Istorima Archive

Παρασκευή σήμερα, 1 Απριλίου 2022, εγώ είμαι ο Γιώργος Γεωργούδης και βρίσκομαι μαζί με τον Γιάννη Ελευθεριάδη στον Πολιτιστικό Σύλλογο της Σκύρου, τον Σ.Σ.Ο.Π.Π.Α., στη Σκύρο, στο Κοντύλι. Λοιπόν, Γιάννη, πες μου λίγα πράγματα για σένα, μίλησέ μου λίγο για σένα.

Είμαι ο Γιάννης ο Ελευθεριάδης, κατάγομαι απ’ τη Σκύρο, έχω γεννηθεί, γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στη Σκύρο στις Αχερούνες, τέλειωσα το Λύκειο στο νησί κι απ’ το 1996 μέχρι το 2013 ήμουν κάτοικος Αθηνών.

Αθήνα, για σπουδές και;

Για σπουδές και για δουλειά.

Αυτή ήτανε η πρώτη φορά που έφευγες απ’ τη Σκύρο;

Το ’96 για… Ναι, ουσιαστικά η πρώτη φορά. Κάτι ελάχιστες, μικρές, 2-3 μέρες που μπορεί να πηγαίναμε με τους γονείς μου, μέχρι να τελειώσουμε το Λύκειο.

Έτσι, οι εμπειρίες απ’ τη μετακόμιση από τη Σκύρο και το νησί στη μεγαλούπολη;

Δεν έπεσα με τα μούτρα, που λένε, στη μεγαλούπολη, ίσα-ίσα που προσαρμόστηκα άνετα και γρήγορα στους ρυθμούς.

Ωραία. Η επαφή σου και η αγάπη σου γύρω από το μπάσκετ πώς ξεκίνησε, πώς προέκυψε;

Ξεκινάει απ’ τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, ή απ’ τον Γιαννάκη και τον Γκάλη… Και απ’ τη φουρνιά του 1987 που πήρε το Ευρωμπάσκετ. Εγώ τότε ήμουνα 8 χρονών, λίγο νωρίτερα είχα κολλήσει με το μπάσκετ του Άρη και από τότε ήτανε η εκτόνωσή μου το μπάσκετ.

Οπού ήσουνα στη Σκύρο τότε, έτσι;

Ναι, ναι.

Θυμάσαι το Ευρωμπάσκετ, φαντάζομαι, έτσι;

Ναι, ναι.

Τι αναμνήσεις έχεις, δηλαδή, από εκείνες τις στιγμές, από αυτά που βλέπατε στην τηλεόραση;

Εντάξει, 8 χρονών και το ’87 ήτανε λίγο πιο… Δεν μπορούσες να καταλάβεις τότε το μεγαλείο, αλλά το καταλάβαινες, περνώντας ο καιρός και το πόσο διαχρονικό έμενε στο μυαλό σου και πόσο σου έδινε, σε βοηθούσε να πας παρακάτω και να ανέβεις ψυχολογικά όλο αυτό το πράγμα, ακόμα κι όταν έβλεπες και μετά από καιρό τον Αργύρη Καμπούρη να εκτελεί τις βολές και να σηκώνουμε το κύπελλο.

Εκεί, λοιπόν, ξεκίνησες να παίζεις και μπάσκετ;

Εκεί ξεκίνησα να παίζω και μπάσκετ.

Σε εκείνη την ηλικία; Μετά στην Αθήνα;

Μετά στην Αθήνα πήγα για σπουδές. Όταν πήγα, πήγα 2 χρόνια στο εφηβικό και λίγο στο αντρικό του Απόλλωνα Αθηνών και συνέχισα να παίζω ερασιτεχνικά, με φίλους, με ομαδούλες στις γειτονιές και γενικότερα όχι κάτι πολύ επαγγελματικό και αυτό, αλλά, επειδή μ’ άρεσε πάρα πολύ ήτανε, όπως και πριν, η εκτόνωσή μου, δηλαδή πάντα κανονίζαμε έναν αγώνα μπάσκετ ή δύο μες στην εβδομάδα. Αργότερα με τους φίλους μου στην Αθήνα, που σπουδάζαν κι αυτοί, υπήρχε ένα πρωτάθλημα φοιτητικό κι είχαμε φτιάξει μια ομάδα και παίρναμε κι εμείς μέρος σ’ αυτό το φοιτητικό πρωτάθλημα. Για χρόνια ήτανε, 6-7 χρόνια, δηλαδή, παίρναμε μέρος στο πρωτάθλημα αυτό.

Τι θέση;

Τι θέση έπαιζα εγώ; Εμένα θα μ’ άρεσε πάντα να παίζω playmaker, γιατί ο αγαπημένος μου μπασκετμπολίστας παγκοσμίως ήτανε ο Magic Johnson, αλλά λόγω ύψους και λόγω σωματοδομής, συνήθως με βάζανε στο 4!

Ο πρώτος μεγάλος αγώνας, που πήγες σαν θεατής από κοντά στο γήπεδο, θυμάσαι ποιος είναι;

Ο πρώτος μεγάλος αγώνας, που πήγα σαν θεατής στο γήπεδο είναι στο Final-4 της Θεσσαλονίκης, που πήρε το κύπελλο ο Άρης το 2003, το οποίο είναι ένα Final-4 που έγινε μια φορά, λέγεται Champions Cup, έγινε μια φορά, το πήρε ο Άρης και δεν ξανάγινε ποτέ από τότε! Είχα πάει με δύο κολλητούς μου κι είχαμε ξεκινήσει εκδρομή, ήταν στο τέλος του…

Της σεζόν;

Τη δεύτερη εβδομάδα του Πάσχα, θυμάμαι 3 Μαΐου ήτανε τότε, βρεθήκαμε στη Χαλκίδα, φεύγοντας εγώ από δω, ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο στη Θεσσαλονίκη. Ήτανε τρομερά γεμάτο τριήμερο και μπασκετικό, γιατί είδαμε τους ημιτελικούς την Παρασκευή, το Σάββατο Π.Α.Ο.Κ.-Μαρούσι –Μαρούσι; Ναι, Π.Α.Ο.Κ.-Μαρούσι– και την Κυριακή τον τελικό, που κέρδισε κι ο Άρης κιόλας με alley oop του Raičević στο τέλος, μετά από άστοχη βολή του Solomon.

