[00:00:00]Καλησπέρα σας! Θα μας πείτε το όνομά σας;

Ονομάζομαι Γεώργιος Ζέρβας.

Είμαι ο Βλάσης Πόγκας, είναι Τρίτη 18 Αυγούστου 2020, βρίσκομαι με τον Γεώργιο Ζέρβα στον Άγιο Βλάσιο Κονιστρών, είμαι ερευνητής του Istorima και αρχίζει η συνέντευξη. Για αρχή θα μπορούσατε να μας πείτε μερικές πληροφορίες για εσάς;

Είμαι ο Γιώργης ο Ζέρβας, είμαι 58 ετών, εργάζομαι στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου ως υδραυλικός και ηλεκτρολόγος.

Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε ορισμένες από τις αρμοδιότητές σας στον Δήμο;

Είμαι υπεύθυνος για τον πρώην Δήμο Κονιστρών σχετικά με την Ύδρευση και τον Φωτισμό των χωριών, από Μακρυχώρι μέχρι Κονίστρα, Μονόδρυ, Κήπους και τα γύρω χωριά.

Ως υπάλληλος του Δήμου Κονιστρών είχατε λάβει μέρος στην κατάσβεση των μεγάλων φωτιών του 2007, θα μπορούσατε να μας μιλήσετε γι’ αυτήν την εμπειρία σας;

Το 2007, Κυριακή –θυμάμαι αν καλά– ξεκίνησε μία φωτιά από το χωριό Βρύση, φυσούσε πάρα πολύ, περίπου τα 8 μποφόρ, έτρεξαν όλοι στον Δήμο γιατί έχουμε μικρά πυροσβεστικά, μετά έφθασε και η Πυροσβεστική, ξεκινώντας να σβήσουμε, να προλάβουμε τη φωτιά. Ο αέρας ήταν πάρα πολύ και δεν μπορέσαμε να τη σταματήσουμε. Η διάρκεια της φωτιάς ήταν περίπου μια βδομάδα και περισσότερο, έφτασε… Ξεκίνησε από το χωριό Βρύση και έφθασε πέρα στα χωριά Μανίκια, Μακρυχώρι, Κρεμαστό, Παραμερίτες, Τραχήλι, έφθασε μέχρι την Ακτή Νηρέως στο Αλιβέρι.

Λέγοντας Ακτή Νηρέως, το συγκεκριμένο χωριό, για τι απόσταση μιλάμε;

Αρκετά χιλιόμετρα, είναι περίπου τα 20 χιλιόμετρα απόσταση από Βρύση μέχρι Ακτή Νηρέως στο Αλιβέρι και προς Μακρυχώρι έφθασε περίπου τα όρια της Σέτας. Μας βοήθησαν και πολύ τα αεροπλάνα, που ήτανε καθημερινώς εκεί, αν θυμάμαι καλά είχε και φωτιές στην Πελοπόννησο τότε, οπότε ήταν δύσκολο να έχουμε περισσότερα αεροπλάνα, μέχρι και γαλλικά είχαν έρθει για βοήθεια για την κατάσβεση. Έκαψε βέβαια χιλιάδες στρέμματα και ελιές στα χωριά Μανίκια, Μακρυχώρι, Κρεμαστό δεν τους άφησε ούτε δέντρο και σπίτια, αρκετά σπίτια, περίπου τα 20 σπίτια στον Κρεμαστό αν θυμάμαι καλά και Μανίκια αρκετά, όχι πολλά σπίτια απλά στάβλους και τέτοια που ήταν έξω. Το Δημοτικό Σχολείο στο Μακρυχώρι, το οποίο το ξαναφτιάξανε μετά, προς τα εκεί δεν ξέρω λεπτομέρειες Τραχήλι, Παραμερίτες και αυτά τι είχε κάψει να σου πω, δέντρα, ελιές είχε κάψει σίγουρα.

Απώλειες σε ανθρώπινες ζωές υπήρχαν στην Εύβοια;

Τότε όχι, όχι, όχι. Ζώα είχε κάψει και τέτοια.

