Είναι Τρίτη 15 Φεβρουαρίου του 2022, εγώ ονομάζομαι Νατάσα Σπινθουράκη και είμαι ερευνήτρια στο Istorima, και μαζί μου είναι ο Βασίλης ο Τρικαλίτης. Καλησπέρα, Βασίλη.

Καλησπέρα, Νατάσα.

Θα ήθελες να μας πεις μερικά πράγματα για τον εαυτό σου;

Μπορώ, ναι. Ονομάζομαι Τρικαλίτης Βασίλης, είμαι 43 χρονών, έχω γεννηθεί το 1978, τον Δεκέμβρη, ζω στην πολύ όμορφη γειτονιά του Χολαργού-Παπάγου από μικρό παιδάκι, έχω την τύχη τελευταία να έχω γίνει μπαμπάς σε ένα πάρα πολύ όμορφο αγοράκι και η δουλειά μου – ενασχόληση – μεγάλη μου αγάπη είναι οι δραστηριότητες στην ύπαιθρο. Τα τελευταία χρόνια έχω δημιουργήσει μία εταιρεία με μια πολύ ωραία ομάδα, με την οποία κάνουμε δραστηριότητες στο ύπαιθρο, διάφορα προγράμματα, παιδικά, δραστηριότητες και εκδρομές με σχολεία, εκδρομές με γονείς και παιδιά, παιδικά πάρτι, καλοκαιρινά camp και οτιδήποτε έχει να κάνει με την ενασχόληση με τη φύση και το παιχνίδι σε αυτή. Κάτι άλλο;

Βασίλη, πώς αυτή η δουλειά αποτέλεσε αφορμή για να την κάνεις μια δική σου επιχείρηση; Γιατί η ύπαιθρος και τα παιδιά; Πώς ξεκίνησε όλο αυτό;

Αυτό νομίζω ότι ξεκίνησε, η σπίθα αυτή, από την πολύ μικρή δική μου ηλικία, στην οποία αυτό που θυμάμαι πάρα πολύ χαρακτηριστικά ως feeling, ως συναίσθημα, είναι το να βρίσκομαι στο ύπαιθρο, σε κάποιο δάσος, σε κάποια έτσι λίγο πιο μοναχική παραλία, τότε, πάντοτε με τους γονείς μου, και θυμάμαι να διακατέχομαι από τόσο έντονη ενέργεια, η οποία με ξεπέρναγε πραγματικά, ξεχείλιζε από κάθε μου άκρο και από τα μάτια μου, μπορεί να πει κανείς, και ήταν ένα συναίσθημα το οποίο τότε δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι είναι, δεν μπορούσα να το αποσαφηνίσω, δεν μπορούσα να το βάλω σε λέξεις και απλώς ένιωθα ότι ήθελα να γίνω η φύση η ίδια. Με θυμάμαι να σκαρφαλώνω σε ό,τι δέντρο υπήρχε από πολύ μικρός, με θυμάμαι να βουτάω από ό,τι βράχο υπήρχε, να τρέχω στα ποτάμια, να πίνω νερό από τα ποτάμια, να κολυμπάω στα ποτάμια. Αργότερα αυτό το έκανα και επάγγελμα, διότι είμαι οδηγός ποταμού, οπότε όλο αυτό νομίζω ότι μέσα στα χρόνια εξελίχθηκε με έναν πολύ φυσικό τρόπο, βέβαια διαμεσολάβησαν άπειρα γεγονότα τα οποία με έκαναν να φτάσω ως εκεί, είτε επαγγελματικές ενασχολήσεις με το αντικείμενο σε διάφορες πολύ μεγάλες και γνωστές εταιρείες του χώρου, όπου εντέλει σιγά σιγά, μέσα από τα χρόνια, την εμπειρία, τις γνωριμίες και κυρίως την αρέσκειά μου αφενός για τη φύση αλλά αφετέρου και όχι δευτερευόντως για τα παιδιά, γιατί το όνειρό μου όταν ήμουν μικρός ήταν να γίνω δάσκαλος. Οπότε με αυτό το επάγγελμα κάπως συνδυάζω και τις δύο αυτές αγάπες, οπότε κάπως έτσι, όταν πλέον μας απέλυσαν όλους όταν μπήκε η μεγάλη οικονομική κρίση, το 2010, από μία αρκετά μεγάλη εταιρεία που ήμουν τότε, έχοντας το παιδικό της τμήμα, σκέφτηκα ότι πλέον ήρθε η στιγμή και τα πράγματα κύλησαν μάλλον όπως έπρεπε προκειμένου να κάνω το επόμενο για μένα τεράστιο βήμα, το οποίο ήτανε να προσπαθήσω να ξεκινήσω κάτι δικό μου, με τους δικούς μου όρους, με τον τρόπο που εγώ πίστευα και ήθελα ακριβώς να λειτουργούν τα πράγματα, με μία πολύ μεγάλη απλότητα σε όλο αυτό το πράγμα και όσο πιο αληθινή ενασχόληση και προσέγγιση με το αντικείμενο, προσπαθώντας τουλάχιστον για αρχή να μην το έχω στο μυαλό μου ως κάτι μέσω του οποίου βιοπορίζομαι. Συνεπώς έκανα πολλές άλλες δουλειές του αντίστοιχου αντικειμένου οι περισσότερες και τις περισσότερες φορές, αλλά το μέλημά μου ήταν να προσπαθώ να συντηρώ αυτήν την ομάδα, αυτήν την ιδέα, αυτό το όραμα, προκειμένου να μπορέσουμε σε βάθος χρόνου, εγώ και όσοι απαρτίζουν αυτή την ομάδα να ζούμε σιγά σιγά όλο και περισσότερο μέσα από αυτό το πράγμα.