Αυτή ήτανε η πρώτη φορά κιόλας που πήγες και σε Final-4 [Δ.Α.];

Αυτή ήτανε η πρώτη φορά που πήγα σε Final-4 και σε τόσο μεγάλο γεγονός. Εντάξει, στην Αθήνα, όταν ήμουν, πήγαινα σε γήπεδα, αλλά επειδή δεν ήτανε η ομάδα μου στην Αθήνα, ήμουν [00:05:00]πολύ ουδέτερος, πήγαινα στη γειτονιά, επειδή έμενα στα Σεπόλια, πήγαινα στο Περιστέρι αρκετά συχνά, αλλά σε ουδέτερους αγώνες, γιατί η αλήθεια είναι ότι εκεί ήταν και λίγο ζόρικα τα πράγματα, δεν ήταν πολύ εύκολα.

Με ποια έννοια;

Πάντα έχεις το νου σου, όταν δεν πας στο γήπεδο της ομάδας σου.

Α, από κόντρες και τέτοια, από όλα αυτά. Ωραία, και το 2003, λοιπόν, ξεκινάει αυτό το ταξίδι, το να αρχίζεις να πηγαίνεις να παρακολουθείς Final-4.

Ναι. Το δεύτερο Final-4 ήταν το Final-4 του τελικού Κυπέλλου του 2004 που πάλι πήρε ο Άρης το κύπελλο. Δεν ξέρω αν ήμουνα εγώ ο γουρλής σε Final-4, όταν πήγαινα με τον Άρη. Πάλι με τον Ολυμπιακό, στη Λαμία, και επειδή ο κολλητός μου έγραφε στο «Τρίποντο» τότε, μας είχαν διαπιστεύσει και τους δύο για το ματς κι ενώ άδειασε το γήπεδο, γιατί γίνανε επεισόδια και εκκενώθηκε, μείναμε, και μάλιστα έχω και μια φωτογραφία στο οπισθόφυλλο του «Τριπόντου» μετά, που είμαι με τον κυπελλούχο Ελλάδας και με το κύπελλο.

Απ’ αυτές τις εμπειρίες κι απ’ τα επεισόδια μέσα, πώς είναι αυτή η εμπειρία, ρε παιδί μου, δηλαδή πώς το βίωσες εσύ; Εντάξει, okay, εσύ ήσουνα ο πιο ουδέτερος, αλλά όλο αυτό το πράγμα, που γίνεται μες στο γήπεδο, πώς είναι να το ζει κανένας;

Το γήπεδο είναι… Έχω νιώσει να γυρνάει αγώνας απ’ το κοινό! Πάλι στο Αλεξάνδρειο, πάλι με την Μπαρτσελόνα, Άρης-Μπαρτσελόνα. Έπαιζε στην Ευρωλίγκα ο Άρης το 2007, δεν θυμάμαι τώρα, το 2006; Κι έπρεπε να κερδίσει, για να περάσει στο Top-16 ή να ‘χανε η Σιένα, για να περάσει στο Top-16 ο Άρης, και το, χάναμε 10 πόντους και θυμάμαι ότι είχε τόση ορμή το γήπεδο και τέτοιο παλμό που το γύρισε, το πήγε στην παράταση. Ναι μεν έχασε στην παράταση ο Άρης απ’ την, αλλά είχε χάσει και η Σιένα, οπότε προκρίθηκε, ήτανε χωρίς ουσία ουσιαστικά. Εκεί θυμάμαι ότι το γήπεδο, ήτανε ο παλμός του τέτοιος, που γύρισε τον αγώνα! Στη Λαμία, ας πούμε, δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει ό,τι έγινε. Πετάξανε τέσσερις φωτοβολίδες οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού κιόλας και πετάγαν κάτι άλλα πράγματα οι φίλαθλοι του Άρη από κει, όχι φωτοβολίδες, οι οποίες οι δύο πήγαν στον πάγκο του Ολυμπιακού, για να καταλάβεις, είναι τυφλό αυτό το πράγμα, δεν έχει ουσία! Είναι χαζομάρα, δεν μπορείς να εκφραστείς με λόγια γι’ αυτούς!

Γενικότερα, ο χουλιγκανισμός στην Ελλάδα…

Είναι, γενικότερα νομίζω ο δογματισμός και τα πάθη σε οδηγούν εκεί, σε οτιδήποτε κι αν κάνεις, όχι μόνο στον αθλητισμό.

Επί τη ευκαιρία τώρα που λες για το Αλεξάνδρειο και για τους φιλάθλους του Άρη και για την ορμή που δώσανε, πώς λέγεται, Bulldogs;

Bulldogs λέγεται ο Super3, που είναι οι οργανωμένοι φίλαθλοι του Άρη.

Εκεί δεν έχουνε και κάτι κρουστά και;

Έχουνε, έχουνε.

Τρομεροί. Κάτι βιντεάκια που βλέπαμε προχθές.

Εντάξει, παντού έχουνε, δεν είναι μόνο στην.

Όχι, αλλά είναι ωραίο.

Είναι τρομερό το ξεκίνημα του αγώνα στο Αλεξάνδρειο. Έτυχα τότε κιόλας εκεί, γιατί πιο μικρός δεν μπορούσα να πάω, που λέγεται ο κιτρινόμαυρος πυρετός, που έχουνε τους Χρυσούς Οδηγούς σε τετραγωνάκια κομμένους και τους πετάνε μόλις ξεκινάει ο αγώνας και έχει μια βροχή από κίτρινα χαρτάκια στο γήπεδο! Είναι τρομερό, δεν το συζητάμε! Εντάξει, πρέπει να το ζήσεις. Δηλαδή, ωραίο είναι να το ζήσεις, αλλά μέχρι εκεί! Το παραπέρα είναι αρρώστια-

Μεταγενέστερα-

Όπως συνέβη τις προάλλες και με το παιδί στη Θεσσαλονίκη που, τυφλό χτύπημα, άνευ λόγου και αιτίας, δηλαδή-

Επειδή ήτανε Άρης…

Κέρδισε η ομάδα σου; Άσ’ το επειδή ήτανε Άρης-

Όχι ρε, επειδή ήταν εκεί και ήταν μια άλλη ομάδα-

Όποια ομάδα και να ‘ναι-

Αυτή η αρρώστια που λες. Δεν ξέρω, εσύ βλέπεις να υπάρχει γιατρειά;

Νομίζω ότι είναι η ανθρώπινη φύση, δεν μπορείς να το… Πάντα θα υπάρχει.

