. Η κάθε ιστορία είναι διαφορετική, έτσι, η πορεία τού κάθε ανθρώπου. Η πορεία μας, έτσι, δεν είναι διαφορετική; Οπότε η πορεία τής κάθε φιλοξενούμενης είναι διαφορετική. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται είναι ο δικός της μοναδικός τρόπος. Εμείς σ’ όλο αυτό, αυτό το οποίο κάνουμε είναι ότι, ανάλογα με τις ανάγκες της γυναίκας, δουλεύουμε πάνω στην κάθε διαφορετική ανάγκη, κάθε διαφορετική συνθήκη. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό, φυσικά, ναι, είναι μετά μοναδικός και καθορίζεται από την ίδια τη γυναίκα. Βέβαια, μπορούμε να φανταστούμε ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα και εκεί που οδηγεί η σημερινή οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας, αυτό έχει έρθει να αποτελέσει ένα συν εμπόδιο σε έναν άνθρωπο που μπορούμε να καταλάβουμε ότι έχει φύγει από το σπίτι του, τα έχει αφήσει όλα πίσω του, έτσι; Πολλές φορές, μπορεί να φύγει μια γυναίκα, χωρίς να μπορέσει, χωρίς ούτε καν να έχει τον χρόνο ή τη δυνατότητα να πάρει προσωπικά της αντικείμενα. Οπότε μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι να φεύγει κάποιος από εκεί, να πρέπει να ξεκινήσει ξανά σε νέες βάσεις και καπάκι σ’ όλο αυτό να υπάρχει και μια οικονομική κρίση, η οποία αποτελεί ένα πάρα πολύ μεγάλο εμπόδιο, έτσι; Αποτελεί ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο, που έρχεται και αυτό να προστεθεί σε αυτές τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει και η ομάδα μας στο πώς θα υποστηρίξουμε, ας πούμε, αυτήν την ένταξη. 

Δράσεις με άλλους φορείς υπάρχουν που οργανώνετε ως Ξενώνας;

Αναφορικά με τι;

Είτε για ενημέρωση είτε για ευαισθητοποίηση.

