Istorima Archive

[00:00:00]Καλησπέρα. Θα μας πεις το όνομά σου;

Είμαι η Σιλένα Τριβιζά.

Είναι Τρίτη 2 Φεβρουαρίου του 2021. Είμαι με τη Σιλένα Τριβιζά. Βρισκόμαστε στην Καλλιθέα Αττικής. Εγώ ονομάζομαι Κατερίνα Σχοινά. Είμαι ερευνήτρια στο Istorima και ξεκινάμε τη συνέντευξή μας. Αρχικά, Σιλένα, θέλω να μου πεις λίγα λόγια για εσένα, και πιο συγκεκριμένα θέλω να μου πεις πότε ξεκίνησες και γιατί το YouTube.

Ξεκίνησα με τον Αλέξανδρο Μάνο, το δεύτερο κομμάτι του καναλιού The Carrot Tards, το κανάλι το 2016. Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος για μένα, διότι υπέφερα ήδη γύρω στον ενάμιση χρόνο από κρίσεις πανικού και δυσκολευόμουνα πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να βγω έξω. Δεν έτρωγα πολύ... Και ο Αλέξανδρος ήδη καιρό πριν μου είχε πει αρκετές φορές ότι «Έλα να κάνουμε ένα κανάλι. Θα είναι αυτό, να κάνουμε εκείνο, να κάνουμε το άλλο...». Εγώ ήμουν κάπως αρνητική, γιατί έχω τελειώσει δραματική σχολή και σκεφτόμουν ότι κι αν κάνουμε κάτι, το οποίο μετά ενδεχομένως να κοστίσει στο τι δουλειές θα κάνω κτλ.; Όμως, επειδή ήμουν σε μια πολύ άσχημη κατάσταση είπα «Ναι». Και πραγματικά ήταν και ένα κομμάτι που με βοήθησε πάρα πολύ να ξεφύγω και από αυτό, δηλαδή με έβαλε στο τριπάκι να γίνω πιο παραγωγική, πιο δημιουργική... Αυτό.

Αν θες να μου πεις, πώς προηγήθηκε το κομμάτι που μου είπες, το ψυχολογικό που έχεις;

Κοίταξε να δεις. Πιστεύω ότι θα προέκυπτε έτσι κι αλλιώς αργά ή γρήγορα, γιατί υπήρχαν διάφορα άλυτα θέματα μέσα μου, που δεν τα γνώριζα κιόλας ότι υπήρχαν. Ωστόσο, οι δραματικές σχολές, στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση. Είναι πάρα πολύ πιεστικά, είσαι πάρα πολλές ώρες στη σχολή. Δηλαδή, έχω κοιμηθεί στη σχολή. Έχω κάτσει δεκαεφτά ώρες σερί για πρόβα. Οι άνθρωποι στην εκπαίδευση του θεάτρου φέρονται κάπως άσχημα στα παιδιά με τη λογική ότι έξω είναι χειρότερα και πρέπει να σας προετοιμάσουμε, το οποίο δεν το κατάλαβα ποτέ, αλλά τέλος πάντων. Και νομίζω ότι πιέστηκα πάρα πολύ απ’ αυτό το κομμάτι ταυτόχρονα με τα θέματα που μπορεί να υπήρχανε ήδη. Σε κάποια φάση, στο τρίτο έτος, έβγαλα κρίση πανικού και επειδή δεν είχα κάνει σωστή θεραπεία τότε αυτό κράτησε για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα.

Η πιο άσχημη στιγμή που θυμάσαι στη δραματική σχολή ποια ήταν;

Η πιο άσχημη... Πω... Πολλές! Νομίζω ότι από τις πιο άσχημες στιγμές είναι που έχω τσακωθεί με καθηγήτρια στη σχολή διότι της έχω πει, την έχω ρωτήσει τι ώρα θα κάνουμε πρόβα την επόμενη μέρα για να κανονίσω αν πρέπει να αλλάξω τον ψυχολόγο μου και το μάθημά μου. Και με έκανε σκουπίδι μπροστά σε όλη την τάξη, γιατί πώς είναι δυνατόν να βάζω άλλα πράγματα πρώτα αντί για την πρόβα της παράστασης, ενώ είχα μάθημα φωνητική, το οποίο είναι άμεσα σχετικό με την υποκριτική, και o ψυχολόγος, που για μένα ήταν εννοείται προτεραιότητα. Με εξευτέλισε, με εξευτέλισε. Δηλαδή, μου μίλησε πάρα πολύ άσχημα. Εγώ το είχα ρωτήσει τελείως αθώα, τύπου θα έρθουμε, ας πούμε, στις 11:00; Να το ακυρώσω; Ή θα έρθουμε στις 16:00, να μην το ακυρώσω; Να ξέρω. Και αφού με έκανε σκουπίδι εγώ ακύρωσα τα μαθήματα και την ψυχανάλυση και την επόμενη μέρα πήγαμε την ώρα που μας είχε πει. Και αντί να ξεκινήσουμε στις 11:00 που μας είπε ξεκινήσαμε στις 16:00.