Ωραία, για να γυρίσω, έτσι, πάλι στα Final-4. Λοιπόν, έχεις πάει δύο σερί 2003, 2004, μετά αυτό το ταξίδι πώς προχωράει μετά;

Μετά προχωράει στα Final-4 της Ευρωλίγκα. Άλλωστε το 2004 ήτανε το τελευταίο Final-4 που έγινε σε κύπελλο Ελλάδος και έγινε ξανά Final-4 σε κύπελλο Ελλάδος φέτος, το 2022. Δηλαδή, 18 χρόνια μετά έγινε πάλι Final-4 στην Ελλάδα, είχαμε καταντήσει σαν τέτοιο, με τα επεισόδια που έγιναν τότε… Και ξεκινήσαμε με τον κολλητό μου, ο οποίος έγραφε και στο «Τρίποντο» και έγραφε και στο site της Ευρωλίγκα τα ματς του Ολυμπιακού. Το 2006 πήγαμε πρώτη φορά στην Πράγα. Δεν υπήρχε ελληνική ομάδα στο Final-4, αλλά υπήρχε ελληνική εκπροσώπηση. Εμείς, επειδή ούτως ή άλλως θα πηγαίναμε, γιατί εγώ είμαι Αριανός, ο κολλητός μου είναι Ολυμπιακός, θα πηγαίναμε ούτως ή άλλως, γιατί είχαμε αποφασίσει ότι θέλουμε να πάμε στο Final-4, οπότε είχαμε κλείσει τα εισιτήρια απ’ τον Αύγουστο, τα ξενοδοχεία και όλα αυτά, δεν περιμέναμε να έρθει [00:10:00]το Final-4 που ήτανε 4-5 Μαΐου, και πήγαμε στο Final-4 εκεί, το οποίο Final-4 πήρε η CSKA. Ήταν ο Παπαλουκάς M.V.P., πρώτη φορά Έλληνας M.V.P. σε Final-4. Και μάλιστα, για να περιαυτολογήσω κιόλας, όταν προσγειωθήκαμε και κατεβήκαμε στο αεροδρόμιο της Πράγας έλεγα με τα παιδιά εκεί πέρα ότι: «CSKA πρωταθλήτρια, ο Παπαλουκάς M.V.P.» και με κοίταγαν! Δεν ήταν το αναμενόμενο, να στο πω έτσι-

Συνέχισε να, έτσι-

Στον ημιτελικό είχε παίξει η Μπαρτσελόνα με την CSKA κι έπαιζε ο Κακιούζης απέναντι στον Παπαλουκά και τότε, επειδή ο κολλητός μου έγραφε στο site, τον είχαν βάλει να γράφει τι γίνεται λεπτό προς λεπτό με τον Παπαλουκά και τον Κακιούζη και τον είχα βοηθήσει, θυμάμαι, κράταγα ‘γώ του Παπαλουκά κι εκείνος του Κακιούζη, και στον άλλο ημιτελικό είχε παίξει η Μακάμπι –η Μακάμπι που προερχότανε από 2 στα 2, είχε back to back πρωταθλήματα Ευρώπης– και είχε παίξει με την Μπασκόνια, την τωρινή Μπασκόνια, την TAU τότε. Και είχε παίξει στον τελικό CSKA με την Μακάμπι, κέρδισε η CSKA, πήρε ο Παπαλουκάς το M.V.P., τα πήρε όλα εκείνη την μέρα! Και θυμάμαι στο τέλος, που έδινε συνέντευξη στα ξένα Μέσα, και κάποια στιγμή τους λέει: «Sorry, συγγνώμη, γιατί με περιμένει η ελληνική μαφία των δημοσιογράφων να δώσω συνέντευξη!».

Εσύ εκεί πέρα είχες τη δυνατότητα και την ευκαιρία να γνωρίσεις κάποιους απ’ αυτούς; Να μιλήσεις με κάποιους μπασκετμπολίστες, να τους γνωρίσεις…

Εντάξει, μιλήσαμε στο lobby του ξενοδοχείου την ενδιάμεση μέρα, δηλαδή ήτανε Παρασκευή με Κυριακή το Final-4, πήγαμε λίγο στο lobby… Επαναλαμβάνομαι, βέβαια, που ήτανε ο Στέλιος, έπρεπε να κάνει και κάποια δουλειά, οπότε πήγαμε στο lobby, μιλήσαμε με τα παιδία, με τον Παπαλουκά, με τον Κακιούζη, βγάλαμε φωτογραφίες με τους μπασκετμπολίστες. Εντάξει, γενικά είναι τρομερή εμπειρία να τη ζήσει κάποιος ξέχωρα απ’ το αν είναι η ομάδα του ή όχι. Είναι τρομερή εμπειρία! Νομίζω ο αθλητισμός πρέπει αυτό να ‘ναι, να πηγαίνεις, για να σου φεύγει η κάψα, για να το πω έτσι. Είναι σα την παράδοση, και στην παράδοση η κάψα σου φεύγει. Έτσι και στον αθλητισμό η κάψα πρέπει να σου φεύγει και να μένει εκεί, εκεί, όμως, να σου φεύγει όμορφα, να το χαίρεσαι, να γυρνάς γεμάτος.

Συνέχισε, έτσι, να μου πεις για τις υπόλοιπες εμπειρίες σου στα Final-4 και στις.