Ναι. Ναι, κάνουμε. Δηλαδή και γενικά νομίζω κιόλας ότι ο Ξενώνας της Κοζάνης – γιατί η αλήθεια είναι ότι πιο εξωστρεφείς σαν δομές είναι τα συμβουλευτικά κέντρα, που στα συμβουλευτικά κέντρα δεν υπάρχει το απόρρητο της διεύθυνσης φυσικά, δεν υπάρχει το απόρρητο του τηλεφώνου. Σε εμάς ακόμα και το τηλέφωνο είναι απόρρητο. Φανταζόμαστε τι μπορεί να συνέβαινε αν δεν ήταν αυτά απόρρητα. Οπότε μεγαλύτερη εξωστρέφεια γενικά έχουνε τα συμβουλευτικά. Αλλά η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Ξενώνας Κοζάνης σαν δομή έχει να επιδείξει αρκετή εξωστρέφεια. Οι δικές της δράσεις ευαισθητοποίησης και στις δικτυώσεις και στις συνεργασίες. Πολλές φορές οι συνεργασίες που πρέπει να κάνουμε κιόλας έχουνε να κάνουνε με επιμέρους αιτήματα, έτσι, συγκεκριμένες ανάγκες κάποιας γυναίκας, οπότε να χρειαστεί να κάνω μια επαφή που στα δέκα χρόνια που είμαι εκεί πέρα, ξέρεις κάτι, δεν είχε ξαναχρειαστεί να την κάνω, ας πούμε, έτσι; Αλλά τώρα, αυτή η συγκεκριμένη ανάγκη θα με οδηγήσει και σε μια νέα δικτύωση, ας πούμε. Οπότε, εντάξει, δηλαδή που έχουμε δικτυωθεί... εντάξει, με πολλούς, πολλούς, πολλούς και διαφόρους, διάφορες ειδικότητες, διάφορα πράγματα. Ακόμα και μέσω συλλόγων, ακόμα και μέσω ιδιωτών.  Εντάξει, αυτό που εγώ λέω και πολλές φορές είναι αυτό ότι όταν είσαι στον ξενώνα, ναι, πρέπει να είσαι ευέλικτος. Πού τι σημαίνει; Παίζουμε το παιχνίδι όπως έρχεται. Αυτό είναι το τυπικό για μας, έτσι; Δηλαδή από το πού θα αναζητήσω δικτύωση για κάτι συγκεκριμένο που μπορεί στα δέκα χρόνια που ’μαι εκεί να μην μου ’χε ξανατύχει, μέχρι το έρχεται μια γυναίκα και γίνεται αυτό, ο δράστης έκανε εκείνο, πρέπει να λειτουργήσω άμεσα, πρέπει να κάνω αυτό, τι θα κάνω τώρα; Είναι αυτό, παίζουμε το παιχνίδι όπως έρχεται. Για μένα, δηλαδή, αυτό είναι βασικός κανόνας. Θα πάω στη δουλειά μου και έχω αυτό το πράγμα στο μυαλό μου. Είμαι άμεσα διαθέσιμη για αυτό. Οπότε σε αυτά τα κομμάτια η αλήθεια είναι ότι, ναι, έχουμε απευθυνθεί πολλές φορές σε διάφορους φορείς. Είτε αυτοί μπορεί να είναι κάποιες υπηρεσίες, είτε αυτοί μπορεί να είναι κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις, είτε μπορεί να είναι κάποιοι σύλλογοι, κάποια σωματεία, ακόμα και ιδιώτες. Και η αλήθεια είναι ότι –κι αυτό νομίζω είναι, ξέρεις, σαν ένα χάδι, έτσι;–, ότι υπάρχουνε άνθρωποι στη σημερινή κοινωνία, με τα τόσα κακά της, προβληματικά της ή οτιδήποτε, που ανταποκρίνονται, έτσι; Και μας παρέχουνε υπηρεσίες ή μας παρέχουνε πώς να το πω; Υλικά που χρειαζόμαστε. Και φυσικά, εννοείται ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητάνε χρηματικά ανταλλάγματα. Οπότε είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικό. Αυτό είναι, δηλαδή, συν ένα, ρε παιδί μου, που μπορώ να πω ότι παίρνω από τη δουλειά μου, συν ένα... Αυτό, έτσι, αυτό το απαλό χάδι, ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι ευαισθητοποιημένοι, που πραγματικά, παρά το γεγονός ότι μπορεί και οι ίδιοι να έχουνε το θέμα του βιοπορισμού, το ότι εγώ απ’ αυτήν τη δουλειά βγάζω λεφτά, αλλά, ναι, θέλω να την παρέχω δωρεάν. Δηλαδή έχουμε βρει πάρα, πάρα, πάρα πολλούς, έτσι, πάρα πολλή υποστήριξη σε αυτόν τον τομέα. Πάρα πολλή υποστήριξη και αυτό είναι κάτι, ναι, πραγματικά που είναι ωραίο να το λαμβάνεις, ας πούμε. Σαν πρόθεση, σαν την καλή πρόθεση, ας πούμε.

