Istorima Archive

Λοιπόν, είναι 19 Δεκεμβρίου, είμαστε στην Αθήνα, είμαι ο Μάριος Σωτηρίου για το Istorima και είμαι μαζί με τον Χρήστο, ο οποίος είναι φίλος και θα μιλήσουμε για μία δραστηριότητα την οποία είχε και για διάφορους λόγους διέκοψε. Καταρχάς, να πω ότι αναφερόμαστε σε καταδύσεις, σε…

Ελεύθερη κατάδυση.

Ελεύθερη κατάδυση, ωραία. Και ψαροντούφεκο.

Και ψαροντούφεκο, ναι.

Και ψαροντούφεκο…

Ωραία, κοίτα, όλα ξεκίνησαν, ας πούμε, πριν… δύο χρόνια είναι τώρα, τον Αύγουστο, καλοκαίρι, όταν ήθελα να επισκεφτώ, ρε παιδί μου, έναν φίλο μου στην Κύθνο και το συνήθιζα όπου πηγαίνω διακοπές να παίρνω μαζί και το ψαροντούφεκο.

Αυτό προέκυψε επειδή κάποιος σε έχωσε στο κόλπο, κάποιος σου έδωσε τη στολή, ας πούμε, και τον εξοπλισμό;

Αυτό ξεκίνησε…

Πώς προέκυψε; Γιατί συνήθως σ’ αυτά τα πράγματα κάποιος σε βάζει, ρε παιδί μου, δηλαδή πατέρας, θείος, κάπως έτσι γίνεται.

Με τον πατέρα μου ξεκινήσαμε, στο Σούνιο ήταν τα πρώτα έτσι ψαρέματα που κάναμε. Πολύ ερασιτεχνικά, δεν ξέραμε τότε ούτε και τα ψάρια ούτε τι γίνεται πάνω κάτω, ας πούμε, πώς πρέπει να ψαρεύεις. Αλλά επειδή μου άρεσε πάντα η θάλασσα και είχα επαφή με τη θάλασσα από μικρός, ήταν κάτι που το χρησιμοποιούσα και σαν διέξοδο ας πούμε. Δεν ήταν τόσο το ψάρεμα αυτό καθαυτό, δηλαδή να πιάσω κάτι…

Αυτοσκοπός δηλαδή να πιάσεις κάτι.

Ήταν πιο πολύ η εμπειρία, το κολύμπι, οι εικόνες που θα δω κτλ.

Ok, ok. Άρα, στην αρχή με παρέα και στην πορεία και μόνος σου…;

Ναι. Και το μόνος είναι λίγο επικίνδυνο, η αλήθεια είναι.

Αλλά το έκανες;

Το έκανα στα δικά μου όρια και όχι σε βάθη μεγάλα. Δηλαδή κινούμουν πιο πολύ στην ακτή, με κάποιες εκεί τεχνικές, ας πούμε, πολύ basic πράγματα, απλά αυτό που σου είπα πριν: για τη φάση, για τη βόλτα. Κι εκεί που είμαι στις διακοπές μου, να δω τους καινούργιους βυθούς, να δω τι άλλο παίζει στα νησιά, γιατί στην Αθήνα δεν είναι και τόσο πολλά τα ψάρια.

Ok. Φαντάζομαι, αν είχες βρεθεί με παρέα να κάνεις κάμπινγκ, ας πούμε, σε νησί, καλοκαίρι, θα ειπώθηκε ότι: «Μπορεί ο Χρήστος να μας πιάσει και κάνα ψάρι», ας πούμε, να…

Έχω πιάσει ψάρι σε διακοπές.

Να βοηθήσεις, ας πούμε, και πρακτικά.

Έχουμε, ναι, έχουμε φάει…

Δικά σου ψάρια.

Ναι, στην Ανάφη, στην Ανάφη. Είχα πιάσει μία πολύ μεγάλη τσιπούρα, πολύ μεγάλη τσιπούρα. Αλλά είναι κάτι που μ’ αρέσει.

Λοιπόν, άρα, προφανώς, εγώ το ’χω στο μυαλό μου τι θα έκανα εγώ αν είχα παρέα κάποιον άνθρωπο ο οποίος στις διακοπές ήτανε ικανός να φέρει φαγητό. Και όταν μάλιστα λέμε για διακοπές: για ελεύθερο κάμπινγκ, για καταστάσεις πιο ας πούμε πρωτόγονες. Αυτό θα έκανα, θα του ζητούσα, θα του έλεγα: «Δεν βουτάς να…». Κάπως έτσι θα το έκανα, κατάλαβες, γι’ αυτό σε ρωτάω.