To επόμενο Final-4 που πήγαμε ήμασταν τυχεροί, εντάξει, δεν ήταν κανένας Παναθηναϊκός, βέβαια, αλλά ήμασταν τυχεροί, γιατί νομίζω ότι μέχρι και τελευταία είχε ψηφιστεί το καλύτερο Final-4 που είχε γίνει ποτέ στην Ευρωλίγκα, το 2009. Συμμετείχαν ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η CSKA κι η Μπαρτσελόνα. Ο ένας ημιτελικός ήτανε Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, που κέρδισε ο Παναθηναϊκός μ’ ένα άστοχο reverse του Μπουρούση στο τέλος, κέρδισε ο Παναθηναϊκός και το πήρε και το κύπελλο κιόλας ο Παναθηναϊκός, παίζοντας 25 λεπτά τρομερό μπάσκετ στην αρχή! Κέρδιζε με 20 πόντους, το γύρισε η CSKA, πήγε στο σουτ, ο Šiškauskas σούταρε τρίποντο, αλλά κέρδισε ο Παναθηναϊκός 73-71, νομίζω, το ‘09. Περισσότερο υποψιασμένος πια, γιατί είχα ξαναπάει, δεν ήταν η πρώτη φορά. Περισσότερη κουβέντα με τους αθλητές κάναμε τότε, γιατί μας ήταν πιο εύκολο να το κάνουμε και ήτανε τρομερή διοργάνωση το Βερολίνο, αυτό του 2009, τρομερή διοργάνωση. Δηλαδή, είναι οι Γερμανοί σ’ αυτά, στη διοργάνωση τους δηλαδή, απ’ το Α μέχρι το Α ήτανε καταπληκτικοί, δεν έλειπε τίποτα από πουθενά. Στην Πράγα δεν ήτανε πολύ ωραίο το γήπεδο, για να γυρίσω στο προηγούμενο, ήτανε ένα γήπεδο αχανές. Καθόμασταν, για να καταλάβεις, σε μια αετοφωλιά, δηλαδή ζαλιζόσουνα αν το ‘βλεπες το γήπεδο από πάνω, ενώ στο Βερολίνο ήτανε τρομερά ωραίο το γήπεδο και πιο μπασκετικό, πιο κοντά στο... Γιατί στην Πράγα παίζανε χόκεϋ επί πάγου σ’ αυτό το γήπεδο, δεν παίζανε μπάσκετ κανονικά, ναι.

Ωραία, έτσι, θέλω να συνεχίσεις να μου πεις και να μου πεις και το πώς το βίωνες, ρε παιδί μου, τι εμπειρίες, πώς περνούσες κι [00:15:00]εκεί στις χώρες.

Ακριβώς. Εκτός από το Final-4 και εκτός απ’ το μπάσκετ, ήταν και τουριστική, ήταν και εκδρομή, οπότε την πόλη την γυρνούσαμε από άκρη σε άκρη. Γνωρίζεις καινούργια πράγματα, η αλήθεια είναι ότι την πρώτη φορά που πήγα στο εξωτερικό είναι το 2006, που πήγαμε στην Πράγα, δεν είχα φύγει απ’ την Ελλάδα. Και μετά, ας πούμε, πήγαινα κάθε χρόνο στο εξωτερικό, δεν έλειψε χρονιά που να μη πάω, εκτός απ’ τα τελευταία χρόνια με την πανδημία. Την επόμενη στο Βερολίνο το ’09, που πήγαμε στο αυτό. Στο Παρίσι το ‘10, που πάλι ήτανε ο Ολυμπιακός στον τελικό με την Μπαρτσελόνα, δεν κέρδισε ο Ολυμπιακός, αλλά δεν έχει σημασία, εμείς πάλι καλά περάσαμε. Πολύ ωραία, δηλαδή κι εκεί περάσαμε πάρα πολύ ωραία, τρομερή πόλη το Παρίσι! Τρομερή πόλη και το Βερολίνο! Δηλαδή, αν θες να πας, είναι… Στο Βερολίνο δεν το περίμενα κιόλας ότι είναι τόσο ενδιαφέρον το Βερολίνο. Εντάξει, και πάλι, στο Παρίσι το ίδιο, ο Ολυμπιακός κέρδισε στην παράταση στον ημιτελικό, πήγε στον τελικό. Η Μπαρτσελόνα ήταν τότε πολύ καλή ομάδα και ήταν σε όλον τον αγώνα, δηλαδή δεν ήταν αμφίρροπος ο τελικός, ο τελικός δεν ήταν αμφίρροπος. Και μετά το 2013 ξαναπήγα στο Λονδίνο, που εκεί το πήρε ο Ολυμπιακός, το ‘χε πάρει και στην Κωνσταντινούπολη την προηγούμενη χρονιά. Εκεί θυμάμαι ότι είχαμε καταφέρει να τρυπώσουμε και στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού, οπότε εκεί η κουβέντα με τους αθλητές ήτανε… Εντάξει, κάναμε κουβέντα πολλή ώρα με τα παιδιά, βγάλαμε φωτογραφίες. Καταλάβαινες την χαρά τους! Δεν είναι πολύ εύκολο να κάνει μια ομάδα, να πάρει δύο φορές την Ευρωλίγκα, δεν το ‘χουνε κάνει πολλές ομάδες! Η Μακάμπι, ο Ολυμπιακός και η Γιουγκομπλάστικα το ‘91, που το πήρες τρεις φορές εκείνη, αλλά τέλος πάντων δεν είναι εύκολο, δεν έχουνε πάρει δύο συνεχόμενα και καλύτερες ομάδες. Και το ‘15 ξανά στη Μαδρίτη, που κι αυτή πολύ ωραία πόλη. Πάλι ήτανε ο Ολυμπιακός στον τελικό, δεν κέρδισε, κέρδισε η Ρεάλ. Εντάξει, μετά την είχες την εμπειρία του γηπέδου, οπότε πιο πολύ ήσουνα στην εμπειρία της πόλης, να γυρίσεις, να δεις, να κάνεις… Κι ενδιάμεσα είχαμε πάει σε έναν αγώνα, τώρα δεν θυμάμαι αν ήτανε το ‘10, το ‘10 πρέπει να ‘τανε, τον Οκτώβρη του ‘10, ήτανε στο N.B.A. Tour Μπαρτσελόνα-Lakers στο Saint George, στη Βαρκελώνη.