Το συναίσθημά σας τώρα, μετά τα τόσα χρόνια εργασίας στον Ξενώνα;

Σίγουρα τώρα πατάω πολύ καλύτερα στα πόδια μου. Σίγουρα. Επειδή ακριβώς κιόλας είναι ένα πλαίσιο το οποίο διαρκώς δημιουργεί κάποια πρόκληση, σίγουρα αυτό αποτελεί ένα εφόδιο ότι είμαι καλύτερα προετοιμασμένη. Όχι προετοιμασμένη με την έννοια θα βάλω την πανοπλία μου για να μπορέσω να ανταπεξέλθω, αλλά στη φαρέτρα μου έχω και αυτήν την εμπειρία που χειρίστηκα τότε έτσι το αυτό, έχω και τη γνώση τού πώς μπορεί να λειτουργεί εκείνη η υπηρεσία, και τότε εκεί εκείνο το πρόβλημα να λύθηκε με αυτόν τον τρόπο, και μήπως τώρα μπορούμε να βρούμε έναν παρόμοιο τρόπο. Και ξέρεις κάτι; Τότε που είχαμε κάνει εκείνο, είχα ακούσει ότι υπήρχε και αυτό. Οπότε πιο πολύ αισθάνομαι ότι πατάω πολύ καλύτερα στα πόδια μου και αισθάνομαι πιο άνετα στο εργασιακό μου πλαίσιο απ’ αυτήν την άποψη, ότι έχω αποκτήσει μια εμπειρία για πράγματα που μπορεί τελικά να ενδιέφεραν, μπορεί και να μην ενδιέφεραν, μπορεί να ήταν χρήσιμα, μπορεί να μην ήταν χρήσιμα. Οκ, ξέρω να φτιάχνω και ένα παντζούρι. Θέλω να πω ότι δεν θα χάσω κάτι απ’ αυτό, και απ’ αυτό κάτι πήρα. Οπότε αυτό το πράγμα σίγουρα μου δημιουργεί μια άνεση μέσα στην καθημερινότητά μου, γιατί η σιγουριά είναι κάτι πάρα πολύ βασικό. Το ότι, οκ, να σου πω λίγο κάτι; [01:00:00]Ακόμα και να γίνει κάτι πολύ απρόσμενο, ας πούμε, και ανεξέλεγκτο, η εμπειρία μου, το μέχρι τώρα βίωμά μου δηλαδή εννοώ, μου λέει ότι έτσι όπως ανταπεξήλθαμε σαν ομάδα τότε, θα ανταπεξέλθουμε και τώρα. Οπότε αυτό δημιουργεί μια σιγουριά στο ότι… αυτό το πράγμα, αυτό που λέω. Ξυπνάω το πρωί και λέω: «Ό,τι έρθει, ας έρθει. Θα παίξω το παιχνίδι όπως έρθει». Αυτό νομίζω ότι είναι, ας πούμε ξέρω γω, δηλαδή αυτό το οποίο έχω κερδίσει κυρίως από εκεί, την αντίδραση στο απρόσμενο, τα γρήγορα αντανακλαστικά. Και πολλές φορές κιόλας, επειδή συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις συσπειρωνόμαστε και σαν ομάδα, δηλαδή θα σταματήσει η καθεμία τη δουλειά της, γιατί, οκ, τώρα επικεντρώνεται η προσοχή μας σε αυτό, αυτό είναι το προεξάρχον, οκ, ο μονοϊδεασμός μας τώρα είναι εκεί. Και πάμε όλες να συμβάλουμε και να δούμε πώς, ας πούμε, θα γίνει αυτό. Και αυτό και αυτός ο τρόπος λειτουργίας με βοηθάει πάρα πολύ, γιατί, οκ, κάτι που δεν θα σκεφτώ εγώ, θα το σκεφτεί ο άλλος. Κάτι που δεν θα γίνει έτσι, θα γίνει με άλλον τρόπο. Και αν δεν γίνει με τον άλλον τρόπο, ε, βρε παιδί μου, πώς γίνεται πάντοτε που θα βρεθεί ένας τρόπος και θα γίνει. Εάν ακόμα και δεν μπορεί να γίνει, ας πούμε, γιατί, εντάξει, δεν έχουμε το μούσι, δεν είμαστε θεοί, ακόμα και αν δεν μπορεί να γίνει, τελικά θα γίνει η λιγότερη δυνατή βλάβη. Και αυτό είναι κάτι. Θα γυρίσω στο σπίτι μου με αυτό, οκ; Και μετά μπορεί να το αναλογιστώ ή οτιδήποτε. Μπορεί να το ξανασυζητήσουμε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά. Δυστυχώς, υπάρχουνε φορές που λέμε: «Ρε συ, δεν θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι διαφορετικά», γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν περνάνε τα πράγματα από τα δικά μας χέρια. Πρέπει να ανταπεξέλθουμε πολλές φορές σε κάποιες δυσκολίες που αφορά πράγματα διαδικαστικά άλλων υπηρεσιών, πράγματα τα οποία έχουνε να κάνουνε με θέματα νομοθεσίας, που μπορεί κάποια πράγματα να μην είχανε προβλεφθεί με έναν ή άλλον τρόπο, ή οτιδήποτε. Οπότε φτάνεις εκεί πέρα να πεις ότι, οκ, ναι, μέχρι το σημείο που εμένα μου αναλογεί αυτή η ευθύνη, θα φτάσω εκεί, θα το χειριστώ έτσι, έτσι, έτσι, έτσι. Αλλά από την άλλη πλευρά, ναι, σίγουρα αυτό είναι και αποτέλεσμα έτσι και άλλων πραγμάτων, άλλων υπηρεσιών, άλλων διαδικασιών, άλλων γραφειοκρατιών και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Υπάρχει κάτι άλλο που θέλετε να συμπληρώσετε εσείς; Κάτι που δεν ρώτησα;