Ναι, εντάξει, είναι κι αυτό μια λύση εκείνη τη στιγμή, αλλά το πολύ για μια μέρα, ρε παιδί μου, εντάξει. Δεν βασίζεσαι… Νομίζω ότι όσοι ασχολούνται με το ψαροντούφεκο έτσι και το γουστάρουν, το αγαπάνε είναι, πάνω απ’ όλα σέβονται τη θάλασσα και υπάρχουν και πολλοί κανόνες, ρε παιδί μου, που ακολουθούνε. Που είναι στο χέρι του καθενός, αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι τους σέβονται.

Εννοείς ατομικής ασφάλειας;

Κι όχι μόνο ατομικής ασφάλειας, όσον αφορά και τα θηράματα. Δηλαδή…

Α, για το περιβάλλον…

Ναι, ναι, για τη θάλασσα, για να διατηρείται όλος αυτός ο βιότοπος, αν μπορώ να το πω. Ναι. Οπότε, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πάνω από κάποια μεγέθη και πάνω ψαρεύεις, πάνω από κάποια κιλά και ανάλογα το ψάρι, ανάλογα την ποικιλία, ανάλογα την περίοδο. Υπάρχουν περίοδοι που δεν ψαρεύει κανένας.

Α, δηλαδή δεν μπορείς να βουτήξεις όλο τον χρόνο, θεωρητικά δεν μπορείς.

Όχι, όχι. Υπάρχει ένας μήνας που δεν βουτάει κανείς.

Είναι μήνας, ας πούμε, αναπαραγωγής;

Αναπαραγωγής, ναι, στα περισσότερα είδη.

Ok, ok. Αλλά ώρες, μπορείς να βουτήξεις όποια ώρα θέλεις. Φαντάζομαι δεν υπάρχει…

Εκτός απ’ το βράδυ, που απαγορεύεται.

Α, απαγορεύεται.

Ε, ναι, γιατί βουτάνε με φακούς, ας πούμε.

Α, λόγω των φακών, εννοείς ότι είναι…

Ε, ναι. Καθηλώνεται το ψάρι και… Ναι.

Μάλιστα. Να σου πω, είναι ακριβό σπορ;

Κοίτα, στην αρχή να πάρεις τον εξοπλισμό που χρειάζεσαι, πρέπει να ξοδέψεις κάποια λεφτά. Αλλά μετά τον συντηρείς. Δηλαδή προσέχεις τον εξοπλισμό σου, τον ξεπλένεις, φροντίζεις το ψαροντούφεκό σου. Μετά είναι μικροέξοδα. Τα βασικά είναι να πάρεις στην αρχή και… Εντάξει, για το ερασιτεχνικό τώρα το πλαίσιο πάντα συζητάμε. Έτσι; Το να πας μ’ έναν φίλο σου ή με κάποιον απ’ την οικογένειά σου, να πάτε να ψαρέψετε. Αυτό.

Ok. Και λες ότι το να πηγαίνεις μόνος σου είναι επικίνδυνο, αλλά κάποια στιγμή το ’χεις κάνει κι αυτό;

Ναι. Ναι, είναι επικίνδυνο, το ’χω κάνει, πάντα με σημαδούρα και αλήθεια ποτέ σε βάθη, γιατί… Που ήξερα ότι μπορώ να βουτήξω κτλ., απλά επειδή είμαι μόνος μου, δεν ξέρεις ποτέ τι τυχαίνει, μια θλάση ή οτιδήποτε, και υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι στη θάλασσα. Οπότε, κοντά στα ρηχά και πάντα με σημαδούρα μαζί για τα σκάφη κτλ.

Άρα, δεν έχεις κινδυνέψει ποτέ, να πεις ότι κάτι συνέβη κάτω στον βυθό;

Στον βυθό, όχι. Η μόνη φορά που έγινε κάτι ήταν αυτή που, τώρα που μου συνέβη με τ’ αυτί, αυτό που άρχισα να σας λέω…

Α, αυτό[00:05:00].

Ναι.

Ναι, ναι. Για πες γι’ αυτό, τι συνέβη εκεί;

Εκεί ήτανε πάνω σε…

Καταρχάς, πες μας λίγο τη διαδικασία της κατάδυσης, γιατί είναι κι αυτό μία ολόκληρη… Δεν είναι ότι απλά βουτάς…

Όχι.

Κάτι κάνεις στον βυθό.

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να… δεν μπορείς, ας πούμε, να αρχίσεις να βουτάς κατευθείαν κτλ. Πρέπει να ’χεις κάνει εξάσκηση και… πολλοί κάνουν και στο σπίτι, αλλά και σε πισίνες, με την αναπνοή και τέτοια. Υπάρχει μία διαδικασία που πρέπει όλοι, πιστεύω, να την ξέρουν στην ελεύθερη κατάδυση, είναι αυτή της αποσυμπίεσης, για τα αυτιά και οτιδήποτε έχει να κάνει μ’ αυτό, ότι αν δεν πάει κάτι καλά, πρέπει να εγκαταλείψεις τη βουτιά, δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο. Γιατί πάλι μπορεί μία λάθος στιγμή να στοιχίσει πολύ.

