Istorima Archive

[00:00:00] Καλησπέρα σας.

Γεια σας.

Θα ήθελα να μου πείτε το όνομά σας-

Ευχαριστώ για την πρόσκληση στη συνέντευξη.

Παρακαλώ.

Ονομάζομαι Χρυσούλα Σπυριδοπούλου, με φωνάζουν Σίσσυ.

Είναι Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2021. Είμαι με την κυρία Σίσσυ Σπυριδοπούλου που βρίσκεται στην Πάρο. Εγώ ονομάζομαι Μαριάννα Ναβροζίδου, βρίσκομαι στα Πλατανάκια, είμαι ερευνήτρια στο Istorima και ξεκινάμε τη συνέντευξή μας. Κυρία Σίσσυ, αρχικά θα ήθελα να μου πείτε λίγα λόγια για εσάς. Πότε γεννηθήκατε και πού;

Πολύ ωραία. Γεννήθηκα στην Κατερίνη, στον οικισμό των Πλατανακίων, 14 Απριλίου το '87.

Οι ρίζες σας ποιες είναι;

Μένω στα Πλατανάκια, που είναι οικισμός ποντιακής καταγωγής. Ο μπαμπάς μου είναι ποντιακής καταγωγής και η μητέρα μου είναι από το διπλανό χωριό, από το Δίον. Οι γονείς της είναι ντόπιος, ο παππούς μου δηλαδή, και Βλάχα Κοκκινοπλίτισσα η γιαγιά μου.

Θέλατε να μας πείτε έτσι κάποια λόγια, κάποιες ιστορίες απ' τους παππούδες σας, λίγα λόγια;

Ωραία. Θα πω, κατ' αρχήν, για τον οικισμό των Πλατανακίων. Συστάθηκε το 1954 από πρόσφυγες ποντιακής καταγωγής προερχόμενους από τον Πόντο. Πριν οι παππούδες μας ιδρύσουν αυτόν τον οικισμό που ανήκει πλέον στον Δήμο Δίου-Ολύμπου, πρώην κοινότητα Δίου, ιστορική λόγω του αρχαιολογικού μας μουσείου, γι' αυτό και είχε την έδρα του Δήμου παλαιότερα. Πριν έρθουν λοιπόν οι παππούδες στα Πλατανάκια ήτανε στον οικισμό των Αλωνίων. Το 1951 μεταφέρθηκαν στο τότε Δίον που ονομαζόταν Μαλαθριά και μετά από δυσκολίες και παραχώρηση οικοπέδων, ίδρυσαν αυτόν τον οικισμό στα Πλατανάκια. Αποτελείται από 50 περίπου σπίτια και πολλοί κάτοικοι διαμένουν στο εξωτερικό, κυρίως στη Γερμανία. Έφυγαν πριν χρόνια για βιοποριστικούς λόγους και έτσι ο οικισμός γεμίζει κυρίως το καλοκαίρι με την επάνοδό τους για παραθερισμό. Είναι ο μοναδικός οικισμός ποντιακός σε μια ενότητα του Δήμου Δίου-Ολύμπου στην Πιερία που αποτελείται από άλλες φυλές: Βλάχους, Σαρακατσάνους, Μικρασιάτες και ντόπιους. Στον Δήμο Δίου-Ολύμπου είμαστε αποκλειστικά ο οικισμός ο ποντιακός, γιατί οι άλλοι οικισμοί οι ποντιακοί στην Πιερία ανήκουν σε άλλους δήμους. Οι παππούδες μας πέρασαν δύσκολα χρόνια με τη συνεχόμενη προσφυγιά ερχόμενοι από τον Πόντο και αλλάζοντας συνεχώς σπίτια και συνήθειες. Όμως, εν τέλει, ο οικισμός στον οποίο κατοικούμε και ιδρύθηκε με προσωπικό μεράκι και κόπο είναι αναντικατάστατος από όλους μας που μεγαλώσαμε και τον αγαπάμε πολύ και διανέμουμε ακόμα εκεί και όλοι επιθυμούμε να γυρίσουμε εκεί. Πριν κάποια χρόνια είχε γραφεί το βιβλίο «50 χρόνια Πλατανάκια», το οποίο είναι παρακαταθήκη και στη βιβλιοθήκη του συλλόγου μας και διηγείται επακριβώς τη σύσταση του χωριού. Ο θείος μου, συγχωρεμένος τώρα, ο Πολύκαρπος Σαλπιγγίδης το έγραψε και έχει μείνει στα χέρια εμάς της νεολαίας για μια ζωή.