Όχι. Το μόνο το οποίο θα ’θελα να συμπληρώσω είναι ότι πολλές φορές αυτό το οποίο... Υπάρχουν, τέλος πάντων, κάποια πράγματα που, πώς τα λένε, ρε παιδί μου, είναι λίγο πιο... Πώς να το πούμε; Ξέρεις, λίγο προκαλούν το ενδιαφέρον, αυτό, εκείνο. Ξενώνας. Γυναικών. Αυτό, εκείνο, τ’ άλλο. Πολλές φορές, λοιπόν, οι άνθρωποι, ας πούμε οι αναπαραστάσεις που έχουνε για όλο αυτό, είναι ότι να μια– Το ίδιο αντιμετώπιζα, βέβαια, και με την αναπηρία όταν δούλευα, έτσι; Και στο κομμάτι της αναπηρίας. «Είναι ένα δύσκολο αντικείμενο, επιτελείτε κοινωνικό έργο», και «Τι κάνετε;», και «Ναι, κάνετε αυτό, κάνετε εκείνο». Ναι, η αλήθεια είναι ότι, ναι, είναι ζόρικο; Είναι ζόρικο. Όταν, ας πούμε, έρχεσαι σε επαφή με το ψυχικό τραύμα, που έρχεται σαν αποτέλεσμα, ας πούμε, της κακοποίησης, η αλήθεια είναι ότι είναι ζόρικο. Είναι δύσκολο.  Αλλά! Γιατί πάντοτε υπάρχει ένα αλλά. Μπορώ να θυμηθώ πάρα πολλές στιγμές στον Ξενώνα, ακόμα και σήμερα είχα πράγματα μέσα στην καθημερινότητά μου που μπορεί να με ζόριζαν – γιατί έρχομαι, έτσι, από την εργασία μου, έρχομαι από μία ημέρα εργασίας και μπορώ να βρω και πολλές στιγμές που πέρασα καλά, που γελάσαμε, που διασκεδάσαμε, στιγμές που ήμουνα ήρεμη, ε; Η ηρεμία, πάρα πολύ σημαντικό. Που ήμουν ήρεμη και άνετη μέσα μου. Όλα αυτά υπάρχουνε. Και δεν υπάρχουνε μόνο με την αλληλεπίδραση, ας πούμε, μεταξύ των εργαζομένων, αλλά και με τις φιλοξενούμενες. Εμείς εκεί πέρα είμαστε μία μικρή κοινότητα, οκ; Όλα αυτά συμπυκνώνονται σε κάθε ημέρα εργασίας. Οπότε, ναι, υπάρχει το ένα, αλλά υπάρχει και το άλλο. Και μετά λες, οκ, και σε ποιο εργασιακό πλαίσιο δεν υπάρχει και το ένα και το άλλο; Παντού υπάρχει αυτό, αλλά σίγουρα όταν, ας πούμε ξέρω γω, βάζουμε στο μυαλό μας τη λέξη κακοποίηση, τη λέξη βία, φαντάζουν όλα μαύρα. Βέβαια, δεν είμαστε μονοδιάστατοι οι άνθρωποι, έτσι; Ακόμα και εμείς που δουλεύουμε, ας πούμε ξέρω γω, μ’ αυτό το κομμάτι, ακόμα και οι άνθρωποι που έχουμε βιώσει κακοποίηση, έχουμε μέσα μας και άλλα κομμάτια, έτσι; Πιο φωτεινά, πιο ανάλαφρα, πιο χαρούμενα. Οπότε σίγουρα υπάρχει αυτό μέσα στην καθημερινότητά μας, όπως υπάρχει σε όλες τις δουλειές. Έτσι; Είναι και αυτό, ας πούμε ξέρω γω, μία ακόμα δουλειά που σε κάποιους κουμπώνει και στους κάποιους δεν κουμπώνει, όπως και όλες οι δουλειές. 

