Istorima Archive

[00:00:00]Γεια σου, θα μου πεις το όνομά σου;

Είμαι η Καλλιόπη Κουτσουβέλη.

Ωραία, λοιπόν, εγώ είμαι ο Αλέξανδρος Φρέρης από το Istorima, σήμερα είναι Σάββατο 20 Φεβρουαρίου του 2021, είμαστε στην Κυψέλη και ξεκινάμε. Λοιπόν, Καλλιόπη, είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για δύο ερωτικές ιστορίες που έχεις να μας πεις και να τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Αλλά πριν από αυτό, πες μου κάποια βιογραφικά στοιχεία για εσένα, και την οικογένειά σου.

Ωραία, είμαι 19 χρονών, έχω έναν αδερφό, τρία χρόνια μεγαλύτερο, μένω με την οικογένειά μου ακόμα, έχω τελειώσει γαλλικό σχολείο, σπουδάζω στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, Ιστορία και Αρχαιολογία, αυτά σε γενικές γραμμές.

Μία χαρά! Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με την πρώτη ερωτική ιστορία που έχεις να μας διηγηθείς. Για πες μας λίγο πότε γίνεται όλο αυτό;

Λοιπόν, η πρώτη ερωτική ιστορία ήταν τελείως τυχαία και απροσδόκητη, ήταν τον Απρίλιο του 2019, τέλη του Απριλίου, που είχα αγχωθεί αρκετά με την εξεταστική, ήταν στο πρώτο έτος, το δεύτερο εξάμηνο. Άρα, ήμουν στις αρχές, δεν ήξερα τόσο πώς είναι η φοιτητική ζωή και είχα πάει στο σπίτι της ξαδέρφης μου, όπου ένας φίλος της έκανε ένα πάρτυ και θα πηγαίναμε μαζί. Εκείνη την μέρα δεν ήμουν πολύ καλά ψυχολογικά με το διάβασμα, και δεν είχα πολλή διάθεση, και είχα αποφασίσει να μην πάω. Αφού με πίεσε πολύ η ξαδέρφη μου, η Χρύσα, δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει, λέω ok, ας πάω μαζί της, δεν έχει νόημα να γυρίσω σπίτι μόνη μου. Πάω σε αυτό το πάρτυ. Δεν γνώριζα κανέναν, μόνο την ξαδέρφη μου, γιατί ήταν η παρέα της από το σχολείο, και γνώρισα δύο παιδιά με τα οποία άρχισα να συζητάω. Ο ένας ήταν λίγο πιο ανοιχτός και κοινωνικός, το άλλο παιδί όχι τόσο, σημασία έχει το δεύτερο αυτό αγόρι, που τον λένε Μιχάλη, με το οποίο αρχίσαμε να συζητάμε, είχε ανέβει λίγο και η διάθεση. Είχαμε πιει λίγο, ήμασταν ανεβασμένοι όλοι, χορεύαμε, γενικά περνούσαμε πολύ καλά, αλλά δεν ήμουνα σε mood τόσο, ερωτικό, ή να γνωρίσω κάποιον. Δηλαδή, σε αυτή τη φάση τη φάση της ζωής μου, είχα πει ότι δεν θέλω σχέση, ή δεν θέλω κάποιο αγόρι. Στο τέλος της βραδιάς, υπήρχε μία μεγάλη έλξη και κάναμε έρωτα, αλλά δεν ήθελα κάτι παραπάνω και είχα δει και εκ μέρους του ότι δεν υπάρχει μία επιθυμία να γίνει κάποια σχέση, γιατί την επόμενη μέρα δεν είχαμε μιλήσει καθόλου και δεν είχε επιδιώξει κάποια επαφή. Άρα είπα ότι, okay, ήτανε μία εμπειρία με ένα παιδί και νόμιζα ότι θα τελειώσει εκεί. Τρεις μέρες μετά, με πήρε τηλέφωνο, βρήκε το τηλέφωνό μου και μου είπε να βρεθούμε και για έναν μήνα βρισκόμασταν, χωρίς, όμως, να πιστεύω ότι θα πάει κάπου, όλο αυτό. Νόμιζα ότι απλά περνάμε καλά, για κάποιο διάστημα. Τον πρώτο μήνα δεν ήθελα κάποια σχέση, δεν είχα νιώσει ερωτευμένη, δεν είχα νιώσει κάτι περισσότερο ή πιο ουσιαστικό, νόμιζα ότι ήταν τέρμα επιφανειακό όλο αυτό που είχαμε, αυτό. Μετά τον πρώτο μήνα, δηλαδή τέλη Ιουνίου, άρχισα να νιώθω πιο έντονα πράγματα, αρχίσαμε να περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί, να έρχεται στο σπίτι μου, να πηγαίνω και εγώ στο δικό του και, ναι, τότε άρχισα να αναπτύσσω αρκετά συναισθήματα. Αυτό το καλοκαίρι ήταν και από τα ομορφότερα της ζωής μου, γιατί ήμουνα, είχα τελειώσει το πρώτο έτος και πέρασα τρεις μήνες με τον Μιχάλη στο σπίτι μου που 'χω στην Εύβοια και ήμασταν όλη [00:05:00]μέρα μαζί. Πηγαίναμε στην παραλία, βγαίναμε τα βράδια, ήμασταν και οι δύο πάρα πολύ ερωτευμένοι και ζούσαμε πάρα πολύ έντονα, γιατί ο Μιχάλης, ήθελε να περάσει στρατιωτικές σχολές. Άρα γνωρίζαμε ότι όλο αυτό είχε κάποια ημερομηνία λήξης, είχε ημερομηνία λήξης, διότι