Πώς είναι να μεγαλώνει και να ζει κανείς στα Πλατανάκια; Έτσι κάποιες ιστορίες και από τα παιδικά σας χρόνια, τα καλοκαίρια στο χωριό.

Ενωμένο χωριό θα έλεγα, με όλο το φάσμα των ηλικιών, και νεολαία και μεσήλικες και γηραιότερους. Όμορφες αναμνήσεις. Ένα χωριό που πήρε το όνομά του από τα πλατάνια. Ένα χωριό που κοσμείται από μια πλατεία και παιδική χαρά γεμάτη στο πράσινο, με το εξωκλήσι του Αγίου Διονυσίου στο πέρασμά του, εισερχόμενος κανείς στον οικισμό. Μνήμες κυρίως από τα καλοκαίρια που μαζευόμασταν στην πλατεία ή στην παιδική χαρά του χωριού ανέμελοι χωρίς φόβους και παίζαμε όλοι μαζί, με τα[00:05:00] ποδήλατά μας, με τα παιχνίδια μας, με όλα. Και ένα χωριό που χαρακτηρίζεται για την έντονη ζωή του τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω -όπως είπα- της επανόδου των παραθεριστών που μένουνε στη Γερμανία. Μας δένουν πολλά τα καλοκαίρια όπως χοροί, πανηγύρια, πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνει και ο σύλλογος με αφορμή την επανένωση όλων των οικογενειών.

Πείτε μας λίγα λόγια για τον σύλλογο που αναφέρατε. Είστε μέλος του συλλόγου;