Α, εξτρά κανονίσατε, δηλαδή, να πάτε ταξίδι εκεί πέρα;

Το ‘χαμε κανονίσει, ναι, από πολύ καιρό πριν, γιατί το N.B.A. τα βγάζει νωρίτερα τα τέτοια, και μάλιστα ήταν και συναρπαστικό, γιατί είχε κερδίσει η Μπαρτσελόνα, με τον Kobe Bryant, και μετά στο τέλος βγάλαμε φωτογραφίες με τον Kobe Bryant, που δεν είναι πάρα πολύ εύκολο… Μιλάμε τώρα για τον καλύτερο μπασκετμπολίστα μετά τον Michael Jordan στην Αμερική! Αυτό ήταν τρομερή εμπειρία.

Πώς ήτανε τα συναισθήματα αυτά, δηλαδή τώρα για τον Kobe συγκεκριμένα, να τον δεις από κοντά, να βγάλεις φωτογραφία, αλλά τόσο κοντά, ρε παιδί μου, ξέρω ‘γώ…

Το κατάλαβα όταν σκοτώθηκε ο Kobe, τι μου ‘χε συμβεί τότε. Δηλαδή, εκεί κατάλαβα ότι όλοι είμαστε, στο ίδιο καζάνι βράζουμε, αλλά εκτός αυτού ότι πόσο κοντά είχαμε φτάσει με τον άνθρωπο τον συγκεκριμένο, ο οποίος είναι παγκόσμιος αθλητής, δεν είναι… Και απ’ την μια ώρα στην άλλη, κόβεται το νήμα της ζωής, που λένε.

Μετά την Μαδρίτη συνεχίσατε να πηγαίνετε σε Final-4;

Μετά την Μαδρίτη όχι, γιατί το επόμενο έγινε στο Βερολίνο, κάτι, είχα εγώ κάτι δουλειές και δεν μπορούσα να πάω, βέβαια, το οποίο ήταν κι αυτό τρομερό Final-4, και μετά υποχρεώσεις, παιδιά και αυτά μας κρατήσανε λίγο μακριά απ’ όλα αυτά.

Εσένα, δηλαδή, απ’ ό,τι κατάλαβα μέχρι στιγμής, από αυτά που έχεις παρακολουθήσει τα Final-4 το αγαπημένο σου ήτανε στο Βερολίνο;

Δεν είναι το αγαπημένο μου, ήταν, νομίζω, μπασκετικά το καλύτερο. Οι ομάδες είχανε τρομερούς παίχτες, δηλαδή πρέπει να είχανε τους καλύτερους παίχτες, που είχανε ποτέ στην ιστορία τους! Ειδικά ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός και η Μπαρτσελόνα και η CSKA, δηλαδή, όχι μόνο ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός. Ήτανε τρομερές ομάδες, τρομερές ομάδες τότε και οι τέσσερις.

Εντωμεταξύ, όλα αυτά, επί της ευκαιρίας με τα Final-4, σου έχει δώσει και την ευκαιρία κι έχεις γνωρίσει εδώ πέρα έξι πολύ [00:20:00]ιδιαίτερες πόλεις της Ευρώπης, έτσι;

Ναι, μα γι’ αυτό ενδιάμεσα πήγαινα κάπου αλλού, για να μην…

Έτσι, η πιο έντονη θύμηση που σου ‘χει μείνει χαραγμένη απ’ αυτά τα ταξίδια; Και για μπασκετικούς λόγους και για ταξιδιωτικούς λόγους. Έτσι, κάποιες στιγμές, κάποιες εμπειρίες;

Εντάξει, για ταξιδιωτικούς νομίζω ότι στο Παρίσι θα ξαναπήγαινα απ’ αυτά και στο Βερολίνο. Δηλαδή, στο Λονδίνο είχα πάει και νωρίτερα εκείνη την ίδια χρονιά, είχα πάει την Πρωτοχρονιά του ’13, δηλαδή, εκδρομή και πήγα και στο Final-4, αλλά νομίζω σ’ αυτά τα δύο θα ξαναπήγαινα, με τη Ρώμη που, γενικά, μπορώ να πηγαίνω κάθε βδομάδα!

Με τι;

Με τη Ρώμη, που δεν είχε Final-4, αλλά μπορώ να πηγαίνω κάθε βδομάδα λέω…

Α, έχεις πάει και στη Ρώμη;

Έχω πάει δυο φορές. Όχι για μπάσκετ όμως, για εκδρομή.

Έτσι, σε άλλες περιοχές που έχεις πάει στην Ευρώπη;

Έχω πάει στο Μόναχο με τον Σκαφίδα παρέα, έχω πάει στο Σάλτσμπουργκ.

Στην Αυστρία είναι αυτό, ε;

Είναι η… Ναι. Έχω πάει στη Ρώμη, στη Βερόνα, στη Φλωρεντία, στο Μπέργκαμο…

Σε αρκετά μέρη!

Στην Βαρκελώνη, που είπαμε πριν. Ναι, έχω πάει σε καμιά δεκαριά ή παραπάνω.

Έτσι απ’ αυτά τα μέρη που ‘χεις δει, κάποια ιστορία που να σου μένει;

Κάποια ιστορία που να μου μένει… Στο Σάλτσμπουργκ έπαθα πλάκα με το πόσο ωραία ήταν στοιχισμένα, ζυγισμένα, οι κήποι και όλα αυτά, επειδή ήταν κι αρχές καλοκαιριού, Ιούνιος μήνας, ήταν πολύ ωραία, δηλαδή τα ‘χανε φτιαγμένα, ήταν λίγο σελίδα παραμυθιού! Άνοιγες, είχε κι ένα κάστρο ψηλά… Τρομερά όμορφα στημένο όλο αυτό το πράγμα, και μάλιστα ήτανε και το 2008 που θα πήγαινε να παίξει στο Σάλτσμπουργκ η Εθνική Ελλάδος ως Πρωταθλήτρια Ευρώπης τότε! Δηλαδή, ξεκινούσε το Euro μετά από 3-4 μέρες απ’ την μέρα που πήγαμε εμείς, το ‘08.

