[00:00:00]Καλησπέρα, θα μας πείτε το όνομά σας;

Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Συνοδινός.

Είναι Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021, είμαι με τον Συνοδινό Κώστα, βρισκόμαστε στην Σπάρτη, εγώ ονομάζομαι Ασημακοπούλου Γιούλα, είμαι ερευνήτρια στο Istorima και ξεκινάμε. Κύριε Συνοδινέ, πότε γεννηθήκατε και πού μεγαλώσατε;

Γεννήθηκα στην Σπάρτη τον Δεκέμβριο του 1944 και τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στην Σπάρτη, οι οποίες έχω καλές αναμνήσεις. Ήταν η Σπάρτη του παλιού καλού καιρού με τον κόσμο, με λίγο κόσμο και καλό και πολύ ωραία χρόνια παιδικά. Ασχολήθηκα από νωρίς με τον αθλητισμό. Μου άρεσε πολύ και ασχολήθηκα με όλα τα σπορ σχεδόν. Διακρίθηκα περισσότερο στον στίβο, ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ. Ήμουνα από 14 χρονών αθλητής του «Σπαρτιατικού Γυμναστικού Συλλόγου», ένας ιστορικός σύλλογος. Στην Σπάρτη, βασικά, υπήρχαν δύο σύλλογοι, ο «Σπαρτιατικός» και η «Άμιλλα», και από τα, ήμουνα αθλητής από τα πρώτα μου χρόνια στον «Σπαρτιατικό». Και εκεί έμεινα μέχρι, μέχρι τα 18-19 χρόνια, μέχρι τα 20 χρόνια, όπου μεταγράφηκα και πήγα στην Καλαμάτα ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Εκεί έπαιξα τέσσερα χρόνια: στον «Απόλλωνα Καλαμάτας» και στην «Καλαμάτα», την επονομαζόμενη «Μαύρη Θύελλα» και ξαναγύρισα στην Σπάρτη, όπου συνεχίζω να μένω και να ζω στη ζωή μου.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Από πότε χρονολογείται η ενασχόλησή σας με τον αθλητισμό;

Με τον αθλητισμό ασχολήθηκα απ’ το 1958. Σε ηλικία 12-13 χρονών ήρθε στην Σπάρτη, για πρώτη φορά στην Σπάρτη ήρθε ξένος προπονητής, ξένος... Έλληνας, βέβαια, ο οποίος λεγόταν Σίμος Βασιλειάδης και έκανε μία πολύ μεγάλη προσπάθεια. Μάζεψε ο «Σπαρτιατικός» παιδιά από τα Γυμνάσια και από τα, πρώτες τάξεις των Γυμνασίων και έφτιαξε παιδικές ομάδες με καταπληκτικά αποτελέσματα. Και αμέσως έπαιξα εκεί μία χρονιά και την επόμενη χρονιά, σε ηλικία 15-16 χρονών, μεταπήδησα στην πρώτη ομάδα. Μου έκανε έκπληξη μεγάλη σ’ έναν αγώνα που ξεκινούσε ο «Σπαρτιατικός», στα αποδυτήρια, μου λέει :«Να ’ρθεις κι εσύ στα αποδυτήρια» ο προπονητής. Πήγα και όταν ξεκίνησε να λέει τη σύνθεση είπε το όνομά μου! Πανικοβλήθηκα! Διότι σε ηλικία 15 χρονών να παίζω στην πρώτη ομάδα του «Σπαρτιατικού» ήτανε κάπως... και τα πρώτα λεπτά μέσα δεν ήξερα πού βρισκόμουνα, ώσπου να συνέλθω. Και οι άλλοι παίκτες με βοηθήσανε να μπορέσω να ανταπεξ... Γιατί ο κόσμος ήταν πάρα πολύς παίζαμε με ομάδες της Καλαμάτας και υπήρχε φοβερό τρακ. Παρ’ όλα αυτά, εντάξει, συνέχισα και μπόρεσα και καθιερώθηκα στην ομάδα, μαζί με άλλους νεαρούς παίκτες τότε, που ήτανε στις ομάδες τις παιδικές. Υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά που δε βλέπω τώρα να πηγαίνουν στο στάδιο. Ήτανε ο Σίμος ο Βασιλειάδης, στον στίβο ο Γιάννης ο Χιώτης και άλλοι μαζί, που υπήρχε «οργασμός» στο στάδιο, τεράστιος. Με παιδιά, νεολαία, τα οποία, δυστυχώς, σήμερα δεν βλέπω και πολλά πράγματα. Έχουν αλλάξει και τα πράγματα, βέβαια. Δεν είναι τόσο… Δεν βλέπω να γίνονται διοργανώσεις σε τοπικού χαρακτήρα. Τότε υπήρχαν πολλές διοργανώσεις. Εκτός απ’ το ποδόσφαιρο υπήρχαν οργανώσεις στον στίβο, γυμναστικές επιδείξεις των σχολείων που μάζευαν πάρα-πάρα πολύ κόσμο και εκτός από τις ασκήσεις τις γυμναστικές υπήρχαν μετά και αγώνες. Και εκεί διακρίθηκα κι εγώ, βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία, και άλλα πολλά παιδιά. Φτάσαμε να πάμε –εγώ έφτασα, τουλάχιστον, να πάω– στους Πανελληνίους Μαθητικούς Αγώνες και να πάρω τη δεύτερη θέση, σε αγώνες που έγιναν Ελλάδα και Κύπρο μαζί. Προσπαθούσαν τότε να κάνουν μία συγχώνευση την Κύπρο με την Ελλάδα και ήτανε κοινοί οι Πανελλήνιοι Αγώνες, στο «Παναθηναϊκό Στάδιο» και ήρθα δεύτερος στο άλμα επί κοντώ. Την εποχή αυτήν, μιλάμε για την εποχή μετά το ’59, ’58-’59, ο αθλητισμός δεν ήταν σε τόσο υψηλά, δεν ήταν τόσο [00:05:00]σε καλή μοίρα. Ένας νέος που ασχολείτο με τον αθλητισμό την εποχή εκείνη, εάν βέβαια ασχολιόσουν με τον στίβο θεωρούσουν λίγο αλήτης, άμα ήσουνα ποδοσφαιριστής δεν είχες και καλή εικόνα στην κοινωνία! Παρότι ήτανε λαϊκό άθλημα και υπήρχε, υπήρχε η συμμετοχή των φιλάθλων, δεν... Θα σου πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ότι περίπου το ’61, ενώ είχα διακριθεί –ήμουνα αθλητής, ήμουνα στο γυμνάσιο–, είχα δεύτερη νίκη στους Πανελλήνιους Μαθητικούς, Εθνική Ομάδα στο ποδόσφαιρο, συμμετοχή στην Πελοπόννησο στον στίβο, Πρωταθλητής Πελοποννήσου στο επί κοντώ και ύψος, στο Γυμνάσιο στους βαθμούς μου η Γυμναστική ήταν 13! Μου βάζαν 13! Διότι υπήρχε ένας άνθρωπος, δύο, τρεις, ο οποίοι ήτανε απ’ αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι σνομπάρανε και δεν θέλανε καθόλου τον αθλητισμό. Δεν ήτανε στις μορφές που είναι σήμερα. Ήτανε υπό διωγμόν. Και όταν πήγε ο πατέρας μου και ρώτησε τον γυμνασιάρχη και του λέει: «Καλά, εντάξει, Μαθηματικά δεν ξέρει καλά, Γυμναστική όμως;». Του λέει: «Κύριε Συνοδινέ, να αλλάξει το παιδί σχολείο, γιατί δεν είναι το κλίμα καλό». Ο γυμνασιάρχης ο ίδιος, ένας γυμνασιάρχης, Μανωλάκος λεγόταν. Και έτσι πορευτήκαμε. Αλλάξαμε σχολείο, με τον «Σπαρτιατικό» με βοήθησε, πήγα σε ιδιωτικό σχολείο. Υπήρχε το ιδιωτικό σχολείο και μεταφέρθηκα στο ιδιωτικό σχολείο, γιατί δεν γινόταν, δεν μπορούσα να συνυπάρχω. Μετά το ιδιωτικό διαλύθηκε, ξαναγύρισα. Υπήρχε άλλος γυμναστής, βέβαια, ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος μου έβαλε 20 και μου λέει: «Μην ασχολείσαι. Διάβασε για την επόμενη ώρα εσύ, κάθισε να διαβάσεις!», δηλαδή ο άνθρωπος είχε, νέος άνθρωπος, είχε μπει μπροστά και προχώραγε τα πράγματα κατά τη σωστή… Εγώ ήθελα να γίνω γυμναστής. Δεν μ’ αφήσανε! Ναι. Και νόμιζα θα προσέφερα. Εν πάση περιπτώσει, αυτά έγιναν τότε τις εποχές αυτές.