Ναι. Από το 2014 έχει γίνει μία αξιόλογη προσπάθεια από μέρους της νεολαίας να "επανασυσταθεί" -σε εισαγωγικά- ο σύλλογος ο οποίος έχει ιδρυθεί το '85. Ήτανε τα περισσότερα χρόνια ενεργός υπό τη διοίκηση μεγαλύτερων σε ηλικία μελών. Το '14 λοιπόν, μετά από μία καμπύλη απουσίας πολλών ετών και αδράνειας, μια ομάδα νεολαίας στα 25 χρονών και άνω αποφασίσαμε να πάρουμε τα ηνία στα χέρια μας και να εδραιώσουμε τη δράση μας στον οικισμό αυτόν. Ήτανε μία βαθιά επιθυμία όλων και μια παρότρυνση των μεγαλύτερων. Εγώ προσωπικά κατέχω τη θέση του ταμία, της ταμία από το '14. Είναι ένας πολιτιστικός σύλλογος που έχει αποδείξει τη δράση του όλα αυτά τα χρόνια κάνοντας πρωτόγνωρα και πρωτότυπα πράγματα για τον οικισμό μας, στα οποία δεν είχαν εκτεθεί ξανά οι κάτοικοι του χωριού. Με πρότυπο άλλους συλλόγους που προηγήθηκαν σημαντικών δράσεων από εμάς και έχοντάς τους ως παράδειγμα, προσπαθήσαμε για το καλύτερο. Θα πω τι έχει γίνει έτσι αυτά τα χρόνια στις προσπάθειές μας και μας στενοχωρεί το ότι αυτό το διάστημα λόγω του κορωνοϊού έχουν παγώσει πολλά πράγματα. Η μεγάλη διοργάνωση που αφορά τον σύλλογο κάθε καλοκαίρι είναι ένα πολιτιστικό διήμερο στα μέσα Ιουλίου. Είναι μια μεγάλη προσπάθεια διοργάνωσης εκδήλωσης στην οποία συμμετέχουν άπαντες, και ακόμα και οι μετανάστες που έρχονται εκείνο το διάστημα στον οικισμό για παραθέριση. Είναι κάτι που ενώνει όλους μας. Ξεκινάμε έναν μήνα πριν μαζεύοντας ό,τι μπορούμε, βοήθεια, χορηγίες, να κλείσουμε πράγματα ό,τι αφορά τον ήχο, τις μουσικές εκδηλώσεις, τα τρόφιμα, να εξασφαλίσουμε όλες τις συνθήκες, τη γραφειοκρατία, ό,τι χρειάζεται για να πραγματοποιηθεί στον κοινόχρηστο χώρο της παιδικής χαράς, ο οποίος σημαιοστολίζεται μέσα στο πράσινο και καταφέρνουμε να φιλοξενήσουμε μέχρι και 2.000 κόσμο. Είναι μια εκδήλωση που περιλαμβάνει μουσικοχορευτικά συγκροτήματα, κυρίως ποντιακής μουσικής, αλλά και δημοτικής εν μέρει, επειδή συζούμε μαζί με Βλάχους και Σαρακατσάνους στη διπλανή κοινότητα του Δίου. Και αυτή η συνύπαρξη μάς κάνει να συνυπολογίζουμε ακόμα και στη μουσική, στην παράδοση, στον πολιτισμό και τις άλλες φυλές, οι οποίες μας στηρίζουν σε κάθε προσπάθεια. Χιλιάδες εθελοντές αναλαμβάνουν πόστα, στην κουζίνα, στο ψήσιμο, στα κρέατα, στα αναψυκτικά, στην εξυπηρέτηση όλου αυτού του κόσμου απ' τη γύρω Πιερία και όχι μόνο και από άλλους νομούς που σπεύδουν να περάσουν καλά και να [00:10:00]ξεφαντώσουν αυτό το διήμερο, στο οποίο διήμερο εκτός από τις μουσικές εκδηλώσεις προστίθεται κάθε χρόνο, ανάλογα με το θέμα, παρουσίαση των δράσεων, έκθεση φωτογραφίας, φιλοξενία άλλων συλλόγων, τιμάμε πρόσωπα που προσέφεραν στον σύλλογο ή παιδιά που διακρίθηκαν και είναι ποντιακής καταγωγής Πλατανακίων. Είναι ένα εγχείρημα για το οποίο είμαστε περήφανοι, γιατί καταβάλλουμε μεν μεγάλο κόπο, αλλά έχει μεγάλο αντίκρισμα. Πέρα από αυτήν την εκδήλωση, ο σύλλογος σ' αυτήν την εξαετία κατάφερε να παρουσιάσει