Βασίλη, πάρα πολύ ωραίο που μου μίλησες για αυτήν την ενέργεια, που δεν μπορείς ακριβώς να περιγράψεις, σαν συναίσθημα, που σε κυρίευε από μικρό και σε ακολουθεί μέχρι και τώρα, θα πω εγώ, στη ζωή σου, και αυτή, έτσι όπως το ακούω, [00:05:00]μου φαίνεται σαν να τη διοχετεύεις σε διάφορα κομμάτια, είτε αφορά τη δουλειά σου είτε τη δική σου προσωπική αναψυχή. Θέλω να σου κάνω μια ερώτηση. Είχες κάποια επιρροή από τον οικογενειακό σου κύκλο πάνω σε αυτό το κομμάτι ή ήταν κάτι τελείως δικό σου;

Νομίζω ότι αν και σε πρώτο χρόνο η απάντηση θα ήταν ξεκάθαρα ότι είναι κάτι τελείως προσωπικό, σκεπτόμενος πολλές φορές και από μόνος μου στο παρελθόν αυτήν την ερώτηση και άρα την απάντηση.

Κάναμε μια μικρή διακοπή και θα επαναφέρω λίγο τη συζήτηση εκεί που είχε μείνει. Βασίλη, μας έλεγες για το πώς όλη αυτή η ενασχόλησή σου και η θέρμη που έχεις, αν είναι δικό σου ή αν προκύπτει και από οικογενειακές επιρροές.

Πολύ σωστά! Αυτό που έλεγα είναι ότι σε πρώτο χρόνο η απάντηση θα μπορούσε ξεκάθαρα να είναι ότι αυτό είναι κάτι εντελώς δικό μου και προσωπικό. Όμως επειδή το συγκεκριμένο ερώτημα το έχω ο ίδιος αναρωτηθεί στο παρελθόν αρκετές φορές, προσπαθώντας να το απαντήσω, κατέληξα στο ότι σίγουρα πάντα κάτι βρίσκεται πίσω από αυτά που κάνουμε και τις αποφάσεις που παίρνουμε. Συνεπώς, θεωρώ πολύ σημαντική πτυχή στο όλο θέμα την παρότρυνση που είχα από τους γονείς μου σε πολύ παιδική ηλικία να πάω να δω έστω μία φορά πώς λειτουργούν οι πρόσκοποι. Εγώ δεν ήμουν καθόλου αρνητικός τότε, γιατί πήγαιναν και πάρα πολλοί φίλοι μου, ήμουν κάπου στην πέμπτη δημοτικού, τετάρτη, αν θυμάμαι καλά, οπότε με κάποιους φίλους μου σε κάποια φάση, μετά από αρκετούς μήνες από τότε που είχε πρωτοειπωθεί από τους γονείς μου αυτή η πρόταση, ξεκίνησα με δική μου πρωτοβουλία και με άλλους δύο τότε κολλητούς μου φίλους να πάμε να παρακολουθήσουμε μια δράση στο γειτονικό σύστημα προσκόπων, στο οποίο μάλιστα τότε πήγαιναν και πάρα πολλοί φίλοι από το σχολείο, από τη γειτονιά, από τις παρέες μας γενικότερα, οπότε νιώθαμε ότι θα πάμε ήδη σε ένα οικείο περιβάλλον. Αυτό και συνέβη, μία πολύ ωραία Κυριακή πρωί, πήγαμε σε αυτήν τη φοβερή μονοκατοικία στη γειτονιά του κάτω Χολαργού, για όσους καταλαβαίνουνε, το οποίο είναι κάτι που σαν θύμηση το λέω και ανατριχιάζω ολόκληρος από τη μία, από την άλλη γεμίζω φως, γιατί ήταν πραγματικά ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου, η ενασχόλησή μου εντέλει με το αντικείμενο διήρκησε από την ηλικία των περίπου 8-9 ετών, που πρωτάρχισα, και συνεχίστηκε ανελλιπώς με ένα διάλειμμα ενός χρόνου στις πανελλήνιες και ενός χρόνου κάπου στα 33 μου, όπου βγαίνοντας από μία πολύ δύσκολη προσωπική φάση, αλλά και αφήνοντας ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της τότε προσκοπικής μου ζωής στο Πρώτο Σύστημα Χολαργού, στο οποίο είχα περάσει από όλες τις θέσεις και εντέλει έφυγα από αυτό, αφήνοντας έναν χρόνο κενό, προκειμένου όλα να κατασταλάξουν μέσα μου και να λάβουν τη θέση που πρέπει στο μυαλό και στην καρδιά μου, οπότε και υπήρξε μία διακοπή ενός έτους. Μετά, συνέχισα σε ένα άλλο σύστημα, όπου και εκεί έζησα απίστευτα χρόνια, μέχρι τα 38 μου, όπου και σταμάτησα να ασχολούμαι με τους προσκόπους, και όλο αυτό, την τεράστια παρένθεση, την έκανα για να πω πως αυτός ήταν ο μεγαλύτερος λόγος για την αγάπη μου και την ενασχόλησή μου και με τα παιδιά και με τη φύση, γιατί αυτά τα δύο είναι ακριβώς οι πυλώνες του προσκοπισμού, μαζί και με κάποιες άλλες αρχές, αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της όλης δραστηριότητας. Οπότε, ουσιαστικά, μετέφερα λίγο το χόμπι μου και αυτό που μου άρεσε να κάνω, σε όλους τους χρόνους, όχι απλά στον ελεύθερο, στην καθημερινότητά μου και στη ζωή μου, με έναν τρόπο αρκετά δικό μου, ο οποίος με εκφράζει πλέον πολύ περισσότερο και νομίζω ότι έχει βρει και πολύ σωστό αντίκτυπο στον κόσμο.

Βασίλη, θα ήθελα πολύ να μου μοιραστείς κάποιες στιγμές από τους προσκόπους, αν μπορείς έτσι να τις θυμηθείς, που πιστεύεις ότι σε διαμόρφωσαν.