Θα μπορούσες να πεις ότι ήταν κι από αυτά που σε στιγμάτισαν αυτό;

Σίγουρα η σχέση μου με τη συγκεκριμένη καθηγήτρια με έχει τραυματίσει με κάποιο τρόπο, αλλά δουλεύω πάνω σε αυτό.

Με το θέατρο ασχολήθηκες καθόλου; 

Με το θέατρο δεν κατάφερα να ασχοληθώ, διότι οι κρίσεις ξεκίνησαν στο τρίτο έτος. Σκέψου, δηλαδή, ότι στις διπλωματικές μου παραστ[00:05:00]άσεις, σε μία από αυτές, δεν έκανα πρόβα τα φώτα. Δηλαδή, κάνανε πρόβα φώτα χωρίς εμένα, γιατί εγώ δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι. Και πήγα στην παράσταση ελπίζοντας ότι θα φωτιστώ κανονικά. Κατάφερα να κάνω τις διπλωματικές μου τουλάχιστον με πολύ μεγάλη δυσκολία, με κρίσεις πανικού στη μέση... Σε κάποια από αυτές είπα στην υπεύθυνη καθηγήτρια: «Παθαίνω κρίσεις πανικού. Δεν μπορώ να βγω στην παράσταση». Μου λέει: «Κάτσε λίγο και αν νιώσεις ότι δεν μπορείς να δούμε τι θα κάνουμε». Τελικά έπαιξα κανονικά, αλλά ξέρεις τι; Υπάρχει κάτι πολύ μαγικό με το θέατρο που μου συνέβη όλα τα χρόνια της σχολής μου. Γιατί σε κάποια φάση συμμετείχαμε σε μία παράσταση όταν ήμουνα στο δεύτερο έτος, στα Γεγονότα. Και στη μία περίπτωση, που είχα κρίσεις πανικού, και στην άλλη περίπτωση, που έτυχε σε μία από τις παραστάσεις —και νομίζω στη δημοσιογραφική πρεμιέρα κιόλας— να είμαι άρρωστη, ενώ ήμουν μέρες χάλια και έλεγα «Θεέ μου, πώς θα πάω τώρα να παίξω, να τραγουδήσω;» κτλ. με το που πατάς το πόδι σου πάνω στη σκηνή και ξεκινά η παράσταση σταματάνε όλα. Σταματάνε όλα... Με θυμάμαι να είμαι με κρίση πανικού στο κοινό, γιατί σε μία απ’ αυτές τις παραστάσεις καθόμασταν στο κοινό κατά τη διάρκεια της παράστασης μέχρι να βγούμε. Εγώ ήμουν στο τρίτο μέρος και ήμουνα για τις δύο πρώτες πράξεις χάλια. Και με το που βγήκα σταμάτησα να νιώθω όλο αυτό το συναίσθημα της κρίσης πανικού. Και στην προηγούμενη περίπτωση, ενώ ήμουνα με γαστρεντερίτιδα δύο τρεις μέρες, πάλι σταμάτησε να με ενοχλεί το στομάχι μου την ώρα που ξεκίνησα να παίζω.

Ήταν η τελευταία παράσταση που έπαιξες;

Τελευταία παράσταση που έπαιξα ήτανε στις διπλωματικές μου. Να σκεφτώ ποια παράσταση ήταν... Το Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα του Πιραντέλο.

Πότε έγινε αυτό;

Το 2016.

Και μετά τη σχολή δεν ασχολήθηκες ξανά, δεν το κυνήγησες, σωστά;

Δεν νομίζω ότι ήμουν σε κατάσταση να το κυνηγήσω. Δηλαδή, υπήρξε μετά ένας κενός χρόνος τον οποίο τελειώνοντας τη σχολή ο οργανισμός μου έκανε shutdown. Δεν μπορούσα να βγω, δεν μπορούσα να φάω, πάθαινα πάρα πολλές κρίσεις πανικού μέσα στην ημέρα. Και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ανταπεξέλθω σ’ αυτή την κατάσταση, σε οποιουδήποτε είδους πρόβα ή παράσταση. 