Εσάς ποιος ήταν ο ρόλος σας σε αυτήν την επιχείρηση;

Εγώ συγκεκριμένα, επειδής είμαι υδραυλικός και είχα, τροφοδοτούσα συνεχώς τις υδροφόρες με νερό, τα διάφορα αντλιοστάσια που είχαμε. Βέβαια, είχαμε και διακοπές ρεύματος, δεν μπορούσαμε από παντού, κάποια είχανε ρεύμα και μπορούσαμε και δίναμε, τροφοδοτούσαμε τις υδροφόρες και αυτή ήταν όλη η δουλειά μου, λόγω και της δουλειάς μου. Τροφοδοτούσα τις υδροφόρες με νερό από διάφορα σημεία, από την Βρύση που είχαμε νερό που είχαμε ρεύμα, το Μακρυχώρι που είχανε περισσότερο, αυτό ήταν και έφθασε μέχρι το βουνό πάνω, σου είπα την Σέτα, περιοχή της Σέτας. Βέβαια και μηχανήματα μας βοήθησαν πάρα πολύ, φορτωτές που κάνανε αυτήν τη δουλειά τη βοήθεια και τα μικρά. Μια βδομάδα παλεύαμε.

Λόγω της υπάρχουσας κατάστασης με τη φωτιά, ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε εσείς προσωπικά στη δουλειά σας και κατά συνέπεια όλη η ομάδα που επιχειρούσε τότε;

Οι δυσκολίες ήτανε πολλές δεν είχαμε τα ανάλογα μέσα, δεν είχαμε και εμπειρία σαν υπάλληλοι Δήμου, άλλο υπάλληλος Δήμου και άλλο πυροσβέστης –γιατί εκεί κάναμε και τον πυροσβέστη– και την τροφοδοσία των παιδιών που ήταν στην Πυροσβεστική από νερό, από φαγητό κατά κάποιον τρόπο, γιατί μιλάμε για μια βδομάδα, δεν μιλάμε για μία ώρα και δύο. Δυσκολίες πολλές, δεν είχαμε και πολλά αυτοκίνητα να κινηθούμε, πολλά πηγαίναμε με τα πόδια σε διάφορα σημεία για να προλάβουμε τη φωτιά, ήταν δύσκολα. Ζέστη πάρα πολλή, αέρας πάρα πολύ, όλα αυτά ήταν εναντίον μας.

Είπατε για τους πυροσβέστες, οι οποίοι επιχειρούσαν τότε στη φωτιά. Πέρα από τους πυροσβέστες και εσάς ως Δήμος υπήρχαν εθελοντές που ήρθαν να βοηθήσουν;

Πάρα πολλοί εθελοντές είχαν έρθει, μάλιστα απ’ ό,τι θυμάμαι και[00:05:00] είχα ενημερωθεί είχαν έρθει και από την Κύπρο εθελοντές. Οι Κύπριοι εθελοντές μάς βοήθησαν πάρα πολύ στο χωριό Σέτα, γιατί εκεί ήταν πάρα πολλά τα έλατα, ήταν πάρα πολύ πυκνό το δάσος και εκεί κάνανε πάρα πολλή δουλειά, οι ανθρώποι ήταν φοβεροί γιατί τότε… Και ο κόσμος εδώ γύρω γύρω που ερχόντουσαν από τα διάφορα χωριά, οι πιο νέοι.