τον Σεπτέμβρη θα έμπαινε στη σχολή του, γιατί είχε περάσει. Η σχολή του ήταν επίσης στα Τρίκαλα. Άρα δεν θα υπήρχαν πολλές δυνατότητες να πάει κάπου αυτή η σχέση. Μετά από αυτό το πανέμορφο καλοκαίρι, όταν ήρθε η στιγμή να φύγει, ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα, όταν έφυγε εγώ έκατσα μία εβδομάδα στο κρεβάτι μου, δεν έτρωγα τίποτα, δεν βρισκόμουν με τις φίλες μου, δεν είχα όρεξη να δω κανέναν. Γενικά δεν έβρισκα πολύ νόημα στη ζωή μου χωρίς να τον έχω δίπλα μου, με είχε επηρεάσει πάρα πολύ, και ο Μιχάλης το ίδιο, μπήκε στη σχολή του, τον πρώτο μήνα κιόλας, δεν μπορείς να έχεις πολλές επαφές με κανέναν, δηλαδή είσαι κλεισμένος, δεν έχεις άδειες, και μιλούσαμε μόνο μισή ώρα όλη τη μέρα.  Έκατσε στη σχολή τέσσερις μέρες και μετά αποφάσισε να φύγει, γιατί ήταν πολύ κουραστικά και σίγουρα έπαιξε μεγάλο ρόλο το ότι του έλειπα, όσο κι αν δεν το παραδέχτηκε ποτέ αυτό. Ε, και γύρισε από τον στρατό, γενικά ήταν αρκετά επηρεασμένος από την όλη κατάσταση, γιατί ήταν το όνειρό του, είχε δώσει δύο φορές πανελλήνιες για να περάσει, τα κατάφερε την τρίτη και τελικά παράτησε τη σχολή. Άρα όλος ο αγώνας που είχε κάνει ήτανε ανούσιος. Ναι, όταν γύρισε, μέναμε μαζί, έως τον Ιανουάριο, που τότε αναγκάστηκε να βρει δουλειά, γιατί δεν έχει οικονομική στήριξη από το σπίτι του. Οι οποίοι κιόλας ήταν, διαφωνούσαν πολύ με το να παρατήσει τη σχολή του, άρα, οι σχέσεις του τότε με την οικογένειά του είχανε λίγο μετατραπεί, δεν ήτανε τόσο καλά με τους γονείς του, δεν τον στήριζαν. Άρα το στήριγμα του  ήταν περισσότερο η οικογένειά μου και εγώ που τον βοηθήσαμε να βρει κάποια δουλειά, για να πατήσει στα πόδια του μόνος του, και τότε κατάλαβε ότι πρέπει λίγο να ανεξαρτητοποιηθεί. Έως τον Ιανουάριο μέναμε μαζί, ψάχναμε για δουλειά, δούλεψε δύο μήνες σε ένα τηλεφωνικό κέντρο τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, τον Δεκέμβριο πάλι ψάχναμε για άλλη δουλειά. Τότε κιόλας το Δεκέμβριο άρχισε να τα βρίσκει με τους γονείς του, όταν είδε, όταν είδανε ότι κάνει μία προσπάθεια για να τα βγάλει πέρα μόνος του, και τον Ιανουάριο βρήκε μία δουλειά, την οποία κράτησε ως τον Ιούνιο σε ένα βενζινάδικο, αλλά ήταν πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα, δούλευε έξι μέρες την εβδομάδα, δεν μπορούσε να έχει, δεν είχε προσωπική ζωή, έβλεπε εμένα δύο φορές την εβδομάδα, κάποιες φορές μία, γιατί ήταν πολύ κουρασμένος και εγώ μένω Ζωγράφου, αυτός έμενε Παλλήνη και τότε κιόλας ήταν που αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε, δηλαδή μέχρι τον Ιανουάριο ήμασταν προσκολλημένοι ο ένας στον άλλον, full ερωτευμένοι, είχα και εγώ ψιλοχαθεί από τις παρέες μου, έβγαινα χωρίς να θέλω, δηλαδή το έκανα περισσότερο για να το κάνω, είχα εξαρτηθεί πάρα πολύ, που εν τέλει δεν ήταν θετικό, γιατί είχα χάσει κάπως τη ζωή μου. Ναι, γυρνάμε στον Ιανουάριο, όπου τότε, όταν δεν είχαμε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε πολύ, άρχισα να απομακρύνομαι, τότε περνούσα περισσότερο χρόνο με τους φίλους μου και την παρέα μου, ζούσα κάτι το οποίο ο Μιχάλης δεν μπορούσε να καταλάβει, γιατί δεν είχε τόσες παρέες, δεν είχε τόση ζωή και ήταν σημαντικό για μένα, να δει το τι με κάνει χαρούμενη, πώς ξοδεύω τον χρόνο μου, κάτι που δεν γινόταν, είχε χαθεί η επικοινωνία τελείως και απομακρύνθηκα. Τότε άρχισαν να μου αρέσουνε, να μου αρέσουν, να θέλω να φλερτάρω, να μου χει λείψει το κάτι καινούργιο, γιατί είχε γίνει λίγο συνήθεια όλο αυτό, είχαμε, τέσσερις μήνες προσκολληθεί μεταξύ μας και μετά απλά ήταν σαν να έκανα ένα μπαμ και να ήθελα να φύγω από αυτό. Απλά θεώρησα ότι ήταν αρκετά απότομο και ήθελα να το προσπαθήσω κι άλλο. [00:10:00]Άρα συνεχίσαμε έως τον