Σε βοήθησε καθόλου ο περίγυρός σου;

Σχετικά με τις κρίσεις πανικού; Η αλήθεια είναι ότι ήμουνα πολύ τυχερή, γιατί οι γονείς μου εξαρχής ήτανε πάρα πολύ υποστηρικτικοί και δεν υπήρχε κανένα θέμα. Και με βοήθησαν πάρα πολύ και με τη θεραπεία μου, με το γεγονός ότι όταν ζήτησα να αλλάξω θεραπευτή και να πάω αυτή τη φορά σε ψυχίατρο αντί για ψυχολόγο δεν είχανε κανένα πρόβλημα. Με στήριξαν οικονομικά σε αυτό. Προσπάθησαν πολύ να καταλάβουν τι συμβαίνει όταν εγώ παθαίνω μία κρίση πανικού και κάνανε ό,τι μπορούσανε για να νιώθω καλύτερα εκείνη τη στιγμή. Και νομίζω ότι οι γονείς μου ήταν το μεγαλύτερο κομμάτι που με στήριξε κυρίως, γιατί έμενα μαζί τους και το ζούσαν αυτό αναγκαστικά 24/7. Από κει και πέρα, όπως σου είπα και πριν, το YouTube παραδόξως —και λέω παραδόξως γιατί δεν περίμενα ότι θα με βοηθήσει— και ο Αλέξανδρος, φυσικά, με τη σειρά του, που με πούσαρε να κάνουμε πράγματα και να ασχοληθούμε με αυτό, ήταν η αρχή του να αρχίσω να γίνομαι καλύτερα, δηλαδή να... Ξέρεις, όταν έχεις κρίσεις πανικού μετά μένεις μες στο σπίτι, παθαίνεις κατάθλιψη και όλο αυτό μετά γίνεται ένα τεράστιο κουβάρι που για να το ξεμπλέξεις είναι πάρα πολύ δύσκολο. Όμως, με το που ξεκινήσει κάποιος να σε πουσάρει να κάνεις κάτι, γιατί πρέπει να πιέζεις τον εαυτό σου και για να βγεις και για να φας και για να γίνεις πιο παραγωγικός, αρχίζει σιγά-σιγά και γίνεται καλύτερα, γιατί πλέον δεν είναι μία κενή μέρα στην οποία εγώ θα είμαι χάλια και θα πάθω κρίση πανικού. Είναι μία μέρα στην οποία πρέπει να κάνω γύρισμα, πρέπει να δω πώς γίνεται μοντάζ... Εγώ δεν είχα ξανακάνει μοντάζ στη ζωή μου και έπρεπε ξαφνικά να ανοίξω ένα πρόγραμμα το οποίο δεν γνώριζα πώς λειτουργεί και να μπω σε μία διαδικασία να κάνω κάτι αξιοπρεπές πάνω σε αυτό. Και αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, πάρα πολύ.

Άρα, το YouTube μπορείς να πεις ότι σε βοήθησε κιόλας.

Μόλις το εί[00:10:00]πα!

Παρατηρώ… Και επειδή έχω κάνει κάποιες συνεντεύξεις και με άλλους YouTubers, οι οποίοι ήταν κατεξοχήν άντρες κι είσαι η πρώτη γυναίκα YouTuber που βρίσκω να μου πει την ιστορία της. Δεν είναι πολλές. Αυτό που οφείλεται, νομίζεις;