Για τι βάθος μιλάμε τώρα, για να καταλάβω, δηλαδή σε τι βάθος έχεις φτάσει, ξέρω γω;

Ε, κοίτα, βάθος ψαρέματος, δηλαδή να κατέβω και να ψαρέψω, είμαι γύρω στα δεκαπέντε μέτρα… Ήμουν. Αλλά αυτό το εννοώ απ’ την άποψη, εντάξει, υπάρχουν πολλοί που ψαρεύουνε και σε τριάντα, σαράντα κτλ. Εγώ το λέω ότι θα κατέβω εκεί…

Εννοείς ότι κάνουνε ελεύθερη κατάδυση στα σαράντα μέτρα, για να ψαρέψουνε;

Ναι. Και κάνουν και καρτέρι, ας πούμε, στα σαράντα μέτρα πολλοί.

Αλήθεια; Περιμένουνε δηλαδή μέχρι να περάσει…

Περιμένουνε το θήραμα… Ναι.

Αλήθεια;

Ναι, ναι.

Εντάξει, αυτό δεν το είχα στο μυαλό μου, δεν το ήξερα. Δηλαδή το δεκαπέντε, που είπες εσύ, ήδη μου φάνηκε τεράστιο βάθος.

Είναι πολύ, αλλά έρχεται μετά από εξάσκηση και εξάσκηση χρόνων. Δηλαδή βήμα βήμα το κατακτάς αυτό.

Ναι, ναι, ναι. Επειδή έχει τύχει να μιλήσω και με άλλον άνθρωπο ο οποίος κάνει καταδύσεις, αυτό επαγγελματικά βέβαια, μου έχει πει ότι μεταξύ τους οι δύτες εύχονται καλές αναδύσεις!

Καλές αναδύσεις, πάντα ναι.

Και ότι, εντάξει, μπορείς να βουτήξεις και να φτάσεις στα πέντε-έξι μέτρα, ένας υγιής άνθρωπος μπορεί να βουτήξει και θα το καταφέρει, ας πούμε, αλλά το δύσκολο σ’ αυτά τα κομμάτια είναι αυτό που λέει και η ευχή, δηλαδή το να ανέβεις πάλι πάνω και εκεί είναι που δημιουργούνται και τα προβλήματα τα νευρολογικά, η νόσος του δύτη και όλα αυτά που υπάρχουνε.

Ακριβώς. Ακριβώς, ναι.

Οπότε, εκεί είναι το επικίνδυνο. Εσύ δεν την έχεις πατήσει;

Όχι, όχι.

Δηλαδή φαντάζομαι το προσέχεις αυτό ευλαβικά.

Ε, ναι. Νομίζω ότι είναι ασφάλεια πρώτα απ’ όλα και μετά οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή…

Ναι, ναι. Ok, ok. Και για πες για το…, αυτό το, ας πούμε, μπορούμε να το πούμε ατύχημα, ξέρω γω.

Ατύχημα, ναι. Ε, ήτανε μία άτυχη στιγμή, γιατί εκεί στις διακοπές που έκανα στην Κύθνο, στο μπάνιο που είχα πάει, έκανα μία απλή περιήγηση, ας πούμε, να δω την παραλία, τον βυθό της κτλ.

Μόνος σου;

Με τον Παναγιώτη ήμουνα, με τον φίλο. Οπότε, είχα και ζευγάρι, ήμουνα… ένιωθα…

Ασφαλής.

Ναι, ένιωθα ασφαλής, κολυμπάγαμε και μαζί. Και σε μία βουτιά, χωρίς να κατέβω, δηλαδή δεν ήταν κάποιο ιδιαίτερο βάθος, απλά –πρέπει να ήτανε ούτε πέντε μέτρα– άκουσα έναν ήχο στο αυτί, ενώ έκανα την αποσυμπίεση, που κατέληξε αυτόν τον ήχο να τον ακούω μέχρι και σήμερα, ας πούμε. Ήτανε, απ’ ό,τι μου είπαν οι γιατροί, ένα βαρότραυμα μες στο αυτό. Κάηκαν, ας πούμε, να το πω απλοϊκά, κάποια κύτταρα και είχα χάσει αρκετά, ας πούμε, ντεσιμπέλ απ’ την ακοή μου, που στην αρχή ήτανε…

Απ’ το ένα μέρος;

Απ’ το ένα μέρος, ναι.

Απ’ το ένα αυτί.

Και στην αρχή ήτανε και λίγο δύσκολο και στην επικοινωνία, δηλαδή στη συζήτηση να πιάνω όλες τις λέξεις…

Α, τόσο πολύ;

Ναι, στην αρχή ήταν πολύ.