Ιούνιο, από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο, σε μία κατάσταση λίγο, όχι τόσο θετική, νιώθαμε ακόμα πολλά πράγματα, κυρίως από τη μεριά του, νομίζω ότι δεν είχαν αλλάξει τα συναισθήματα του τόσο όσο από τη δική μου που μου είχε φύγει ο ενθουσιασμός και ο έρωτας, αλλά τον αγαπούσα πολύ και θεωρούσα ότι σε όλες τις σχέσεις συμβαίνει αυτό, ότι συνηθίζει ο ένας τον άλλον, και είπα να το προσπαθήσω κι άλλο, αυτό έκανα τόσους μήνες, μέχρι που είδα ότι, μέχρι που βασικά, όταν χωρίσαμε, ο λόγος που χωρίσαμε, ήταν γιατί ένιωθα πνιγμένη, γιατί ήθελα να δοκιμάσω κάτι καινούριο. Τον Ιούνιο, στα γενέθλιά μου, 5 Ιουνίου, ήταν και η μέρα που χωρίσαμε, διότι δύο εβδομάδες πριν, γνώρισα τελείως τυχαία ένα παιδί, στον δρόμο, είχα πάει εγώ, με μία φίλη μου, την Όλγα, και τον Παύλο, άλλον έναν φίλο μου, που παίζει μουσική στον δρόμο, στο Θησείο, στη Διονυσίου Αεροπαγίτου συγκεκριμένα, και πέρασε ένα παιδί με μπουζούκι, το οποίο μας ρώτησε, αν θέλουμε να παίξουμε όλοι μαζί μουσική. Ο φίλος μου ο Παύλος είπε τότε αγχωμένος: «Όχι» και αυτό το παιδί συνέχισε να φεύγει και τότε εγώ με την Όλγα είπαμε: «Φάνηκε συμπαθητικός, γιατί να μην κάτσουμε όλοι μαζί;», είχαν περάσει πέντε λεπτά από όταν έφυγε. Και αρχίσαμε να τον κυνηγάμε σε όλη τη Διονυσίου Αεροπαγίτου, για να τον βρούμε, είχε φτάσει πλέον στον σταθμό της Ακρόπολης, όπου τον βρήκαμε, και πήγαμε όλοι μαζί να παίξουμε μουσική. Εκείνο το βράδυ, επειδή ο Παύλος και η Όλγα είχαν κουραστεί, φύγανε και έμεινα εγώ με τον Νίκο, που είπαμε να έρθει σπίτι μου, για να κάτσουμε, να συζητήσουμε, να δούμε καμιά ταινία. Αλλά από μέρους μου δεν υπήρχε κανένα ερωτικό υπονοούμενο, άσχετα που αυτό κατάλαβαν όλοι οι φίλοι μου, ναι. Για μία εβδομάδα κάναμε παρέα. Άρχιζα να νιώθω μία έλξη, αλλά μου φάνηκε φυσιολογική, λέω εντάξει και όταν είσαι σε σχέση, σίγουρα σου αρέσουν, σίγουρα υπάρχει ένα φλερτ και με άλλους, απλά με μέτρο. Δηλαδή μου φαινότανε πολύ φυσικό. 5 Ιουνίου στα γενέθλιά μου που έκανα το πάρτι, έκανα ένα πάρτι, στο οποίο δεν είχε έρθει ο Μιχάλης. Ήρθε και ο Νίκος, εκείνο το βράδυ ήταν που κατάλαβα ότι θέλω να τελειώσει όλο αυτό με τον Μιχάλη και ότι παρόλο που τον αγαπάω, δεν είχε νόημα να είμαι με κάποιον που δεν νιώθω τόσο έντονα πράγματα ή που πλέον τα χω συνηθίσει ή έχω λίγο βαρεθεί την κατάσταση, να δουλεύει τόσο, να μην βρισκόμαστε, ήμουν σε άλλη φάση. Ήταν σε άλλη φάση, αυτός πάλευε για να βγάλει λεφτά και να δει τι θα κάνει με τη ζωή του και εγώ ήμουν σε μία σχολή που περνούσα χρόνο με τις παρέες μου, έκανα γνωριμίες, ήθελα να ζήσω τα φοιτητικά μου χρόνια πιο έντονα, κάτι που ο Μιχάλης δεν μπορούσε να καταλάβει. Και για αυτόν τον λόγο εκείνο το βράδυ, αποφάσισα να τελειώσει όλο αυτό και τον πήρα τηλέφωνο την επόμενη μέρα, 6 Ιουνίου το πρωί και του είπα να χωρίσουμε.  Η αντίδρασή του δεν ήταν τόσο θετική, τρεις μήνες το καλοκαίρι, τρεις μήνες ως τον Σεπτέμβριο, Οκτώβριο δεν μου μιλούσε, πάλευα για να συζητήσουμε λίγο για να μην τελειώσει όλο αυτό τόσο άσχημα και μας μείνουν πικρά συναισθήματα, κάτι που δεν επετεύχθη, γιατί δεν σήκωσε ποτέ το τηλέφωνο, και έτσι τελείωσε όλο αυτό, δεν ήταν τόσο όμορφο το τέλος. Αλλά φέτος το Δεκέμβριο του 2020, με τον Μιχάλη είχαμε ένα χρόνο σχέση, το '19 έως το καλοκαίρι του ΄20 και τώρα στα τέλη του 2020, όταν άλλαζε ο χρόνος και μπήκαμε στο '21, μιλήσαμε στο τηλέφωνο, για να ευχηθούμε καλή χρονιά και τότε ήταν που συζητήσαμε για όλα αυτά που είχαν γίνει και που ουσιαστικά τελείωσε η σχέση μας με πολύ ωραία συναισθήματα, συγκίνησης και που λέγαμε, πόσο εκτιμάμε ο ένας τον άλλον, πόσο ωραία περάσαμε και έκλεισε όλος αυτός ο κύκλος χωρίς να έχει μείνει κάποιο κενό και [00:15:00]έτσι τελείωσε αυτή η ερωτική ιστορία.