Υπάρχουν αρκετές γυναίκες YouTuber, αλλά νομίζω ότι οι περισσότερες ασχολούνται για κάποιο λόγο με το beauty, με την ομορφιά, με αυτό το κομμάτι το πιο στερεοτυπικό της γυναίκας, το ότι αφού είμαι γυναίκα θα σας μιλήσω για καλλυντικά, θα σας μιλήσω για μαλλιά, θα σας μιλήσω για τέτοια πράγματα. Πολύ λίγες είναι αυτές οι οποίες έχουν ασχοληθεί και με πράγματα πιο... είτε το comedy είτε πιο σοβαρά ζητήματα, όπως συζητήσεις για πράγματα που αφορούν όλους τους ανθρώπους. Τώρα, το πού οφείλεται αυτό δεν ξέρω να στο πω. Φαντάζομαι ότι είναι πολύ πιο δύσκολο —φαντάζομαι…— γνωρίζω ότι είναι πολύ πιο δύσκολο για μία γυναίκα να εκτεθεί σε τόσο πολύ κόσμο! Γιατί είμαστε σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία όπου μια γυναίκα με το που εμφανιστεί υπάρχουνε δεκάδες άνθρωποι, αν όχι εκατοντάδες, να σχολιάσουν το οτιδήποτε σ’ αυτό που είναι, σ’ αυτό που λέει, στο πώς μοιάζει... Και είναι πιο δύσκολο σε σχέση με έναν άνδρα, ο οποίος κι αυτός θα λάβει αρνητικά σχόλια, εννοείται. Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν τέτοιου είδους σχόλια δεν κάνουν τόσο έντονη διάκριση φύλου, αλλά στις γυναίκες συμβαίνει λίγο πιο συχνά και ίσως φοβούνται περισσότερο να ξεκινήσουνε.

Πώς σε έχουν αντιμετωπίσει; Εννοώ το κοινό. Έχουνε κάνει περίεργα σχόλια;

Το δικό μας κοινό ειλικρινά είναι ένα εξαιρετικό κοινό. Μας έχουνε στηρίξει πάρα πολύ, μας γράφουν πολύ όμορφα πράγματα, μας στέλνουν πολύ όμορφα μηνύματα και αυτό σίγουρα έχει να κάνει σε ένα μεγάλο κομμάτι με εμάς και με το πόσο έχουμε χειριστεί κάποια πράγματα, γιατί νομίζω ότι το κοινό σου το χτίζεις. Ανάλογα με το περιεχόμενο που κάνεις θα έρθουνε και αντίστοιχοι άνθρωποι. Οπότε, οι άνθρωποι που θα παρακολουθήσουν εμάς, που πολλές φορές πέρα από τα πιο ελαφριά βίντεο που κάνουμε, έχουμε κάνει και αρκετά σοβαρά βίντεο… Μιλάμε για θέματα που απασχολούν, νομίζω, όλους τους ανθρώπους από την εφηβεία και μετά. Έχουμε κάνει βίντεο, ας πούμε, που μιλάμε για το θάνατο. Πώς βιώνει ένας άνθρωπος την απώλεια; Μιλάμε πάρα πολύ για το σεξ, όχι όμως με τρόπο χλευαστικό, αλλά με έναν τρόπο περισσότερο του να καταλάβουνε οι άνθρωποι σιγά-σιγά ότι το σεξ δεν είναι κακό ούτε είναι κάτι το οποίο πρέπει να το κρύβουμε ούτε πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από το πώς κάνουνε σεξ ή από το πόσο κάνουνε σεξ ή από το τι παρτενέρ έχουνε. Κι επειδή υπάρχει και όλο αυτό το ενημερωτικό στο κομμάτι, το πιο παρεΐστικο, το κοινό μας είναι 99.9% πάρα πολύ καλό, πάρα πολύ σοβαρό και μας έχει αγκαλιάσει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ωστόσο, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε κρίνουνε. Κάποιοι θα είναι και από το κοινό σου, δηλαδή θα είναι κάποιοι και από αυτούς που σε παρακολουθούνε κανονικά, αλλά θα έχουν να κρίνουν το πώς μιλάς, το πώς ντύνεσαι, το τι είπες, με έναν τρόπο όχι τόσο ευγενικό. Αλλά, σίγουρα υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι θα μπούνε σε ένα βίντεο μόνο και μόνο για να σχολιάσουνε κάτι κακό για κάποιον. Αυτό είναι πολύ συχνό φαινόμενο στo YouTube. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, γιατί νομίζω συγκριτικά με τις υπόλοιπες γυναίκες αλλά και με τους υπόλοιπους YouTubers εν γένει έχω λάβει τα λιγότερα, τα οποία είναι πολλά. Απλά είναι λιγότερα σε σχέση με τους άλλους. Συχνά σχολιάζεται η εμφάνισή μου, επειδή έχω τατουάζ και piercing ή παλαιότερα είχα πολύχρωμα μαλλιά. Ξέρεις, μπαίνει κάποιος και θεωρεί ότι επειδή εμένα η εμφάνισή μου είναι έτσι δεν μπορώ να μιλήσω για κάτι, δεν έχω γνώμη, ότι πώς τολμάει να μιλάει αυτή που έχει piercing! Πάρα πολύ συχνά, επίσης, επειδή μιλάμε για πάρα πολλά σεξουαλικά ζητήματα έχει γίνει μια έντονη κριτική στις απόψεις μου, που πάλι συνδυάζονται με την εμφάνιση για κάποιον λόγο, ότι αυτή επειδή έχει πολύχρωμα μαλλιά και τατουάζ και piercing και ντύνεται έτσι, φοράει αρβύλες, ας πούμε, δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει γιατί είναι ελαφρών ηθών. Είναι αρκετά, είναι αρκετά... Έχω διάφορα στο μυαλό μου. Μπορώ να μιλάω μέρες γι’ αυτά τα σ[00:15:00]χόλια, γιατί δυστυχώς, παρότι κάνουμε YouTube τέσσερα χρόνια με τον Αλέξανδρο, ακόμα δεν έχω μάθει να το διαχειρίζομαι τόσο καλά. Το διαχειρίζομαι καλύτερα απ’ ό,τι στην αρχή, αλλά όχι όπως θα έπρεπε. Δηλαδή, δυσκολεύομαι να τα αγνοήσω πλήρως. Αλλά, αυτό φυσικά έχει να κάνει με εμένα και με προσωπικές μου ανασφάλειες, που μπορεί να μου χτυπάει ένα καμπανάκι ότι αυτός ο άνθρωπος είπε αυτό και μήπως για να το λέει είναι κάτι που το βλέπουν κι άλλοι άνθρωποι και το πιστεύουν έτσι ή εσύ κάνεις αυτήν τη δουλειά και οι άνθρωποι βλέπουν αυτό από ‘σένα; Εγώ προσπαθώ να μιλήσω και να κάνω τους ανθρώπους να εκφράζονται ελεύθερα και να μην νιώθουν άσχημα με τον εαυτό τους και να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα ταμπού κι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν σε αυτό κάτι προκλητικό; Θεωρείται η ελευθερία ας, πούμε, προκλητική; Ή τα ίσα δικαιώματα θεωρούνται προκλητικά; Ή ο τρόπος που μπορεί να μιλήσω μπορεί να μην αρέσει σε κάποιον και αυτό φυσικά είναι αποδεκτό. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Αλλά, είναι και ο τρόπος που θα εκφραστεί κάτι. Ή πολλές φορές μπορεί να μπορεί να κάνουμε παρεΐστικη πλάκα με τον Αλέξανδρο, που γνωριζόμαστε δεκαπέντε χρόνια, και να κριθούμε γι’ αυτήν την πλάκα ως αγενείς ή κακοί ή κομπλεξικοί, ενώ είναι μία πλάκα που κάνουμε μεταξύ μας και την κάνω εγώ στον Αλέξανδρο και ο Αλέξανδρος σε μένα. Και όμως, επειδή γίνεται πάντα και από τις δύο πλευρές, περισσότερες φορές θα σχολιαστώ εγώ σε αυτό.