Κύριε Συνοδινέ, πόσο εύκολο ήταν ν’ ασχολείστε παράλληλα με όλα αυτά τα αθλήματα;

Κοίταξε, το ποδόσφαιρο ήτανε, περίπου ήτανε χειμερινό σπορ και τότε ο στίβος ήτανε σε, εν υπνώσει τον χειμώνα. Το μπάσκετ έπαιζα συγχρόνως, ήτανε σε ημέρες, δεν ήτανε Κυριακές που επαίζαμε μπάσκ... Ήμουνα πολύ προπονημένος, ήμουνα, είχα ασχοληθεί πάρα πολύ και ήμουνα πολύ προπονημένος και μπορούσα να ανταπεξέλθω σε όλα αυτά. Ο στίβος άρχιζε τον Μάιο, μετά τις γυμναστικές επιδείξεις των σχολείων, και μετά οι Διασυλλογικοί Αγώνες με τον «Σπαρτιατικό», που ήμουνα αθλητής του, γινόντουσαν συνήθως το καλοκαίρι. Γινόντουσαν πάρα πολλοί ωραίοι αγώνες και διασυλλογικοί με πάρα πολύ κόσμο στο γήπεδο, με πάρα-πάρα πολύ κόσμο, τα οποία δεν υπάρχουνε σήμερα. Κάναμε αγώνες, γινόντουσαν Παμπελοποννησιακοί Αγώνες από όλη την Πελοπόννησο. Ο «Σπαρτιατικός» τότε είχε μια πάρα πολύ καλή ομάδα στίβου και έβγαινε πρωταθλητής Πελοποννήσου. Νικούσαμε την Πάτρα, την Κόρινθο και όλες αυτές, την Καλαμάτα, βγαίναμε πιο μπροστά στον στίβο. Κι εγώ έχω τέσσερις φορές πρωταθλητής Πελοποννήσου και άλλοι πολλοί, παιδιά με περισσότερες νίκες και πολύ καλύτεροι αθλητές από μένανε. Διότι, βέβαια, δεν μπορούσα, δεν είχα ένα αγώνισμα! Έπρεπε ν’ ασχολούμαι με όλα αυτά τα πράγματα, με όλες τις ανάγκες του συλλόγου.

Κύριε Συνοδινέ, τη δεκαετία, στις απαρχές δεκαετίας του ’60 το ποδόσφαιρο του «Σπαρτιατικού» ήταν στην ακμή του. Μοιραστείτε μαζί μας στιγμές από τότε.

Το 1959 προς ’60 ήρθε στην Σπάρτη –όπως έχω πει– ως προπονητής ένας Σίμος Βασιλειάδης απ’ την Αθήνα και προώθησε πάρα πολύ το ποδόσφαιρο. Βοήθησε πάρα πολύ, ήταν εργατικός. Μάζεψε πολλά παιδάκια και έφτιαξαν δυο-τρεις ομάδες. Από κει βγήκανε αρκετοί παίκτες και φτιάξανε τον «Σπαρτιατικό» του ’60, που πιστεύω ότι ήταν η καλύτερή του περίοδος στο ποδόσφαιρο. Τις χρονιές εκείνες η ένωση, το ποδόσφαιρο στην Λακωνία ήτανε, ήτανε μαζί με την, στην ίδια ένωση μαζί με την Μεσσηνία. Δεν υπήρχε ξεχωριστή Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας. Υπήρχε Ποδοσφαιρική Ένωση Μεσσηνίας-Λακωνίας με έδρα την Καλαμάτα και με διαιτητές και παράγοντες όλους της Καλαμάτας! Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να βγει πρωταθλητής ένας εκτός Καλαμάτας, διότι όλα εκεί ήταν τα συμφέροντα. Και, εκτός αυτού, στην Καλαμάτα υπήρχαν τότε δύο πάρα πολύ καλές ομάδες, τα «Πράσινα Πουλιά» και ο «Απόλλων Καλαμάτας», οι οποίοι είχαν και ξένους ποδοσφαιριστές και ήταν πολύ μπροστά από εμάς. Λοιπόν, τη χρονιά του ’60-’61 εμείς, ο «Σπαρτιατικός» μπόρεσ[00:10:00]ε και βγήκε πρωταθλητής Μεσσηνίας-Λακωνίας! Υπερκαλύπτοντας τις δύο αυτές μεγάλες ομάδες και κερδίζοντάς τες και τις δύο. Βέβαια, η μετακίνηση τότε που… γινόντουσαν τα πρωταθλήματα αυτά, από την Λακωνία συνήθως ήταν δύο ομάδες, ο «Σπαρτιατικός» και ο «Πανγυθεατικός» στο Πρωτάθλημα αυτό της Πρώτης Κατηγορίας της Ενωμένης Ένωσης που ήταν Λακωνία-Μεσσηνία. Όλες οι μετακινήσεις γινόντουσαν, το ογδόντα τοις εκατό των αγώνων ήταν στην Καλαμάτα και στην περιοχή της Καλαμάτας. Όλες οι μετακινήσεις γινόντουσαν από την Λαγκάδα, η οποία, ο δρόμος αυτός δεν ήταν ασφαλτοστρωμένος, μόλις είχε διανοιγεί ήτανε με λακκούβες, ήτανε φοβερά δύσκολος και τη συγκοινωνία την έκαναν δύο-τρία ταξί Καλαμάτα-Σπάρτη. Αυτά χρησιμοποιούσαμε εμείς κάθε Κυριακή. Βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση να πάμε από την προηγούμενη μέρα. Πηγαίναμε την ίδια μέρα και γυρίζαμε το βράδυ με τα, με τα ταξί. Δεν υπήρχε, δεν πέρναγε απ’ τον δρόμο λεωφορείο να περάσουμε. Εκεί συναντούσαμε λάσπες, γούβες, χιόνια, σπρώχναμε τα αυτοκίνητα να φτάσουμε στην Καλαμάτα! Και σε δυο-τρεις αγώνες, αν θυμάμαι καλά την περίοδο εκείνη, δεν μπορέσαμε να φτάσουμε έγκαιρα στο γήπεδο. Φτάναμε μετά τις 5:00 το απόγευμα στην Καλαμάτα και είχε νυχτώσει, σπρώχνοντας τα ταξί να φτάσουμε εκεί πέρα! Και το παράξενο ήταν ότι μας ακολουθούσαν και πάρα πολλοί φίλαθλοι με μηχανές, με μηχανάκια, μετά, πίσω απ’ τα ταξί, και οι αγώνες ήταν πολύ σκληροί με τις ομάδες των Καλαμών. Και είπα ότι καταφέραμε μία χρονιά και τους νικήσ... κερδίσαμε το Πρωτάθλημα και μπήκαμε στην Β’ Εθνική. Ήτανε πιστεύω ένας τεράστιος άθλος, δεδομένου των συγκυριών, οι οποίες ήτανε όλες υπέρ των καλαματιανών ομάδων. Και εκτός ότι είχανε καλούς παίκτες, όλοι οι διαιτητές ήτανε Μεσσήνιοι, όλοι οι παράγοντες, όλη η Ε.Π.Ο., όλη η ένωση ήτανε Καλαματιανοί! Μετά στην περίοδο αυτήν παίξαμε με την «Βέσπαντ» του Λιντς, μία ομάδα αυστριακή από το Λιντς –η πρώτης κατηγορίας Αυστρίας– και να σε πω εδώ πέρα ότι το αυστριακό ποδόσφαιρο τότε ήταν στις δόξες του. Μαζί με τους Ούγγρους ήτανε οι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Αυτή, το παιχνίδι εκείνο νομίζω έγινε το ’61. Δεν ξέρω πώς και γιατί κάποιος είχε, ήρθαν και μας βοήθησαν στον αγώνα αυτόν και δύο Έλληνες διεθνείς του «Παναθηναϊκού», ο Τουμπέλης και ο Πανάκης, πολύ καλοί ποδοσφαιριστές, και κερδίσαμε τους Αυστριακούς με 2-1. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά, σε, μετά, σε μία δεξίωση που έκανε ο «Σπαρτιατικός» στην αυστριακή ομάδα, μας έλεγαν τα παιδιά, οι Αυστριακοί, ότι πρώτη φορά στη ζωή τους παίζουν σε γήπεδο που δεν είχε χόρτο! Κι εμείς, κι εγώ σε χόρτο έπαιξα μετά από δέκα χρόνια! Και ο Τουμπέλης και ο Πανάκης μόνο σε διεθνείς οργανώσεις μάς λέγανε ότι παίζανε, όταν βγαίναν στο εξωτερικό παίζαν σε χόρτο, σε γήπεδο με χόρτο. Και αυτοί παίζανε σε χόρτο ξερό, σε γήπεδο ξερό. Αυτή ήτανε μία περίοδος δύσκολη. Τότε ήρθε και, έγινε και ένας αγώνας φιλικός με την «ΑΕΚ» Αθηνών. Ήτανε περίπου την ίδια εποχή, ’61, ’60-’61-’62, και με την οποία χάσαμε 9-1, η διαφορά ήτανε τεράστια, βέβαια. Η «ΑΕΚ» ήτανε η μισή Εθνική Ελλάδος. Μέσα σε αυτούς ήταν Νεστορίδης και άλλοι πολλοί παίκτες, εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές, και στο παιχνίδι αυτό έγινε και ένα πέναλτι εις βάρος μας και το εκτέ… ανέλαβε να το εκτελέσει ο Νεστορίδης και το απέκρουσα! Πιστεύω ότι δεν έχει ξαναχάσει πέναλτι ο Νεστορίδης και δεν έχει χάσει ποτέ στη ζωή του! Ήταν απ’ τους καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές. Έχει μείνει σήμα κατατεθέν, πλέον, η απόκρουση του πέναλτι του Νεστορίδη.

Θυμάστε τι συνέβη από τους θεατές κατά την, μετά την απόκρουση του πέναλτι και, επίσης, πώς νιώσατε;

Εντάξει, ο κόσμος, υπήρχαν ζητωκραυγές μεγάλες. Ο ίδιος ο Νεστορίδης ήρθε και μου είπε: «Μπράβο, μικρέ, συγχαρητήρια!». Και υπήρχε μεγάλη... στον κόσμο. Εντάξει, δεν υπήρχε σύγκριση μεταξύ των δύο ομάδων. Και στο παιχνίδι αυτό ο [00:15:00]υπαρχηγός της «ΑΕΚ», ένας Κλεάνθης Μαρόπουλος λεγότανε, ήτανε εκλέκτορας της Εθνικής Ομάδος Νέων στο ποδόσφαιρο, της Εθνικός Ομάδος Νέων στο ποδόσφαιρο. Και μετά το παιχνίδι αυτό και την απόδοσή μου με κάλεσε στην Εθνική Ομάδα Νέων και πήγα και έπαιξα με την Εθνική Ομάδα Νέων. Και τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολο παιδί από επαρχία να παίξει στην Εθνική Ομάδα. Δεν υπήρχαν τα μέσα επικοινωνίας, δεν ξέρανε πού είναι ο καλός παίκτης, δεν υπήρχανε... Δύσκολα έβγαιναν τα νέα από την Σπάρτη, από τα… Με κάλεσε και πήγα και έπαιξα στην Εθνική Ομάδα Νέων με ποδοσφαιριστάς του «Ολυμπιακού», της «ΑΕΚ», του «Άρη Θεσσαλονίκης». Ήτανε Μπαρμπαλιάς, Πλέσσας –παίκτες που αφήσανε εποχή στο ελληνικό ποδόσφαιρο–, Χρηστίδης, ήταν ο άλλος τερματοφύλακας που παίζαμε μαζί. Ήτανε και άλλοι πολλοί, Χαλιαμπάλιας, δεν ξέρω πώς, δεν μπορώ να τους θυμηθώ όλους τώρα, ήταν όλη η αφρόκρεμα των νέων ποδοσφαιριστών της Ελλάδας και εκεί πήγα κι εγώ! Ήτανε και ο Φυλακούρης του «Παναθηναϊκού». Ναι, μπορούσα να, πιστεύω ότι είχα το ταλέντο και μπορούσα να πάω και να παίξω σε μεγαλύτερες ομάδες. Εξάλλου, κατά περιόδους έγιναν προτάσεις, παρότι ήμαστε σε μία πόλη απομακρυσμένη, χωρίς το ποδόσφαιρό της να παίζει σε κάποια Εθνική Κατηγορία. Μπορούσανε, έγιναν προτάσεις στον Σύλλογο, στον «Σπαρτιατικό», απ’ τον «Απόλλωνα», απ’ τον «Παναθηναϊκό» και απ’ τον «Ολυμπιακό» να μπορέσω να μεταγραφώ να πάω να παίξω στις μεγάλες ομάδες. Πλην, όμως, οι συνθήκες τότε ήταν τελείως διαφορετικές. Όταν ήσουνα σε μία ομάδα δεν υπήρχε περίπτωση να πάρεις μεταγραφή χωρίς, χωρίς να το θέλει ο σύλλογός σου, δεν υπήρχαν χρονική διάρκεια συμβολαίων και τέτοια πράγματα. Όταν υπόγραφες σ’ έναν σύλλογο ήσουνα σ’ αυτόν τον σύλλογο. Από εκεί και πέρα ήταν να διαχειριστεί το θέμα σου μόνο ο σύλλογος. Και, δυστυχώς, σε μερικές περιπτώσεις, δεν ξέρω για ποιον λόγο, δεν θέλω να πω για ποιον λόγο, δεν μπόρεσα να πάω να παίξω παραπάνω, λόγω του ότι ήμαστε σε μία μικρή πόλη που δεν είχε τα μέσα, ο κόσμος το ’βλεπε λίγο διαφορετικά. Δεν μπόρεσα να περάσω την περίοδο αυτήν. Ενώ αργότερα, το ’65 μπόρεσα. Είχανε βελτιωθεί οι συνθήκες και πήγα με μεταγραφή στην Καλαμάτα σε επαγγελματικό ποδόσφαιρο και εκεί έπαιξα για τρία-τέσσερα χρόνια, στην Καλαμάτα, στον «Απόλλωνα» κατ’ αρχήν, «Απόλλωνα» Καλαμάτας, και μετά στη συγχώνευση που έγινε όλων των ομάδων της Καλαμάτας στην «Καλαμάτα», στην «Μαύρη Θύελλα» την επονομαζόμενη. Εκεί έπαιξα επαγγελματικά ποδόσφαιρο και παράλληλα φοιτούσα και στην Σχολή Εργοδηγών Καλαμάτας, την οποίαν τελείωσα και μετά έφυγα για ν’ ακολουθήσω σταδιοδρομία επαγγελματική εκτός ποδοσφαίρου. Να σου πω συγκεκριμένα ότι σ’ ένα παιχνίδι στην, παίζαμε στον Πειραιά ήρθαν και με, να με παρακολουθήσουν παίζοντας άνθρωποι του «Παναθηναϊκού». Συγκεκριμένα ήτανε ο Γενικός Αρχηγός του «Παναθηναϊκού», ο Ματζαβελάκης, ονομαστός παράγοντας. Και όταν τελείωσε το παιχνίδι μάς πήρε με τον προπονητή, ο οποίος είχε εντολή να διαπραγματευθεί τη μεταγραφή μου στον «Παναθηναϊκό» απ’ τον Σύλλογο του, της Σπάρτης –προπονητής μας τότε ήτανε ο Στέλιος ο Τσολακίδης, ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής– και μ’ ένα ταξί πήγαμε στο σπίτι του στο Κολωνάκι. Εγώ έμεινα στο χολ και περίμενα να γίνει η μεταγραφή εκείνο το βράδυ και η πρόταση του «Παναθηναϊκού» ήτανε να, επειδή ήτανε Δεκέμβριος και υπήρχανε υποσχετικές μεταγραφών, δηλαδή θα υπόσχετο η Σπάρτη ότι απ’ το καλοκαίρι θα άνηκα στον «Παναθηναϊκό» και θα συνέχιζα μέχρι το καλοκαίρι να παίζω στην Σπάρτη και απ’ το καλοκαίρι θα έπαιζα στον «Παναθηναϊκό». Λοιπόν, ο «Παναθηναϊκός» τότε, αφού κουβεντιάσανε, εγώ περίμενα πολλή, πάρα πολλή ώρα βγήκε έξω ο, και τον ρώτησα: «Τι έγινε;» και μου λέει «άσ’ το, το καλοκαίρι καλύτερα θα το κανονίσουμε». Λοιπόν, η πρόταση του «Παναθηναϊκού» ήταν να με πάρει την εποχή εκείνη, να μεταφερθώ στην Αθήνα, με έξοδα του «Παναθηναϊκού» να πηγαίνω σχολείο μου, να προπονούμαι και να παίζω στον «Παναθηναϊκό», να προπονούμαι στον «Παναθηναϊκό» μέχρι το καλοκαίρι, να παίζω στην Σπάρτη, στον «Σπαρτιατικό» και απ’ το καλοκαίρι ν’ ανήκω κανονικά στον «Παναθηναϊκό». Δεν δέχτηκε ο «Σπαρτιατικός»! Τους είπε «όχι» ο προπ… ο Τσολακίδης ο Στέλιος και φύγανε. Στην επόμενη, [00:20:00]ακριβώς την ίδια μέρα έκλεισε ο Παναθηναϊκός και πήρε τον Οικονομόπουλο απ’ τον «Απόλλωνα»! Και ο Οικονομόπουλος έγινε απ’ τους καλύτερους τερματοφύλακες στην Ελλάδα!

Κύριε Συνοδινέ, μιλήστε μου για την τριετή θητεία σας στις ομάδες της Καλαμάτας από το 1965 ώς το 1968.

Στην Καλαμάτα πήγα το 1965. Ήταν ομάδα της Β’ Εθνικής, με πολύ υψηλές βλέψεις και με πολύ καλή ομάδα. Εκεί τα πράγματα για πρώτη φορά ήτανε, μπήκα σε επαγγελματικό περιβάλλον και οι υποχρεώσεις και οι συνθήκες ήταν διαφορετικές τελείως από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Υπήρχε πάρα πολλή, πάρα πολλές προπονήσεις, επίβλεψη και πράγματι είχαν κάνει μια πολύ καλή ομάδα η «Καλαμάτα». Οι αμοιβές μου ήταν πάρα πολύ καλές για την εποχή και διακρίθηκε κατ’ αρχήν ο «Απόλλωνας» και μετά η «Καλαμάτα» στο ποδόσφαιρο και στο... Μόλις της, τελευταία χρονιά μπήκε και στην Α’ Εθνική Κατηγορία. Ήταν μία ομάδα που έχει αφήσει, έχει αφήσει το στίγμα της στο ελληνικό ποδόσφαιρο για το πάρα πολύ ωραίο ποδόσφαιρο που έπαιζε και πάρα πολύ ωραίους ποδοσφαιριστάς που είχε. Αυτήν την περίοδο παράλληλα σπούδαζα σε μια Σχολή Εργοδηγών στην Καλαμάτα, την οποίαν τελείωσα και βοηθήθηκα και επαγγελματικά από αυτό το πράγμα. Στην Καλαμάτα κάναμε πάρα πολλούς δύσκολους και πολλούς αγώνες. Πέρασα πάρα πολύ ωραίες στιγμές, ήτανε εκπληκτικό το, η χρονιά. Ο κόσμος ήτανε, το λιγότερο που ήτανε 7.000-8.000 κόσμος κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Ήτανε, η ανταπόκριση του κόσμου ήτανε καταπληκτική την περίοδο εκείνη και όχι μόνο στην Καλαμάτα και όπου πήγαινε η «Καλαμάτα», και ο «Απόλλωνας» και η «Καλαμάτα», ήτανε όλοι οι Μεσσήνιοι στο γήπεδο, σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος. Μετά την επιστροφή μου από την Καλαμάτα και την ενασχόλησή μου με τη δουλειά μου πλέον, παράλληλα δημιουργήθηκε ένα ρεύμα με τον «Λεωνίδα» Σπάρτης, ένα, και ξεκίνησε μια προσπάθεια να μπούμε στην Β’ Εθνική, γιατί τόσα χρόνια πιστεύω ότι ήταν εν υπνώσει το ποδόσφαιρο στην Σπάρτη και με Πρόεδρο τον Δήμαρχο τότε, τον Λιναρδάκη, ξεκίνησε και με πολλούς εκλεκτούς παράγοντες και επιφανείς ανθρώπους απ’ την Σπάρτη μία προσπάθεια να μπούμε στην Β’ Εθνική. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο, διότι πρώτα απ’ όλα βγήκαμε πρωταθλητές Λακωνίας, μετά βγήκαμε πρωταθλητές Μεσσηνίας-Λακωνίας, μετά πρωταθλητές Πελοποννήσου και μετά παίξαμε με τον «Ρήγα Φεραίο τον Βελεστίνο», πρωταθλητή Μαγνησίας. Όλα αυτά τα παιχνίδια, δηλαδή ήτανε πάρα πολύ δύσκολα. Ήμαστε η μικρότερη πόλις απ’ όλες αυτές που παίξαμε και τα καταφέραμε και μπήκαμε στην Β’ Εθνική! Ο κόσμος ήτανε, η συμμετοχή του κόσμου ήταν καταπληκτική την περίοδο εκείνη. Να σου πω μοναχά ότι στον τελικό στο Αιγάλεω που παίξαμε με τον «Ρήγα Φεραίο», εκτός ήτανε όλοι οι παράγοντες, όλοι οι παράγοντες του ποδοσφαίρου της Ελλάδος για το παιχνίδι αυτό, ήτανε απ’ την Σπάρτη μοναχά 4.000 με 5.000 κόσμος μετακινήθηκε από την Σπάρτη στο Αιγάλεω για να δει το παιχνίδι αυτό! Και να πω κι ένα ευτράπελο για να γελάσουμε. Όταν γυρίσαμε το βράδυ από το Αιγάλεω εκεί, νικητές και τροπαιούχοι, έξω από το «Μενελάιον» στην Σπάρτη, στο ξενοδοχείο, είχε μαζευτεί χιλιάδες κόσμος να υποδεχτεί την ομάδα. Και γινόταν τόση φασαρία και τόση, που ένας επάνω απ’ το, ένας ένοικος του ξενοδοχείου κοιμότανε –φτάσαμε 12:00 η ώρα, 11:00-12:00 η ώρα τη νύχτα– τονε ξύπνησε όλο αυτό, όλο αυτός ο ντόρος που γινόταν και βγαίνει μ’ ένα ποτήρι νερό να βρέξει τον κόσμο, αλλά μέσα εκεί είχε τη μασέλα του! Την πέταξε και κατέβηκε με τις πιτζάμες και έψαχνε μες στον κόσμο να βρει την... Αλλά ήταν τόσο... Δεν ξέρω αν θα το γράψεις αυτό… Λοιπόν, τέτοια γινόντουσαν, δηλαδή υπήρχε ένα... Τι να σου πω, ποιοι ήτανε: εκλέκτορας της Εθνικής Ελλάδος, ήτανε ο Λάκης ο Πετρόπουλος στο γήπεδο, που έδωσαν συγχαρητήρια στον Δήμαρχο για την ομάδα που είχε φτιάξει. Βέβαια, εμείς παίζαμε άμυνα συνέχεια, γιατί, εντάξει, και με ένα γκολ που βγάζαμε εκεί καταφέραμε και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Και ήτανε, ήτανε, ο κόσμος ήτανε η συμμετοχή τεράστια, τεράστια η συμμετοχή. Σ’ ένα ταξίδι στο, ήταν με τον «Λεωνίδα» Σπάρτης και προπονητής μας ήταν ο Σούλης Σακκέτας, βέβαια πρώην συμπαίκτης και [00:25:00]εξαίρετο μέλος της κοινωνίας μας, Αντιδήμαρχος και τα λοιπά μετά. Και όταν φτάναμε στην Κέρκυρα, το –είχε εξαιρετικό χιούμορ και όταν φτάναμε στην Κέρκυρα– ακούστηκε ένας θόρυβος απ’ το αεροπλάνο, ήταν η στιγμή που για να προσγειωθεί κατέβαζε τους τροχούς. Και ρωτάει ο Σούλης ο Σακκέτας: «Καλέ, τι ήταν αυτό;» και του λέει ο Δήμαρχος, ο Δημοσθένης ο Ματάλας, του λέει «είναι οι τροχοί που κατεβαίνουνε». «Καλά», του λέει, «τόση ώρα χωρίς ρόδες πηγαίναμε;»! Ναι, αυτό έγινε. Ένα απ’ τα ευτράπελα! Είναι, ο αθλητικός βίος είναι πολλές, έχει πάρα πολύ, πάρα πολλά αστεία και πολλές... γιατί η ώρα δεν περνάει, οι ατέλειωτες ώρες που είσαι μαζί με άλλους, δημιουργούνται σχέσεις και παρέες πάρα πολύ καλές και φιλίες. Εγώ συγκεκριμένα έχω άριστη σχέση με τον Χαράλαμπο, τον Μπάμπη τον Καρτερουλιώτη, από μικρά παιδιά στον «Σπαρτιατικό». Αυτός, πήγαμε μαζί στην «Καλαμάτα», αυτός μετά πήγε στην «Παναχαϊκή», ομάδα μετά που έπαιξε στην Πρώτη Εθνική, και μετά στην Αμερική, όπου και διαπρέπει σαν επαγγελματίας. Έχουμε γίνει, του ’χω βαφτίσει το παιδί του, το οποίο παιδί του έπαιξε και στον «Ολυμπιακό Πειραιώς», και έχω άριστη σχέση και είναι σαν αδερφός μου από τα παιδικά μας χρόνια. Ζει στην Φλόριδα, είναι άριστα επαγγελματική κατάσταση. Και μου έχουνε μείνει. Με άλλους παράγοντες, όπως τον Σούλη τον Σακκέτα, με τους αυτούς, με όλους αυτούς εξαιρετικές σχέσεις και φιλίες, που έχουνε μείνει απ’ τα παιδικά μας χρόνια. Εξαιρετικές σχέσεις με παίκτες απ’ την «Καλαμάτα», από άλλες πόλεις που γνωριστήκαμε είχαμε άριστη, είχα άριστες σχέσεις. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκα, μ’ άρεσε πολύ και μ’ αρέσει ακόμη, το μπάσκετ. Ήμουνα πολύ καλός αθλ… πολύ καλός μπασκετμπολίστας και ο «Σπαρτιατικός»… Βέβαια, το μπάσκετ την εποχή εκείνη δεν ήταν σε αυτές τις κατηγορίες που είναι σήμερα. Ήτανε, παίζαμε σ’ ένα τοπικό άντε δύο-τρεις νομοί μαζί σε πρωταθληματάκια τόσα μικρά και λαβαίναμε μέρος και είχαμε καλές διακρίσεις με το μπάσκετ. Και είχε ο Σύλλογος τμήμα μπάσκετ και βόλεϊ-μπάσκετ και ασχολιόμουνα και με το μπάσκετ όταν είχαμε αγώνες. Συνήθως προσπαθούσαμε να μην είναι μαζί με το ποδόσφαιρο. Γινόντουσαν περίπου Τετάρτες γινόντουσαν αυτά τα πράγματα για να μπορούμε να συμμετέχουμε και όσοι ήμαστε και στο ποδόσφαιρο και σε άλλα αθλήματα του «Σπαρτιατικού». Στη συνέχεια, μου άρεσε το μπάσκετ και πήγα σε μία σχολή, έτσι ερασιτεχνικά, προπονητού. Και μελέτησα λίγο το μπάσκετ και όταν ήρθα –έβγαλα τη σχολή– ανέλαβα, αφιλοκερδώς, βέβαια, την ομάδα μπάσκετ του «Σπαρτιατικού». Τότε υπήρχανε νέα παιδιά και μία συγκυρία που έκανε... Πάρα πολύ καλοί παίκτες, πολύ ψηλά παιδιά και πολύ καλοί παίκτες, και διεκρίθη ιδιαίτερα ο «Σπαρτιατικός» στο μπάσκετ την εποχή εκείνη. Φτάσαμε να μπει στην Β’ Εθνική, που ήταν πάρα-πάρα πολύ δύσκολο. Δηλαδή, μπήκε ο «Σπαρτιατικός» και οι Πάτρες και όλες αυτές οι πελοποννησιακές ομάδες μείνανε απ’ έξω! Δηλαδή η ομάδα μπάσκετ τού «Σπαρτιατικού» τότε νομίζω ήτανε η καλύτερή της περίοδο την εποχή εκείνη. Όχι μόνο μ’ εμένα, αλλά και μετά που εγώ σταμάτησα, γιατί είχα επαγγελματικές απασχολίες άλλες και άλλοι που ασχολήθηκαν προχώρησαν το μπάσκετ και βγήκαν πολύ καλοί παίκτες. Και είχαμε και ένα δυσάρεστο περιστατικό τότε. Ένας απ’ τους καλύτερούς μας παίκτες, ο Γιώργος ο Σάρρος, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, 19 χρονών παιδί, 2 μέτρα ύψος, ένα καταπληκτικό παιδί, Θεός σχωρέσ’ τον. Το 1957-’58, ο γυμναστής, ο κύριος Γιάννης ο Χιώτης, μόλις τελείωσε –αν είχε τελειώσει, δεν είχε τελειώσει την Γυμναστική Ακαδημία– με την αγάπη που είχε για τον στίβο ήρθε και δημιούργησε στον «Σπαρτιατικό» μία πολύ καλή ομάδα στον στίβο. Τότε στον στίβο γινόντουσαν πάρα πολλοί αγώνες τοπικοί στην Σπάρτη, στην Τρίπολη σε όλες τις μεγαλουπόλεις γινόντουσαν αγώνες και γινόντουσαν και οι Παμπελοποννησιακοί Αγώνες. Ήταν αγώνες, διοργανώσεις του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. και βγαίνανε πολύ καλοί αθλητές από τις διοργανώσεις αυτές, οι οποίες τώρα δεν γίνονται, δεν ξέρω γιατί, εν πάση περιπτώσει. Τότε δημιουργήθηκε αυτή η ομάδα και ήμουνα μέλος, ήμουνα στο ύψος και στο επί κοντώ. Στο ύψος μία φορά βγήκα πρωταθλητής. Δεν μπορούσα να τα κάνω όλα! Λοιπόν, ασχολήθηκα με το επί κοντώ και σε όλους τους αγώνες [00:30:00]ήμουνα πρώτος, είχα πολύ καλά ρεκόρ και γινόντουσαν οι Παμπελοποννησιακοί, βγήκα πρώτος στην Σπάρτη, πρώτος στην Τρίπολη, δεύτερος στους… Γινόντουσαν, έγιναν κάτι αγώνες θυμάμαι τότε στον Πύργο, τα «Κωνσταντίνεια». Ήτανε ο διάδοχος Κωνσταντίνος. Λοιπόν, ήταν παρών και μας, και έγιναν μεγάλοι αγώνες. Εκεί ήρθα δεύτερος, πρώτη φορά που έχασα. Λοιπόν, βγήκα δεύτερος. Παράλληλα, την εποχή αυτήν ήρθα δεύτερος στους Πανελλήνιους Μαθητικούς στο επί κοντώ, με συμμετοχή Ελλάδος και Κύπρου, όλοι οι μαθηταί όλων των ηλικιών, και εκεί πήγαινες κατόπιν προκρίσεως, δηλαδή στους τοπικές γυμναστικές επιδείξεις υπερέβην το όριο και προκρίθηκα να πάω στους Πανελλήνιους Μαθητικούς. Και εκεί βγήκα δεύτερος, στο «Παναθηναϊκό Στάδιο». Ναι, ήτανε εμπειρία μεγάλη αυτή μέσα στο «Παναθηναϊκό Στάδιο», όπως εμπειρία μεγάλη στον στίβο –δεν σ’ το ’χω πει, θα το πω– είναι μία φορά στο «Καραϊσκάκη», όταν ο Παπανικολάου κατέρριψε το πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Είχα συμμετοχή, εγώ, βέβαια, πήδαγα πολύ λιγότερο, δεν το συζητάμε, αλλά είχα την ίδια μέρα συμμετοχή και ήμουνα δίπλα στον, όταν, μπροστά σε 45.000 κόσμο. Ναι, βράδυ και το ωραίο ήταν ότι εκεί πήδαγα, εγώ πρώτη φορά πήδαγα σε σκάμμα που ήτανε με αφρολέξ. Γιατί εδώ πηδούσαμε σε σκάμματα που ήταν άμμος και από τα 4 μέτρα να πέφτεις εκεί πέρα δεν ήταν και εύκολο. Λοιπόν. Και να πω ένα, όταν έπεσα, λοιπόν, πήδηξα την πρώτη φορά και έπεσα μέσα στο σκάμμα, δεν μπορούσα να βγω! Πατούσα και ήμουνα στο ίδιο μέρος μες στο αφρολέξ! Και ήρθε ο Παπανικολάου και μου λέει: «Πάρε τούμπα, πάρε τούμπα!», γιατί σε λίγο θα γέλαγε όλο, 45.000 κόσμος! Δεν ήξερα να βγω, δηλαδή τόσο… Δεν μπορούσα να βγω απ’ το σκάμμα, μέσα απ’ το αφρολέξ! Κι ήτανε βράδυ, ένα πολύ ωραίο βράδυ θυμάμαι, με τα φώτα και τα τέτοια, ήτανε εμπειρία που δεν είναι εύκολο να την συναντάς. Εκεί ήτανε Πανελλήνιοι Αγώνες που είχα λάβει μέρος. Είχα πάει από τον «Σπαρτιατικό», με είχε στείλει στους Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου, Πανελλήνιοι Αγώνες Στίβου. Και εκεί ο Παπανικολάου κατέρριψε το ευρωπαϊκό ρεκόρ. Δεν το θυμάμαι το ρεκόρ πόσο ήτανε. Και ήμαστε εκεί δίπλα-δίπλα. Εγώ πρώτη φορά έβλεπα εκεί κοντάρια να λυγίζουν. Εδώ στην αρχή πηδάγαμε ένα μπαμπού, το οποίο το είχε το Γυμνάσιο και το νοίκιαζε στο, το έδινε. Ένα καλάμι μπαμπού ήτανε και μετά ήτανε ένα μεταλλικό, το οποίο το είχανε και στο στάδιο και δεν ξέρω τι έγινε, χάθηκε. Πήγα να το ζητήσω να το πάρω κάποια στιγμή και το ’χανε πετάξει, δεν ξέρω, εν πάση περιπτώσει. Και πρώτη φορά είδα αυτά τα κοντάρια τα, που λυγίζουν. Ναι, στο «Παναθηναϊκό Στάδιο» πάλι εξίσου καταπληκτική εμπειρία. Μπροστά σ’ ένα γεμάτο «Παναθηναϊκό Στάδιο», βράδυ κι εκεί, στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες, που ήρθα δεύτερος. Ήτανε φοβερή η εμπειρία και το κλίμα μέσα στο «Παναθηναϊκό Στάδιο» είναι τελείως διαφορετικό, σε εμπνέει. Ήτανε μια πολύ ωραία στιγμή της ζωής μου η συμμετοχή μου σε αυτό το, σε αυτούς τους αγώνες.

Κύριε Συνοδινέ, τι συνιστά για εσάς ο «Σπαρτιατικός Γυμναστικός Σύλλογος»;

Κοίταξε, στον «Σπαρτιατικό» μπήκα παιδί και βγήκα άντρας! Τα πρώτα μου βήματα ήταν στα 13 με 14 χρόνια όταν με πήγανε εκεί, με είδαν εκεί στο γήπεδο όταν άρχιζε, να υπογράψω το δελτίο μου στον «Σπαρτιατικό» και πέρασα πάρα πολλά χρόνια με τον αθλητισμό. Ήμουνα λάτρης του αθλητισμού. Πέρασα πολλές ώρες στο γήπεδο, από την πρώτη στιγμή που κατασκευάστηκε μέχρι που τελείωσα την αθλητική μου σταδιοδρομία, και έχω περάσει πάρα πολύ ωραίες στιγμές στο ποδόσφαιρο. Πιστεύω… Στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ. Πιστεύω ότι ο αθλητισμός πλάθει χαρακτήρες και είναι καλό η νεολαία να ασχολείται με αυτόν. Προωθεί τον άνθρωπο σε συλλογικότητες, τον κάνει γενικά καλύτερο άνθρωπο και πιο ευχάριστο και καλύτερο στη ζωή του.

Κύριε Συνοδινέ, έχετε θίξει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της αφήγησής σας την απουσία διοργανώσεων και συνεργειών στον χώρο του αθλητισμού. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Πιστεύω ότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες ζωής. Ο αθλητισμός, [00:35:00]πλέον, είναι δύσκολο να υπάρχει ερασιτεχνικός αθλητισμός στη μορφή που υπήρχε, διότι η νεολαία σήμερα είναι υποχρεωμένη να... φροντιστήρια, ιστορίες, διάφορα πράγματα, τα οποία εμείς τότε δεν τα είχαμε. Ήτανε πήγαινες στο σχολείο, ήξερες, προχώραγες και τελείωνε. Τώρα έχουνε και άλλα πράγματα. Έχουνε βγει τα μέσα δικτύωσης, ασχολούνται με τα κομπιούτερ. Τα παιδιά δεν ασχολούνται. Και πιστεύω ότι υπάρχουν και ελλείψεις, υπάρχει μεγάλη έλλειψη διοργανώσεων, δηλαδή δεν μπορεί ένας αθλητής να γυμνάζεται όλον τον χρόνο να πάει σε μία διοργάνωση, Πανελλήνιους Αγώνες. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλες διοργανώσεις τοπικού χαρακτήρα να ασχολούνται τα παιδιά, να συμμετέχουν, να μπορεί να υπάρχει ένα, να τους κινούν το ενδιαφέρον. Δεν μπορεί ένας αθλητής να προπονείται όλον τον χρόνο για να πάει σε μία διοργάνωση! Τότε υπήρχαν πάρα πολλές διοργανώσεις τοπικού χαρακτήρα, που έδιναν το δικαίωμα να συμμετέχεις και να διακρίνεσαι, αν μπορούσες. Και εγώ πιστεύω και η μη, η έλλειψη αυτών των διοργανώσεων έχει φέρει και αυτό τη βία στα γήπεδα. Έπαψε να υπάρχει άμιλλα, υπάρχει η ευγενής άμιλλα, δηλαδή πηγαίναμε στον αγώνα και χάναμε-κερδίζαμε με τον συναθλητή μας ήμαστε φίλοι, ήμαστε αυτά. Υπήρχε η ευγενής άμιλλα. Η έλλειψη διοργανώσεων έπαψε να ενισχύει και την άμιλλα γενικώς, πιστεύω.

Κύριε Συνοδινέ, σας ευχαριστώ θερμά για όσα αφηγηθήκατε για το Istorima σήμερα Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021.

Παρακαλώ πολύ, εύχομαι όλα καλά για τον κόσμο.