Ok. Άκουγες έναν θόρυβο πάνω από τις φωνές των ανθρώπων που έπρεπε να ακούσεις;

Άκουγα έναν πολύ… Ναι, ναι. Έναν πολύ έντονο θόρυβο, ένα… Ναι. Πώς να το πω; Σαν έντονο Ι, ας πούμε.

Έναν συνεχόμενο ήχο, ας πούμε.

Ναι, ναι, ναι.

Ok, κατάλαβα. Αυτό φαντάζομαι δεν είναι μόνο ότι σε εμποδίζει στην επικοινωνία. Και στον ύπνο φαντάζομαι ότι θα είχες θέμα…

Υπήρχανε, υπήρχαν προβλήματα και στον… Στον ύπνο ήταν τα βασικότερα, γιατί δεν μπορούσε να ηρεμήσει το μυαλό μου με τίποτα. Μετά από καιρό το έλυσα μ’ ένα ρολόι, ας πούμε, άκουγα τους δείκτες του ρολογιού να κουνιούνται…

Α, έβαλες κάτι άλλο στο μυαλό σου να ακούς, να φύγει από κει το μυαλό σου.

Οπότε, ξεχνιόμουνα έτσι. Και η μουσική είναι ένας απ’ τους λόγους που πλέον στην καθημερινότητά μου δεν το αντιλαμβάνομαι καν, γιατί επειδή ακούω συνέχεια μουσική, απ’ την ώρα που θα ξυπνήσω το πρωί μέχρι το βράδυ, ό,τι να ’ναι, πάντα το μυαλό μου ακούει κάτι άλλο, δεν εστιάζει ποτέ εκεί.

Ok. Οπότε, έχεις… Πώς το λένε; Ό,τι κάνεις μες στην ημέρα σου το συνδυάζεις μ’ αυτό το πράγμα, και για πρακτικούς λόγους, πέρα από την ευχαρίστηση της μουσικής, και για πρακτικούς λόγους, ότι… Ok, κατάλαβα. Και αυτό πώς αντιμετωπίστηκε;

Αυτό αντιμετωπίστηκε με κάποιες…

Όσο αντιμετωπίστηκε, ας πούμε.

Ναι. Έγιναν κάποιες ενέσεις, ενδοτυμπανικές, μ’ ένα… Δεν θυμάμαι πώς λεγόταν το φάρμακο. Ουσιαστικά εγώ πήγαινα στον γιατρό, γινόταν μία χορήγηση ξυλοκαΐνης στο αυτί που είχα το πρόβλημα, για να έχω μία αναισθησία πολύ καλή, και με μία μεγάλη βελόνα, ο γιατρός τρύπαγε το τύμπανό μου, αυτό γινόταν κάθε βδομάδα, για να μπει μέχρι μέσα το φάρμακο. Αλλιώς η θεραπεία δεν θα είχε αποτέλεσμα. Και μέσω αυτής κέρδισα κάποια ντεσιμπέλ [00:10:00]ήχου και είναι πολύ καλύτερα τώρα πλέον τα πράγματα.

Ok. Όταν σ’ το είπε ο γιατρός ότι: «Θα σου μετριάσω τον ήχο, δεν ξέρω αν θα σου λύσω το πρόβλημα, αλλά θα πρέπει να σου βάλω αυτή τη βελόνα στο τύμπανο», τι…; Ή ήτανε τόσο πολλή η αγανάκτηση με τον ήχο που άκουγες, που είπες ότι: «Δεν πειράζει, κάνε ό,τι θέλεις»;

Νομίζω στην αρχή δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι θα γίνει. Δηλαδή στην αρχή, ενώ η περιγραφή ήταν πολύ αναλυτική, εγώ δεν είχα ακριβώς ιδέα του πώς θα αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή δεν φοβάμαι τις βελόνες κι αυτά, οπότε λέω: «Εμβόλιο είναι, κάτι σαν… Θα γίνει, θα το περάσουμε». Αλλά, ειδικά την πρώτη φορά, όταν ένιωσα τη βελόνα να τρυπάει το τύμπανο, εκεί που έχασα και λίγο τις αισθήσεις μου…

Γιατί τις έχασες τις αισθήσεις σου;

Γιατί, αν θυμάμαι καλά, από αυτά που μου είπε ο γιατρός, τα τύμπανα είναι το κέντρο, ας πούμε, προσανατολισμού του σώματος, οπότε κάθε φορά που κάτι πάει λάθος με το τύμπανο, είναι σαν να χάνεις, ναι, τις αισθήσεις σου, αυτό που λέμε: «Τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου», δεν ξέρεις λίγο πού είσαι.

Σοκαριστικό την πρώτη φορά δηλαδή.