Ήσουνα μέσα;

Όχι, δεν πήγα, είχα φύγει. Και η Ρώμη, που, όταν πήγα, κατάλαβα γιατί λέγεται «αιώνια πρωτεύουσα», γιατί έχει νομίζω τα περισσότερα μνημεία, απ’ τις πόλεις που ‘χω πάει εγώ τουλάχιστον. Στην έκταση της πόλης έχει νομίζω τα περισσότερα μνημεία και τρομερά μνημεία, είναι πρωτεύουσα, δηλαδή, αυτοκρατορίας! Στη Φλωρεντία, που ‘ναι πιο μικρή, αλλά είναι τρομερά όμορφη. Αυτά, τέλος πάντων, δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σου πω απ’ αυτά… Στο Μπέργκαμο που ‘χαμε πάει είναι μια μικρή πόλη, πολύ ωραία, πολύ αυτή, αλλά νομίζω ότι όλη η Ιταλία έχει κάτι να σου δώσει. Στη Σιένα, που ξέχασα να σου πω, η Σιένα είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, νομίζεις ότι θα βγει ο ιππότης με το άλογο και, στην επόμενη στροφή, θα βγει ένα άλογο με έναν ιππότη. Είναι τρομερή πόλη που έχει μείνει εκεί, πλακόστρωτη, πέτρινα κτήρια, έχει μείνει στο χρόνο αναλλοίωτη!

Ωραία. Γύρω απ’ το μπάσκετ είναι κάτι ακόμα που θα ‘θελες, έτσι, απ’ αυτά που έχεις ταξιδέψει, απ’ αυτά που έχεις δει, να αναφερθούμε; Έτσι που να ‘ναι αξιοσημείωτο, ρε παιδί μου, σαν εμπειρία, να πεις ότι: «Άξιζε ρε φίλε, μόνο και μόνο που…», δεν ξέρω.

Εντάξει, νομίζω ότι συνολικά όλο αυτό το πράγμα είναι άξιο αναφοράς. Δηλαδή, οι εμπειρίες μου απ’ τα Final-4 είναι τρομερό να μπορείς να το κάνεις και μακάρι να μπορέσουμε να το ξανακάνουμε, γιατί μας έχει λείψει! Α, κι εκτός απ’ τα Final-4, το ξέχασα αυτό, είναι το σημαντικό! Έχω πάει στη Φινλανδία στο Ευρωμπάσκετ του 2017, στο Ελσίνκι, που έπαιρνε μέρος και η Ελλάδα.

Για πες…

Εκεί ένα πολύ ωραίο σκηνικό είναι, ξεκινάει ένας αγώνας, δεν θυμάμαι ποιος απ’ τους δύο, γιατί παίξαμε με τη Γαλλία και την Σλοβενία, δεν κερδίσαμε κανέναν αγώνα απ’ τους δύο, αλλά δεν έχει σημασία! Με τη Γαλλία θα μπορούσαμε να το γυρίσουμε, δηλαδή φτάσαμε στο σημείο να χάνουμε από 15 πόντους στο τρίποντο. Χάσαμε, χάσαμε, δεν έγινε τίποτα… Κάποια στιγμή, σ’ ένα time out, παίζει στα μεγάφωνα του γηπέδου τα Ξημερώματα του Αργυρού, εγώ δεν το ‘ξερα τότε το τραγούδι, πρώτη φορά το άκουγα στη Φινλανδία, και «καλά», λέω, «άρχισα να καταλαβαίνω φινλανδικά;».

Γύρω από τα ταξίδια Γιάννη, τα οποία έχεις πραγματοποιήσει και για αθλητικά γεγονότα, να σταθώ λίγο και γύρω απ’ τα ταξίδια [00:25:00]που ‘χεις κάνει για καλλιτεχνικά γεγονότα-

Ναι.

Μουσικά.

Ε, όχι και τόσα ταξίδια για μουσικά γεγονότα.

Ναι, στην Ελλάδα πιο πολύ.

Πιο πολύ στην Αθήνα.

Ναι.

Ένα, δηλαδή, πήγαμε στην Κύμη, στη συναυλία του Μάλαμα, δεν έχουμε… Τα υπόλοιπα είναι ή στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη.

Θυμάμαι που έλεγες μια φορά ότι αυθημερόν, που ο Μάλαμας, Παπάζογλου… Πού είχατε πάει;

Όχι, από γιορτή, που ήμασταν, φύγαμε και πήγαμε στη Θεσσαλονίκη και την επόμενη μέρα πήγαμε στον Μάλαμα, με τον Σκαφίδα. Ό,τι κάναμε, το κάναμε με τον Σκαφίδα!

Ωραία. Στη Σκύρο πότε ξαναγύρισες, Γιάννη, μετά από το ‘96 που είχες φύγει;

Μόνιμα το ’13, ουσιαστικά τον Σεπτέμβρη του ‘13.

Μετά από…

Δηλαδή, τον Αύγουστο παντρεύτηκα, τον Σεπτέμβρη επέστρεψα. Τον Αύγουστο που ναι, τέλος πάντων.

Και πώς πήρες απόφαση να αφήσεις την Αθήνα και να επιστρέψεις Σκύρο;

Επειδή μ’ είχε κουράσει η Αθήνα απ’ την πολλή… Μεγαλώνοντας πάντα θες κάτι πιο ήρεμο. Στην Αθήνα, καλά να ‘μαστε, μπορούμε να πάμε, είναι δίπλα μας, καταρχάς, και πηγαίνοντας τώρα, απ’ τα τελευταία χρόνια που ήμουν στην Αθήνα, περισσότερα πράγματα κάνω τώρα, παρά όταν ήμουν εκεί. Μ’ είχε κουράσει αρκετά όλο αυτό το πράγμα, η κίνηση, το να πας στη δουλειά σου ήθελες μια ώρα, το να γυρίσεις απ’ τη δουλειά σου ήθελες πέντε ώρες. Η ποιότητα ζωής, δηλαδή, δεν υπάρχει, δεν υπάρχει σύγκριση! Και σιγά-σιγά απ’ το ‘08 και μετά άρχισα να το ψάχνω, μέχρι που το ‘13 το πήρα απόφαση, να στο πω έτσι.