Θυμάσαι κάποια τέτοια περιστατικά που σου έχουνε μείνει; Από σχόλια ενδεχομένως που μπορεί να σε πείραξαν και τα θυμάσαι ακόμη και τώρα.

Κάνω μια καλή δουλειά στην ψυχανάλυσή μου για να προσπαθήσω να ξεχάσω πολλά από αυτά τα σχόλια και χαίρομαι που αυτή τη στιγμή δυσκολεύομαι να σου αναφέρω, γιατί δεν μου έρχονται. Νομίζω ότι πέρα από τα κλασικά... Δεν μπορώ να βρίσω, έτσι; Πέρα από τα κλασικά, τα «Είσαι πουτάνα, φρικιό κτλ.» —που αυτά δε με επηρεάζουνε τόσο. Δηλαδή, βλέπεις ότι ο άνθρωπος αυτός έχει μπει με σκοπό να σε προσβάλλει, οπότε πολύ δύσκολα θα σε ενοχλήσει στην πραγματικότητα. Περισσότερο με έχουν πειράξει σχόλια τα οποία είχαν να κάνουνε με το πόσο αντιλήφθηκε ένας άνθρωπος τον χαρακτήρα μου ή κάτι που έκανα, το να μου πει, ξέρω ‘γώ… να κάνω εγώ μια πλάκα στον Αλέξανδρο και να γράψει από κάτω «Πώς μιλάς έτσι;», «Του φέρεσαι άσχημα» ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Για έναν άνθρωπο που τον έχω φίλο δεκαπέντε χρόνια, που είναι οικογένειά μου πλέον! Αυτά με έχουν πειράξει πολύ. Πράγματα που έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα μου.