Νατάσα, τεράστια ερώτηση, πάρα πολύ δύσκολη, είναι σαν να μου ζητάς να σου γράφω το βιβλίο της ζωής μου, γιατί από τα 8 [00:10:00]μέχρι τα 38 ασχολούμαι με τους προσκόπους. Τριάντα ολόκληρα χρόνια από τα σαράντα τρία μου και όπως λέει και το ρητό «Μία φορά πρόσκοπος, πάντα πρόσκοπος», είναι κάτι το οποίο ποτέ δεν σταματάς να νιώθεις αν το έχεις ζήσει τουλάχιστον όπως εγώ και όπως αρκετοί άλλοι άνθρωποι που γνωρίζω, επομένως δυστυχώς δεν μπορώ να σου περιγράψω ένα μόνο σκηνικό ή δύο ή τρία, γιατί θα είναι σαν να αδικώ άπειρα άλλα. Νομίζω ότι είναι κάτι που πραγματικά δεν περιγράφεται και απλά καλώ όλο τον κόσμο να το γνωρίσει, γιατί μπορεί να είναι ίσως σταθμός στη ζωή του και μόνο θετικά πράγματα έχει να πάρει, αρκεί να προσέξει πραγματικά, όπως οπουδήποτε, πού θα πάει. Όπως και σε σχολεία, όπως και οπουδήποτε, μπορούμε να πέσουμε σε καλούς εκπαιδευτικούς, σε καλούς ανθρώπους, σε λάθος ανθρώπους, σε απαίδευτους ανθρώπους, σε ανθρώπους που δεν αρμόζουν να κάνουν αυτό που κάνουν, επομένως έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τους προσκόπους, πρέπει να ψάξουμε σαν γονείς σωστά πού θα απευθυνθούμε, αυτό.

Πολύ σωστά. Εσύ σαν πατέρας τώρα τι πιστεύεις, πώς θα αντιμετώπιζες το παιδί σου όσον αφορά την έκθεσή του στη φύση; Ή και αν ήδη το έχεις κάνει, δεν ξέρω. Πόσων χρονών είναι ο γιος σου;

Ο Άρης είναι σχεδόν 2,5, έχει γεννηθεί τον Αύγουστο του '19, οπότε είναι 2,5. Εννοείται, Νατάσα, τον Άρη τον έχουμε πάει τριών μηνών με τη Νικολίνα, τη σύντροφό μου, εκτός από τις άπειρες βόλτες και τα δασάκια και τις περιπλανήσεις στον μάρσιπο, στον Υμηττό, στην Πάρνηθα, σε όλα τα δάση της γύρω γειτονιάς, στα πάρκα, στις θάλασσες και στις παραλίες, έχουμε πάει από πολύ μικροί, έχουμε ανέβει τον Ταΰγετο, σε ηλικία 3 μηνών, όπου θυμάμαι ότι είχα αγχωθεί κιόλας, γιατί ανεβαίνοντας, αν και ήταν Οκτώβρης, μετά το καταφύγιο ήταν αρκετά κρύα η ατμόσφαιρα, η θερμοκρασία ήταν κοντά στους 8, ίσως και λιγότερους βαθμούς, και μη γνωρίζοντας, όντας αδαής, πρώτη φορά, μόνο με την ενέργεια και κάποια λιγοστά ρούχα που είχαμε να κάνουμε αυτό το κατόρθωμα τότε, όπως μας φαινότανε. Το κάναμε, ήταν κάτι το οποίο ευχαριστηθήκαμε όλοι πάρα πολύ, δεν αντιμετωπίσαμε καμία δυσκολία, είναι κάτι στο οποίο είμαστε αρκετά έμπειροι όμως, έχω να πω, δεν είναι κάτι που το παίρνουμε έτσι αψήφιστα, χρειάζεται να έχεις την κατάλληλη εμπειρία, σίγουρα τον κατάλληλο εξοπλισμό, σύμμαχο τον καιρό, κατάλληλο κόσμο δίπλα σου, όχι μόνος σου και διάφορα άλλα που πρέπει να λαμβάνεις υπόψη προκειμένου να κινείσαι ασφαλής και ειδικά με ένα βρέφος πάνω σου. Οπότε, ουσιαστικά θέλω να καταλήξω στο ότι ο Άρης έχει ζήσει πάρα πολλές στιγμές σε σκηνή, να κοιμάται έξω, στο ύπαιθρο, σε θάλασσες, στα ποτάμια, στα βουνά, οπουδήποτε μπορούμε να πάμε εμείς ο Άρης ακολουθεί, είναι κάτι το οποίο δείχνει να αγαπάει πάρα πολύ και να του αρέσει, τον βλέπω συνεχώς χαρούμενο σε αυτό το περιβάλλον και σε όλα τα άλλα. Θεωρώ ότι αυτό το κομμάτι της επαφής με τη φύση συντελεί τα μέγιστα στο να έχουν θετική ψυχολογία τα παιδιά και γενικότερα να είναι χαρούμενα. Έχω δει ότι είναι πάρα πολύ οξυδερκής και παρατηρητικός, κάτι το οποίο η φύση με τα άπειρα ερεθίσματα που δίνει είναι σίγουρο και επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι συμβάλλει σε όλα αυτά τα skills, στα οποία  σίγουρα τα παιδιά εκπαιδεύονται με έναν τρόπο, όσο δυνατόν πιο ομαλό και πιο ταιριαστό στην ηλικία τους και στον εγκέφαλο, που εκείνη τη στιγμή δημιουργείται, οπότε αν αυτό συμβαδίζει και με την αρέσκεια των γονέων, θεωρώ ότι είναι θαυμαστό και θα έπρεπε να συμβαίνει σε όλους ανεξαιρέτως.

Είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί να είναι εκτεθειμένο σε όλο αυτό. Βασίλη, θυμάσαι, μας μοιράστηκες μια εμπειρία σου με τον γιο σου στον Ταΰγετο, θυμάσαι έτσι κάποιο περιστατικό το οποίο ήταν πολύ έντονο για σένα ή ένα γεγονός με σένα και την πλέον οικογένειά σου;

Ναι. Είναι πολλά τα γεγονότα, η αλήθεια είναι, επομένως βρισκόμαστε διαρκώς στην περιπέτεια, με παρέα ή και πιο οικογενειακά, σε διάφορα κομμάτια της ελληνικής γης. Μάλιστα, τις επόμενες μέρες πρόκειται να κάνουμε το πρώτο trekking μας [00:15:00]εκτός Ελλάδας με τον Άρη, όποτε οι εμπειρίες και οι μνήμες είναι αρκετές. Αλλά το πιο έντονο από πλευράς συναισθημάτων και ακρότητας της όλης κατάστασης είναι μια ιστορία η οποία συνέβη φέτος το καλοκαίρι, ακριβώς την περίοδο που είχαν αρχίσει οι μεγάλες φωτιές στην Εύβοια και στην Αττική. Ένα γεγονός το οποίο όλους οικογενειακά αλλά και εμένα προσωπικά με έχει έκτοτε σημαδέψει, δηλαδή το τραύμα που νιώθω ότι φέρω από εκείνη την περίοδο, η στενοχώρια και όλη η μαυρίλα που ένιωθα μαζί με το εξωτερικό περιβάλλον να κατακάθεται και μέσα μου σαν στάχτη από αυτήν που εισέπνεα, είναι η φορά που είχαμε πάει με τη Νικολίνα, τον Πρίαμο, τη Βάσια –ο Πρίαμος και η Βάσια είναι δύο αγαπητοί φίλοι και κουμπάροι, οι οποίοι τυχαίνει, εκτός του ότι είμαστε εντελώς κολλητοί και αδέρφια, να έχουμε γεννήσει με διαφορά ενός μήνα, κάτι το οποίο δεν το γνώριζε και δεν το στόχευε να συμβεί έτσι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, και ξαφνικά μέσα σε έναν μήνα πήραμε και ο ένας και ο άλλος τον άλλο τηλέφωνο και του είπαμε: «Δικέ μου, είμαστε έγκυος».

Τέλειο!