ένα πρόσωπο στην υπόλοιπη Πιερία και στους πολιτιστικούς συλλόγους που ανήλθε στις πρώτες θέσεις. Και αυτό δεν είναι άποψη των μελών του δικού μας συμβουλίου, είναι κάτι αποδεκτό και γενικής παραδοχής και από τους άλλους συλλόγους. Προσπαθήσαμε. Δικτυωθήκαμε πολύ με κόσμο που είναι πιο κατατοπισμένος στα θέματα αυτά και με την καθοδήγηση της προέδρου, η οποία δραστηριοποιούνταν από μικρή και σε άλλους πολιτιστικούς συλλόγους και κατείχε καλά το θέμα των πολιτιστικών, και ήμασταν ενεργοί στον νομό Πιερίας, όχι μόνο στον οικισμό των Πλατανακίων, σε σημείο που κερδίσαμε την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των άλλων ποντιακών συλλόγων, που είναι περίπου 20 στην Πιερία. Μερικές από τις δράσεις μας είναι η συμμετοχή μας στο αντάμωμα του Δήμου Δίου στην τοπική εκκλησία, που γίνεται κάθε Φεβρουάριο ενόψει της Αποκριάς και καλούμαστε από τον ιερέα να λάβουμε μέρος με τα έθιμά μας, την παρουσία μας και τα χορευτικά μας συγκροτήματα. Όπως και έχουμε συμμετέχει σε αγροτική έκθεση προϊόντων σε διπλανό χωριό στήνοντας το δικό μας περίπτερο και εκθέτοντας τη δική μας λαογραφία, παραδοσιακά εδέσματα, ό,τι μπορούμε να προβάλλουμε από την ποντιακή παράδοση. Στο γειτονικό Λιτόχωρο, επίσης, συμμετέχουμε κάθε χρόνο σε αντάμωμα χορευτικών τμημάτων ενόψει του Αγίου Δημητρίου. Να πούμε ότι όλα αυτά τα χρόνια συγκεντρώσαμε χορευτικές ομάδες, στήσαμε χορευτικά συγκροτήματα, παιδικό, εφηβικό, τμήμα γυναικών ενηλίκων. Είχαμε ενεργά πρόβες κάθε εβδομάδα με χοροδιδάσκαλο και λυράρη και η συμμετοχή ήτανε όλο και αυξανόμενη, πράγμα που μας χαροποίησε, γιατί ο σύλλογος ήτανε το μέρος συγκέντρωσης όλων όσων ενδιαφέρονταν πραγματικά για την παράδοση και τη συνέχιση της ποντιακής μουσικής και χορογραφίας. Και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους φαινόταν σε κάθε παρουσίασή μας. Κάθε Χριστούγεννα διοργανώνουμε γιορτή στην αίθουσα του συλλόγου. Πολλές εθελόντριες του χωριού ετοιμάζουνε τα εδέσματα και με μουσική, με σκετς στην ποντιακή διάλεκτο, παρουσιάζουμε κάτι πολύ όμορφο καλώντας το χωριό να συμμετέχει και να γνωρίσει τα ποντιακά έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Η αίθουσα στην οποία στεγάζεται ο σύλλογός μας είναι ένα δημοτικό κτίριο. Μας έχει εξυπηρετήσει πολλαπλά. Κάθε αλλαγή του έτους διοργανώνουμε στην πλατεία του χωριού έτσι μικρή μάζωξη, όπου ανταλλάσσουμε ευχές, με πυροτεχνήματα, με ζεστό κρασί, με την κοπή πίτας του συλλόγου που ακολουθεί σε λίγες μέρες. Είναι πάλι μια αφορμή να ενωθεί όλο μαζί το χωριό και να πρωτοστατεί ο σύλλογος. Στην κοπή της πίτας κάποια απ' αυτά τα χρόνια φιλοξενήσαμε το ξακουστό έθιμο των Μωμογέρων με την Ποντιακή Θεατρική Σκηνή Πιερίας, έναν ενεργό επίσης σύλλογο που αναπαριστά αυτό το δρώμενο, με μουσική, χορούς και μεγάλη χαρά, είναι πάλι κάτι που το περιμένουν οι [00:15:00]συγχωριανοί μας. Κάθε Καθαρά Δευτέρα διοργανώνουμε τα παραδοσιακά Κούλουμα στην