Άρα, έχεις υποστεί και σεξισμό, με βάση αυτά που μου λες.

Πολύ. Αν και μεγαλύτερο κομμάτι σεξισμού ανακάλυψα ότι συμβαίνει στο TikTok και όχι στο YouTube. Κι αυτό συμβαίνει γιατί στο You Tube έχεις κάποιους συνδρομητές όπου σε παρακολουθούν. Οι περισσότεροι από αυτούς σε αγαπάνε και σε εκτιμούν, οπότε δεν θα αφήσουν κάποιο κακό σχόλιο. Κάποιοι, όπως είπαμε, πριν θα αφήσουν κάτι, θα παρεξηγήσουν κάτι που είπες. Και υπάρχουν λίγοι random άνθρωποι που θα μπούνε σε αυτό το βίντεο, θα το κλικάρουν χωρίς να σε ξέρουν και θα μπούνε να πούνε κάτι. Στο TikTok, επειδή ο αλγόριθμος είναι πολύ διαφορετικός και το βίντεό σου μπορεί να φτάσει σε οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα, σε οποιαδήποτε χώρα, φτάνει σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία επαφή με το δικό μας περιεχόμενο και που δεν θα έχουνε ποτέ, γιατί δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που θα παρακολουθήσουν εμάς να προσπαθούμε να απενοχοποιήσουμε, ξέρω ‘γώ, πράγματα. Είναι αυτοί που θέλουν να μπουν να δούνε ανθρώπους να βρίζονται, να φωνάζουν και για κάποιο λόγο αυτό είναι αστείο, ας πούμε. Οπότε, εκεί έχω ανεβάσει, ας πούμε, μία ιστορία όπου λέω για μία πρώην σχέση μου το πώς γνωριστήκαμε, όπου μιλάγαμε στην αρχή λίγο στο Instagram και κάποια από τις μέρες που μιλάμε είχα ανεβάσει κάποιο story ότι θέλω πάρα πολύ μια βάφλα, ότι θα μου πέσει το παιδί, ας πούμε. Και αυτός μου στέλνει μήνυμα και μου λέει: «Έρχομαι». Και ήρθε στο σπίτι μου και μου έφερε βάφλα απ’ το μαγαζί που ήθελα. Και έλεγα ότι είναι μια πάρα πολύ γλυκιά πράξη αυτό, ας πούμε, και μακάρι όλοι οι άνθρωποι να την πέφταμε έτσι ο ένας στον άλλον και πόσο γλυκό και ρομαντικό κτλ... Και τα σχόλια από κάτω στο TikTok, που έχει φτάσει σε πάρα πολύ κόσμο, πέρα από τις κοπέλες, οι οποίες σχολιάζουν «Και ε[00:20:00]μάς δεν μας δίνουν ούτε κουλουράκι, ξέρω ‘γώ» ή «Εμείς περιμένουμε, είμαστε στο ‘‘διαβάστηκε’’» κτλ... Αυτά είναι όλα σχόλια από γυναίκες. Καμία γυναίκα δεν έχει πει κάτι άσχημο. Και 95% των σχολίων των αντρών είναι: «Τι κάνει ο άνθρωπος για να γαμήσει;», «Τι πουτάνα είσαι εσύ;», «Του ‘κατσες για μία βάφλα», «Τουλάχιστον πήδηξε ή τζάμπα έκανε όλη αυτή την ιστορία» και πάρα πολλά που δεν χρειάζεται να στα πω.

Έχει να κάνει ίσως και με τη θέση της γυναίκας, παρόλο που έχουμε 2021;