Η περιοχή, όμως, η βλάστησή της, τι προβλήματα σας έφερε εσάς, η δασική έκταση η οποία υπήρχε στην κατάσβεση της φωτιάς, στην αντιμετώπιση της φωτιάς, λόγω της βλάστησης που υπάρχει στην περιοχή;

Μετά τη φωτιά, τον άλλο χρόνο, γιατί δεν υπήρχε βλάστηση πουθενά είχε καταστραφεί σχεδόν, έκανε την ανάλογη πλημμύρα και πάθαμε τις περιβόητες ζημιές στο Μονόδρυ, που είχε κάποιος εκεί ένα μαγαζί με ηλεκτρονικά, ονόματι «Ελαιοτριβάρης», ο άνθρωπος καταστράφηκε γιατί μπήκε όλο το ποτάμι μέσα στο υπόγειό του και αρκετά σπίτια του Μονοδρύου που είναι πιο χαμηλά, η γέφυρα των Γαΐων είχε πάθει μερική ζημιά και δεν μπορούσαμε να περάσουμε, το αντλιοστάσιο δίπλα σ’ εμάς, το ένα από τα δύο δωμάτια που έχουμε, που είχαμε εκεί τη γεννήτρια, μας την πλημμύρισε και τους πίνακες και τα αυτά. Το χωριό Μανίκια το μισό έχει αρχίσει να υποχωρεί λόγω της, των νερών που πήρε το χώματα και μετέφερε μπάζα, φερτά υλικά, πάρα πολλά υλικά. Και έκανε αρκετές ζημιές και στο δίκτυο νερού και στο, στο ποτάμι. Περισσότερο στο Μονόδρυ που ο άνθρωπος ο συγκεκριμένος πνίγηκε –από ζημιές δηλαδή, όχι σαν άνθρωπος– και το ποτάμι γενικά μέχρι να φθάσει στο Στόμιο είχε κάνει πάρα πολλές ζημιές, γιατί οι πλημμύρες… δεν κράτησε πουθενά νερό λόγω των, της φωτιάς.

Ήθελα να ρωτήσω ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε λόγω του εδάφους που υπάρχει στην περιοχή την περίοδο της φωτιάς, πόσο δύσκολο ήταν να προσεγγίσετε τη φωτιά όχι από αέρα αλλά από το έδαφος;

Σε πολλά σημεία δεν μπορούσαμε να πάμε καν, έτσι; Την κοιτάζαμε απλά. Ό,τι δουλειά κάνανε τα αεροπλάνα που και αυτά δεν είχαμε πολλά –θυμάμαι σου λέω–, γιατί ήταν και άλλες φωτιές μαζί, απλά κοιτάζαμε, δεν μπορούσαμε να ’χουμε πρόσβαση, πολύ δύσκολα σημεία στο Μακρυχώρι, στο ποτάμι, στο ρέμα εκεί δεν πάει άνθρωπος. Τίποτα, απλά περιμέναμε να ’ρθει η φωτιά. Σε κάποια σημεία βάζαμε και εμείς φωτιά για να περιμένουμε τη φωτιά, να έχουμε κάψει το χώρο που θα φθάσει, «φωτιά στη φωτιά» που λένε, βέβαια με τις οδηγίες των πυροσβεστών, για να έρθει η φωτιά να βρει καθαρό τοπίο, να μη συνεχιστεί. Δεν μπορούσαμε να πάμε κοντά, απλά κοιτάζαμε. Μεγάλες δυσκολίες.

Προηγουμένως είπατε ότι δεν είχατε εμπειρία στην κατάσβεση φωτιάς. Πόσο σημαντική ήταν η βοήθεια που σας έδωσαν οι πυροσβέστες στο και να ξέρετε τι να κάνετε αλλά και να προστατεύσετε τους εαυτούς σας;

Τον εαυτό μας. Ε, βέβαια. Ό,τι… εμείς ό,τι… Εγώ δεν είχα ζήσει πολλές φωτιές, δύο τρεις αν είχα ζήσει και αυτές όχι σαν και αυτήνε. Ήταν μεγάλη η βοήθεια των παιδιών, ό,τι μας λέγαν τα παιδιά, γιατί είχαν εμπειρία από εμάς, εμείς άλλο η δουλειά η δική μας άλλο το τέτοιο, ήταν μεγάλη η βοήθεια των παιδιών και πιστεύω ότι ανταποκριθήκαμε.