παιδική χαρά του χωριού, πάλι με εδέσματα και μουσική. Γενικά εκμεταλλευόμαστε κάθε αργία, θρησκευτική και μη, με ενεργή παρουσία για να κάνουμε κάτι για να ενώσουμε το χωριό και να περάσουμε όλοι καλά. Η δράση μας εκτός από πολιτιστική όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε και φιλανθρωπική. Επί 2 συνεχόμενα έτη κάναμε χειροποίητες λαμπάδες και διοργανώσαμε ένα μπαζάρ στο μπαλκόνι του συλλόγου, επίσης με μεγάλη συμμετοχή από το χωριό και τους ευχαριστούμε γι' αυτό. Τα έσοδα από τις λαμπάδες διατέθηκαν στο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Κατερίνης. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη για τη χαρά που προσφέραμε στους γηραιότερους με ένα μικρό ποσό που καταφέραμε να μαζέψουμε για τη στήριξή τους σε υγειονομική περίθαλψη. Επισκεφτήκαμε από κοντά, με την έγκριση του Μητροπολίτη, το Εκκλησιαστικό Γηροκομείο και δώσαμε χαρά στους ανθρώπους αυτούς. Παράλληλα, διοργανώσαμε αρκετές πολιτιστικές εκδρομές σε γύρω νόμους, ως σύλλογος, σε λαογραφικά μουσεία... Και επίσης, περάσαμε και διαθέτουμε πολύ όμορφες αναμνήσεις από αυτά. Πολύ σημαντική η συμμετοχή μας στη βασική εκδήλωση γενοκτονίας στην Κατερίνη, μαζί με τους υπόλοιπους 19 συλλόγους ποντιακούς του νόμου Πιερίας, με κατάθεση στεφάνων στο μνημείο 19ης Μαΐου στην Κατερίνη, με κυρίαρχη εκπροσώπηση του συλλόγου μας εκφωνώντας την κεντρική ομιλία στον Μητροπολιτικό Ναό της Θείας Ανάληψης στην Κατερίνη με τα αιτήματα περί αναγνώρισης της γενοκτονίας. Με παρουσία ενεργή στις εκδηλώσεις στην Κεντρική Πλατεία Κατερίνης και στο Συνεδριακό Κέντρο «Εκάβη», απαγγελία ποιημάτων, θεατρικά. Την εκδήλωση αυτήν της γενοκτονίας στις 19 Μαΐου κάθε χρόνο πλαισιώνει και πάντα προηγείται η εκδήλωση του συλλόγου μας. Κάθε χρόνο ετοιμάζουμε και προωθούμε υλικό για τη γενοκτονία με τη δική μας χορευτική ομάδα των παιδιών και την παρουσιάζουμε στο Δημοτικό Σχολείο Δίου, κατόπιν πρόσκλησης του διευθυντή και των δασκάλων εκεί, ώστε να γνωρίσουν τα παιδιά την ιστορία του ποντιακού λαού, αυτήν τη μαύρη σελίδα της γενοκτονίας και να διατηρηθεί στη μνήμη των επόμενων γενεών. Δεν παραλείπουμε να τελούμε το μνημόσυνο στο τοπικό εξωκλήσι του Αγίου Διονυσίου εις μνήμην των προγόνων που έπεσαν σ' αυτό το θλιβερό γεγονός της γενοκτονίας κατά την εκδίωξή τους από τους Τούρκους. Ετοιμάζουμε το παραδοσιακό κόλλυβο, καλούμε όλο το χωριό και τελούμε επιμνημόσυνη δέηση. Έχουμε φιλοξενήσει στον σύλλογό μας και άλλα ποντιακά σωματεία. Προσπαθούμε για το καλύτερο. Όλοι μαζί. Ατελείωτες συζητήσεις για το κοινό καλό και νέες προτάσεις από νέα παιδιά για να προωθηθεί και να συνεχιστεί το ποντιακό στοιχείο. Ένας άλλος λόγος που μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανοι είναι το ότι υπήρξαμε οι μικρότεροι σε ηλικία, το μικρότερο σε ηλικία διοικητικό συμβούλιο ποντιακού συλλόγου ανάμεσα σε όλους τους άλλους και καταφέραμε πολλά σε αυτά τα χρόνια. Τι άλλο;