Σοκαριστικό, ναι. Και οι υπόλοιπες ήτανε λίγο… Δηλαδή πήγαινα στον γιατρό και είχα ένα άγχος πώς θα περάσει αυτό τώρα πάλι κτλ.

Ναι, ναι, ναι. Αυτό σε ποια ηλικία; Πόσο χρονών ήσουνα τότε;

Αυτό έγινε πριν δύο χρόνια, η θεραπεία. Πριν δύο καλοκαίρια από τώρα.

Ναι, ναι, ναι. Εντάξει, μεγάλος σχετικά δεν ήσουνα;

Ναι, μεγάλος σχετικά και…

Θα μου πεις, και πόσο παιδί θα μπορούσες να ήσουνα για να κάνεις και καταδύσεις μόνος σου. Εντάξει, πάει όλο πακέτο δηλαδή, δεν γίνεται…

Ναι.

Κατάλαβα. Μάλιστα. Οπότε, λες ότι δεν τη συνεχίζεις αυτή τη θεραπεία τώρα, ας πούμε;

Όχι. Δεν γινότανε κιόλας. Ήτανε περιορισμένος ο αριθμός των ενέσεων που θα γίνουνε, γιατί μετά δεν θα είχε κάποιο αποτέλεσμα παραπάνω. Οπότε, ήταν αυτή… Έγιναν τέσσερις ενέσεις, ναι, με την προοπτική ότι θα κερδίσω κάποια decibel. Γιατί αν είχα πάει την πρώτη βδομάδα στον γιατρό, πολύ πιθανό αυτή τη στιγμή να μην τον άκουγα τον ήχο. Αλλά επειδή ο γιατρός που είχα επισκεφθεί την πρώτη φορά, όταν έγινε αυτό το πρόβλημα, μου ’χε πει ότι είναι ωτίτιδα…

Είχες πάει σε έναν ωριλά δηλαδή απλό;

Ναι, ναι, ναι. Σ’ έναν απλό ωριλά και μου είχε πει ότι είναι ωτίτιδα και μου ’χε δώσει μία φαρμακευτική αγωγή. Αλλά είχε περάσει κοντά ένας μήνας κι εγώ δεν είχα δει βελτίωση, νομίζω τρεις βδομάδες πρέπει να ήτανε…

Δεν του είχες εξηγήσει δηλαδή ότι αυτό συνέβη κατά πάσα πιθανότητα λόγω της θάλασσας…;

Του είχα εξηγήσει ακριβώς, ακριβώς τι είχε συμβεί και τον ήχο που ακούω κτλ., και μου ’χε πει ότι μπορεί να είναι αποτέλεσμα έτσι κάποιας…

Κάποιας μόλυνσης.

Ναι, κάποιας ωτίτιδας που είχε συμβεί και να ακούγεται αυτός ο ήχος. Και ότι: «Δοκίμασε αυτό το χάπι και ξαναέλα, ας πούμε».

Αλλά ήτανε out εντελώς.

Ναι, απ’ ό,τι φάνηκε ήταν out εντελώς. Και στον άλλο γιατρό που πήγα και κάναμε τη διάγνωση, μετά από μία πολύ μεγάλη σειρά εξετάσεων, μέχρι και το διάφραγμά μου έλεγξε κτλ., κατέληξε ότι ήτανε κάποιο βαρότραυμα που είχε γίνει μες στον ακουστικό μου πόρο και ότι η διόρθωσή του είναι μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο. Μετά, από κει και πέρα, μου είχε πει ότι υπάρχει και μία άλλη…

Μέθοδος, προσέγγιση.

Μέθοδος, προσέγγιση, που νομίζω, αν θυμάμαι καλά, είναι γερμανική. Υπάρχει ένα μηχάνημα το οποίο, μόνο με τη βοήθεια του γιατρού σου σ’ το χορηγούν αυτό και… Γιατί αυτό τι κάνει; Φοράς κάποια ακουστικά και σου παράγει κάποιους ήχους, με κάποιες συχνότητες και σε κάποια ένταση, και πρέπει, ανάλογα με το πώς θα σε συμβουλεύσει ο γιατρός, να ακούς κάποιους ήχους για κάποιες ώρες μες στην ημέρα. Δηλαδή να απομονώνεις τελείως, να μην ακούς τον περίγυρό σου, να ακούς μόνο έναν έντονο, για παράδειγμα, θόρυβο…

Συνεχόμενο ήχο.

Ναι, για κάποιες ώρες, ώστε ο εγκέφαλός σου σιγά σιγά να αρχίσει να συνηθίζει…

Και να ξαναμάθει τον ήχο…

Αυτό που ακούγεται, ας πούμε, αυτό που ακούω εγώ τώρα, να αρχίσει να το συνηθίζει κάπως, ότι…

Α! Ok.

Ναι, ότι ουσιαστικά υπάρχει και δεν θα το ακούω πλέον. Κάπως έτσι.

Α, ok, ok. Κατάλαβα. Κατάλαβα. Δηλαδή… Ναι, ναι, ok, ok. Το ’πιασα. Χορηγείς δηλαδή στον εαυτό σου το ίδιο πράγμα που σ’ ενοχλεί.

Ακριβώς.

Εντάξει, ναι, κατάλαβα. Δεν ξέρω πώς θα λειτουργούσε αυτό. Δεν το προτίμησες κι εσύ.

Όχι, όχι, εντάξει.

Σου φάνηκε αρκετά extreme μάλλον.

Πολύ extreme.

Ναι, ναι, ναι, ναι. Και προτίμησες τη βελόνα δηλαδή. Extreme ο ήχος, αλλά βελόνα.

Προτίμησα βελόνα γιατί ήτανε και πιο, ας το πούμε, άμεσο το αποτέλεσμα που θα έβλεπα.

Καλά, τώρα τελειώνουμε. Να δούμε τι θα γίνει. Όταν λες ότι είχες θέμα στον ήχο, δηλαδή το συγκρίνεις με το τώρα τι δεν μπορούσες να ακούσεις καλά; Μπορούσες να οδηγήσεις;

Μπορούσα, μπορούσα να κάνω τα πάντα, απλά στην αρχή ειδικά, τους πρώτους μήνες, ήταν πολύ περίεργο… Η αριστερή μου πλευρά, όταν μου μίλαγε κάποιος, ας πούμε, απ’ τα αριστερά μου, ήτανε σαν να τον ακούω μέσα από ένα κοχύλι.

Ναι ε; Επειδή τον μπλόκαρε.

Τον μπλόκαρε κάπως, δεν ξέρω. Έπρεπε να γυρίσω πλευρό για να καταλάβω τι λέει.

Ένιωσες δηλαδή[00:15:00] λίγο ηλικιωμένος.

Ένιωσα, ναι. Κι ακόμη νιώθω, αλλά νιώθω γιατί… Αυτό κολλάει μ’ αυτό που λέγαμε για το ψαροντούφεκο, γιατί πλέον λόγω του αυτιού δεν μπορώ να βουτήξω, δεν μπορώ να κάνω μακροβούτια, δεν μπορώ να…

Ναι, εκεί θα έφτανα…

Υπήρχαν και πολλές, πολλές φορές που με απλές απλωτές, ας πούμε, κάτι συνέβη λάθος στο αυτί μου και μπορεί να εγκλωβίστηκε λίγο νερό, να ένιωσα εγώ περίεργα. Δηλαδή πλέον το φοβάμαι πολύ. Και νιώθω κάπως παππούς μ’ αυτή την έννοια…

Ναι, σ’ αυτό το κομμάτι.

Ναι, γιατί δεν μπορώ πλέον ούτε μάσκα να βάλω. Δηλαδή κάνω μπάνιο κι απλά πάω, κολυμπάω λίγο μέχρι μέσα, στα ρηχά, ξαναβγαίνω.

Κάποιο προστατευτικό ίσως, έστω για το νερό, ας πούμε, κάτι επιφανειακό, κατάλαβες; Ίσως κάτι τέτοιο.

Ναι, αλλά και πάλι δεν το σώζει.

Κι αυτό, ναι. Άμα υπάρχει φόβος, ναι.

Δεν το σώζει, γιατί η σχέση μου πάντα ήτανε, από μικρός, να φοράω μάσκα και να βουτάω. Με τον παππού, όταν ήμουν μικρός, μου έλεγε: «Μπορείς να πιάσεις άμμο εδώ;» και ήμασταν μαζί, βουτούσαμε και οι δύο…

Α, challenge δηλαδή.

Ναι, ναι, ναι. Ερχόταν κι αυτός μαζί μου μέχρι ένα σημείο, έπιανα εγώ, βγαίναμε κι οι δύο μαζί. Ναι.

Οπότε, σ’ το ’χει στερήσει αυτό το πράγμα τώρα;

Φουλ, φουλ.

Και υπάρχει κάποια ορατή διέξοδος, ας πούμε, σου ’χει πει, ο συγκεκριμένος γιατρός που μίλησες, ο τελευταίος, τι σου είπε, ας πούμε, ότι…;

Ότι μπορεί να κάνει τρία έως πέντε χρόνια. Υπάρχει περίπτωση να μείνει μόνιμο και μπορεί αργότερα να χρειαστεί και ακουστικό, ας πούμε. Αλλά υπάρχει και περίπτωση αυτοΐασης, δηλαδή κάπως να γιατρευτεί μόνο του αυτό το πράγμα, γιατί τα κύτταρα συνεχίζουν να γιατρεύονται και να εξελίσσονται και να διορθώνονται μέχρι κάποια ηλικία, οπότε αυτό το πράγμα να φτιάξει κάπως μόνο του. Έχω ακούσει ιστορία από γνωστό, ο οποίος είχε πάθει κάτι αντίστοιχο από κροτίδα που είχε…

Ναι, από έντονο ήχο.

Ναι, που είχε σκάσει δίπλα του, τον είχε κι αυτός για χρόνια αυτό τον ήχο, αλλά ξαφνικά, μου είπε ότι ξύπνησε ένα πρωί και σταμάτησε, ότι πλέον ζει χωρίς αυτό τον ήχο. Και εγώ κάτι τέτοιο ελπίζω, όχι για την καθημερινότητά μου, αλλά πιο πολύ για την επαφή με τη θάλασσα, ότι κάποια στιγμή…

Θα ξαναμπορέσεις.

Θα ξαναμπορέσω. Κι αν όχι όταν σταματήσει μετά από κάποια χρόνια, αλλά ότι κάποια στιγμή θα ξαναμπορέσω.

Ναι, και αυτό είναι βάσιμο γιατί, καταρχάς, είσαι μικρός σε ηλικία, δηλαδή και σε… Εγώ σου βάζω ένα ακραίο και άσχημο σενάριο, αυτό να σταματήσει σε εφτά χρόνια, ας πούμε, και να περιμένεις και ένα-δυο χρόνια, να είσαι σίγουρος, ας πούμε, θα είσαι πάλι μικρός δηλαδή, πάλι θα μπορείς να κάνεις ό,τι είναι. Δηλαδή δεν είναι ότι είναι απαγορευτικό, ότι είσαι 60 χρονών τώρα και ότι, εντάξει, στενεύουν τα περιθώρια μετά, δεν είναι εύκολο… Βέβαια μου λες ότι ο παππούς σου βούταγε…

Ναι.

Οπότε, μάλλον έχετε καλό γονίδιο κολυμβητικό, δεν ξέρω.

Δεν είχαμε ποτέ… Απλά κολυμπάγαμε, η αλήθεια είναι, πολύ.

Υπάρχει σχέση με τη θάλασσα οικογενειακή.

Έντονη, ναι.

Ο παππούς αυτός είναι του πατέρα σου…;

Του πατέρα μου, ναι.

Οπότε, είναι συνέχεια όλου δηλαδή;

Ναι, ναι, ναι. Ξεκίνησε απ’ τον παππού, γιατί πέρναγα τα καλοκαίρια, μικρός, τα περισσότερα στο χωριό στην Άρτα και ήτανε κάθε μέρα μπάνιο, δεν υπήρχε… δεν διαπραγματευότανε κανείς. Ναι, κάθε μέρα μπάνιο στη θάλασσα και μακροβούτια με τη μάσκα, παιχνίδια…

Νομίζω ότι έτσι χωρίζονται οι άνθρωποι που πάνε στη θάλασσα: αυτοί που πάνε στη θάλασσα για όλα τα υπόλοιπα και αυτοί που πάνε για τον βυθό. Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία ξεκάθαρα, παρότι τελευταία κάνω κάποια βήματα ίσως να το κυνηγήσω. Αλλά, ναι, νομίζω ότι είναι δύο κατηγορίες ξεχωριστές. Της ηλιοθεραπείας και της ρακέτας και οι άλλοι που είναι… δεν βγαίνουνε.

Τώρα προσπαθώ να μάθω το δεύτερο, αυτό που λες.

Αυτό, αυτό, στο δεύτερο κατ’ ανάγκην.

Ναι, προσπαθώ.

Κατάλαβα. Και, ναι, οπότε νοσταλγικά δηλαδή πλέον;

Φουλ νοσταλγικά και, δεν ξέρω, ελπίζω ότι θα ’ρθει αυτή η μέρα που θα ξυπνήσω και θα πω: «Τι έγινε;», δεν θα είναι μία ψευδαίσθηση…

«Έφυγε».

«Έφυγε», ναι. Γιατί είναι ένα πράγμα που όντως μ’ έκανε να περάσω δύσκολα σε κάποια… Ειδικά κάποια βράδια ήτανε δύσκολα, ας πούμε. Να μη μπορείς να κοιμηθείς, αυτό να γίνεται μόνιμο, να ξέρεις ότι είναι λόγω αυτού του ήχου και να μη μπορείς κάπως να το καταπολεμήσεις αυτό το πράγμα. Δεν ξέρω, ήτανε κάτι που μ’ έκανε, ας πούμε, να μεγαλώσω πριν την ώρα, αν μπορώ να το πω. Αυτό.

Παρατήρησες εσύ κάποια στιγμή να σε ενοχλεί και να πειράζει την ψυχοσύνθεσή σου, δηλαδή να νιώθεις ότι είναι κάτι ακατανίκητο και…

Ναι.