Θα ήθελες να μου πεις μια στιγμή από τη σημερινή ημέρα πολύ ευχάριστη, ας πούμε;

Μία στιγμή πολύ ευχάριστη απ’ τη σημερινή ημέρα; Να σου πω λίγο κάτι; Έχω μία στιγμή ευχάριστη, πολύ ευχάριστη, στο μυαλό μου από τη σημερινή ημέρα, αλλά θα ήθελα να την κρατήσω για εμένα. Αλλά, έτσι, κάτι απλό που θα μπορούσα, όχι απλό, που θα μπορούσα, τέλος πάντων, να το επικοινωνήσω είναι ότι μιλώντας με δύο άλλες συναδέλφισσες, λέγαμε κάτι και γελάει η μία, αρχίζει να γελάει. Εγώ καμιά φορά λέω και κάτι τέτοια, δηλαδη μ’ αρέσει και η πλάκα, μ’ αρέσει έτσι λίγο να κάνουμε τέτοιο, να λέμε διάφορα, δηλαδή μ΄ αρέσει και αυτό. Οπότε σκάει μία άλλη συναδέλφισσα στα γέλια και λέει: «Ρε Ανδριάνα, τώρα καιρό είχαμε να το κάνουμε αυτό». Ναι, ήτανε μια στιγμή χαλάρωσης, ας πούμε, μέσα σε άλλα πράγματα τα οποία λέγαμε. Λέγαμε για κάποια πράγματα που έτσι μας είχαν ζορίσει, για κάποια διαδικαστικά, για κάποιες δουλειές που έχουμε να κάνουμε, τέλος πάντων, Σαββατοκύριακα και αυτά και, εντάξει, ναι, κανένας δεν θέλει να δουλεύει τα Σαββατοκύριακα, καμιά φορά τυχαίνει και αυτό, όμως, σε έναν ξενώνα, αλίμονο. Και λέγαμε κάτι τέτοια, οπότε, ναι, θα γελάσω κιόλας. Και σου λέω, έτσι, δεν σου λέω και το top, το οποίο θα το κρατήσω για τον εαυτό μου, έτσι, που ήτανε. Αλλά πάντοτε κάτι υπάρχει. Εντάξει, εγώ κιόλας επειδή δουλεύω με παιδιά, δεν είναι δυνατόν– Δουλεύω και με τα παιδιά, οπότε καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατόν να δουλέψεις με τα παιδιά και να μην βρεις, ας πούμε ξέρω γω, και να μην πάρεις θετική ανατροφοδότηση απ’ αυτήν την αλληλεπίδραση, έτσι; Ό,τι και να ’ναι αυτό. Ό,τι και να ’ναι αυτό. Ναι.