Θυμάστε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές από εκείνη την περίοδο της κατάσβεσης της φωτιάς, δικές σας, μέσα στο πεδίο;

Χαρακτηριστικό σημείο είναι ένα ελικόπτερο με το κοφίνι, μία περίπτωση. Προσπαθούσαμε να σώσουμε ένα χωράφι με καρυδιές και δέντρα και είχαμε πέσει με τα μηχανήματα γύρω γύρω, εμείς με τα μικρά πυροσβεστικά και δεν μπορούσαμε να την… Κάποια στιγμή πέρασε το ελικόπτερο με το κοφίνι, αυτό το περιβόητο κοφίνι που έχει από πάνω, και του κάναμε νόημα, ήμασταν δυο τρεις, να μας ρίξει νερό στο συγκεκριμένο σημείο, μας είδε και έφερε μια βόλτα το ελικόπτερο και μάλιστα μας έριξε εκεί που θέλαμε το νερό. Βέβαια φύγαμε εμείς γιατί το νερό μπορεί να σε χτυπήσει κιόλας, δεν είναι εύκολο και όμως έκανε δουλειά, μας έσβησε αρκετό και σώσαμε το ένα χωράφι που είχε ο άλλος καρυδιές και τέτοια ο άνθρωπος, πάλευε εκεί μόνος του, βέβαια και εμείς αλλά δεν ήταν και εύκολο, αλλά τελικά το σώσαμε. Η μία περίπτωση ήταν αυτή και την άλλη της κόρης μου τα γενέθλια, περίμενε μια βδομάδα να κάνουμε τα γενέθλια και: «Άντε, πατέρα, θα έρθεις να κόψουμε την τούρτα και άντε να κόψουμε την τούρτα» και τελικά ήρθα ετεροχρονισμένα λίγο, αργά το βράδυ, μόνο και μόνο για να μην της χαλάσω το χατίρι.

Εκείνη την περίοδο εσείς νιώσατε τον κίνδυνο ο οποίος υπήρχε;

Πάρα πολύ. Πάρα πολύ γιατί σου είπα ήμασταν και άπειροι και σε ορισμένα σημεία που το βλέπαμε τελείως εύκολο όταν φυσούσε και σε έπαιρνε η κάπνα στο πρόσωπο χάναμε τον εαυτό μας. Πολύ, νομίζαμε ότι είναι εύκολο, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο, ειδικά όταν φυσάει κιόλας. Και δεν είχαμε και τα απαραίτητα. Δεν ξέραμε, όχι ότι δεν είχαμε, είχαμε κάποια πράγματα αλλά δεν ξέραμε και να τα χρησιμοποιήσουμε καλά, γιατί δεν είχαμε εμπειρία, εμείς δεν ήμασταν πυροσβέστες. Δύσκολα πράγματα η φωτιά, πάρα πολύ δύσκολα.

Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τα συναισθήματα[00:10:00] που νιώθατε εκείνη τη στιγμή μέσα στο πεδίο της φωτιάς;

Εντάξει, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα, λες τώρα μπορεί να χαθούν ανθρώπινες ζωές, το ότι χαθήκανε κάποια κτήματα κι οι ελιές κι αυτά ξαναγίνονται. Συναισθήματα νιώθεις να μη δεις κάποιον –χτύπα ξύλο– κάποιον άνθρωπο, κάποιο τέτοιο μέσα στην κόλαση, γιατί είναι κόλαση η φωτιά, δεν είναι τέτοιο. Είναι ανάμεικτα, εκεί που βλέπαμε ότι σβήνει και, άντε, χαιρόμασταν ότι: «Έλα, την καταφέραμε», ξαφνικά σήκωνε τον αέρα, ξανά πάλι η φωτιά. Το άλλο χωριό, ξανατρέξε στο άλλο χωριό. Είναι ανάμεικτα, σε στιγμές αλλάζεις πολλά συναισθήματα. Εκεί, σου είπα, που νιώθεις ότι «έλα, την καταφέραμε», τηλέφωνο: «Στο άλλο χωριό ο καπνός ξανάγινε». Ειδικά στον Κρεμαστό ήτανε φοβερό. Θυμάμαι την κάπνα που ερχότανε από χιλιόμετρα μακριά, έγινε το χωριό ένας καπνός, ένα μαύρο πράγμα, δεν έβλεπες χωριό, που αναγκάστηκα να φύγω, είχα το αυτοκίνητο, θυμάμαι, και πήγα να φτιάξω κάτι το νερό εκεί και φύγαμε προς τον Αϊ-Γιώργη, προς το Αλιβέρι, για να γλιτώσουμε, δεν γυρίσαμε εδώ στο τέτοιο. Και πολλά παιδιά με τις μηχανές που ήτανε κι αυτά και τότε ερχόντουσαν. Ήταν φοβερά τα συναισθήματα.

