Istorima Archive

Καλημέρα.

Γεια σου, καλώς ήρθες στην πόλη μας!

Καλώς σας βρήκα! Θέλετε να μας πείτε το ονοματεπώνυμό σας; 

Με λένε Καίτη Εμμανουηλίδου, ζω στις Σέρρες. 

Πάρα πολύ ωραία! Είναι Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2022 είμαι μαζί με την κυρία Κατερίνα Εμμανουηλίδου και βρισκόμαστε στις Σέρρες στο ξενοδοχείο "Philippos Xenia Ηotel". Εγώ ονομάζομαι Αντώνης Γκίκα, είμαι ερευνητής στο Istorima και μπορούμε να ξεκινήσουμε. Κυρία Κατερίνα, θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για εσάς, πού γεννηθήκατε, πού μεγαλώσατε;  

Είναι πραγματικά μία περιπέτεια που λένε, αλλά όλες οι ζωές των ανθρώπων έχουν μία περιπέτεια, ιδίως οι άνθρωποι της εποχής μου. Δηλαδή, εγώ γεννήθηκα στην Ορεινή Ηλείας, στον Πύργο της Ηλείας δηλαδή. Έτσι όπως είναι η Ολυμπία έχει ένα ύψωμα, σε αυτό το ύψωμα υπάρχει το χωριό στο οποίο γεννήθηκα. Ήταν το χωριό του πατέρα μου. Από μία μεγάλη οικογένεια, δεκατέσσερα παιδιά, η μητέρα μου δώδεκα παιδιά. Τότε οι άνθρωποι κάνανε πάρα πολλά παιδιά, δυστυχώς όμως οι ασθένειες τους έπαιρναν πολύ γρήγορα, και έτσι έχω το όνομα της αδερφής της μητέρας μου που πέθανε από φυματίωση, και εκείνη την εποχή θέριζε, όπως ξέρετε, την κοινωνία.  6 μηνών η οικογένειά μου φεύγει από το χωριό που γεννήθηκα και πηγαίνει στην Αθήνα. Ο πατέρας μου με τη λήξη του πολέμου ήρθε στις Σέρρες. Και ήρθε στις Σέρρες γιατί είχε έρθει ως στρατιώτης εδώ, είχε μεγάλη οικογένεια όπως είπαμε, είχε γνωρίσει τη μητέρα μου και έκανε την οικογένεια του εδώ, τρία παιδιά. Κι όταν ήρθε ο πόλεμος, επειδή τους Πελοποννήσιους τους έσφαζαν οι Βούλγαροι πήρε την οικογένεια και κατέβηκε στο χωριό, στην Ορεινή Ηλείας. Και έτσι, εγώ γεννήθηκα τότε, δηλαδή στον πόλεμο, και δη την ημέρα που έληξε ο πόλεμος γεννήθηκα.  Ο πατέρας λοιπόν έφυγε από κει, όπως είπαμε, μόλις τελείωσε ο πόλεμος. Ανέβηκε πάνω στις Σέρρες για να δει την περιουσία του, γιατί είχε κάνει πάρα πολλά χρήματα, και το αναφέρω αυτό γιατί την εποχή εκείνη ο Νομός Σερρών ήταν ένας πάρα πολύ δυνατός νόμος, επειδή είχε τα καπνά και τα βαμβάκια, και ήταν πάρα πολύ πλούσιος και ο άνθρωπος ο οποίος ήθελε να δουλέψει πραγματικά μπορούσε να προκόψει. Το λέω αυτό με την έννοια ότι ήταν ένα φτωχό παιδί, ήρθε να κάνει το στρατιωτικό του και ερωτεύτηκε τη μάνα μου και έμεινε εδώ. Λοιπόν, και έκανε, όπως είπαμε, τα τρία παιδιά. Εγώ λοιπόν έχω γεννηθεί στην Ορεινή Ηλείας, λήγει ο πόλεμος, φεύγει ο πατέρας, όπως είπαμε, να ανέβει πάνω, να δει τι κάνει η περιουσία του. Και σε 6 μήνες μας παίρνει και μας πάει στην Αθήνα. Ήμασταν δηλαδή εγώ, η μητέρα μου και τα τρία μου τα αδέλφια, όπου