Το ότι έχουμε 2021 μάς βοηθάει πολύ στο ότι η θέση της γυναίκας είναι αρκετά καλύτερα σε σχέση, ας πούμε, με το 1950. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι είναι εκεί που θα έπρεπε να είναι. Το ότι υπάρχει πατριαρχία είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και φαίνεται από πάρα πολλά πράγματα. Ναι, σίγουρα έχουν γίνει πάρα πολλά καλά, σίγουρα δεν υπάρχει καμία σχέση με τον προηγούμενο αιώνα, αλλά είναι πάρα πολλά τα βήματα που πρέπει να γίνουνε. Κι αυτό ξεκινάει από την οικογένεια, από την εκπαίδευση, από το τι μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο, γιατί ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι πατριαρχικό και σεξιστικό και μαθαίνει ότι η γυναίκα είναι κατώτερη πολύ δύσκολα θα αλλάξει τη γνώμη του μπαίνοντας στην εφηβεία ή αργότερα ως ενήλικας. Θα μάθει να φέρεται στις γυναίκες με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, αλλά ταυτόχρονα θα μάθει να φέρεται κι αυτός ως άντρας με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο που δεν είναι υγιής. Δεν είναι υγιής για εκείνον πρώτα απ’ όλα, δηλαδή αυτό το οι άντρες δεν κλαίνε π.χ., που πάλι είναι ένα πατριαρχικό πρότυπο, ότι ο άντρας πρέπει να είναι στιβαρός, πρέπει να είναι με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Όταν μιλάμε, λοιπόν, για πατριαρχία πολλοί νομίζουν ότι έχει να κάνει μόνο με τη γυναίκα, αλλά έχει να κάνει πάρα πολύ και με τον άνδρα, το ότι οι άνδρες δεν μαθαίνουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Κρατάνε μέσα τους σκέψεις, συναισθήματα, δυσκολεύονται να κλάψουνε. Αυτό είναι κάτι που επηρεάζει πάρα πολύ έναν άνθρωπο στην προσωπική του εξέλιξη.

Φεύγω τελείως από το κομμάτι αυτό που συζητήσαμε μέχρι τώρα και θα σε ρωτήσω σχετικά με την αναγνωρισιμότητα. Πόσες φορές συμβαίνει να σε αναγνωρίσουνε στο δρόμο και τι αντιδράσεις έχεις;

Εντάξει, το κανάλι μας είναι ένα σχετικά μικρό κανάλι σε σχέση με άλλα. Και υπάρχει μια αναγνωρισιμότητα, αλλά δεν είναι τόσο μεγάλη έτσι ώστε να είναι πρόβλημα, ας πούμε. Είναι ένα πολύ όμορφο πράγμα. Είναι… Ξέρεις, πολλές φορές με σταματάνε στον δρόμο —τώρα με τον κορωνοϊό όχι, αλλά…—και βλέπεις έναν άνθρωπο ο οποίος μπορεί να σε παρακολουθεί τέσσερα χρόνια και αυτός σε ξέρει. Σε ξέρει γιατί έχει δει, βλέπει βίντεό σου κάθε εβδομάδα ή σε παρακολουθεί στο Instagram. Εσύ δεν ξέρεις τίποτα γι’ αυτόν, αλλά αυτός νιώθει μια πολύ έντονη οικειότητα. Και αυτό τις περισσότερες φορές είναι όμορφο, γιατί μας μιλάνε γλυκά, μας λένε πάρα πολλές φορές ότι «Ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί βλέπω τα βίντεο και έμαθα αυτό» ή «Ένιωσα καλύτερα» ή, «Προσπάθησα να ανακαλύψω κάτι για μένα» ή «Μου κάνατε παρέα», τα οποία όλα αυτά είναι σημαντικά. Υπάρχουν κάποιες φορές που αυτό δεν είναι τόσο ευχάριστο. Δηλαδή, έχει τύχει να χωρίζω έξω και να έρθει φαν να ζητήσει φωτογραφία, το οποίο ήταν κάπως άβολο. Δηλαδή, πρέπει να αντιλαμβάνεσαι, να καταλαβαίνεις το moment, ότι ίσως τώρα δεν είναι καλή στιγμή να μιλήσω. Αλλά, ως επί το πλείστον έχω πολύ όμορφες στιγμές από ανθρώπους που ήρθαν να μας μιλήσουνε.

Επίσης, ένα άλλο κομμάτι που πάλι το συζήτησα και με άλλους YouTubers είναι το Ελληνικό YouTube Community, το οποίο το ακούμε πάρα πολύ συχνά. Tο κανάλι σας, αρχικά, εντάσσεται σ’ αυτό το community;

Εξαρτάται τι εννοείς από το ελληνικό YouTube Community.