Και φαντάζομαι ότι δεν το μετάνιωσες και μετά.

Όχι, αυτό εννοείται.

Στη Σκύρο η κατάσταση γενικότερα, ναι, είναι, εντάξει, είναι πολύ πιο ήρεμη, τα πράγματα είναι πολύ πιο, πώς το λένε, στο επίπεδο, ρε παιδί μου, σε καλύτερο επίπεδο ποιότητας. Συνάμα η ζωή σου εδώ πέρα έχει και πάρα πολύ ενεργό ρόλο και με την Αποκριά, με τις Απόκριες. Μίλησέ μου, έτσι, λίγο για τη συμμετοχή σου στα δρώμενα της Αποκριάς, για το πώς το βιώνεις.

Νομίζω ότι η συμμετοχή γενικά στα δρώμενα της Αποκριάς για τους Σκυριανούς, όχι μόνο για ‘μένα, είναι νομοτελειακή, να την πω έτσι… Μεγαλώνοντας εδώ είναι δύσκολο να ξεφύγεις και να μη συμμετάσχεις στα δρώμενα της Αποκριάς! Εγώ από μωρό παιδί, όπως είναι και τώρα κι ο γιος μου, που ακόμα στο σπίτι το Γέρο κάνει, για να καταλάβεις… Ντυνόμουνα Γέρος, μ’ άρεσε πάντα να ‘μαι στην πλατεία, όταν ήταν Απόκριες. Την υπόλοιπη περίοδο και το καλοκαίρι, δηλαδή, δεν θα με ένοιαζε, δεν με ενδιέφερε. Άλλωστε παλιά θυμάμαι κοιτάγαμε το ημερολόγιο της επόμενης χρονιάς πότε είναι οι Απόκριες, μόλις τελειώνανε! Την Καθαρά Δευτέρα κοιτάγαμε πότε είναι οι επόμενες Απόκριες! Είναι νομίζω DNA αυτό, δεν έχει. Δηλαδή, πρέπει να ‘χει αποτυπωθεί πλέον στο DNA μας η Απόκρια στη Σκύρο. Εντάξει, εμένα μ’ αρέσει λίγο παραπάνω και συμμετέχω ενεργά. Συμμετείχα, από το 2010 συμμετέχω και στην Τράτα, που είναι εξίσου ωραίο και δυνατό δρώμενο και, εντάξει, είναι και κάτι διαφορετικό, για να σπάει τη μονοτονία του Γέρου, που για ‘μένα δεν είναι μονοτονία, αλλά για άλλους ανθρώπους το ντρίγκι-ντρίγκι με τα κουδούνια είναι λίγο… Και γενικά συμμετέχω σε ό,τι μπορώ να συμμετάσχω, όχι μόνο στις Απόκριες, σε οτιδήποτε μπορώ να συμμετάσχω, πάντα θέλω να ‘μαι παρόν. Πιστεύω ότι πρέπει γενικώς να είμαστε παρόντες στα γεγονότα και να μη τα κοιτάμε από μακριά.

Κι, έτσι, αυτά τα βιώματά σου, τα συναισθήματα, οι εμπειρίες σου και στις Απόκριες και σ’ όλα τα πολιτιστικά και πολιτισμικά που ασχολείσαι, τι αντίκτυπο έχουν σ' εσένα όλα αυτά, όλες αυτές οι δράσεις κι οι δραστηριότητες;

Το 2014, που εξελέγη στις εκλογές ο συνδυασμός που ήμουνα κι εγώ υποψήφιος κι ήμουν κι εγώ απ’ αυτούς που εκλεγήκαν, αποφάσισε ο Δήμαρχος να μου δώσει τον Τομέα των Πολιτιστικών. Εγώ γενικά ασχολούμουν μ’ όλο αυτό το πράγμα, γιατί είχα και γνωστούς και φίλους και αυτό, που κάνανε συναυλίες, κάνανε, αλλά δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με το να το διοργανώσω. Όταν, λοιπόν, ασχοληθήκαμε μ’ αυτό και μου ‘δωσε [00:30:00]το έναυσμα, μάλλον την ευχέρεια, ο Δήμαρχος να ασχοληθώ και να ασχοληθώ ως Πρόεδρος του Πολιτιστικού του Δήμου αποφάσισα ότι πρέπει να προσφέρουμε κάτι στον δημότη, που δεν έχει την ευκαιρία να πάει κάπου να το δει, γιατί αυτό είναι το σημαντικό, ο Δήμος δεν είναι επιχείρηση να κοιτάει πόσα λεφτά θα βγάλει, πρέπει να προσφέρει κάτι σ’ αυτόν που του πληρώνει ούτως ή άλλως τα δημοτικά τέλη κι έχει ένα προϋπολογισμό Α για τα πολιτιστικά των δημοτών. Τότε ξεκινήσαμε να κάνουμε συναυλίες με ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, κυρίως της έντεχνης, και μάλιστα η πρώτη συναυλία που κάναμε ήτανε του Θανάση Παπακωνσταντίνου το 2014. Το 2015 του Σωκράτη Μάλαμα, πάνω, στο Θέατρο του Μάνου και της Αναστασίας Φαλτάιτς, το ‘16 κάναμε δύο συναυλίες τότε, αν θυμάμαι καλά, ναι, κάναμε και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Διονύση Σαββόπουλο με την Ελένη Βιτάλη. Το ‘17 ήμασταν λίγο πιο ήρεμοι, έπαιξε ο Γιάννης Κότσιρας με τον Αντώνη Μιτζέλο και το ’18 νομίζω ότι πετύχαμε ένα από τα καλύτερα που έχω ζήσει εγώ στο νησί, ένα φεστιβάλ στην Κυρά Παναγιά με την συμμετοχή του Γιάννη Χαρούλη και των Χαΐνηδων τη μια μέρα και του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του Σωκράτη Μάλαμα την επόμενη, που έφερε και κόσμο στο νησί και ακούστηκε και βοήθησε γενικά στον τουρισμό και σ’ αυτά. Νομίζω ότι αυτό ήτανε το σημαντικότερο που ‘χουμε κάνει, και λέω κάνει, γιατί χωρίς την βοήθεια του Δημάρχου δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε απολύτως τίποτα, λόγω του ότι ήταν και δικηγόρος και μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα όλα αυτά τα συμβόλαια και ό,τι χρειαζόταν να διαχειριστούμε, για να ‘μαστε καλυμμένοι, να μη πάμε και...