Τι σας έκανε να θέλετε να ασχοληθείτε με τον σύλλογο;

Πάντα με ενδιέφερε η ενασχόληση με τα κοινά. Και ξεκινώντας από μια τέτοια μικρή μονάδα που λέγεται σύλλογος, μάθαμε πάρα πολλά τα οποία μπορούν να χρησιμεύσουν και μετέπειτα [00:20:00]στο μέλλον για την ενασχόλησή μας σε κάτι παραπάνω. Η αγάπη για το χωριό φυσικά, η αγάπη για την παράδοση, η μεγάλη αγάπη για τον ποντιακό χορό, η θέληση να έρθουμε κοντά και να μάθουμε την ιστορία μας καλύτερα.

Μπορείτε να μας αναφέρετε κάποιους απ' τους παραδοσιακούς χορούς σας, τους ποντιακούς, και να μας περιγράψετε τη φορεσιά σας;

Ναι, είναι το «Κότσαρι», είναι το «Τικ» με πολλές παραλλαγές, είναι το «Διπάτ», η «Σερενίτσα», από τους πιο γνωστούς χορούς. Η φορεσιά, υπάρχει διαφοροποίηση στην ανδρική και στη γυναικεία. Η γυναικεία φορεσιά αποτελείται από την τάπλα, ένα μικρό στρογγυλό καπελάκι θα λέγαμε με τα κρεμαστά φλουριά στο κεφάλι το γυναικείο. Η γυναίκα συνήθιζε να φορά τα πλουμιστά μακριά σκουλαρίκια, το καμίς από μέσα, το πουκάμισο που το πλαισίωνε ένα περιδέραιο, ένα κόσμημα εντυπωσιακό. Είναι το ζακέτο ή κατιφέ, πάνω από το καμίς. Στη μέση της γυναίκας δένεται το λαχώρ με τα κρόσσια. Η ολόσωμη φορεσιά της η πλουμιστή είναι η ζιπούνα. Στην ανδρική φορεσιά φοράει ο άνδρας το πασλίκ, το δέσιμο του κεφαλιού, το φυλαχτό στο λαιμό του, γιλέκο, από μέσα καμίς, πουκάμισο δηλαδή, το σελάχ, δετό γύρω από τη μέση του, μεταξωτό ζωνάρι, ζώνεται με σφαίρες, το εγκόλπιο, το καπνοσάκουλο, τα μαχαίρια δεξιά και αριστερά, η βράκα και οι αντίστοιχες -τα πότας- οι μπότες οι φαρδιές που αγκαλιάζουν από πάνω τη βράκα.

Τι σας έχει μείνει ως τώρα από την ενασχόλησή σας με τα πολιτιστικά δρώμενα της Πιερίας;

Μεγάλη ικανοποίηση για της δράσεις και για όσα μάθαμε κοντά σε ανθρώπους πιο κατάλληλους και χρόνια ενασχολούμενους με την ποντιακή παράδοση. Μεγάλη επιθυμία στο να ξαναγυρίσουμε σε όλο αυτό, όταν περάσει το δύσκολο θέμα της υγείας που διανύουμε όλοι ως χώρα και ως πλανήτης.

Είστε παντρεμένη; Έχετε παιδιά;

Ναι. Είμαι παντρεμένη εδώ και ενάμιση χρόνο. Το 2020 απέκτησα το πρώτο μου παιδί, τον Χαρούλη μου, είναι τώρα 8 μηνών. Το 2020 ήτανε μια κομβική χρονιά, φυσικά λόγω της γέννησης του παιδιού και κατόπιν αυτού, ήρθε ο πρώτος μου διορισμός ως αναπληρώτρια στην Πάρο. Ο λόγος, λοιπόν, που βρίσκομαι εδώ στο νησί, στις Κυκλάδες είναι γιατί ως εκπαιδευτικός αγγλικών, έχω τελειώσει την Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο το 2010. Ήτανε πάντα το όνειρό μου, η μεγάλη μου αγάπη για τις γλώσσες που με έκανε να επιλέξω τη σχολή αυτή. Μετά από 10 χρόνια εργαζόμενη, λοιπόν, στην ιδιωτική εκπαίδευση, φέτος υπηρετώ στον δημόσιο τομέα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Και πέντε μέρες μετά τη βάφτιση του γιου μου με καλέσανε εδώ. Ήταν, λοιπόν, μια κομβική χρονιά, μια μεγάλη απόφαση, μια νέα εμπειρία για εμένα. Είμαι εδώ σε δημοτικά σχολεία στην Παροικιά, στη Χώρα της Πάρου. Είναι όμορφο νησί, ήσυχο, απολαμβάνουμε τη θάλασσα, τον καλό καιρό που έχουν εδώ τα νησιά. Δύσκολη απόφαση από άποψη χιλιομέτρων και συνοδείας ενός βρέφους. Μεγάλη η στήριξη της οικογένειάς μου σε αυτό, πρώτα του [00:25:00]άντρα μου και έπειτα και των γονιών μου και των αδερφών και όλα. Και είμαι εδώ με το παιδάκι μου και με βοήθεια από την οικογένεια και ελπίζουμε όλα να εξελιχθούν καλά στο μέλλον.