Θέλω να σου πω δεν είναι πονόδοντος ή πονοκέφαλος, που θα πάρεις ένα αναλγητικό, κάπως θα το μετριάσει και θα περάσει στην πορεία. Αυτό τώρα δεν ξέρεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις ακριβώς και είναι και το σημείο που είναι λες και είναι μέσα στο κεφάλι σου όλο αυτό το πράγμα.

Ναι. Και όταν αρχίζεις να στερείσαι και πράγματα, πέρα απ’ τη θάλασσα… Δηλαδή θυμάμαι ότι ο γιατρός με είχε συμβουλεύσει να μην πηγαίνω σε μαγαζιά με μουσική, ας πούμε, δυνατά κτλ. ή να μην ακούω επιπλέον μουσική με ακουστικ[00:20:00]ά ή στο σπίτι μου, που θα κάτσω κι έχω τον ενισχυτή, να μετριάσω κι εκεί την ένταση. Και, ας πούμε, το αλκοόλ, δεν μπορούσα να πιω καφέ, γιατί…

Αλήθεια;

Ναι, είναι κάποιες τροφές και κάποια ροφήματα τα οποία αυξάνουν την κυκλοφορία του αίματος στην περιοχή των αυτιών από μόνες τους…

Αλήθεια, δεν το ήξερα.

…και αυτό θα έκανε πιο έντονο ακόμα τον ήχο που άκουγα, οπότε έπρεπε να τα μετριάσω όλα αυτά.

Ναι, εντάξει, πολλές επιπτώσεις τώρα, δεν είναι μόνο το… Όσο και να αγαπάς τη θάλασσα και να ήθελες να βουτήξεις, άμα σε επηρεάζει σε όλα αυτά, είναι βαρύ, ναι.

Γι’ αυτό και στην αρχή, ναι, ήταν λίγο αυτό που είπες, το ακατανίκητο. Αλλά σιγά σιγά, βήμα βήμα, δηλαδή μόλις κατέκτησα τον ύπνο, μετά πρόσθεσα τη μουσική, μετά έβαλα κάτι άλλο. Ή όταν, ας πούμε, θέλω να χαλαρώσω, βάζω κάτι στο background να ακούω, είτε θα είναι podcast, οτιδήποτε, μπορεί να μην το παρακολουθώ εκείνη τη στιγμή, απλά να παίζει κάτι…

Να καλύπτει…

Ναι, να καλύπτει κάπως τον ήχο και να μην επικεντρώνεται εκεί το μυαλό μου, δηλαδή να σκέφτομαι ό,τι πρέπει να σκεφτώ.

Το τεστάρεις ποτέ; Κάνεις ποτέ το ανάποδο; Να έχεις απόλυτη, να βρεθείς σε απόλυτη και να πεις: «Για να δω, τι γίνεται τώρα;».

Ναι, πολλές φορές. Ας πούμε θα δω μια ταινία, φουλ απορροφημένος και θα περάσει η σκέψη απ’ το μυαλό, το ότι: «Για να δω, τι γίνεται με τ’ αυτί;», θα το ακούσω εκείνη τη στιγμή. Ενώ δεν το άκουγα γιατί ήταν όλη μου η προσοχή στην ταινία. Γίνεται αυτό, αλλά έχω μάθει πλέον και τον εαυτό μου, όταν το ακούω, να βρίσκω διεξόδους είτε με τις σκέψεις μου είτε οτιδήποτε και να αλλάζω σελίδα, να πω ότι δεν το ακούω τώρα και να προχωράω.

Ε νομίζω ότι αυτή είναι η λύση σε τέτοια πράγματα. Και δεν είναι μόνο σ’ έναν ήχο που θα σε ενοχλεί στ’ αυτί. Σε κάθε τι που προκύπτει εννοώ ότι κάπως έτσι μαθαίνεις και μέχρι να λυθεί, εάν λυθεί, κάπως προσαρμόζεσαι και αλλάζεις τις συνήθειές σου και το παλεύεις έτσι.

Νομίζω μόνο κοιτάζοντας τα πράγματα θετικά μπορεί να καταφέρει κάποιος να ξεπεράσει, ρε παιδί μου, οτιδήποτε είναι αυτό που τον απασχολεί ή τον δυσκολεύει κτλ. Ότι ό,τι και να περνάει ο καθένας, εντάξει τώρα είναι και λίγο, ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά…

Ναι, ναι, ναι. Όχι, σωστό είναι.

…όντως ότι μόνο σκεπτόμενος θετικά και βλέποντας την καλή μεριά των πραγμάτων και ότι θα έρθουν και καλύτερες μέρες, κι ας μην έρθουν ποτέ, κάπως προχωράς και βγαίνεις, ναι, και βγαίνεις απ’ όλο αυτό.

Μάλιστα. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Εγώ ευχαριστώ.

Να ’σαι καλά.

Καλή συνέχεια.