Οπότε το κέρδος, έτσι, συναισθηματικά απ’ όλα αυτά που γίνονται;-

Το κέρδος συναισθηματικά…

Εννοώ τα βιώματα, τα συναισθήματα.

Όταν βλέπεις τους άλλους γύρω σου χαρούμενους, θα δεις κάποιους που δεν θα ‘ναι χαρούμενοι μ’ αυτό που κάνεις ή γιατί δεν γουστάρουνε να είναι χαρούμενοι οι υπόλοιποι ή γιατί είναι έτσι στην ζωή τους, δεν θα ‘ναι ποτέ χαρούμενοι. Το κέρδος είναι αυτό, και ένας άνθρωπος να καταφέρει να χαμογελάσει είναι σημαντικό για μένα. Δεν θα ‘ναι ένας, αλλά ένας, έναν να μπορείς να κάνεις να χαμογελάσει, είναι σημαντικό. Έναν να καταφέρεις να τον βγάλεις απ’ το σπίτι του, που συνήθως δεν βγαίνει, είναι σημαντικό, γιατί όλο αυτό, η ζύμωση έτσι γίνεται. Χωρίς να έρθεις σε επαφή με άλλον κόσμο, χωρίς να μυρίσεις τα χνώτα του άλλου, αν και στην εποχή μας δεν είναι καλό-

Απαγορευτικό.

Ναι. Δεν μπορείς να καταλάβεις, να πάρεις την οσμή της κοινωνίας και να πάρεις και την οσμή και τον παλμό του κόσμου, για να μπορέσεις να συμμετάσχεις, κι εσύ να ‘σαι μέλος του συνόλου.

Ωραία. Έτσι, γύρω και από το μπάσκετ, γύρω και από τα ταξίδια σου και γύρω και από τα πολιτιστικά και τον πολιτισμό είναι κάτι το οποίο θα ήθελες να προσθέσουμε και να το…

Πιστεύω ότι ο αθλητισμός κι ο πολιτισμός είναι έννοιες αλληλένδετες, ναι, συνυφασμένες, δε νομίζω ότι είναι κάτι ξεχωριστό το ένα από το άλλο. Αν βγάλεις απ’ τον αθλητισμό την καφρίλα! Αλλά την καφρίλα μπορείς να την βρεις και στον πολιτισμό, δεν έχει… Γιατί ο πολιτισμός είναι και όλα. Δεν είναι πολιτισμός μόνο οι λόγιοι, πολιτισμός είναι το καθετί που γίνεται με λιγότερο αντίκτυπο ή με περισσότερο, τέλος πάντων, ή λιγότερο λαοφιλές ή περισσότερο λαοφιλές. Οπότε νομίζω ότι αυτά τα δύο είναι, το ένα ακολουθεί το άλλο ή αλληλοσυμπληρώνονται. Άρα, καλό είναι στη ζωή, όταν κάνεις αυτό που κάνεις ή για να επιβιώσεις ή για να τέτοιο, να σκέφτεσαι ότι πρέπει να κάνεις και κάτι για το ευ ζην, όχι μόνο για ζην! Νομίζω είναι εξίσου σημαντικό και χρειάζεται να το επιδιώκεις, όχι να περιμένεις να σου ‘ρθει. Γι’ αυτό μίλησα και για την συμμετοχή προηγουμένως, ότι πρέπει να συμμετάσχεις, να μην είσαι απλά να παρακολουθείς, να προσπαθείς όπου μπορείς να συμμετάσχεις. Να υπάρχει εθελοντισμός, ας πούμε, σε όλα, [00:35:00]δεν είναι ανάγκη να είμαστε όλα επιχείρηση, κάποια πράγματα θέλουνε και…

Απλά να προσφέρεις.

Ναι, θέλουν μια απλότητα, ακριβώς, μια προσφορά.

Έτσι για το μέλλον οι προσδοκίες σου, οι βλέψεις και οι ελπίδες σου, ποιες είναι;

Για το μέλλον οι προσδοκίες, οι βλέψεις και οι ελπίδες μου… Θέλω εδώ που είμαστε σήμερα να γίνει το σπίτι των τεχνών, ας πούμε, ο σύλλογός μας δηλαδή, ο Σ.Σ.Ο.Π.Π.Α. σήμερα, ο Ανεμόεσσα αύριο. Να είναι ένα ανοιχτό, μια κυψέλη πολιτισμού, να είναι ανοιχτό στον κόσμο, να μπορεί ο καθένας να φέρνει τη γνώση του, να την καταθέτει και να παίρνει ο καθένας που θέλει να πάρει απ’ αυτό κάτι, να το μεταδίδει στους επόμενους και να γίνεται αυτό, δηλαδή ό,τι πρέπει να κάνει ένας πολιτιστικός σύλλογος, να παίρνει τη γνώση, την παράδοση και τον πολιτισμό και να τον δίνει στους επόμενους ανεπιτήδευτα, χωρίς να θέλει ο εκάστοτε να φανεί ο ίδιος, να θέλει να ‘ναι ο από πίσω κι όλο αυτό να τρέχει μόνο του. Ουσιαστικά, δεν τρέχει μόνο του τίποτα αλλά, τέλος πάντων, να μην επιδιώκει την προσωπική του προβολή, αυτό εννοώ.

Ωραία, είναι κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσουμε γύρω από αυτά ή οτιδήποτε άλλο;

Ναι, όχι, δεν έχω κάτι επιπλέον. Ευχαριστώ, καταρχάς, για την τιμή.

Εγώ ευχαριστώ για τη συνέντευξη, για το χρόνο και ό,τι καλύτερο για το μέλλον.

Επίσης, να ‘μαστε καλά!

Να ‘μαστε καλά!