Το εύχομαι.

Ευχαριστώ.

Με τα ταξίδια πάνω κάτω αυτό το διάστημα φοβηθήκατε λόγω Covid, δηλαδή Πάρο-Κατερίνη-Πλατανάκια;

Βέβαια, είναι πάντα ένας φόβος, μια μεγάλη δυσκολία φέτος η συχνή μετακίνηση και λόγω του παιδιού, η έκθεσή μας στα Μέσα με όλο αυτόν τον φόβο του κορωνοϊού, αλλά δυστυχώς εφόσον ο άντρας μου είναι μακριά από εμάς λόγω εργασίας, αναγκαζόμαστε για συχνές μετακινήσεις και ο Θεός βοηθός. Τηρώντας τα μέτρα προσπαθούμε όλοι να αποφευχθεί το κακό.

Ανοίγουν τα σχολεία αύριο, πώς νιώθετε γι' αυτό; Φοβάστε;

Όλοι οι εκπαιδευτικοί θεωρώ είναι επιφυλακτικοί για αύριο. Είναι δύσκολη η επάνοδος μετά την αναστολή δύο μηνών. Από τη μία χαρά και επιθυμία να μπούμε στις τάξεις μας και να συναντήσουμε τους μαθητές μας, γιατί σίγουρα η δια ζώσης εκπαίδευση δεν αντικαθίσταται από την εξ αποστάσεως. Δεν είναι το ίδιο. Και από την άλλη, φόβος για τη φυσική παρουσία σε έναν κλειστό χώρο με παιδιά και εκπαιδευτικούς προερχόμενους από τόσες οικογένειες. Από εκεί και πέρα, εφόσον η απόφαση του υπουργείου ήταν αυτή, οφείλουμε να ξεκινήσουμε και να δούμε πώς θα συνεχιστεί στην πορεία. Θεωρώ ότι θα είναι η τελευταία χρονιά, οι τελευταίοι μήνες που περνάμε οι εκπαιδευτικοί όλον αυτόν τον φόβο.

Κυρία Σίσσυ, ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε την ιστορία σας μαζί μας. Ήταν πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που είπατε. Έχετε να συμπληρώσετε κάτι άλλο;

Ευχαριστώ πάρα πολύ και εγώ για την ενδιαφέρουσα συνέντευξη και συνομιλία μαζί σας. Θα ήθελα να ευχηθώ υγεία σε όλον τον κόσμο, να το ξεπεράσουμε όλοι αυτό σύντομα και να επανέλθουμε στην κανονικότητα και σε προσωπικό επίπεδο και με τη δράση των συλλόγων μας και όλα τα οποία έχουν παγώσει και τα έχουμε αφήσει πίσω και έχουμε ξεχάσει πώς είναι. Να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη όλων των ανθρώπων και να σμίξουμε όλοι χωρίς φόβο.

Πολύ ωραία. Ευχαριστούμε πολύ.

Ευχαριστώ και εγώ. Καλό σας βράδυ.

Καλό βράδυ.