Οπότε, έκτοτε διαδραματίζεται και εξελίσσεται σε καθημερινή βάση μια φοβερή συνύπαρξη των σχεδόν αδερφών Ισμήνης και Άρη, τους οποίους λοιπόν, για να μην τα πολυλογώ στην προκειμένη φάση, προετοιμάζουμε για ένα από τα πολλά treks που θα κάναμε στο Πήλιο που είχαμε πάει διακοπές. Ξεκινώντας λοιπόν από το σημείο, συγκεκριμένα το χωριό Κουκουράβα, το οποίο βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη Μακρυνίτσα, για να σας τοποθετήσω και λίγο γεωγραφικά, θέλαμε να φτάσουμε στο απέναντι χωριό το οποίο ονομάζεται Σταγιάτες και είναι γνωστό και από το τραγούδι του Αλκίνοου, για τα νερά της και για όλο τον πόλεμο που υφίσταται τελευταία σε σχέση με την εκμετάλλευση των πηγών της, που όμως κατά τα άλλα είναι ένας πάρα πολύ όμορφος χώρος μέσα στην καρδιά του δάσους, ένα πολύ όμορφο χωριό, πολύ μικρό, δεν έχει και πολλά αλλά είναι όμορφο από μόνο του. Ξεκινάμε λοιπόν το συγκεκριμένο μονοπάτι. Ντυνόμαστε, ετοιμαζόμαστε, παίρνουμε τα νερά μας, τα φαγητά μας, τα ρούχα μας, παίρνουμε τα δύο backpacks, στα οποία μεταφέρουμε τα παιδιά – αυτό είναι μια κατασκευή η οποία είναι, παιδιά, το αγαπημένο μου gadget από τη στιγμή που έγινα πατέρας, δηλαδή συστήνω και προτείνω ανεπιφύλακτα στον οποιοδήποτε περπατάει στα βουνά και τα λαγκάδια ή οπουδήποτε θέλει, ακόμα και στην πόλη, και διανύει κάποια χιλιόμετρα ικανά, εν πάση περιπτώσει, τόσα ώστε να χρειάζεται κάτι καλύτερο και πιο υποστηρικτικό από έναν απλό μάρσιπο ας πούμε, ας δοκιμάσει το συγκεκριμένο σακίδιο μεταφοράς παιδιού, είναι φανταστικό, έχω γυρίσει σχεδόν όλη την Ελλάδα με τον Άρη πάνω μου. Ετοιμάζουμε λοιπόν τα πάντα και ξεκινάμε το μονοπάτι. Λίγο πιο κάτω από την εκκίνηση είναι κάτι μικρές βαθρούλες, έχει ένα πάρα πολύ όμορφο ποταμάκι, το οποίο κυλάει ανάμεσα σε μια πάρα πολύ μικρή χαραδρούλα, στην οποία έχει πάρα πολλούς πλάτανους, ένα ειδυλλιακό τοπίο, με πουλάκια, νεράκια, κελαηδίσματα, τιτιβίσματα, όμορφο φως, λίγες στάχτες γύρω γύρω, αλλά εν πάση περιπτώσει, για λίγο ζούσαμε το δικό μας παραμύθι. Πηγαίνοντας λοιπόν, προσεγγίζοντας τις βάθρες, πράγμα το οποίο ήταν και κομμάτι της αποστολής, να βρούμε τις βάθρες και να ακουμπήσουμε έστω ένα δάχτυλο στο παγωμένο νερό τους και στα δύο μωρά, φτάνουμε στο σημείο. Πλησιάζοντας από την πλευρά του μονοπατιού, δεξιά μας φανταστείτε ήταν το μονοπατάκι, μάλλον, συγγνώμη, το ποταμάκι με τις βάθρες, άρα από δεξιά είχαμε νερό και αριστερά κατέβαινε μία πλαγιά, η οποία είχε πάρα πολύ μεγάλη κλίση και η οποία ουσιαστικά οριοθετούσε το κομμάτι του μονοπατιού ανάμεσα στο μονοπάτι και τη συγκεκριμένη πλαγιά. Άρα ήταν [00:20:00]αυτό που λέμε πραγματικό μονοπάτι, πατάει ένας, άρα πηγαίναμε ο ένας πίσω από τον άλλο. Ήμουν πρώτος εγώ με τον Άρη πάνω μου, πίσω ο Πρίαμος με την Ισμήνη, ή «Μιμή», κατά Άρη, όπως τη φωνάζει αυτός και εμείς πλέον, οπότε Μιμή από εδώ και πέρα θα την ακούτε, πίσω από τον Πρίαμο η Βάσια και τελευταία η Νικολίνα. Περνώντας, λοιπόν από το μονοπάτι, συναντάμε μπροστά μας δεμένο ένα άσπρο άλογο. Την προηγούμενη μέρα εγώ είχα ξαναφτάσει μέχρι το συγκεκριμένο σημείο, μόνος μου, επειδή είχα βγει να τρέξω και το είχα δει. Το προσπέρασα τρέχοντας, το άφησα πίσω μου, χάθηκα στο δάσος, όλα καλά, συνέχισα, γύρισα. Στη συγκεκριμένη φάση, το άλογο ήταν αρκετά στο μέσον του μονοπατιού, δηλαδή έπρεπε να περάσεις από πάρα πολύ κοντά του προκειμένου να το περάσεις, οπότε και εγώ έτσι έκανα. Πλησίασα δηλαδή, με ήρεμες κινήσεις, χαλαρός, το προσπέρασα, έκανα νόημα στον Πρίαμο, το προσπέρασε, και τη στιγμή που ο Πρίαμος άφησε το άλογο πίσω του 2-3 μέτρα, πήγε η Βάσια να περάσει. Το άλογο, λοιπόν, σηκώθηκε και ουσιαστικά σαν να της έκλεισε τη δίοδο, μπαίνοντας ακριβώς και φράσσοντας τον χώρο που μπορούσε να περάσει ο άνθρωπος, αλλά με κάποιο τρόπο η Βάσια το προσπέρασε πολύ γρήγορα και όλα καλά. Όταν πήγε και η Νικολίνα να περάσει, επειδή της έφραξε τον δρόμο, αυτή φοβήθηκε, το άλογο κάπως έδειξε ουσιαστικά λίγο να τσιτώνει, θυμώνει, αγριεύει, κάτι μεταξύ όλων αυτών, μια πιο έντονη κινητικότητα σίγουρα, και ενώ εγώ και η Νικολίνα μιλούσαμε δυνατά ο ένας απέναντι από τον άλλο και το άλογο ενδιαμέσου μας, είχαμε μία στιχομυθία του τύπου «Φοβάμαι να περάσω». Πήγε να περάσει από πίσω η Νικολίνα, πήγε να περάσει πίσω από το άλογο, το οποίο είναι το νούμερο ένα πράγμα που δεν κάνουμε όταν βλέπουμε άλογο, και εγώ βλέποντάς το αυτό τρελάθηκα, της φώναξα ότι «Μην το κάνεις αυτό», εκείνη τη στιγμή προφανώς δημιουργήθηκε μια πιο ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, οπότε και το άλογο έφραξε τελείως τον δρόμο και κινήθηκε σχεδόν απειλητικά προς τη Νικολίνα, στην οποία άρχισα να κινούμαι ταυτόχρονα και εγώ φωνάζοντάς της να περάσει. Με το που συμβαίνει αυτό, το άλογο γυρνάει, με κοιτάει, σηκώνεται στα δύο του πόδια και έρχεται καταπάνω μου, τρέχοντας. Εγώ θολώνω κατευθείαν, είμαστε σε απόσταση 2 μέτρων, με το που συνειδητοποιώ τι γίνεται το άλογο είναι σχεδόν πάνω μου και ενστικτωδώς εγώ βάζω μπροστά μου ακριβώς, κλείνοντας, λυγίζοντας δηλαδή τον αγκώνα μου και προστατεύοντας το πρόσωπό μου, βάζω μπροστά το χέρι μου. Το άλογο προσγειώνεται στο έδαφος και χωρίς καν να το δω, χωρίς καν να προλάβω να δω την κίνησή του, ήδη έχει χωμένο το χέρι μου από τον αγκώνα και κάτω ακριβώς, προς τον καρπό, το έχει χωμένο όλο μέσα στο στόμα του, το πρόσωπο του απέχει περίπου 20-30 εκατοστά από το δικό μου, βλέπω τα δόντια του ακριβώς μπροστά μου, τα οποία το άλογο έχει μόνο μπροστά δόντια και ήταν τα δόντια του κλειστά και έβλεπα από πίσω, εξείχε το χέρι μου μέσα στο στόμα του. Τα χείλη του ήταν στα 15 εκατοστά, ένιωθα τα σάλια του και τα χνότα του. Ο Άρης είναι πίσω μου, πάνω μου, δεμένος στο σακίδιο σε όλη αυτή τη φάση, γύρω μου έχουν μείνει όλοι αποσβολωμένοι, κοκαλωμένοι, ακούω να φωνάζουν, να ακούω «Δεν είναι δυνατόν», να ακούω τη Νικολίνα να κλαίει, να ουρλιάζει, να φωνάζει. Ακριβώς στο αυτί μου, στο δεξί μου αυτί, θυμάμαι τη φωνή του Άρη να ουρλιάζει, δεν θυμάμαι καθόλου αν μου έλεγε λέξεις ή αν μου έλεγε κάτι, αλλά να κλαίει και να ουρλιάζει μέσα στο τύμπανό μου, που ήταν έτοιμο να σπάσει, και η φάση συνεχίζει έχοντας το άλογο το χέρι μου μέσα στο στόμα του και αρχίζοντας το άλογο να με κουνάει, με όλη του τη δύναμη, δεξιά, αριστερά, όπου πήγαινα σαν σακί, ένιωθα ότι ήμουν ένα τίποτα μπροστά στη δύναμη του αλόγου, παρόλο που είχα σφιχτεί όσο μπορούσα, είχα βάλει όση δύναμη έχω. Το άλογο με εκτινάσσει σε κάποια [00:25:00]φάση, με σπρώχνει δηλαδή με το στόμα του και με την ορμή του, με σπρώχνει μπροστά, εγώ κάνω ένα δυο βήματα πίσω και βρίσκω ακριβώς πάνω στην πλαγιά, όπου ήταν πολύ επικλινές το σημείο. Παραπατάω, πέφτω κάτω, πέφτοντας κάτω πέφτω πάνω στον Άρη τον οποίο είχα πάνω στην πλάτη μου, άρα ο Άρης ήταν ενδιάμεσα σε μένα και το έδαφος, εγώ έχω πέσει πάνω του με όλο μου το βάρος και τότε βλέπω το άλογο να προχωράει και να έρχεται κατά πάνω μου, να σηκώνει, λυγίζει χαρακτηριστικά θυμάμαι τα γόνατά του, όπως κάνει πόδι μπροστά, η τελευταία άρθρωση να λυγίζει, μαζεύει τα πόδια του και αρχίζει και πατάει πάνω μου, στην κοιλιά μου και στα πλευρά μου με όλη του τη δύναμη. Νατάσα, με πάταγε έτσι, κανονικά, ήμουν με τα χέρια ανοιχτά, δεξιά-αριστερά, το κεφάλι του Άρη εξείχε από εδώ, ήταν σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με το δικό μου, ευτυχώς το σακίδιο είχε μεταλλικό σαμάρι, ελαφρύ, το οποίο όμως κατάφερε και τον κράτησε ανάμεσά του, έτσι ώστε να μην τον συνθλίψουμε, και ενώ με πατάει το άλογο δυο, τρεις, τέσσερις φορές και νιώθω ότι θα σπάσω