Μιλήσατε για τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, θα μπορούσατε να το αναπτύξετε λίγο παραπάνω; Πόσο πολύ σας βοήθησαν ή το αντίθετο στην κατάσβεση της φωτιάς;

Οι τότε συνθήκες δεν μας βοήθησαν καθόλου στη συγκεκριμένη, γιατί φυσούσε πάρα πολύ, είχε πάρα πολλή ζέστη και δεν μας βοήθησε καθόλου, γι’ αυτό και μας έφθασε στο Αλιβέρι, τόσο μακριά η φωτιά. Καθόλου δεν μας βοήθησε. Εκεί που ξεκίνησε θα μπορούσαμε να τηνε σβήσουμε. Νομίζαμε, έτσι; Όχι ότι θα την καταφέρναμε. Ήταν… δεν είχε ψηλά δέντρα, δεν είχε, ήταν χαμηλή βλάστηση, λέμε θα την προλάβουμε, αλλά ο αέρας την έτρεχε με χιλιόμετρα, οπότε δεν μας βοήθησαν καθόλου οι καιρικές συνθήκες. Ήταν δύσκολο, πάρα πολύ.

Μιλήσατε για την περιοχή που ξεκίνησε η φωτιά. Εσείς προλάβατε να πάτε στο σημείο πριν πάρει έκταση η φωτιά;

Σε δέκα λεπτά ήμασταν στη φωτιά εμείς, ήμασταν στην Βρύση τυχαία και ξεκίνησε από την Βρύση, το χωριό, δηλαδή πήρε τον δρόμο προς τα Μανίκια. Τώρα φημολογούνται ότι ήτανε κάποιος εκεί με μελίσσια, του ’φυγε από… γιατί αυτοί έχουν ένα φυσερό και κάνουνε καπνό για τις μέλισσες, αν –που δεν ξέρουμε σίγουρα–, ήτανε τελείως ανώδυνη η φωτιά, ήτανε, λέγαμε, τίποτα, αλλά δυστυχώς εξελίχθηκε σε μεγάλη υπόθεση από την Βρύση και μας έφυγε.

Είπατε ότι η φωτιά αυτή έκαιγε για μια βδομάδα. Μπορείτε να μας περιγράψετε τη διαδικασία μέχρι να σβήσει η φωτιά; Τι έπρεπε να προσέχετε, αν υπήρξαν αναζωπυρώσεις, ποια ήταν τα κυριότερα προβλήματα αυτής της μιας εβδομάδας μέχρι τελικά να καταφέρετε να την ελέγξετε;

Είπαμε, τα κυριότερα προβλήματα ήτανε η ζέστη, ο αέρας που δεν μπορούσαμε να τέτοιο, μετά δεν είχαμε παντού νερό λόγω μη ρεύματος. Εκεί που είπαμε που έσβηνε ξανά… λόγω του αέρα ξανάπαιρνε στο διπλανό χωριό, ας πούμε, ήτανε δύσκολες αναζωπυρώσεις, είχαμε κάθε μέρα και μία εβδομάδα μετά που έσβησε μπορώ να σου πω πάλι είχαμε αναζωπυρώσεις. Δηλαδή περίπου στις 15 μέρες παλεύαμε για να οριστικοποιηθεί το σβήσιμό της, δεν ήταν μία εβδομάδα, μία εβδομάδα ήτανε σε ένταση, μετά που άρχισε να πέφτει και να… είχε αναζωπυρώσεις σε διάφορα σημεία των χωριών και σε διάφορα πυκνά που έπαιρνε μόνη της και έσβηνε και δεν μπορούσαμε να πάμε. Πετούσε κάνα αεροπλάνο πού και πού αλλά περισσότερο ήταν επίγειες δυνάμεις που είχαμε, αυτά τα μέσα που είχαμε.