Ωραία! Καλλιόπη μου, θέλω να σε ρωτήσω αρχικά, πριν πάμε στην δεύτερη ερωτική ιστορία, για να τα πούμε πιο αναλυτικά στη δεύτερη, θα ήθελα να σε ρωτήσω, για εσένα τι σημαίνει έρωτας; Δηλαδή, όταν εσύ ερωτεύεσαι, τι αλλάζει στη ζωή σου και τι αισθάνεσαι εκείνη την περίοδο;

Nαι, είναι αρκετά δύσκολη ερώτηση, ακόμα δεν γνωρίζω τι είναι ο έρωτας. Δηλαδή, δεν έχω καταλάβει πότε ενθουσιάζομαι ή πότε ερωτεύομαι. Η μόνη διαφορά, νομίζω, που κάπως με καθοδηγεί στο να καταλάβω τι είναι ενθουσιασμός και τι έρωτας είναι, ίσως, η διάρκεια, δηλαδή στη ζωή μου έχω κάνει μία σχέση, έχω ενθουσιαστεί με πάρα πολλά άτομα και έχω νιώσει έντονα συναισθήματα, τα οποία με έχουν επηρεάσει στις επιλογές μου, αλλά εν τέλει σαν έρωτα, νομίζω θα κρατήσω, κάτι που διήρκησε περισσότερο, δηλαδή έντονα συναισθήματα, τα οποία δεν κράτησαν δέκα μέρες, μπορεί να κράτησαν μήνες. Άρα σαν έρωτα θα λεγα πολύ έντονα συναισθήματα, να θες να περνάς χρόνο με τον άλλον, να μην υπάρχει τίποτα γύρω σου, παρά μόνο το πρόσωπο του, η παρουσία του. Ναι, δεν ξέρω, αυτό, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ έντονα συναισθήματα και όταν ένας άνθρωπος απλά σε κάνει ευτυχισμένο ή ευτυχισμένη για κάποιο χρονικό διάστημα, αυτό.

Πολλές φορές αυτά τα έντονα συναισθήματα που είπες, καταλήγουν να είναι και μη διαχειρίσιμα, δηλαδή να αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να τα ελέγξεις;

Δυστυχώς το νιώθω όλες τις φορές που νιώθω ερωτευμένη ή ενθουσιασμένη, δηλαδή επηρεάζομαι πάρα πολύ από αυτά, μπορεί να έχω σχέση, εγώ να εξαρτιέμαι πάρα πολύ από τον άλλον, δηλαδή να στεναχωρηθώ που τη μία μέρα δεν θα βρεθούμε και να με πάρει από κάτω, ενώ βλέπω ότι η προσέγγιση του συντρόφου μου, μπορεί να είναι πιο ήρεμη, οkay, θα βρεθούμε μεθαύριο δεν χρειάζεται να κάνεις έτσι, να επηρεάζεσαι τόσο, πέρνα καλά αυτή τη μέρα, και αν δεν βρεθούμε αύριο, θα βρεθούμε μεθαύριο, εγώ λίγο το χάνω σε αυτό το σημείο. Δηλαδή, όταν ερωτευτώ, θέλω να περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ, δηλαδή τώρα σε θέλω, τώρα θέλω να 'μαστε μαζί και θα το επιδιώξω πάρα πολύ. Δηλαδή μπορεί να πάω να βρω κάποιον, μπορεί να κάνω μικρές εκπλήξεις, γενικά θέλω όταν είμαι ερωτευμένη να ζω πολύ έντονα το τώρα, δηλαδή δεν μπορώ την αναμονή, του πότε θα τον δω, τι θα γίνει μετά. Απλά σκέφτομαι το σήμερα και πολλές φορές έχει καταλήξει να είναι εξάρτηση, απλά νομίζω ότι μετά τη σχέση μου με τον Μιχάλη και γνωρίζοντας λίγο πώς τους πρώτους τέσσερις μήνες ήμασταν τόσο προσκολλημένοι, και είχαμε χάσει λίγο τις προσωπικές μας ζωές, νομίζω ότι τώρα έχω τη δυνατότητα, βασικά την ικανότητα, να διαχειριστώ πολύ καλύτερα τις ανθρώπινες σχέσεις. Και να εξισορροπήσω τις παρέες μου, τη σχολή μου, τις υποχρεώσεις μου, και τη σχέση μου, αυτό.

Eίπες ότι στη σχέση σου με τον Μιχάλη, είχατε χάσει λίγο τις προσωπικές σας, είχατε χάσει, ας πούμε, την προσωπικότητά σας, μέσα σε αυτόν τον έρωτα, αυτό για πες μου λίγο πιο αναλυτικά πώς το εννοείς;

Δεν είναι τόσο ότι είχαμε χάσει την προσωπικότητά μας. Εννοώ εγώ συνέχισα να είμαι η γνωστή η Καλλιόπη, όπως με ήξεραν, και ο Μιχάλης το ίδιο, δηλαδή δεν είναι τόσο ότι άλλαξαν οι ζωές μας. Απλά, εγώ ήθελα να περνάω χρόνο με τον Μιχάλη, αφού τότε έμενα για καιρό σπίτι μου μαζί με την οικογένειά μου, ναι, και τότε όχι παραμέλησα, απλά δεν ήθελα τόσο να βγαίνω με τους φίλους μου, με την παρέα μου, έδινα περισσότερο σημασία στον Μιχάλη γιατί ήταν τόσο έντονα αυτά που ήθελα να περνάω χρόνο μόνο μαζί του. Δεν είναι ότι παραμέλησα τη σχολή μου. Απλά το αρνητικό ήταν ότι είχε γίνει λίγο εξάρτηση, ότι ήταν αρκετά μονότονα τα πράγματα, γιατί έβρισκα νόημα μόνο στο να περνάω χρόνο με αυτό το άτομο και δεν έβρισκα τόσο νόημα να δω άλλα, [00:20:00]αυτό.

Και αυτό λες ότι είναι κακό, ας πούμε;

Το θεωρώ λίγο άσχημο, δηλαδή να εξαρτιέσαι τόσο έντονα από κάποιον, να παραμελείς άτομα που πριν να γνωρίσεις, κάποια σχέση σου, ήταν τόσο σημαντικά, σε έκαναν αυτά χαρούμενη, καταλαβαίνω και δικαιολογώ, έναν τέτοιον ενθουσιασμό και όταν τον έχουν περάσει και φίλες μου πάντα, επειδή το είχα βιώσει και εγώ, ήμουνα επιεικής. Δεν ζήταγα, δεν ζήταγα κάτι, δεν απαιτούσα να περάσει τόσο χρόνο μαζί μου μία φίλη μου, όσο περνούσε με το αγόρι της, δηλαδή το καταλαβαίνω, αλλά δεν το θεωρώ τόσο όμορφο να παραμελήσω κάποιους ανθρώπους που, πριν τη σχέση μου και μετά τη σχέση μου, θα είναι εν τέλει αυτοί, που μένουν στη ζωή μου, αυτό.

Πάμε, λοιπόν, και στην δεύτερη ερωτική σου ιστορία, να μας τα πεις λίγο πιο αναλυτικά, μας είπες πριν, κάποια πράγματα, για πες μας λίγο πιο αναλυτικά.

Λοιπόν, η δεύτερη σημαντική μου ιστορία, βασικά σημαντική ερωτική ιστορία και πιο ουσιαστική μετά τον Μιχάλη, είναι αυτή με τον Δημήτρη. Είναι αρκετά πρόσφατη, δηλαδή τώρα είμαι σε σχέση με αυτό το άτομο, όπου είναι πολύ περίεργη ιστορία και είναι πάρα πολύ περίεργη και θα σας εξηγήσω τώρα γιατί. Θα σας πω λίγο το πώς γνωριστήκαμε. Έχω μία καλοκαιρινή παρέα εκτός από αυτήν που έχω όλον τον χρόνο, που είναι κάπως η μόνιμη παρέα μου, έχω μία καλοκαιρινή παρέα. Μέσα σε αυτή την παρέα, είναι ένα παιδί, ο Παντελής, με τον οποίο είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι και κάνουμε και κάνουμε παρέα καιρό. Πολλές φορές όταν είχα βρεθεί στην Αθήνα μαζί του, γιατί συνήθως η καλοκαιρινή μου, την καλοκαιρινή μου παρέα τη βλέπω στην Εύβοια. Και στην Αθήνα έχουμε επαφές, απλά όχι τόσο συχνές, όταν είχα βρεθεί, έχω βρεθεί αρκετές φορές με τον Παντελή, αυτό το παιδί στην Αθήνα, γιατί είχαμε μία προσωπική σχέση, και εκτός παρέας, δεν ήταν επιφανειακή, είχα γνωρίσει και την παρέα του, είχαμε βγει, και γνώρισα τον Δημήτρη.  Τότε είχαμε και οι δύο σχέσεις και βλέπαμε τον άλλον μόνο σαν φίλο, είχαμε ανταλλάξει δυο κουβέντες, περνάγαμε καλά, αλλά δεν είχαμε δώσει κάποια βάση ο ένας στον άλλον, βρεθήκαμε για δύο ώρες και ως εκεί, δηλαδή υπήρχαν κι άλλα παιδιά, δεν αναπτύχθηκε κάτι προσωπικό, ήμασταν και οι δύο αλλού. Τον είδα τότε το 2019, ναι, το 2019, πέρασαν αρκετοί μήνες, όταν ξανασυναντηθήκαμε τυχαία τον Δεκέμβριο, τώρα, που η κατάσταση λίγο είναι περίεργη με τον κορονοϊό και δεν έχουμε τη δυνατότητα να βγαίνουμε πολύ, να γνωρίζουμε κόσμο. Επομένως αυτό είναι και το απροσδόκητο σε όλη την ιστορία, ότι γνωριστήκαμε σε μία περίοδο που κανείς δεν το περίμενε, που ήμασταν λίγο συναισθηματικά πεσμένοι. Γιατί, εντάξει, καλώς ή κακώς τώρα δεν έχουμε κοινωνική ζωή, έχουμε κάποια άτομα που τα βλέπουμε στάνταρ, αλλά εντάξει όλους μας επηρεάζει αυτός ο περιορισμός. Τέλος πάντων, τον Δεκέμβριο αυτόν κανόνισα με την καλοκαιρινή μου παρέα, να πάμε για περπάτημα στον Υμηττό.  Τα κορίτσια, τέσσερα κορίτσια είναι στην παρέα, αποτελείται η παρέα από τέσσερα κορίτσια, μ' εμένα μαζί, και τον Παντελή. Ο Παντελής έφερε και την παρέα του, χωρίς να το γνωρίζουμε, άλλα τρία αγόρια, εκ των οποίων ο ένας ήταν ο Δημήτρης και ουσιαστικά πήγαμε για... Ορειβασία καταλήξαμε να κάνουμε, γιατί ανεβαίναμε κάτι βουνά, ναι, και σε όλη αυτή τη διαδρομή και τη βόλτα εγώ και ο Δημήτρης ήρθαμε πιο κοντά, γιατί αναλύαμε [00:25:00]διάφορα πράγματα, αναπτύξαμε συζητήσεις, υπήρξε ένα ενδιαφέρον. Όχι ερωτικό, τελείως κοινωνικό ενδιαφέρον, υπήρχε μία συμπάθεια, και με τα άλλα παιδιά υπήρχε, απλά δεν αναπτύχθηκε τόσο, ναι, άρα η πρώτη ουσιαστική επαφή με τον Δημήτρη ήταν τώρα τον Δεκέμβριο του 2020. Εκείνη τη μέρα, η οποία, η βόλτα μας άρχισε στις 12:00 το πρωί, τέλειωσε στις 7:00 το βράδυ, όλες αυτές τις ώρες ήμασταν στον Υμηττό, γυρίσαμε σπίτι. Εγώ νόμιζα ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ, γιατί ήδη τον είχα ξαναδεί και ήταν απλά μία γνωριμία, η οποία δεν πήγε πουθενά, ήταν αυτές οι γνωριμίες, οι γνωριμίες που εν τέλει δεν οδηγούνται κάπου. Δεν οδηγούν κάπου βασικά, αυτό. Και εκείνη τη μέρα, όταν γυρίσαμε, 7 το απόγευμα, μετά από μία ώρα μου έστειλε μήνυμα και αρχίσαμε να μιλάμε, κατά τις 8, δηλαδή, αρχίσαμε να μιλάμε διαδικτυακά, ανταλλάσσαμε μηνύματα ως τις 11:00 το βράδυ, από τις 8 έως τις 11, ενώ επτά είχαμε γυρίσει από τη βόλτα μας, και στις 12 το βράδυ, επειδή είχαμε κουραστεί να γράφουμε και λέγαμε διάφορα πράγματα που μας δυσκόλευαν στο να πληκτρολογούμε, καταλήξαμε να στέλνουμε ηχητικά και αφού στέλνουμε ηχητικά λέμε: «Γιατί δεν μιλάμε σε βιντεοκλήση;». Ε, και κατά τις 12, που από τις 8 έως τις 11 μιλούσαμε σε μηνύματα, 12 άρχισαν να κάνουμε βιντεοκλήση, και από τις 12 έως τις 11 το πρωί, όλο το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε καθόλου και μιλούσαμε, τώρα που το σκέφτομαι μου φαίνεται αρκετά ακραίο τόσες ώρες, δηλαδή ούτε με φίλες μου δεν το έχω κάνει, ε και 11 το πρωί μου λέει, μου είπε να βρεθούμε, γιατί έτσι κι αλλιώς υπάρχει μία συμπάθεια, αναλύαμε διαφορά και λέμε: «Okay, γιατί να μην βρεθούμε» και πήγαμε σε ένα σπίτι ενός φίλου του. Γενικά, η παρέα του έχει ένα σπίτι στο οποίο πηγαίνουν πολλές φορές και κάθονται, περνάνε τον χρόνο τους εκεί, το οποίο θα ήταν άδειο, ήτανε ήταν πρωί Κυριακής, Σάββατο είχαμε πάει στον Υμηττό και μία ώρα μετά, αφού κλείσαμε τη βιντεοκλήση, ήρθε να με πάρει. Πήγαμε στην Αγία Παρασκευή σε ένα σπίτι, και από τις από τη μία το πρωί έως τις 8 βλέπαμε ταινίες, βλέπαμε διάφορα βίντεο ανούσια, ψιλοβλακείες, δηλαδή κάναμε πολλή πλάκα, χωρίς να έχουμε χωρίς να υπάρχει κάποια έλξη, δηλαδή και οι δύο πηγαίναμε φιλικά, είχαμε πει ότι αυτόν τον χρόνο δεν θέλουμε κάτι σοβαρό ή δεν θέλουμε να επιδιώξουμε τίποτα, ήμασταν σε πολύ διαφορετικές, σε πολύ, ήμασταν βασικά στην ίδια φάση, η οποία ήταν ότι δεν έχει σημασία το ερωτικό κομμάτι. Για 7 ώρες εκεί δεν υπήρξε καμία έλξη, δεν υπήρξε καμία κίνηση, όπου τελικά υπήρχε. Γιατί μία ώρα μετά, πάλι βασικά κατά τις 10 το βράδυ, αρχίσαμε να νιώθουμε λίγο διαφορετικά, είχαμε περάσει και τόσο χρόνο, μας είχε φανεί πολύ περίεργο που δύο μέρες σχεδόν μιλούσαμε συνέχεια και τότε είδαμε ότι υπάρχει κάτι παραπάνω, ενώ στην αρχή πηγαίναμε νομίζοντας ότι θα γίνουμε φίλοι, εκείνο το βράδυ, όπως καταλαβαίνετε, κάναμε έρωτα, ναι, και καταλήξαμε τέσσερις μέρες από Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, ως την Πέμπτη να έχουμε χαθεί από όλους και από όλα και να μένουμε σε αυτό το σπίτι, λίγο σαν να σταμάτησε ο χρόνος, να αφήσαμε τις υποχρεώσεις μας, να τα αφήσαμε όλα, τα ξεχάσαμε, ξεχάσαμε κάθε τι που μας απασχολούσε και απλά ήμασταν οι δυο μας και ήταν πάρα πολύ όμορφη αυτή η αρχή. Γιατί όλο αυτό ήταν έντονο, δεν το περιμέναμε και εξαρχής νιώσαμε ερωτευμένοι, κάτι που για μένα είναι αρκετά δύσκολο, [00:30:00]γιατί και με τον Μιχάλη έκανα ενάμιση μήνα για να αρχίζω να νιώθω έντονα πράγματα, ναι, συνεχίσαμε μετά από αυτές τις μέρες να έχουμε επαφή, να βρισκόμαστε συνέχεια, άρχισε να έρχεται σπίτι μου, να πηγαίνω εγώ στο δικό του, δεν είχαμε θίξει το θέμα του τι έχουμε ή το πού πάει όλο αυτό. Απλά περνούσαν οι μέρες χωρίς να το καταλαβαίνουμε, σε αυτές τις μέρες και οι δύο είχαμε λίγο μείνει άφωνοι με το πόσο γρήγορα έγινε, με το πόσο γρήγορα νιώσαμε όλα αυτά τα πράγματα, με το πόσο έντονα ήτανε, σκεφτόμασταν πότε πρόλαβαν να αναπτυχθούν όλα αυτά τα συναισθήματα, ήταν και για τους δύο πρωτόγνωρο. Και από τον Δεκέμβριο, από τα μέσα Δεκεμβρίου, έως τώρα που ‘χουμε, μέσα Φεβρουαρίου, είμαστε μαζί, περνάμε πάρα πολύ χρόνο, δηλαδή, γενικά εξισορροπούμε λίγο τις υποχρεώσεις μας, δεν έχουμε χαθεί από τις παρέες μας, δηλαδή είναι αυτή η ισορροπία, που έχω, πλέον μπορώ να διατηρώ, βλέποντας λίγο το πώς ήμουνα τότε με τον Μιχάλη, δηλαδή βελτιώθηκα πάρα πολύ από την πρώτη μου σχέση, γιατί αυτή είναι η δεύτερη σοβαρή, δεν ξέρω πού θα πάει, αλλά είναι η δεύτερη σοβαρή, που είμαι με κάποιον απέναντί μου, τον οποίο ξέρω ότι νοιάζεται για μένα ή ότι όλο αυτό θέλουμε να έχει κάποιο μέλλον, όσο μέλλον μπορεί να έχει σε αυτή την ηλικία, δεν έχει σημασία, αλλά, ναι, έχω αρχίσει να το διαχειρίζομαι. Βασικά να προσεγγίζω τη σχέση σαν σχέση πολύ διαφορετικά, πολύ διαφορετικά και είμαι πολύ ευτυχισμένη αυτούς τους δύο μήνες. Γιατί βλέπω τους φίλους μου, δεν έχω χάσει, δεν έχω χάσει αυτή την συνεχή σχέση με την κολλητή μου που μιλάμε όλη μέρα, βρισκόμαστε μέρα παρά μέρα. Δηλαδή δεν έχω χαθεί από κανέναν, δεν έχω αφήσει την εξεταστική μου, τη σχολή μου, μπορώ και τα συνδυάζω όλα και είναι κάτι που με εντυπωσιάζει, γιατί είμαι ένα άτομο που πέφτω με τα μούτρα, δηλαδή αν κολλήσω με έναν άνθρωπο, χάνονται όλα, αυτό έχει αλλάξει αρκετά, ναι, συνεχίζω να έχω σχέση με τον Δημήτρη, αυτό. Ναι, δεν ξέρω πού θα πάει, αλλά σημασία έχει ότι βλέπω και από την προηγούμενή μου σχέση το πόσο έχω αλλάξει, το πόσο διαφορετικά έχω μάθει να διαχειρίζομαι καταστάσεις, να προσεγγίζω διάφορα θέματα. Γενικά να βλέπω διαφορετικά τα πράγματα, πιο αισιόδοξα, να μην προσκολλούμαι τόσο σε κάποιον και να μην επηρεάζομαι αν δεν είμαι μαζί του, γενικά αυτή η σχέση μου φαίνεται αρκετά πιο υγιής και αυτό είναι θετικό και για την ψυχολογία μου και αντίστοιχα και για του συντρόφου μου, γιατί δεν στηριζόμαστε ο ένας στον άλλον, αλλά είμαστε εκεί να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον όταν χρειάζεται, αλλά είμαστε σαν δύο άτομα που πηγαίνουν παράλληλα. Δηλαδή ο καθένας έχει τη ζωή του και προχωράμε, αυτό.

Καλλιόπη μου, μιλήσαμε, μας είπες δηλαδή, για αυτές τις δύο ιστορίες, τις ερωτικές που είχες. Έχεις να προσθέσεις κάτι άλλο;

Όχι δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, νομίζω τα 'πα πολύ αναλυτικά.

Ωραία, να πω εγώ ότι, Καλλιόπη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ, πραγματικά, για αυτή τη συνέντευξη.

Χαρά μου.

Kαι να σου ευχηθώ, πραγματικά να ερωτεύεσαι και να πετύχεις όλα σου τα όνειρα, να σαι καλά.

Ευχαριστώ, επίσης.