Τα παιδιά με εσένα;

Η αλήθεια είναι υπάρχει συγκεκριμένη μεθοδολογία για τις γυναίκες, για follow up επαφές, γιατί μήπως κάποια γυναίκα μετά την αποχώρησή της από τον Ξενώνα μπορεί να χρειαστεί κάτι πάλι από το δίκτυο. Αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι όμως. Εγώ αυτό το οποίο λέω πάντοτε είναι ότι –γιατί καταλαβαίνουμε τώρα ότι οι σχέσεις που αναπτύσσονται σε έναν ενήλικα και ένα παιδί είναι διαφορετικές από τις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε δύο ενηλίκους–, οπότε αυτό το οποίο λέω πάντοτε είναι ότι λέω στις μαμάδες όταν φεύγουν από τον Ξενώνα, ότι: «Αν κάποια στιγμή, για κάποιον λόγο, τα παιδιά θελήσουνε να μιλήσουμε, εγώ είμαι εδώ. Μην το σκεφτείς καν, θα με πάρεις τηλέφωνο». Συγγνώμη. Τώρα αν αυτό γίνεται ή δεν γίνεται, ή το ένα ή το άλλο, και πάλι αυτό είναι κάτι που θα το κρατήσω για τον εαυτό μου. Αλλά σίγουρα αφήνω το πεδίο ελεύθερο, γιατί η αλήθεια είναι ότι μπορεί, αυτό που λέω και πάντοτε στις φιλοξενούμενες, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν σταματάνε με τη λήξη μίας φιλοξενίας. [01:10:00]Ναι, υπάρχει συνεργασία, αλλά –η οποία θα σταματήσει, αφού θα φύγεις τώρα και θα πας αλλού και μπορείς, έτσι, να βρεις άλλους επαγγελματίες με τους οποίους θα συνεργαστείς–, αλλά από εκεί και πέρα στο θέμα των παιδιών μιλάμε και για ανθρώπινες σχέσεις, οπότε, ναι, σίγουρα το αφήνουμε ανοιχτό. Το αφήνω ανοιχτό αυτό. 

Η δουλειά σου στον Ξενώνα σε σχέση με τη δουλειά σου ως ψυχολόγος, σαν ιδιώτης, έχει διαφορές που εντοπίζεις;

Έχει. Έχει, έχει, έχει. Έχει μεγάλες διαφορές! Πολύ μεγάλες διαφορές, είναι πολύ διαφορετικό. Εγώ τώρα σε λίγο, για παράδειγμα, έχω ραντεβού, έτσι; Είναι πολύ διαφορετικό να ’ρθει ο άνθρωπος εδώ, να κάνουμε το ραντεβού και να φύγει. Είναι πολύ διαφορετικό αυτός ο άνθρωπος να έμενε εδώ, σε αυτό το γραφείο. Ναι.

Καταλαβαίνω.

Έχει, έχει. Έχει πολύ μεγάλες διαφορές. Θεωρώ ότι, ναι, πραγματικά οι στεγαστικές δομές, δομές οι οποίες παρέχουνε και διαμονή –από την εμπειρία που έχω εγώ απ’ τον Ξενώνα, έτσι, δεν έχω εμπειρία από άλλα τέτοια πλαίσια–, έχουνε μία δυσκολία επιπλέον η οποία είναι και ποσοτική και ποιοτική, σε σχέση με μία υπηρεσία που εξυπηρετεί κοινό, δέχεται κοινό και αυτό το κοινό μετά φεύγει και πάει σπίτι του.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη.

Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ.