© Copyright Istorima

Istorima Archive

Τίτλος Ιστορίας

Η ζωή μου στο taekwondo: Η πρωταθλήτρια Φανή Τζέλη αφηγείται

Κωδικός Ιστορίας
12811
Σύνδεσμος Ιστορίας
Αφηγητής/τρια
Φανή Τζέλη (Φ.Τ.)
Ημερομηνία Συνέντευξης
21/11/2021
Ερευνητής/τρια
Όλγα Παπαστεργίου (Ό.Π.)
Ό.Π.:

[00:00:00]Καλησπέρα!

Φ.Τ.:

Καλησπέρα!

Ό.Π.:

Μπορείς να μας πεις το όνομά σου;

Φ.Τ.:

Ονομάζομαι Τζέλη Φανή, είμαι 20 ετών και ζω στα Τρίκαλα, όπου και έχω γεννηθεί.

Ό.Π.:

Είναι Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2021 και είμαστε στα Τρίκαλα. Εγώ ονομάζομαι Παπαστεργίου Όλγα, είμαι Ερευνήτρια για το Istorima και είμαι εδώ με τη Φανή Τζέλη. Φανή, μπορείς να μου μιλήσεις λίγο για σένα;

Φ.Τ.:

Ναι. Όπως είπα και πριν, ότι είμαι 20 χρονών, σπουδάζω στη Γυμναστική Ακαδημία στα Τρίκαλα και βρίσκομαι στο τρίτο έτος, ασχολούμαι από πολύ μικρή ηλικία με το taekwondo και, γενικότερα, έχω ζήσει πάρα πολλά μέσα από το taekwondo που θα μπορούσα να πω.

Ό.Π.:

Μπορείς να μου πεις πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το taekwondo;

Φ.Τ.:

Ναι. Πρώτα από μένα έχει ξεκινήσει η αδερφή μου, η οποία είναι μεγαλύτερη και από μένα. Αυτή είχε ξεκινήσει μέσα από τον νονό της, ο οποίος ασχολούταν και αυτός παλιά με τον αθλητισμό και κυρίως με το taekwondo. Κι έτσι ξεκίνησε, το δοκίμασα, την έβλεπα κι εγώ, πήγαινα στις προπονήσεις με τη μαμά, τη βλέπαμε, και αποφάσισα κι εγώ ότι, ναι, είναι ένα άθλημα, το οποίο θέλω να το δοκιμάσω και μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Ό.Π.:

Πώς θα περιέγραφες τη ζωή ενός παιδιού που ασχολήθηκε έντονα με ένα άθλημα, στην προκειμένη το taekwondo;

Φ.Τ.:

Θεωρώ ότι είναι λίγο δύσκολο, αλλά όχι πως δεν είναι ωραίο. Σίγουρα είναι ωραίο, σε κάθε περίπτωση, απλά πρέπει να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις, στις προπονήσεις, ειδικότερα, αν σου αρέσει αυτό που κάνεις και θες να το κυνηγήσεις, πρέπει να θυσιάσεις κάποια πράγματα και να προσπαθήσεις πάρα πολύ σκληρά.

Ό.Π.:

Όταν τα καταλάβαινες όλα αυτά, πώς ένιωθες;

Φ.Τ.:

Το ότι χάνω κάποια πράγματα, ας πούμε; Εντάξει, δεν μπορώ να πω, τότε με πείραζε κάπως που, για παράδειγμα, έχανα κάτι, μια έξοδο, μια βόλτα, κάτι, αλλά τώρα που τα βλέπω όλα, που γυρνάω πίσω τοn χρόνο και βλέπω, δεν το μετανιώνω. Γιατί, ναι, ήταν κάποιες «θυσίες» που έκανα, αλλά άξιζαν τον κόπο και έχω κερδίσει πάρα πολλά μέσα απ’ όλα αυτά που έχω περάσει με τον πρωταθλητισμό.

Ό.Π.:

Υπήρχε κάποιος άνθρωπος να σε ενθαρρύνει και να σε σπρώχνει σε αυτό;

Φ.Τ.:

Θα έλεγα ότι είναι πολλοί οι οποίοι το ’καναν αυτό. Πέρα απ’ την οικογένειά μου, το έκαναν οι φίλοι μου, το έκαναν οι συναθλητές μου, οι προπονητές μου, και, από την αρχή, όλοι πίστευαν σε μένα και με βοηθούσαν όσο περισσότερο μπορούσανε. Και αυτό με βοήθησε εμένα κιόλας, σ’ όλη αυτήν την πορεία, γιατί ήμουνα άτομο, το οποίο δεν θα πω ότι πίστευε και τόσο στον εαυτό του, και δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να καταφέρω κάποια πράγματα από αυτά που έχω κάνει. Έτσι, με τον καιρό, όσο μου μιλούσανε, μου έλεγαν ότι: «Μπορείς να το κάνεις, πιστεύουμε σε σένα» και αυτά, έτσι, περισσότερο κι εγώ πίστευα σε μένα.

Ό.Π.:

Όταν ξεκίνησε το αγωνιστικό κομμάτι του αθλήματος, μπορείς να θυμηθείς τον πρώτο σου αγώνα ή κάποιον απ’ τους πρώτους σου αγώνες;

Φ.Τ.:

Τον πρώτο δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος είναι. Σίγουρα, όμως, θυμάμαι κάποιους απ’ τους πρώτους. Εγώ ξεκίνησα να πάω σε αγώνες σε ηλικία περίπου 9 με 10, ήμουν εκεί στο τέλος του Δημοτικού. Θυμάμαι που ξεκίνησα να πηγαίνω στους πρώτους αγώνες εδώ πέρα στην Ελλάδα, μετά ξεκίνησα να βγαίνω στο εξωτερικό. Σαν πρώτοι αγώνες, σαν μικρή που ήμουνα, σίγουρα με τρόμαζε λίγο αυτή η διαδικασία. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο, σχετικά, βασικά, πρωτόγνωρο, γιατί αλλιώς είναι το να κάνεις την προπόνηση και να μπαίνεις στο κλίμα των αγώνων και αλλιώς να αγωνίζεσαι σε πραγματικούς αγώνες. Αλλά ήτανε πάρα πολύ ωραία, γιατί έπαιρνα πάρα πάρα πολλά πράγματα απ’ όλο αυτό.

Ό.Π.:

Υπάρχει έτσι κάτι που να θυμάσαι, ένας αγώνας που να ήτανε για σένα κάτι σημαντικό;

Φ.Τ.:

Υπάρχουνε κάποιοι αγώνες και στη μικρότερη ηλικία και όσο μεγάλωνα. Υπάρχουν πάρα πολλά πανελλήνια, τα οποία είχαν κριθεί, ας πούμε, η συμμετοχή μου σε εθνικές ομάδες. Ένας από τους αγώνες που μου έχει μείνει είναι ο πρώτος τελικός που είχα παίξει για να μπω Εθνική, γιατί ήτανε μία χρονιά την οποία είχα δουλέψει πάρα πολύ και εγώ και άλλες φίλες μου οι οποίες είχαμε μπει μαζί στην Εθνική, και ήταν ένα ωραίο συναίσθημα, γιατί ουσιαστικά το είχαμε καταφέρει μαζί και ήταν κάτι που θα ζούσαμε μαζί! Αλλά, γενικότερα, μου έχουν μείνει διάφοροι αγώνες, είτε ήταν χαρούμενοι αγώνες είτε δεν είχα το αποτέλεσμα που ήθελα. Υπάρχουν πάρα πολλοί αγώνες οι οποίοι, μπορώ να πω ότι, μου έχουν μείνει, αλλά κυρίως ήταν αυτό, την πρώτη φορά που είχα μπει στην Εθνική, μαζί με τους υπόλοιπους συναθλητές μου που θέλαμε να μπούμε.

Ό.Π.:

Μπορείς να μου περιγράψεις λίγο το κλίμα;

Φ.Τ.:

Των αγώνων;

Ό.Π.:

Ναι.

Φ.Τ.:

Είναι ένα ξεχωριστό... όλο το κλίμα είναι διαφορετικό, επικρατεί και το άγχος[00:05:00] και ο ενθουσιασμός, η αγωνία. Συνήθως, όταν είσαι και με παρέα, είναι διαφορετικά τα πράγματα, γιατί δεν είσαι κολλημένη στον αγώνα, μπορείς να σε βοηθήσουνε, να μιλήσεις, να πεις μια κουβέντα, αλλά, το μεγαλύτερο κομμάτι είναι όταν μπαίνεις μες στον αγώνα, που υπάρχει όλη αυτή η αδρεναλίνη, το άγχος, πώς θα εξελιχθεί ο αγώνας και το αποτέλεσμα του αγώνα.

Ό.Π.:

Πώς θα περιέγραφες την αδρεναλίνη του αγώνα;

Φ.Τ.:

Είναι ανάλογα κι ο αντίπαλος που υπάρχει απέναντί σου και ανάλογα και το πώς πηγαίνει ο αγώνας. Εάν ένας αγώνας είναι πολύ οριακά, είναι ο πόντος μετά τον πόντο και μέχρι τελευταία δευτερόλεπτα ξέρεις ότι... δεν ξέρεις, βασικά, δεν ξέρεις ποιος θα κερδίσει, τότε είναι ακόμα πιο αγχωτικό, πιο περίεργο όλο, γιατί πρέπει να δώσεις ό,τι καλύτερο μπορείς μέχρι να λήξει ο αγώνας. Οπότε, θεωρώ ότι αυτό, το να έχεις απέναντί έναν αντίπαλο, ο οποίος μπορεί να σου πάει τον αγώνα μέχρι το τέλος, πόντο πόντο, είναι ακόμα πιο «δύσκολο».

Ό.Π.:

Έχεις βρεθεί και με την αδερφή σου στο τερέν.

Φ.Τ.:

Ναι, ναι.

Ό.Π.:

Πώς ήτανε αυτός ο αγώνας;

Φ.Τ.:

Δεν αγωνιστήκαμε, η αλήθεια είναι. Το ξέραμε από πριν ότι σίγουρα θα βρεθούμε να παίξουμε, είτε στον τελικό θα είναι είτε στον ημιτελικό. Βρεθήκαμε στον ημιτελικό. Ξέραμε την κλήρωση των αγώνων μία μέρα ή δύο μέρες πριν τους αγώνες. Σίγουρα θέλαμε και οι δύο να παίξουμε, όχι να παίξουμε αντίπαλες, να παίξουμε αυτόν τον αγώνα, γιατί θα κρινόταν ο τελικός απ’ αυτό το αποτέλεσμα. Αλλά, μέσα από διάφορες συζητήσεις, η αδερφή μου αποφάσισε ότι θέλει να μου παραχωρήσει τον αγώνα. Ήτανε κυρίως δική της η απόφαση, παρόλο που συζητήθηκε με μένα, τους γονείς μου και τον προπονητή μου, και, έτσι, μου έδωσε την ευκαιρία να προχωρήσω εγώ στον τελικό και να παίξω με την αντίπαλη κοπέλα.

Ό.Π.:

Η στιγμή εκείνη πώς ήτανε; Γενικά, πώς ήτανε;

Φ.Τ.:

Ήτανε περίεργο όλο αυτό. Ήταν σίγουρα συγκινητικό και μία δύσκολη απόφαση εκ μέρους της αδερφής μου, αλλά, εκείνη τη στιγμή, εγώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει όπως, ας πούμε, το βλέπω τώρα, γιατί ήτανε μία φάση που, εντάξει, έλεγα μου έδωσε έναν αγώνα, δεν το είχα στο μυαλό μου κάπως αλλιώς και δεν πίστευα ότι θα κρινόντουσαν τόσα πολλά πράγματα, ας πούμε, από αυτόν τον αγώνα.

Ό.Π.:

Όσον αφορά το πώς προπονείσαι–

Φ.Τ.:

Ναι.

Ό.Π.:

Τι περιλαμβάνει η ζωή ενός αθλητή του taekwondo;

Φ.Τ.:

Περιλαμβάνει, θα ’λεγα, πολλή προπόνηση, πολλές ώρες προπόνησης –συνήθως κάνω διπλές προπονήσεις–, περιλαμβάνει και προπόνηση taekwondo και φυσικής κατάστασης. Συνήθως, παντού είναι η ίδια προπόνηση – η ίδια, εννοώ ότι και στο εξωτερικό όταν πάω και προπονούμαι, κάνουμε διπλές προπονήσεις, υπάρχει κι εκεί πέρα η φυσική κατάσταση, το κομμάτι του taekwondo, και χρειάζονται όλα για να μπορείς να είσαι όσο καλύτερα θέλεις μες στο τερέν. Χρειάζονται και τα δύο κομμάτια της προπόνησης.

Ό.Π.:

Μπορείς να μου περιγράψεις λίγο – ας πούμε, οκέι, όταν είσαι στο σπίτι σου στα Τρίκαλα, μένεις στο σπίτι σου, όταν φεύγεις, όμως, για προπονήσεις εκτός Τρικάλων, πού μένετε, με ποιον είσαι, πώς είναι;

Φ.Τ.:

Ναι, έχουν τύχει... Βασικά, εδώ και πολλά χρόνια προπονούμαι στο εξωτερικό είτε στην Ελλάδα σε άλλες πόλεις. Έχει τύχει να μείνω και σε γυμναστήρια, να μείνω και σε σπίτια φίλων ή ακόμα και «αγνώστων» – από αθλητές που δεν τους ήξερα. Και τώρα, το τελευταίο διάστημα, που πήγαινα με την προολυμπιακή ομάδα, ήμασταν σε ξενοδοχεία. Βέβαια, λείπαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα και, όταν φεύγεις να πας αλλού για προπονήσεις, δεν είναι τόσο «εύκολα», γιατί δεν έχει την άνεση που έχεις στο σπίτι σου. Δεν μπορείς να είσαι τόσο –πώς να το πω–, όχι ασφαλής, τόσο σίγουρος για το τι μπορείς να έχεις, κατά τη διάρκεια της ημέρας, των προπονήσεων. Οπότε, είναι λίγο πιο δύσκολο, λίγο πιο... δεν ξέρω πώς να το πω τώρα, περίεργο, περίεργη όλη η κατάσταση, γιατί βρίσκεσαι κάπου αλλού και δεν έχεις δική σου άνεση. Και, εντάξει, είναι κουραστικό, γιατί, κυρίως, όταν μένεις σ’ άλλον χώρο, πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός, πιο, πιο... δεν ξέρω τώρα...

Ό.Π.:

Πώς αισθάνεται ένα παιδί, όταν φεύγει από το πατρικό σπίτι και ξεκινά να αθλείται σε άλλες πόλεις, στο εξωτερικό;

Φ.Τ.:

Ναι, είναι λίγο περίεργο,[00:10:00] ειδικά όταν... Εγώ προσωπικά, όταν ήταν στα πρώτα χρόνια που άρχισα να φεύγω, ήτανε λίγο περίεργο. Έλεγα: «Δεν θέλω», «Δεν ξέρω αν θέλω να πάω». Τώρα, όσο περνάει ο καιρός, όσο περνούσαν τα χρόνια βασικά, ήταν διαφορετικό. Είναι και δύσκολο, και είναι και μια ωραία διαδικασία, γιατί, πέρα από τις προπονήσεις που είναι δυνατές, είναι δύσκολες, κουράζεσαι πάρα πολύ, σίγουρα έχεις και πολύ καλές εμπειρίες, γιατί γνωρίζεις καινούργια άτομα, μαθαίνεις καινούργια πράγματα και, γενικότερα, παίρνεις πάρα πολλές εμπειρίες από κάτι τέτοιο.

Ό.Π.:

Τη σχέση σου με τον προπονητή σου πώς θα την περιέγραφες;

Φ.Τ.:

Θα έλεγα ότι έχει και τα πάνω και τα κάτω της, γιατί είμαστε... Βασικά, είναι ο πρώτος προπονητής μου, με έχει μεγαλώσει, με βλέπει σαν να ’μαι κόρη του, αλλά τσακωνόμαστε, θα ’λεγα, αρκετές φορές. Συγκρουόμαστε πολλές φορές, αλλά σίγουρα θέλει το καλό μου και θέλει να μη μου λείπει τίποτα, να μην πάθω κάτι. Αλλά ως αθλήτρια σίγουρα κι εγώ έχω κάποιες φορές διαφορετικές απόψεις και θεωρώ ότι, πάντα, όλοι οι αθλητές και οι προπονητές μεταξύ τους έχουν, έτσι, μια σύγκρουση, και θεωρώ ότι περισσότερο αυτό είναι πάνω στην ένταση της προπόνησης, όταν είσαι σε αγώνες που επικρατεί το άγχος και η αγωνία των αγώνων. Αλλά, αυτό: ότι είναι πάνω από τους αγώνες και τις προπονήσεις όλες αυτές οι συγκρούσεις που υπάρχουνε.

Ό.Π.:

Όταν ήσουνα πιο μικρή, έτσι το αντιμετώπιζες;

Φ.Τ.:

Όχι, στην αρχή, ως μικρή, εντάξει, δεν τολμούσα να μιλήσω να πω τη γνώμη και αυτά. «φοβόμουνα». Αλλά, όσο περνούσαν τα χρόνια και άρχισα να σχηματίζω μια δική μου γνώμη, να μπορώ να μιλάω πιο εύκολα, τότε ναι. Ξεκίνησα να λέω τη γνώμη μου, να θεωρώ ότι... να λέω τέτοια πράγματα: «Αυτό δεν μου αρέσει», «Αυτό δεν θεωρώ ότι είναι σωστό», αλλά πάντα με ένα μετρό, όχι σε καταστάσεις ώστε να τσακωθούμε και να μη μιλιόμαστε, απλά να υπάρχει αυτή η διαφωνία.

Ό.Π.:

Υπήρξε, έτσι, κάποιο περιστατικό, που να το θυμάσαι και να είναι έντονο;

Φ.Τ.:

Πάνω σε ποιο θέμα, στους τσακωμούς;

Ό.Π.:

Ναι! Έτσι, να έχει γίνει κάποιο, είτε αστείο περιστατικό πάνω σε κάποιο τσακωμό με τον προπονητή σου...

Φ.Τ.:

Τώρα, δεν μου έρχεται κάποιο στο μυαλό, αλλά, γενικότερα, θεωρώ ότι έχουμε «συγκρουστεί» πολλές φορές, τα οποία στο τέλος κατέληγαν να είναι ασήμαντα πράγματα. Και αυτό, ότι, εφόσον περνούσε ο καιρός ή περνούσε αυτή η σύγκρουση, ότι ήταν όλα μια χαρά μετά. Αλλά τώρα, κάποιο συγκεκριμένο το οποίο να μου ‘χει μείνει, όχι, δεν είναι.

Ό.Π.:

Κάποια στιγμή ήρθε και ο κορονοϊός. Αυτό εσένα πώς σε επηρέασε;

Φ.Τ.:

Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο κορονοϊός, ουσιαστικά ήτανε το χειρότερό μου. Γιατί, πέρυσι που ξεκίνησε μες στον Ιανουάριο του 2020, ξεκινήσαμε μαζί με τα υπόλοιπα τρία παιδιά την προετοιμασία για την προολυμπιακή πρόκριση, η οποία θα γινότανε τον Μάιο. Και κάπου στα μέσα ακριβώς της προετοιμασίας, αρχίζει να εμφανίζεται το κορονοϊός, τα κρούσματα, τα πρώτα lockdown, και, έτσι, κάποια στιγμή, αναγκαστικά έπρεπε να γυρίσουμε Ελλάδα, γιατί παντού είχαν κλείσει τα πάντα, όπου και να βρισκόμασταν. Γυρίσαμε Ελλάδα, κλειστήκαμε καραντίνα, δεν μπορούσαμε να κάνουμε ούτε προπονήσεις ούτε να βγούμε, ουσιαστικά, απ’ το σπίτι μας, και ήταν πολύ δύσκολο, γιατί, εκεί που είχαμε χτίσει τόσα πράγματα πάνω στις προπονήσεις και είχαμε προετοιμαστεί τόσο καλά για την πρόκριση, ήρθε ο κορονοϊός και τα «κατέστρεψε» όλα, γιατί ακυρώθηκε και η πρόκριση. Δεν θα πω ότι πήγαν χαμένα όλα αυτά που ζήσαμε, απλά μας τράβηξε πίσω θα πω. Και, μετά, ήτανε πολύ δύσκολο, γιατί έχει κρατήσει πάρα πολύ μεγάλο διάστημα όλη αυτή η κατάσταση και ήταν δύσκολες οι μετακινήσεις μας για προπονήσεις. Έπρεπε συνέχεια να αλλάζουμε χώρες, υπήρχε το άγχος του αν θα βγούμε θετικοί στο τεστ, αν έχουμε κολλήσει κάτι, γιατί λέγαμε ότι, αν κολλήσουμε τώρα κάτι, έχει καταστραφεί ένα κομμάτι της προετοιμασίας και ότι μας τραβάει πίσω. Εντέλει, εμείς, εγώ και τα υπόλοιπα δύο παιδιά, είχαμε κολλήσει σε ένα κομμάτι της προετοιμασίας. Και αυτό ήταν πάλι δύσκολο, γιατί μας κράτησε δύο βδομάδες πίσω. Μετά, δεν μπορούσαμε να ξαναμπούμε στους ίδιους ρυθμούς στις προπονήσεις, λόγω αντοχής, λόγω ότι μας επηρέασε το ότι κολλήσαμε. Και, ευτυχώς, είχε πάρει κι άλλη παράταση η πρόκρισ[00:15:00]η και είχαμε αρκετό χρόνο να δουλέψουμε μπροστά μας. Αλλά, γενικότερα, θεωρώ ότι επηρέασε αρκετά όλο αυτό το κομμάτι των αγώνων, των προπονήσεων, της πρόκρισης και, θεωρώ, όλους τους αθλητές τους επηρέασε πάρα πολύ ο κορονοϊός.

Ό.Π.:

Οι αγώνες της πρόκρισης, γενικά, η προετοιμασία πριν τους αγώνες, πώς ήταν για σένα;

Φ.Τ.:

Ήτανε και δύσκολο και κουραστικό... Είχε βέβαια και τα ωραία κομμάτια. Ήμασταν όλοι μαζί βασικά, οπότε δεν ήμουν μόνη μου το περισσότερο διάστημα. Ήταν κουραστικό, απ’ την έννοια ότι έπρεπε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό στις προπονήσεις, έπρεπε να δίνουμε, να αλλάζουμε συνέχεια χώρες και μέρη για να προπονούμαστε. Και, μετά, το κάθε πρωτάθλημα, πριν απ’ την πρόκριση, ήταν μία πρόκληση, γιατί εκεί ουσιαστικά δοκιμάζαμε τις αντοχές μας, δοκιμάζαμε τον εαυτό μας για το τι μπορεί να κάνει στην πρόκριση. Και θεωρώ ότι, όσο περισσότερο ερχόταν ο καιρός και πλησίαζε το μεγάλο τουρνουά, γινόταν όλο και πιο αγχωτικό και υπήρχε ένα περίεργο κλίμα ανάμεσά μας, γιατί ξέραμε όλοι ότι είναι κάτι που περιμένουμε τόσο πολύ καιρό και θα έπρεπε να του δώσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.

Ό.Π.:

Η προετοιμασία μέσα στον Covid; Ναι, ήταν δύσκολα, αλλά σίγουρα, δεν νομίζω ότι μπορείς να μείνεις και πολύ μακριά από αυτό.

Φ.Τ.:

Όχι. Ναι, ήταν δύσκολη, αλλά ήτανε κάτι το οποίο πέρασα πάρα πολύ ωραία όλο αυτό το διάστημα. Είχαμε μια πάρα πολύ καλή σχέση και με τους προπονητές και με τα παιδιά, και, εντάξει, είχε ένα πάρα πολύ καλό αποτέλεσμα όλο αυτό που ζήσαμε, δεν μπορώ να πω ότι το μετανιώνω. Σίγουρα, δεν το μετανιώνω με τίποτα! Αλλά δεν αλλάζει το ότι περάσαμε όλοι, σχεδόν δύο χρόνια που είχαν πολύ κούραση και πολύ ένταση.

Ό.Π.:

Όταν τελικά ήρθε ο τελικός αγώνας...

Φ.Τ.:

Ναι.

Ό.Π.:

Περιέγραψέ μου τα πάντα!

Φ.Τ.:

Ναι. Αρχικά, δεν πίστευα ότι θα έπαιρνα την πρόκριση. Έλεγα και ήξερα ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολο, γιατί και στην κατηγορία μου, αλλά και οι αγώνες που είχα, ήτανε δύσκολοι, γιατί ήξερα ότι οι αθλήτριες που έχω να αντιμετωπίσω είχανε καταφέρει πολλά περισσότερα από μένα. Και εκτός ότι ήταν μεγαλύτερες ηλικιακά από μένα, είχανε περισσότερη εμπειρία στα πόδια τους. Και έλεγα ότι: «Εντάξει, θα κάνω ότι μπορώ, ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά θα μπω μέσα και θα δώσω ό,τι καλύτερο μπορώ». Όσο περνούσαν οι αγώνες και έβλεπα ότι κέρδισα τον πρώτο, κέρδισα τον δεύτερο και ότι έφτασε η στιγμή να παίξω τον τελευταίο αγώνα, όπου θα κρινότανε αν θα πάρω την πρόκριση ή όχι, τότε έλεγα ότι: «Εντάξει, έφτασα ως εδώ, είναι κάτι πολύ μεγάλο». Η κοπέλα που αγωνίζομαι κιόλας είχε πάρει μετάλλιο στην Ολυμπιάδα του ’16, οπότε έλεγα: «Είναι πολύ δύσκολο», μέχρι το τέλος, όπου κατάφερα και πήρα τον αγώνα! Εγώ, προφανώς, δεν είχα συνειδητοποιήσει, μέχρι και να παίξω στην Ολυμπιάδα, δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχα κάνει. Γινόταν πανικός και χαμός όταν πήρα την πρόκριση. Ήταν όλοι... ερχόντουσαν όλοι όσοι βρισκόταν εκεί, προπονητές και αθλητές να με συγχαρούν. Στο τηλέφωνο υπήρχανε οι δικοί μου άνθρωποι, γιατί, λόγω Covid, δεν επιτρεπόταν να είναι κανένας στο γήπεδο. Και ήταν παντού δημοσιογράφοι, να ρωτήσουν: «Πώς νιώθεις; Τι γίνεται;» και η αλήθεια είναι ότι, ένα από αυτά που έλεγα πριν την πρόκριση ήταν ότι δεν ήθελα να πάρω μόνη μου την πρόκριση, αν έπαιρνα, γιατί ήξερα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο μετά, το να είμαι μόνη μου στην υπόλοιπη προετοιμασία. Θα ήθελα πολύ να ήταν τα υπόλοιπα παιδιά μαζί μου ή να είχα κάποιον ακόμα μαζί μου, ώστε να περνούσαμε και το υπόλοιπο κομμάτι μαζί.

Ό.Π.:

Το κομμάτι των συνεντεύξεων και ό,τι προέκυψε από τη ζωή σου μέχρι τώρα, πώς το αντιμετωπίζεις;

Φ.Τ.:

Το πρώτο διάστημα, κυρίως την πρώτη εβδομάδα, υπήρχαν πάρα πολλές συνεντεύξεις. Με έπαιρναν από παντού να πω για την εμπειρία, για το πώς νιώθω, για το πώς ήταν οι αγώνες. Μου ήταν «δύσκολο», γιατί δεν είχα συνηθίσει σε αυτό το κομμάτι και γενικότερα είμαι ένα άτομο το οποίο είναι κάπως μαζεμένο, δεν μιλάει πολύ, και δεν ήξερα τι να πρωτοπώ. Αλλά, μετά από ένα σημείο, άρχισα να συνηθίζω, να βρίσκω τα λόγια μου, να ξέρω τι να πω και, όσο περνούσε ο καιρός, αφού πήρα την πρόκριση και γινόντουσαν όλες αυτές οι συνεντεύξεις, μου ήταν ακόμα πιο εύκολο στ[00:20:00]ο να μιλήσω και να πω πράγματα για μένα και για τους αγώνες.

Ό.Π.:

Γνωρίζω ότι έκανες και μία συνέντευξη στην ΕΡΤ. Βασικά, έγινε μία παρουσίαση δική σας, των αθλητών της Ολυμπιάδας. Μίλησέ μου λίγο για αυτό.

Φ.Τ.:

Σε αυτήν τη συνέντευξη, η αλήθεια είναι ότι ήμουν πιο αγχωμένη από οποιαδήποτε άλλη, γιατί ήταν η μεγαλύτερη συνέντευξη που έχω κάνει. Ήταν η συνέντευξη που θα ήτανε... δεν θα μιλούσα απλά, θα την έδειχναν στην τηλεόραση, θα την έβλεπε τόσος κόσμος, ήταν ένα απ’ τα μεγαλύτερα γυρίσματα που έχει γίνει και ήμουνα στρεσαρισμένη, γιατί δεν ήξερα τι να πω, πώς θα... αν θα πω κάτι λάθος, πώς θα κινούμαι μέσα σε όλα αυτά, με τις κάμερες, με τα φώτα. Βέβαια, ήτανε, όλοι όσοι συμμετείχαν στη συνέντευξη, ήτανε πολύ θερμοί μαζί μου, με βοήθησαν μου λέγανε ότι: «Δεν είναι κάτι, είναι μια απλή συνέντευξη, δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι», αλλά, ντάξει. Με το που ξεκίνησα, άρχισα να βλέπω ότι κυλάει καλά το γύρισμα, η συνέντευξη, ότι, μέχρι στιγμής, δεν έχει πάει κάτι λάθος, μου ήταν πιο εύκολο να συνεχίσω και να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου. 

Ό.Π.:

Και όταν ήρθε η ώρα πια για το ταξίδι. Το ταξίδι...

Φ.Τ.:

Για την Ολυμπιάδα;

Ό.Π.:

Ναι.

Φ.Τ.:

Μέχρι και να παίξω, όπως είπα και πιο πριν, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι, ναι, όντως πήρα την πρόκριση, θα παίξω στην Ολυμπιάδα. Ήμουνα ενθουσιασμένη, ήμουνα αγχωμένη και ήξερα ότι... Μετά, άρχισα, όσο περνούσε το ταξίδι και να φτάνω μέχρι να μπω μέσα να παίξω στο τερέν, έλεγα ότι: «Ναι, είναι δύσκολο» –κυρίως ο πρώτος αγώνας, γιατί είχα μία πάρα πολύ καλή αθλήτρια απέναντί μου–, έλεγα στον εαυτό μου ότι: «Είναι δύσκολο, αλλά μόνο και μόνο που έχω φτάσει εδώ πέρα, αυτό είναι...», αυτό ήταν σημαντικό για μένα, γιατί ήτανε κάτι, όχι εξωπραγματικό, ήτανε απ’ τα μεγαλύτερα πράγματα που έχω κάνει, οπότε δεν θα με πείραζε το αποτέλεσμα, ό,τι και να γινόταν, θεωρώ, απ’ τη στιγμή που είχα καταφέρει να βρίσκομαι στην Ολυμπιάδα.

Ό.Π.:

Θυμάσαι καθόλου το ταξίδι;

Φ.Τ.:

Ναι, θυμάμαι. Ήτανε δύσκολο, ήταν πάρα πολλές ώρες το ταξίδι, πολύ μεγάλο... Επίσης, λόγω ότι αγωνίζομαι με τα κιλά, έπρεπε να ήμουν σε συγκεκριμένα κιλά, μου ήταν και αυτό ακόμα πιο δύσκολο, γιατί είχα το άγχος το πόσα κιλά θα είμαι, ότι θα πρέπει να προσέχω, οπότε μου ήτανε δύσκολο, στην αρχή, το ταξίδι το αεροπορικό, μετά, όσο ήμουν εκεί πέρα, ανυπομονούσα να ’ρθει η μέρα ώστε να ζυγιστώ και η μέρα να παίξω, γιατί, ουσιαστικά, ήτανε το άγχος μου αυτό, και ήταν δύσκολο γιατί παίζαμε με τα γραμμάρια και θα έπρεπε να ήμουνα στάνταρ στα κιλά. Πηγαίναμε, κάναμε τις προπονήσεις μας με τον προπονητή μου, γενικότερα προσπαθούσαμε να είμαστε όσο περισσότερο μπορούμε πάνω σε αυτό το κομμάτι. Και, απ’ τη στιγμή που ζυγίστηκα και μετά, ήρθε η μέρα του αγώνα. Το ταξίδι, απ’ τη στιγμή που έπαιξα και μετά, ήταν τελείως διαφορετικό. Δεν υπήρχε καν το άγχος, δεν υπήρχε η αγωνία ούτε τίποτα από τα συναισθήματα που υπήρχαν πριν τον αγώνα.

Ό.Π.:

Με ποιον έφυγες από την Ελλάδα;

Φ.Τ.:

Ήταν μαζί μου ο προπονητής, ο ομοσπονδιακός προπονητής, όπου ήταν και στην πρόκριση και υπήρχαν και κάποια άλλα άτομα από κάποια άλλα αθλήματα, αλλά δεν ήμασταν όλη η αποστολή μαζί, λόγω ότι, λόγω Covid, έφευγαν σε γκρουπ οι αθλητές.

Ό.Π.:

Και από δικούς σου ανθρώπους;

Φ.Τ.:

Δεν υπήρχε κανένας άλλος. Ήμασταν μόνο εγώ και ο άλλος ο προπονητής. Εννοείται πως δεν επιτρεπόταν το κοινό, ώστε να μπορεί να έρθει να με δει κάποιος άλλος και προσπαθήσαμε μήπως γινόταν να βρίσκεται κοντά μου και ο προπονητής του συλλόγου μου, αλλά, λόγω Covid, δεν γινότανε να βρίσκεται μαζί μου και έτσι είχε μείνει πίσω και με έβλεπε απ’ την τηλεόραση.

Ό.Π.:

Πώς ήτανε αυτό για σένα;

Φ.Τ.:

Σίγουρα στεναχωρήθηκα, γιατί θα ήτανε ωραία να ήταν εκεί πέρα, θα με βοηθούσε, και γενικότερα πιστεύω ότι κι αυτός ήθελε πάρα πολύ να βρίσκεται εκεί και πιστεύω ότι θα ήταν ένα συν στον αγώνα. Ότι, ναι μεν με βοήθησε πολύ ο προπονητής που είχα στην καρέκλα, ο ομοσπονδιακός, αλλά θα είχαμε και μια δεύτερη γνώμη πάνω στον αγώνα, μια δεύτερη βοήθεια και, επιπλέον, περισσότερη στήριξη.

Ό.Π.:

Γενικά, το ότι δεν υπήρχε εκεί κάποιος δικός σου, κοντινός σου άνθρωπος, πώς ήτανε;

Φ.Τ.:

Ήταν δύσκολο γιατί ήμουνα «μόνη μου», με άλ[00:25:00]λη μία κοπέλα, που είχα γνωρίσει εκεί πέρα, ήμασταν μαζί, αλλά, ήταν και δεν ήμασταν τόσο μαζί, γιατί κι αυτή είχε προπονήσεις, είχα κι εγώ, δεν βρισκόμασταν, απλά συναντιόμασταν κάποιες φορές μες στο δωμάτιο. Και, γενικότερα, πέρασαν δύσκολα οι μέρες, γιατί ήμουνα μόνη μου, δεν είχα με κάποιον να πω κάτι, να περάσει η ώρα, να κάνουμε κάτι μαζί, οπότε, το μόνο που μπορούσα να κάνω, όσο είχα ελεύθερο χρόνο, ήταν να μιλάω με τους δικούς μου, όταν είχαμε κοινές ώρες ουσιαστικά, γιατί υπήρχε και μεγάλη διαφορά ώρας. Ήταν δύσκολο αυτό, γιατί, όταν εγώ θα μπορούσα να μιλάω, δεν θα μπορούσαν οι δικοί μου, γιατί είτε θα ήτανε νύχτα είτε θα είχαν υποχρεώσεις. Και όταν αυτοί θα μπορούσανε να μου τηλεφωνήσουν, να δουν τι κάνω, μπορεί να είχα εγώ κάποια προπόνηση, να μη βρισκόμουν στο δωμάτιο ώστε να μπορώ να μιλήσω ή, αντίστοιχα, να κοιμόμουνα κι εγώ λόγω ότι ήτανε βράδυ στην Ιαπωνία.

Ό.Π.:

Υπήρξαν δύσκολες στιγμές;

Φ.Τ.:

Ναι, σίγουρα, όχι μόνο στην Ολυμπιάδα, γενικότερα υπήρχαν δύσκολες στιγμές, όλο το διάστημα. Και περισσότερο, θα έλεγα ότι υπήρχαν δύσκολες στιγμές απ’ τη στιγμή που πήρα την πρόκριση μέχρι την Ολυμπιάδα, γιατί ήμουνα τελείως μόνη μου, δεν υπήρχε κανένας άλλος να είναι μαζί μου. Είχα, βέβαια, τον προπονητή, που ήταν μαζί μου στην πρόκριση, αλλά, ντάξει, δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, να πούμε και πολλά πράγματα. Είναι αλλιώς να έχεις έναν φίλο σου, έναν δικό σου άνθρωπο κι αλλιώς να είσαι μόνη σου.

Ό.Π.:

Τι σκεφτόσουνα στις δύσκολες στιγμές;

Φ.Τ.:

Εντάξει, προσπαθούσα να είμαι όσο πιο ήρεμη μπορώ, και έλεγα ότι: «Υπομονή, θα περάσει, είναι λίγο το διάστημα». Μιλούσα και με τους δικούς μου, με τους γονείς μου, με φίλους μου και, γενικότερα, με άτομα που ήθελα να μιλήσω, και μου ’λεγαν κι αυτοί αυτό, ότι: «Ηρέμησε και κάνε υπομονή, είναι», ας πούμε, «ένας μήνας».

Ό.Π.:

Τι σου έχει μείνει από όλα αυτά; Τι σου έχει μείνει από το Τόκιο;

Φ.Τ.:

Η εμπειρία των αγώνων! Το πώς ήταν όταν μπήκα μέσα να παίξω, ναι. Βασικά, ήταν άδειο το στάδιο και αυτό ήταν λίγο περισσότερο αγχωτικό, θεωρώ, από το να είχε κόσμο, γιατί είχε απόλυτη ησυχία και ήτανε το συναίσθημα περίεργο. Απ’ τη στιγμή που πήγαινες να μπεις μέσα στο τερέν, ήταν από μπροστά σου δύο κάμερες, σε κυνηγούσαν μέχρι να μπεις, δεν... Όποτε μιλούσε ο προπονητής ακουγόταν, ας πούμε, μόνο αυτός, στις κερκίδες υπήρχαν μόνο άτομα του taekwondo που αγωνιζόντουσαν, και ήτανε όλο αυτό περίεργο, γιατί στους αγώνες έχω συνηθίσει το να υπάρχει κόσμος, να υπάρχει «φασαρία» και να υπάρχει, έτσι, μία ένταση μέσα στο γήπεδο.

Ό.Π.:

Μπορείς να μου περιγράψεις λίγο το συναίσθημα, όταν πήγες εκεί και τελικά κατάλαβες ότι: «Ναι, τώρα είμαι στην Ολυμπιάδα!»;

Φ.Τ.:

Ναι. Ήτανε περίεργο, γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Ήξερα ότι ήταν δύσκολο και ότι θα έμπαινα μέσα, θα έδινα ό,τι καλύτερο μπορούσα, θα προσπαθούσα ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω. Ήταν αγχωτικό, ήτανε δύσκολο. Μπορώ να πω ότι, όσο έπαιζα αγώνα, δεν είχα κάποιο συναίσθημα, θα έλεγα, εκείνη τη στιγμή, γιατί προσπαθούσα να παίξω, προσπαθούσα να σκεφτώ τι μπορώ να κάνω μες στον αγώνα. Αν ένιωθα κάτι, θα ήτανε αγωνία και άγχος για το πώς θα εξελιχθεί ο αγώνας.

Ό.Π.:

Και, τελικά, ήρθε η επιστροφή...

Φ.Τ.:

Ναι.

Ό.Π.:

Πώς ήτανε;

Φ.Τ.:

Ήτανε περίεργο, γιατί... Βασικά, όταν έφτασα στο αεροδρόμιο ήταν εκεί πέρα η οικογένειά μου, ήταν η αδερφή μου, η μαμά μου, ήτανε διάφορα άτομα, που μπορούσαν να βρίσκονται. Μετά, γυρνώντας στα Τρίκαλα, ήτανε πάλι λίγο περίεργο, γιατί όλοι ήξεραν ότι είχα πάει στην Ολυμπιάδα, όλοι ήθελαν να μου πουν «Συγχαρητήρια!», να δουν πώς είμαι, πώς ένιωθα κι αυτά – όχι ότι δεν μου άρεσε αυτό, απλά δεν μου άρεσε το να λέω: «Ναι, ξέρετε, πήγα εκεί, είμαι εγώ αυτή που έκανε αυτό που έκανε», και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο ήπιων τόνων μπορούσα, γιατί δεν μου άρεσε το να δείχνομαι, και, γενικότερα, ήταν όλοι ενθουσιασμένοι που είχα καταφέρει αυτό που είχα καταφέρει.

Ό.Π.:

Οι δικοί σου; Η επιστροφή στους δικούς σου ανθρώπους;

Φ.Τ.:

Ήταν πολύ ωραία, γιατί, μετά από δύο χρόνια ουσιαστικά, είχα γυρίσει να... είχα τελειώσει με όλο αυτό, είχα γυρίσει πίσω στους δικούς μου και, επιτέλους, είχα ηρεμ[00:30:00]ήσει και είχα χρόνο να κάνω πράγματα που ήθελα να κάνω. Οι γονείς μου, βέβαια... Βασικά, όχι μόνο οι γονείς μου, όλοι οι δικοί μου άνθρωποι, ήταν πολύ χαρούμενοι και ήταν όλοι εκεί δίπλα. Ήταν δίπλα μου, βασικά, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ήταν δίπλα μου για ό,τι ήθελα να κάνω.

Ό.Π.:

Γενικά, υπάρχει χώρος για προσωπική ζωή στη ζωή ενός αθλητή;

Φ.Τ.:

Αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι, γιατί, σίγουρα, ο αθλητισμός έχει πάρα πολλές υποχρεώσεις. Είναι δύσκολο το να κάνεις όλα αυτά που θες να κάνεις. Εγώ προσπαθώ να περνάω, όσο έχω ελεύθερο χρόνο, να περνάω χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους, γενικότερα να κάνω πράγματα που θέλω, και λόγω ότι αυτά τα δύο χρόνια ήμουνα... συνέχεια έλειπα σε προπονήσεις, σε αγώνες και αυτά, ένιωθα ότι είχα χάσει πολλά πράγματα. Προσπαθούσα, μετά, όταν επιτέλους τελείωσα, να γεμίσω, ξέρω γω, να κάνω όσα περισσότερα δεν είχα κάνει όλα αυτά τα δύο χρόνια.

Ό.Π.:

Πώς είναι, γενικά, η ζωή ενός αθλητή; Από άποψη, μπορείς να είσαι αθλητής, μπορείς να ζήσεις και να είσαι αθλητής;

Φ.Τ.:

Για να... Βασικά, θεωρώ ότι πρέπει να το θέλεις για να μπορείς να το ζήσεις. Γιατί είναι ένα δύσκολο πράγμα. Βέβαια, ναι, μπορεί να είναι δύσκολο αλλά έχει και πάρα πολλά ωραία πράγματα. Εγώ έχω κερδίσει πάρα πολλά πράγματα μέσα από τον αθλητισμό, απ’ το taekwondo, γενικότερα απ’ όλο το κομμάτι αυτό. Έχω κάνει πολλούς φίλους, έχω κερδίσει πάρα πολλές εμπειρίες και, παρόλο που έχω «χάσει» κάποια πράγματα που θα έκανε ένα άτομο που δεν ασχολείται με τον αθλητισμό, δεν μετανιώνω καθόλου για αυτό, γιατί έχω κερδίσει ακόμα περισσότερα από όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με τον πρωταθλητισμό.

Ό.Π.:

Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, πώς μπορείς εσύ και κάνεις την προετοιμασία σου; Πώς βγάζεις τα έξοδά σου; Έχεις ένα ταλέντο, πώς αυτό το ταλέντο μπορείς να το χρησιμοποιήσεις και να ζεις με αυτό το ταλέντο;

Φ.Τ.:

Τώρα, έχω δύο χορηγούς, οι οποίοι με βοηθάνε πάνω σε όλο αυτό το κομμάτι και σίγουρα είναι πολύ μεγάλη βοήθεια τους. Μέχρι να αποκτήσω κάποιον χορηγό και αυτά, ήταν όλα έξοδα των γονιών μου. Σίγουρα ήταν δύσκολο, γιατί, όταν θες να ασχοληθείς με τον πρωταθλητισμό, πρέπει συνέχεια να τρέχεις, να κάνεις, να πηγαίνεις σε αγώνες, να πηγαίνεις για προπονήσεις, γιατί, θεωρώ, δεν αρκεί μόνο η προπόνηση στην Ελλάδα. Στο άθλημά μας πρέπει να πηγαίνεις να συγκρούεσαι με άλλους αθλητές, να προπονείσαι με άλλους αθλητές για να πάρεις εμπειρίες, και αυτό ήτανε δύσκολο τα πρώτα χρόνια, γιατί ήταν πολύ μεγάλα τα έξοδα τα οποία χρειαζόντουσαν για να κάνεις όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά, πλέον, είναι καλά, γιατί έχω τους χορηγούς που με βοηθάνε και, πριν από αυτό, όσο ήταν η Ολυμπιακή πρόκριση, είχαμε την Ομοσπονδία, η οποία μας κάλυπτε τα έξοδα και ήταν ένα κομμάτι το οποίο ήτανε, ας πούμε, βοήθεια για μένα.

Ό.Π.:

Υπάρχει κάτι που θα έκανες διαφορετικά;

Φ.Τ.:

Δεν νομίζω να άλλαζα κάτι, γιατί θεωρώ ότι είναι όλα ωραία αυτά που έχω κάνει μέχρι τώρα, ότι, ό,τι κι αν έχω κάνει, ό,τι κι αν έχω επιλέξει, μου έχει βγει σε καλό, οπότε, όχι, δεν νομίζω πως θα άλλαζα κάτι όσον αφορά το κομμάτι του taekwondo.

Ό.Π.:

Το πιο δύσκολο κομμάτι για σένα ποιο είναι;

Φ.Τ.:

Στο taekwondo;

Ό.Π.:

Στη ζωή που έχεις αυτήν τη στιγμή.

Φ.Τ.:

Εντάξει, σίγουρα το ότι λείπω συχνά είναι δύσκολο. Αλλά, μέχρι και την Ολυμπιάδα, μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο το ότι θα... η δίαιτα, βασικά, γιατί παίζαμε στα κιλά. Έπρεπε να βρίσκομαι μονίμως σε μια δίαιτα, να είμαι με τη ζυγαριά στο χέρι και να κοιτάω πόσα κιλά είμαι, ότι δεν πρέπει να ξεφύγω από αυτά τα κιλά που βρίσκομαι τώρα ή να προσέχω, γιατί εμείς, και 100 γραμμάρια να είμαστε πάνω, μας κόβουνε! Οπότε ήτανε δύσκολο αυτό. Το ότι με κούραζε περισσότερο σωματικά και ψυχολογικά η δίαιτα, παρά όλα τα υπόλοιπα.

Ό.Π.:

Μπορείς να μου το περιγράψεις λίγο πιο αναλυτικά;

Φ.Τ.:

Ναι. Εγώ, για παράδειγμα, μέχρι και την Ολυμπιάδα έπαιζα στα 57 κιλά. Για να κρατηθώ σε αυτά τα κιλά, προφανώς έπρεπε να είμαι σε δίαιτα όλον τον χρόνο, και λόγω ότι υπήρχανε συνέχεια αγ[00:35:00]ώνες, ανά βδομάδα, ανά διβδόμαδο, και έπρεπε να είμαι συνέχεια σ’ αυτά τα κιλά, έπρεπε να κάνω δίαιτα για να κρατηθώ, και ήτανε δύσκολα, γιατί δεν μπορούσα να χάσω εύκολα τα κιλά, λόγω ότι μπορεί να είχε κολλήσει ο οργανισμός μου, μπορεί να γινόταν κάτι στον οργανισμό μου και να μη μπορούσα... Και λόγω ότι ήμουνα όλο τον χρόνο έτσι, και κυρίως τα δύο τελευταία χρόνια ήμουνα σε δίαιτα, μου ήτανε δύσκολο, γιατί, μετά από ένα σημείο, είχα εξαντληθεί το να κάνω αυτό το πράγμα.