ολόκληρος, με τα χέρια ανοιχτά προκειμένου να καλύπτω δεξιά-αριστερά τον Άρη, γιατί τα πόδια του αλόγου φεύγανε και δεξιά-αριστερά και το κεφάλι του Άρη εξείχε ακριβώς δεξιά από το δικό μου και είχα τρελαθεί ότι θα τον λιώσει. Τελειώνει αυτό, χωρίς να το πιστεύω και όντας έτοιμος να πεθάνω πραγματικά, έβλεπα τη ζωή να περνάει από μπροστά μου, ήμουν έτοιμος να πεθάνω, προσπαθούσα με όλη μου τη δύναμη και με ό,τι είχα να προστατεύσω το παιδί, για το οποίο ήτανε και όλο μου το focus εκεί συγκεντρωμένο και μόνο, δεν υπήρχε οτιδήποτε άλλο και ο πόνος δεν ένιωθα τίποτα. Σε όλο αυτό δεν ένιωθα τίποτα παρά μόνο μία επική, αβυσσαλέα πάλη με ένα ζώο τεράστιο σε σχέση με μένα και τη δύναμή του, τα κιλά του, τον όγκο του, την ταχύτητά του, τα πάντα του. Οπότε αφήνοντας το άλογο, σταματώντας να με πατάει, γυρνάει και με το που γυρνάει αντιλαμβάνομαι κατευθείαν τι πρόκειται να συμβεί στα επόμενα δευτερόλεπτα, προσευχόμενος να μη συμβεί. Με το που προλαβαίνω να σκεφτώ τι θα συμβεί, το άλογο έχει σηκώσει το πίσω δεξί του πόδι, το οποίο το βλέπω σε απόσταση αναπνοής όλο αυτό το σκηνικό, το θυμάμαι ξεκάθαρα, διαυγέστατα, να το σηκώνει και να μου το προσγειώνει, να μου το καρφώνει με όλη του τη δύναμη στα πλευρά όπως ήμουνα εγώ ξαπλωμένος ανάσκελα, με το σακίδιο πίσω. Νιώθω το πόδι του να καρφώνεται, το νιώθω να μπαίνει βαθιά μέσα μου και σχεδόν να με συνθλίβει και να με συρρικνώνει. Εκεί ένιωσα τρελό πόνο, απίστευτο, οξύ, βαθύ πόνο, σαν να κόβομαι στη μέση, ήταν η μόνη στιγμή που ένιωσα πόνο, με τράνταξε τόσο πολύ που με σήκωσε στον αέρα. Εκείνη τη στιγμή η Νικολίνα είχε με κάποιο τρόπο καταφέρει να πιάσει το σκοινί πάνω στο οποίο ήταν δεμένο το άλογο κάπου, εξού και είχε όλη αυτή τη συμπεριφορά, γιατί ήταν ένα ζώο δεμένο και πόσο καιρό αφημένο σε 40 βαθμούς Κελσίου. Το τραβάει και το άλογο εφόσον έχει ξεθυμάνει πάνω μου 100%, το τραβάει, τρέχει, φεύγει προς την αντίθετη κατεύθυνση, το άλογο με αφήνει. Εγώ με το που συμβαίνει όλη αυτή η φάση που περιγράφω και ουσιαστικά μετά από το άλμα που έκανα, που με μετέφερε το άλογο με τη δύναμή του και την κλοτσιά του, σηκώνομαι αμέσως, με τι δύναμη και τι κουράγιο είναι κάτι που δεν εξηγείται, δεν γίνεται, είναι αδρεναλίνη και συμβαίνει μόνο τότε, σε άλλες φάσεις της ζωής μας δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό και αυτό σ' το λέω ξεκάθαρα, σίγουρα. Βρίσκω τη δύναμη να βγω από την ακτίνα του αλόγου, του σκοινιού του αλόγου. Με θυμάμαι να προχωράω κάποια μέτρα, πέφτουν όλοι πάνω μου με φωνές και κλάματα, εγώ είμαι ζεν τελείως, δεν μιλάω σε κανέναν, δεν λέω τίποτα, δεν ουρλιάζω, δεν φωνάζω, κάνω πέντε [00:30:00]μέτρα, λύνω το σακίδιο, βγάζω τον Άρη, τον πιάνω από το κεφάλι, τον ψηλαφίζω πολύ γρήγορα, τους τον δίνω, καταλαβαίνω ότι προς το παρόν είναι safe, δεν βλέπω ιδιαίτερα πράγματα πάνω του, είχε κάτι μικρές γρατζουνιές, είχε χώματα, είχε χόρτα, είχε αγκάθια, είχε σκόνες παντού, το παιδί ήταν σε κακή φάση, ψυχολογικά ήταν διαλυμένο, σωματικά ευτυχώς δεν είχε πάθει κάτι. Μπήκα κατευθείαν μέσα στο ποτάμι όπως ήμουν και εκεί πέρα έσβησα. Μπήκα μέσα στο νερό, μπήκα μέσα στη βάθρα, νομίζω κάπου μέχρι το στήθος, προκειμένου να καλύψω και ουσιαστικά να πάρω τον πόνο μέσω του κρύου νερού από το σώμα μου, το οποίο ήταν καταπατημένο παντού, από άκρη σε άκρη, πλέον ένιωθα και είχα αρχίσει να πονάω, φρικτά όμως να πονάω, δεν μπορούσα να κουνηθώ, δεν μπορούσα να περπατήσω, περπάταγα με πάρα πολλή δυσκολία, δεν μπορούσα να ανασάνω. Αυτή τη στιγμή που ακουμπάω το πλευρό μου, αν και είναι κάτι το οποίο μου έχει περάσει και λόγω του ότι γυμνάζομαι πάρα πολύ, ουσιαστικά το σώμα μου κράτησε, δεν διαλύθηκε, δεν έσπασε στα δύο, είχα μόνο ένα μικρό ράγισμα, πράγμα που το βρήκαμε μετά από πέντε ώρες εξετάσεις στο νοσοκομείο του Βόλου, όπου με μετέφερε ο Πρίαμος με το αυτοκίνητό του σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Παρ' όλα αυτά, αυτή τη στιγμή, έπιασα ενστικτωδώς το σημείο ακριβώς που είχα φάει την κλοτσιά και μου είχε σπάσει το πλευρό, και είναι η πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό που ακουμπάω εκείνο το σημείο και αντιλαμβάνομαι ξανά τον πόνο, λόγω της τόσο έντονης περιγραφής, σαν να ένιωσα ακριβώς πάλι τον πόνο. Η όλη φάση τελειώνει με εμένα στο νοσοκομείο του Βόλου, για να μην τα πολυλογούμε, εκεί πέρα με πέρασαν από εξονυχιστικό έλεγχο, εξετάσεις ούρων, εξετάσεις αίματος, μαγνητική, ακτινογραφίες, ξανά εξετάσεις ούρων, ξανά εξετάσεις αίματος και εντέλει αυτό που βρήκανε ήταν ένα πολύ μικρό ράγισμα στο δωδέκατο πλευρό δεξιά. Τα προγνωστικά ήταν ότι θα περπατήσω, θα αρχίσω να περπατάω έντονα και δυνατά και αρκετά χιλιόμετρα σίγουρα μετά από τουλάχιστον 4-5-6 εβδομάδες, για τρέξιμο δεν το συζητάμε μέχρι και τους επόμενους δύο μήνες σίγουρα. Παιδιά εγώ έχω να σας πω ότι μετά από πέντε μέρες ήμασταν στον Σμόλικα και ανεβήκαμε μέχρι τη Δρακόλιμνη στην προκειμένη φάση λόγω καιρού, όπου άρχισε να λυσσομανάει και να βρέχει με αστραπές, με τον Άρη πάνω μου και ok, ναι, πόναγα, άλλα έγινε, εννοώ γίνεται. Νομίζω αυτό είναι ό,τι πιο έντονο έχουμε ζήσει από τότε που ο Άρης είναι μαζί μας και είμαστε αυτή η τριάδα η φοβερή. Σίγουρα δεν είναι η πιο ευχάριστη εμπειρία και η αλήθεια είναι μου φαίνεται κάπως το γεγονός ότι αυτό που έχω να σας πω είναι μια τέτοιου τύπου εμπειρία, αλλά πραγματικά νομίζω ότι ήταν ακραίο το βίωμα, τα συναισθήματα, όλο αυτό που βιώσαμε και βιώνουμε ακόμα και σχεδόν τώρα, εντάξει, τους τελευταίους έναν δυο μήνες, έχουν περάσει από τον Αύγουστο, έχουμε Φλεβάρη, έχουν περάσει σχεδόν πέντε μήνες, και τους τελευταίους δύο μήνες θα έλεγα ότι και τα τελευταία απομεινάρια των όσων φαίνονται βέβαια, γιατί σίγουρα υπάρχουν και πράγματα που δεν φαίνονται και έχουνε μείνει και χαραχτεί στις ψυχές όλων μας, του Άρη, της Νικολίνας, εμένα κυρίως, αλλά και των υπολοίπων κατά προέκταση, αλλά εμείς που ζήσαμε σχεδόν την απώλεια μπροστά στα μάτια μας, να παλεύουμε για να την κρατήσουμε στη ζωή, ο καθένας από την πλευρά του, είτε η δική μου που είχα όλη τη φάση πάνω μου, στα χέρια μου ουσιαστικά, αλλά και της Νικολίνας εξίσου, η οποία ήταν σε μία απόσταση δύο μέτρων, μπροστά, μάρτυρας σε ένα τέτοιο σκηνικό, στο οποίο είδε πραγματικά ότι χάνει τους δύο πιο αγαπημένους της ανθρώπους μπροστά από τα μάτια της, με έναν τέτοιο τρόπο, νομίζω ότι ίσως ξεπερνάει τη δική μου κατάσταση. [00:35:00]Του Άρη, από την άλλη, είχαμε πάρα πολύ καιρό μετά που ο Άρης φοβόταν τα πάντα σχεδόν, του είχε μείνει πολύ τραυματική η εμπειρία αυτή και αυτό είχε πάρα πολλές εκφάνσεις στη συμπεριφορά του, στον ύπνο του, σε αυτά που έλεγε, σε αυτά που έβλεπε, στην όλη του ζωή, γενικά τον είχε σημαδέψει πάρα πολύ έντονα. Εντάξει, με αρκετή προσπάθεια, κάποιες συμβουλές από εξειδικευμένους ανθρώπους και κυρίως τη δική μας συγκέντρωση στο θέμα, καταφέραμε και το ξεπεράσαμε σε έναν ικανό βαθμό, εν πάση περιπτώσει, χωρίς ποτέ να λέμε ότι αυτό έχει ξεπεραστεί παντελώς. Θέλουμε να κοιτάμε όμως εντέλει πάντα την καλή πλευρά, σίγουρα υπάρχει και ξεδιπλώνεται ταυτόχρονα με τη ζωή μας, δηλαδή και από άλλες αντίστοιχες εμπειρίες που έχω στο παρελθόν, αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εμπειρίες σίγουρα είναι κάτι το οποίο μιλάει σε όλη τη διάρκεια και καθ' όλο το πέρασμα της ζωής, γιατί σε διαφορετικές χρονικές στιγμές έχει να σου πει διαφορετικά πράγματα και να σε διδάξει διαφορετικές εμπειρίες. Οπότε σίγουρα τόσο έντονες στιγμές, από τις οποίες εντέλει βγαίνουμε επιζώντες, νομίζω ότι μόνο δύναμη μπορούν να δώσουν.