Πώς το έχεις εσύ στο μυαλό σου;

Μόνο community δεν είναι το ελληνικό YouTube Community! Αυτό δεν αντιλαμβάνομαι από πού προκύπτει. Υπάρχουν διάφορες κλίκες, όπως υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα βέβαια. Αλλά σαν να υπάρχει στο YouTube μία κακία, ότι δεν θα σε κάνω παρέα, δεν θα σου μιλήσω, δεν θα σε βοηθήσω για να μην ανέβεις εσύ και να ανέβω μόνο εγώ, το οποίο ιστορικά άμα το δούμε δεν λειτούργησε ποτέ! Πάντα λειτουργούσε το να βοηθάμε ο ένας τον άλλον και να επικοινωνούμε μεταξύ μας οι άνθρωποι έτσι ώστε να εξελισσόμαστε πα[00:25:00]ρέα. Δεν είναι ότι αν κάποιος κάνει subscribe στο δικό μου κανάλι δεν μπορεί να κάνει το δικό σου. Οπότε, σίγουρα δεν το θεωρώ community. Έχω ανθρώπους που τους γνώρισα μέσω του YouTube, συναδέλφους, και είναι πολύ καλοί φίλοι μου αυτή τη στιγμή. Αλλά, είναι ελάχιστοι αυτοί οι άνθρωποι.

Μεταξύ των γυναικών, δηλαδή, πάλι δεν υπάρχει αλληλεγγύη; Ας πούμε, θα μπορούσατε να βοηθιέστε οι κοπέλες μεταξύ σας άσχετα άμα κάνει κάποια beauty ή σχολιασμό ή οτιδήποτε.

Και πάλι υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν αυτό και υπάρχουν και άνθρωποι που δεν το κάνουν. Δεν θα μπορούσα να σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση απόλυτα γιατί θα αδικούσα και τους ανθρώπους και τις κοπέλες που όντως είναι πολύ πιο ανοιχτές σε μια συζήτηση, στο να σου πούνε, ξέρεις, ότι «Αυτό λειτουργεί λίγο έτσι» ή «Εγώ έκανα εκείνο».

Τι θα έλεγες σε μία κοπέλα που θέλει να ξεκινήσει το YouTube και φοβάται να το κάνει;

Πω πω, δεν μου ήρθε να της πω κάτι καλό... Σίγουρα είναι καλό να λέμε, να προτρέπουμε τους ανθρώπους να κάνουν αυτά που θέλουνε. Ωστόσο, αν ήξερα τι θα βίωνα δεν ξέρω αν θα το ξεκινούσα τόσο χαλαρά. Άνθρωποι που δεν μπορούν να διαχειριστούνε την κακία του κόσμου, συναδέλφους που θα σε ρίξουνε —και by the way είμαι στους ανθρώπους που δυσκολεύονται να τα διαχειριστούν αυτά— θα περάσουν άσχημα αρκετές στιγμές αυτού. Το καλό τουλάχιστον είναι ότι δεν το έχεις και face to face να συμβαίνει αυτό, που προφανώς και δεν θα συνέβαινε face to face γιατί κανείς δεν θα σε έβλεπε στον δρόμο... Καλά, κάποιοι θα το κάνανε, αλλά εν πάση περιπτώσει από αυτούς που σχολιάζουνε κάτω από τα βίντεο ελάχιστοι θα σου λέγανε στο δρόμο, στη μούρη σου, «Πώς είσαι έτσι ρε φρικιό;», «Μωρή πουτάνα;» ή δεν ξέρω κι εγώ τι... Οπότε, σίγουρα θα έλεγα να κάνει πρώτα μία ωραία ενδοσκόπηση, να σκεφτεί τι είναι η ίδια και τι αξίζει και ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό, η δική της γνώμη για τον εαυτό της. Και να μπει με αυτό τον τρόπο στο να ξεκινήσει να κάνει βίντεο, αφού έχει κάνει πρώτα αυτή τη διεργασία, έτσι ώστε οτιδήποτε προκύψει να το αντιμετωπίσει πολύ πιο ψύχραιμα και να την στεναχωρήσει όσο το δυνατόν λιγότερο.

Πού μπορεί κάποιος να σε παρακολουθήσει, απλά για να ακουστεί και στο ηχητικό εννοείται!

Υπάρχει το κανάλι μας, το The Carrot Tards, που μπορείτε να το βρείτε στο YouTube. Υπάρχει το Instagram μου, το silenafuksia, και όλα τα παρελκόμενα που θα τα βρείτε κάτω από τα βίντεο ή σε κάποιο story.

Θα ήθελες να συμπληρώσεις κάτι πριν κλείσουμε;

Πολύ αγχωτική αυτή ερώτηση, πολύ ελεύθερη! Δεν ξέρω, όχι!

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σου!

Εγώ ευχαριστώ!