Έχοντας σβήσει η φωτιά, έχοντας περάσει ο κίνδυνος, για την περιοχή ποιες ήταν οι επιπτώσεις αυτής της κατάστασης, αυτής της φωτιάς του 2007;

Βλάση, πάθαμε πολλές ζημιές, δεν είχαμε τίποτα, ειδικά τα χωριά από κει πάνω, ο Κρεμαστός και τα πιο πίσω, είχανε πάθει πολλές ζημιές, δεν είχανε δέντρα, δεν είχανε τέτοια. Αναγκάστηκαν και οι κτηνοτρόφοι που είχε, πέρα από κάποια ζώα να έχασαν τότε, να αλλάξουνε περιοχή, δεν είχανε να φάνε κάτι τα ζώα στην περιοχή εκεί, έπρεπε να αλλάξουν περιοχή, φύγανε από εκεί και ήρθαν εδώ πάνω στο Κάδι πιο πάνω που έχει τα έλατα, που είχε βλάστηση για να ζήσουν τα ζώα τους. Θυμάμαι και βοήθεια από την Κύπρο είχαμε, από ρουχισμό να δώσουν μέχρι τροφοδοσία, τρόφιμα και τα πάντα, νταλίκα είχε έρθει, να μη σου πω νταλίκες τότε αν θυμάμαι καλά και μοιράσανε στον κόσμο τρόφιμα και τέτοια. Γιατί είχαμε πάθει ζημιά, ειδικά τα χωριά από κει πάνω. Εμείς εδώ δεν είχαμε στον Άγιο Βλάση, ας πούμε, αλλά από Βρύση και προς τα κει είχανε πάθει αρκετή ζημιά, ειδικά τα χωριά πάνω, Μανίκια, Μακρυχώρι δεν είχανε ούτε να φάνε οι άνθρωποι τώρα μετά τη φωτιά[00:15:00]. Δεν είχανε νερό, το νερό πέρασε το Υγειονομικό και το ’βγαλε ακατάλληλο λόγω της φωτιάς, έπρεπε να κουβαλήσουμε μπουκάλια νερό τουλάχιστον για το φαγητό και τέτοια. Και φαγητά και ρούχα και τέτοια είχανε στείλει, ευτυχώς οι Κύπριοι μας βοηθήσανε.

Οπότε η βοήθεια από την Κύπρο δεν ήταν μόνο σε ανθρώπινο δυναμικό στην κατάσβεση, ήτανε και σε υλικά αγαθά;

Υλικά αγαθά, μπράβο, μπράβο. Μεγάλη βοήθεια οι Κύπριοι, σου είπα, και ήρθαν εθελοντές και κάνανε δουλειά που πάθαμε πλάκα –που λέω εγώ– και υλικό και ρουχισμό και τροφοδοσία, τα πάντα, μας στήριξαν πάρα πολύ.

Για να μπορέσει η περιοχή να ορθοποδίσει πάλι, η καμένη βλάστηση, η αγροτική περιοχή η οποία υπήρχε πάνω στα βουνά, η αγροτική παραγωγή, πόσος καιρός χρειάστηκε να περάσει;

Κοίταξε, η βλάστηση κατά κάποιον τρόπο έχει ψιλοεπανέλθει, αλλά οι ελιές που καήκανε δεν αντικαταστούνται στα πέντε, στα δέκα χρόνια οι ελιές, τώρα μετά από δεκατρία χρόνια άρχισαν να παίρνουνε λίγο λάδι τα χωριά αυτά. Δεν ήταν εύκολο γιατί το δέντρο ελιά κάνει τουλάχιστον 15-20 χρόνια και οι ελιές που είχανε φυτέψει αυτές, μας είχανε φέρει και ελιές, μας είχαν δώσει τότε στην περιοχή πάρα πολλά δέντρα, τα ’χουνε βάλει στα χωριά αυτά που ’χε τέτοιο, ε, τώρα προσπαθούνε να, να πάρουνε. Η βλάστηση έχει κάπως επανέλθει, όχι απόλυτα αλλά έχει επανέλθει, αλλά οι ελιές τα δέντρα τα αυτά που είναι… που παίρνανε καρπό και τέτοια οι άνθρωποι και λάδι ακόμη δεν έχει οριστικοποιηθεί η τέτοια… η παραγωγή που είχανε, γιατί είχανε πολλή παραγωγή από εκεί Αϊ-Γιώργης, αυτά, ήταν τεράστια στρέμματα [Δ.Α.].

Οπότε ακόμα και σήμερα 13 χρόνια μετά η αγροτική παραγωγή είναι επηρεασμένη από τις φωτιές του 2007;

Α, μπράβο. Ναι, ναι, είναι όντως επηρεασμένη, δεν έχουν επανέλθει στα κανονικά επίπεδα, τότε όπως ήταν.

Από το 2007 μέχρι σήμερα πόσες άλλες φωτιές έχετε έρθει, έχετε έρθει αντιμέτωποι στην περιοχή;

Πέρυσι ήταν που ξαναέπιασε στα Μανίκια από κάποιον εκεί που έπαιζε, το καλοκαίρι που έκανε πειράματα που, απ’ ό,τι είπανε, να κάψει κάτι χόρτα κι αυτά, ξανακάηκε το συγκεκριμένο χωριό Μακρυχώρι, μετά τα Μανίκια, ξαναπάθαν αυτοί, αυτοί ξανακαήκανε μάλιστα τώρα, πέρυσι. Κάποιον ο οποίος τον βρήκανε που είχε βάλει τη φωτιά, δεν ξέρω τι έχει γίνει τελικά με τα θέματα, τι θα γίνει τι θα τον κάνουνε, αλλά το χωριό πάλι το Μακρυχώρι, πάλι οι ελίτσες που ’χανε βάλει οι άνθρωποι και κάτι δέντρα ξαναήρθανε στο μηδέν. Μόνο το χωριό αυτό κάηκε, την προλάβαμε.

Πλέον, έχοντας περάσει και η εμπειρία του ’07 και οι εμπειρίες από επόμενες φωτιές, η περιοχή πώς αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο νέας πυρκαγιάς;

Αυτά με τα φυλάκια που έχουν η Πυροσβεστική, τα παρατηρητήρια τα λεγόμενα, και ό,τι εξοπλισμό έχουμε φτιάξει σαν Δήμος με τις μικρές υδροφόρες που έχουμε του τόνου, όπως λένε, τα μικρά για άμεση επέμβαση, εντάξει, τα μηχανήματα που έχουμε και έχει Πολιτική Προστασία που είναι υπεύθυνος, έχει εδώ ανθρώπους και προσωπικό πλέον, έχει φτιάξει κι εθελοντές, έχει εθελοντική ομάδα. Είναι καμία... Έχει δηλαδή τώρα στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου, πρώτα ήμασταν Δήμος Κονιστρών, τώρα είμαστε Δήμος Κύμης-Αλιβερίου, έχουμε περισσότερα, έχει τώρα η Οκτωνιά δύο τρία πυροσβεστικά, έχουμε εμείς στην Κονίστρα κάνα δύο, έχουν στην Κύμη, έχουν στο Αυλωνάρι, κάπως έχουμε εξοπλιστεί, είμαστε πιο... Μικροφωτιές τις έχουμε αντιμετωπίσει, ας πούμε, της ημέρας, της μισής μέρας γρήγορα με τα μηχανήματα που έχουμε. Και η Πυροσβεστική βέβαια, που έχει τα παρατηρητήρια οπότε επεμβαίνει άμεσα. Παλιά τότε –δεν θυμάμαι– από την Κύμη ξεκίναγε το πυροσβεστικό και στο Αλιβέρι, δεν είχε αλλού, τώρα έχει παρατηρητήριο στα Διρρεύματα, έχει στα διάφορα υψώματα και παρακολουθούν αυθημερόν και τη νύχτα, οπότε έχουμε πιο γρήγορη επέμβαση έχουμε τώρα εμείς.

Με βάση την εμπειρία σας η τωρινή κατάσταση, η τωρινή όχι κατάσταση, ο τωρινός εξοπλισμός είναι ικανός να αποσοβήσει φωτιά αναλόγου μεγέθους με το ’07;

Η φωτιά του ’07 ήτανε πάρα πολύ δύσκολη, δεν νομίζω ότι μπορεί να… είτε έχεις ή δεν έχεις εξοπλισμό έτσι που φύσαγε και τέτοιο ήτανε πάρα πολύ δύσκολο, επίγειες δυνάμεις που έχουμε εμείς. Τώρα τα αεροπλάνα και τα… μπορεί να την καταφέρνανε, τώρα αυτά που έχουμε εμείς, αν είναι ίδια είναι δύσκολο κατά τη γνώμη μου, βέβαια και εγώ δεν είμαι τόσο έμπειρος, αλλά αυτά που βλέπω. Αν είναι νορμάλ τα πράγματα, δεν έχει πολύ αέρα και αυτά, μπορούμε με την Πυροσβεστική να τα καταφέρουμε, αν φυσάει όπως φυσούσε τότε και έχει ζέστη, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, μόνο από αέρος.

Έχοντας στο μυαλό σας την εμπειρία[00:20:00] του 2007 και πλέον 13 χρόνια μετά, σκέφτεστε ακόμα τι είχατε περάσει;

Εντάξει, κάποια πράγματα τα θυμάσαι, κάποια τα έχεις ξεχάσει, εκείνη την ώρα στην κόλαση θυμάσαι πολλά, μετά τώρα από τότε όλα δεν τα θυμάμαι, δεν θυμάμαι. Εντάξει, κάποια πράγματα τα θυμάμαι, τους κινδύνους που περνάς, τον αγώνα, τις φωνές, την ένταση, αυτά μένουνε, δεν τα ξεχνάς. «Τρέχτε, τρέχτε, τρέχτε», «νερό εκεί, νερό εκεί, νερό εκεί», ένα τέτοιο πράγμα συνεχόμενο. «Έπιασε στο άλλο χωριό», «τρέχτε στο δίπλα», «δεν έχουμε αυτοκίνητο, έχουμε ένα, πού θα πάει». Είναι ένας πόλεμος η φωτιά.

Τελειώνοντας θα θέλατε να μας πείτε, εν κατακλείδι, τα συναισθήματά σας σήμερα πλέον, έχοντας περάσει ένα διάστημα 13 χρόνων, πλέον πώς νιώθετε όταν σκέφτεστε εκείνη τη φωτιά, προσωπικά;

Σκέφτομαι να μην έχουμε τέτοια πράγματα πουθενά, παγκοσμίως, όχι μόνο στην περιοχή μας, τέτοιες φωτιές, γιατί καταστρέφουν τα πάντα, κινδυνεύουμε σαν άνθρωποι και δεν αφήνει τίποτα, η φωτιά δεν αφήνει τίποτα, είναι το χειρότερο πράγμα πιστεύω, και οι πλημμύρες και η φωτιά. Σε τέτοιες περιπτώσεις να μην έρχονται πουθενά και σε κανέναν μας. Αλλά δυστυχώς δεν είναι στο χέρι μας.

Σε αυτό το σημείο να σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη, πραγματικά ήταν ενδιαφέρουσα αυτά που μας είπατε. Σας ευχαριστώ.

Να ’στε καλά. Κι εγώ ευχαριστώ.