Βασίλη, μέσα σε όλη αυτήν την περιγραφή την πολύ έντονη, θα πω, θέλω να σου κάνω για το τέλος μια ερώτηση. Φαίνεται ότι θα μπορούσε κάποιος, όλη αυτή την εμπειρία να τη δει από ένα πρίσμα φοβικό και να πει: «Ωραία, άρα ο τρόπος ζωής μου φέρνει σε κίνδυνο πάρα πολύ σημαντικές πτυχές της ζωής μου» και να γυρίσει εγκεφαλικά 360 μοίρες τρόπο σκέψης. Εσύ, από την άλλη, εσύ και η οικογένειά σου, αυτή η ενέργεια που μου περιέγραφες στην αρχή, αυτή η θέρμη, αυτή η αγάπη για όλο αυτό φαίνεται να μην έπεσε ποτέ και να μην μπήκε μια αυτοκριτική αυστηρή και άδικη ως προς τους εαυτούς σας, αλλά να το είδατε σαν ένα γεγονός που κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε για τη συγκεκριμένη περίσταση, και είναι πολύ συγκινητικό αυτό και θέλω να σε ρωτήσω αν ποτέ σκέφτηκες μέσα σε όλη αυτήν την περιπέτεια που έζησες, αν άρχισες να αμφισβητείς τις βάσεις σου μέσα σε όλο αυτό.