Ό.Π.:

Το έβλεπες όταν ήσουνα μικρή, περίμενες ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;

Φ.Τ.:

Όχι, με τίποτα δεν το περίμενα! Είχα ξεκινήσει αρχικά το taekwondo, γιατί μου άρεσε σαν άθλημα. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ’φτανα σε αυτό το σημείο. Γενικότερα, δεν πολυπίστευα σε μένα, ότι μπορώ να καταφέρω πράγματα και, γι’ αυτό, θεωρώ ότι δεν πίστευα και δεν το είχα ποτέ στο μυαλό μου ότι θα καταφέρω να πάω στην Ολυμπιάδα. Ακόμα και που με επέλεξαν να βρίσκομαι στην πρόκριση, δεν πίστευα ότι θα μπορώ να πάρω την πρόκριση, ότι είναι, όχι εύκολο, ότι ουσιαστικά, ότι είναι στο χέρι μου να πάρω την πρόκριση.

Ό.Π.:

Όταν κατάλαβες ότι: «Οκέι, αυτό είναι τώρα»; Όταν είδες ότι σε αυτό είσαι καλή, ότι όντως γίνεσαι πρωταθλήτρια, τι συνέβη;

Φ.Τ.:

Όταν ξεκίνησαν οι πρώτες επιτυχίες, τα πρώτα μετάλλια στους αγώνες, όχι μόνο στα τοπικά, αλλά σε διεθνείς, άρχισε να μου αρέσει περισσότερο. Με βοήθησε το ότι δεν ήμουν μόνη μου, γενικότερα σε όλο αυτό το κομμάτι, μέχρι ένα σημείο είχα και την αδερφή μου, είχα τους φίλους μου και ήτανε... όταν πηγαίναμε σε αγώνες, ήξερα ότι θα ήμασταν όλοι μαζί και ότι θα κάναμε πράγματα όλοι μαζί και ότι θα τους είχα δίπλα μου, και, γενικότερα, θεωρώ, σε όποιο άθλημα και να βρίσκεσαι, ότι, όταν αποκτάς τις πρώτες σου επιτυχίες και τα πρώτα σου μετάλλια, τότε θέλεις ακόμα περισσότερο και σου αρέσει ακόμα περισσότερο αυτό που κάνεις.

Ό.Π.:

Πώς σκοπεύεις να συνεχίσεις;

Φ.Τ.:

Δεν ξέρω. Προς το παρόν θα συνεχίσω με τον αθλητισμό. Στο μυαλό μου έχω, μέχρι στιγμής, ότι: «Θα συνεχίσεις όσο πάει», αλλά δεν έχω σκεφτεί τι ακριβώς θα κάνω μετά από το κομμάτι του πρωταθλητισμού, πώς ακριβώς θα συνεχίσω. Σίγουρα θα μείνω στον τομέα του taekwondo, είτε προπονητικά είτε κάπως, αλλά, προς το παρόν, σκέφτομαι ότι ανήκω στον αθλητισμό.

Ό.Π.:

Και στο κομμάτι του αθλητισμού πώς βλέπεις να συνεχίζεις;

Φ.Τ.:

Τώρα, μέχρι στιγμής, συνεχίζω όσο καλύτερα μπορώ. Κατεβαίνω σε αγώνες που θέλω να κατεβαίνω και σίγουρα θα προσπαθήσω για την Ολυμπιάδα του ’24. Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ και ελπίζω να βρίσκομαι.

Ό.Π.:

Εμπρός για το ’24, θα πω εγώ! Θα ήθελα να σου κάνω μία σημαντική ερώτηση. Και θέλω να είναι 100% εσύ. Θα ήθελα να μου πεις, τι είναι και τι σημαίνει για σένα το taekwondo;

Φ.Τ.:

Είναι ένα σημαντικό κομμάτι για μένα! Είναι σαν η δεύτερη οικογένειά μου θα έλεγα, γιατί έχω... Βασικά, οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή μου είναι απ’ το taekwondo, έχω κερδίσει πάρα πολλά από αυτό το άθλημα, από όλα αυτά. Πέρα από το κομμάτι των διακρίσεων, τις επιτυχίες και αυτά, έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα για εμένα, πάρα πολύ φίλοι μου... Μου έχουν μείνει πάρα πολύ φίλοι, βασικά, μέσα από το taekwondo και είναι κάτι το οποίο θεωρώ ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό και στο μέλλον. Ότι, πάντα, θα με τραβάει κάτι στο να γυρίσω στο taekwondo, ακόμα και να σταματήσω να ασχολούμαι με αυτό.

Ό.Π.:

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να προσθέσεις ή να πεις; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να μοιραστείς;

Φ.Τ.:

Αυτήν τη στιγμή, δεν ξέρω, δεν μου ‘ρχεται κάτι, αλλά νομίζω πως όχι. Νομίζω πως τα ’χω πει όλα. Ό,τι ήθελα να πω και ό,τι ήτανε να πω, όσον αφορά το taekwondo, όλα αυτά που έχω κερδίσει, όλα αυτά που έχω περάσει.

Ό.Π.:

Τι θα έλεγες σε κάποιο παιδί, που ήταν στη δική σου θέση όταν ήσουνα παιδί, που σκέφτεται να ασχοληθεί με το άθλημα αυτό;

Φ.Τ.:

Γενικότερα, όχι λόγω ότι ασχολούμαι εγώ με αυτό το άθλημα, αλλά, επειδή έχω ζήσει αυτό το άθλημα, θα παρότρυνα το παιδί να ασχοληθεί. Είναι ένα άθλημα διαφορετικό απ’ τα υπόλοιπα. Θεωρώ πως αυτό το άθλημα σε βοηθάει στο να καταλάβεις τι θα πει σεβασμός, πειθαρχία και σου δίνει πάρα πολλά πλεονεκτήματα και είναι... [00:40:00]εμένα με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και έχω κερδίσει απίστευτες εμπειρίες από όλα αυτά που κάνω αυτά τα χρόνια. Οπότε, ναι, θα του έλεγα ότι αξίζει να ασχοληθεί, εφόσον του αρέσει, βέβαια, όχι να το κάνει αναγκαστικά, επειδή είναι κάτι ωραίο για εμένα.

Ό.Π.:

Υπάρχει μία στιγμή ή κάτι που θα τα ξεχάσεις ποτέ;

Φ.Τ.:

Ναι. Κάποιοι αγώνες, κάποιες... κυρίως οι εθνικές ομάδες, γιατί ήταν εμπειρίες οι οποίες θέλουν όλοι οι αθλητές να ζήσουνε κι εγώ έχω περάσει πάρα πολύ ωραία και, γενικότερα, θα θυμάμαι για πάντα κυρίως τα θετικά που έχω περάσει, γιατί θεωρώ ότι αυτά αξίζουνε να μείνουνε.

Ό.Π.:

Φανή θα ήθελα να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ! Σου εύχομαι καλή τύχη και καλή επιτυχία σε ό,τι κανείς!

Φ.Τ.:

Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Ό.Π.:

Να κατακτήσεις όλους τους στόχους σου–

Φ.Τ.:

Ευχαριστώ!

Ό.Π.:

Να φτάσεις όσο πιο ψηλά γίνεται και να κάνεις περήφανους όλους όσους είναι περήφανοι για σένα έτσι κι αλλιώς!

Φ.Τ.:

Ευχαριστώ πολύ και θα ήθελα να πω ευχαριστώ που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία να μιλήσω και να συμμετέχω σε όλο αυτό!

Ό.Π.:

Ευχαριστούμε πολύ Φανή, να είσαι πάντα καλά!

Φ.Τ.:

Ευχαριστώ!