Να αμφισβητώ τις βάσεις μου, τι εννοείς ακριβώς;

Να αμφισβητείς τον τρόπο ζωής σου.

Ναι, Νατάσα, η αλήθεια είναι ότι δεν μου πέρασε από το μυαλό ούτε μία φορά. Δηλαδή αυτό είναι το πιο ειλικρινές και το πρώτο που έχω να σου πω. Νομίζω ότι όλα τα άλλα τώρα είναι λίγα όταν νιώθεις τόσο εντάξει με αυτό που είσαι και αυτό που κάνεις. Και λέγοντας τόσο εντάξει, δεν εννοώ ότι εγώ είμαι ο πιο cool τύπος του κόσμου και είμαι σε όλα εντάξει, δεν τρέχει τίποτα, αλλά όσον αφορά στο συγκεκριμένο κομμάτι που με ρωτάς, σου απαντάω με όλη μου την ειλικρίνεια και με όλη μου τη δύναμη ότι δεν δοκιμάστηκε όλο αυτό το κομμάτι στο κεφάλι μου, στην καρδιά μου, στην ψυχή μου, ποτέ, ούτε μία στιγμή και σίγουρα μόνο θετικά έχω να λαμβάνω από όλο αυτόν τον τρόπο ζωής, το lifestyle εν πάση περιπτώσει, που χωρίς αυτό εγώ σίγουρα θα ήμουν δυστυχισμένος, σίγουρα, και η Νικολίνα θεωρώ, οπότε αυτό άμεσα και έμμεσα και με οποιονδήποτε τρόπο, σίγουρα θα μεταφερότανε και στο παιδί. Από την άλλη, εκτός του ότι το βρίσκω ό,τι πιο υγιές και όμορφο, αντικειμενικά, θεωρώ ότι εφόσον αυτό δείχνει να έχει μόνο θετικές επιρροές συνεχώς και στην ψυχοσύνθεση και τη διάπλαση σε όλα τα μήκη και πλάτη της προσωπικότητας αυτού του παιδιού, τα πράγματα τελειώνουν εκεί.

Βασίλη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ γι' αυτό το μοίρασμα και πραγματικά μου φαίνεται πολύ ωραία έμπνευση ζωής για μας και για πολύ κόσμο. Συνέχισε να είσαι τόσο θερμός γι' αυτό που κάνεις!

Να είσαι καλά, κι εγώ πέρασα πολύ ωραία στην όλη αυτή φάση και ελπίζω να περάσουν ωραία και αυτοί που θα την ακούσουν. Καλό βράδυ.

Καληνύχτα!