έζησα ως το 1960. Είχα μία τύχη στη ζωή μου να έχω έναν πολύ καλό πατέρα και πολύ καλή μητέρα, ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά έδωσαν ό,τι καλύτερο μπορούσε να δώσει ένας άνθρωπος στα παιδιά του, με ένα πολύ περίεργο ελεύθερο πνεύμα. Τώρα, φανταστείτε μία γυναίκα από το Εμμανουήλ Παππά -γιατί είναι από το Εμμανουήλ Παππά, εδώ την ερωτεύτηκε, όπως είπαμε, στο στρατιωτικό στην Αθήνα -να μας κυκλοφορεί, να μας γνωρίζει, να μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε μία πόλη που εξελίσσεται και αυτή μετά τον πόλεμο. Ό,τι δηλαδή είχε ωραία η Αθήνα δεν υπήρχε περίπτωση να μη μας πάει να τα δούμε, να μη δούμε θέατρο, να μην ακούσουμε μουσική, να μη γνωρίσουμε την εξέλιξη της τότε Αθήνας. Αυτές οι δυνατότητες που μας έδωσε η μητέρα μου είναι αλήθεια ότι ήταν η δύναμη που με έχουν κάνει εμένα αυτό που θα σας πω. Πολύ τυχερή, θεωρώ στη ζωή μου ότι ήμουν πολύ τυχερή. Το 1960 ανεβαίνουμε στις Σέρρες. Είμαι δηλαδή ένα παιδί που πάει στην τετάρτη Γυμνασίου τότε, τότε είχαμε Γυμνάσια. Με το που έρχομαι στις Σέρρες, μας βάζει ο πατέρας μου στο σαλόνι και μας λέει: «Θέλω να σας πω κάτι, να ξέρετε ότι ήρθατε σε μία μικρή πόλη, η οποία έχει καλά χαρακτηριστικά, δηλαδή αν ένας άνθρωπος θέλει να δουλέψει, μπορεί να έχει εργασία, μπορεί να βγάλει χρήματα, μπορεί, μπορεί. Αλλά είναι και μία δύσκολη επαρχιακή πόλη. Λοιπόν, αποφασίστε, ή θα κάνετε τη ζωή σας όπως τη θέλετε εσείς ή θα κάνετε τη ζωή σας όπως τη θέλει η κοινωνία!». Θέλοντας δηλαδή να μας πει ότι: «Θα ζήσετε όπως θέλετε, χωρίς να ακούτε κανέναν, τι λέει ο ένας και ο άλλο. Γιατί όταν ακούς τον έναν και τον άλλον η ζωή σου αλλάζει, δεν είσαι εσύ! Κρύβεσαι, προσπαθείς να κάνεις πράγματα που να μην τα ξέρει ο άλλος, δηλαδή είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος πάντα κινείσαι με μία σκέψη κρυψίνοια. Λοιπόν, και αυτό σας το λέω ως παράδειγμα. Ή θα ζήσετε όπως θέλετε εσείς ή θα ζήσετε όπως θέλουν οι άλλοι! Εγώ επέλεξα να ζήσω εγώ όπως θέλω!».  Και αυτό το λέω γιατί; Φανταστείτε τώρα ένα κορίτσι 16 χρονών να είσαι σε μία επαρχιακή πόλη, όπου επειδή είχε ποδήλατο -ο πατέρας μου ήταν... είχε κατάστημα τρακτέρ, αυτοκίνητα, τέτοια πράγματα- καταλαβαίνετε τι γινόταν στις Σέρρες ότι ένα κορίτσι κυκλοφορεί με ποδήλατο. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει στις Σέρρες όταν ένα παιδί κυκλοφορεί με τζιν παντελόνι, που για μας, για εκείνη την εποχή μιλάμε τώρα, 1961, στην Αμερική έχει βγει το μπλου τζιν και γίνεται εδώ το σώσε! Όλοι οι άνθρωποι μιλάνε «μπλου τζιν, μπλου τζιν», ένα σίριαλ. Λοιπόν, βλέπουν ένα κορίτσι που κυκλοφορεί με μπλου τζιν, βλέπουν ένα κορίτσι... Ο πατέρας μου δε είχε και μία άλλη αντίληψη, ότι τα παιδιά πρέπει να εργάζονται, δηλαδή όλοι πρέπει να εργάζονται! Αρκεί να σας πω ότι τελειώνουμε το Πάσχα, Χριστούγεννα και καλοκαίρι, και έπρεπε την άλλη μέρα, δεν υπήρχαν διακοπές, να πάμε στο μαγαζί. Και στην Αθήνα -γιατί και στην Αθήνα είχαμε μαγαζί- δούλευα παιδί, παιδάκι, έβαζα βενζίνη -αυτή ήταν η δουλειά που λέμε- στα αυτοκίνητα. Λοιπόν και το ίδιο έκανα εδώ στην... Μιλάμε προτού πάω τώρα... προτού τελειώσω το Γυμνάσιο, μιλάμε που είσαι ακόμη μαθητής. Θέλω να πω δηλαδή ότι όλα αυτά τα πράγματα μου τα μάθανε οι δικοί μου, γιατί ήτανε... είχανε τέτοια ελευθερία στη σκέψη, νομίζω... Εγώ, πρώτα από όλα, δεν το είδα σε καμία οικογένεια γύρω μου, δεν τη συνάντησα ποτέ αυτήν την ελευθερία, αλλά λοιπόν έτσι μεγάλωσα. Λοιπόν, γεροί να 'μαστε. Τελειώνουμε το σχολείο. Στο σχολείο ήμουνα αρχηγός, παρόλο που ήμουνα κορίτσι. Νοοτροπία καταλαβαίνετε τώρα, απ' την Αθήνα και τα λοιπά. Ήμασταν σε μία τάξη η οποία είχε είκοσι αγόρια και δέκα κορίτσια, και όταν τα κορίτσια μιλούσανε και έλεγαν: «Θα κάνουμε αυτό», έπρεπε να γίνει. Είχαμε μία τέτοια ομάδα όμορφη σχολική, δεν τσακωθήκαμε πότε αγόρια-κορίτσια, ήμασταν επαναστάτες. Μιλάμε για μία εποχή βέβαια που οι άνθρωποι φορούσαν στολές, δηλαδή ποδιές. Ενώ πήγαινα σε ένα ιδιωτικό που εμείς δεν το είχαμε αυτό. Και φυσικά, και με τη δική μου την αντίληψη και νοοτροπία που λέγαμε, ήμασταν οι επαναστάτες! Σκασιαρχεία, κακό, το τουριστικό περίπτερο για μας ήτανε το νούμερο ένα. Δηλαδή να μην πάμε σχολείο και να πάμε στο τουριστικό περίπτερο, το οποίο είχε γίνει τότε για πρώτη φορά στις Σέρρες ακουγόταν αυτό, αυτή η λέξη. Τέλος πάντων, πέρασα ωραία μαθητικά χρόνια. Πιστεύω ότι ήταν πραγματικά μία πάρα πολύ ωραία περίοδος ζωής, μία και είμαι ένα παιδί που έχω αφήσει βέβαια την Αθήνα για αυτό το λέω. Αλλά έχω έρθει εδώ και προσπαθώ να είμαι... να κάνω αυτό που, τέλος πάντων, μου είπε ο πατέρας μου, ότι: «Έχεις ελευθερία να κάνεις!». Λοιπόν και αρχίζει η ζωή μας πια, ελεύθερα κορίτσια. Εκ των πραγμάτων, όπως είπαμε, ήμουνα τυχερή, είχα [00:10:00]καλή οικογένεια, σε καλή οικονομική κατάσταση εννοώ, που μου δινόταν η ευκαιρία να έχω έτσι... να βγάλω το αυτοκίνητο, να κυκλοφορώ σε μέρη... γιατί οι Σέρρες ό,τι καλύτερα είχε και αυτά, αυτά για εκείνη την εποχή που σήμερα τι σημαίνει; Τίποτα δεν σημαίνουν, αλλά για εκείνη την εποχή ήταν μία άλλη αντίληψη. Να βλέπουν δε κορίτσια, κορίτσι να το κάνει, γιατί τα αγόρια μπορεί να το κάναν, δεν έχει καμία σχέση, δεν συγκρινόμασταν. Λοιπόν, έτσι λοιπόν ερωτεύτηκα, πήρα τον άντρα μου, έκανα αμέσως παιδιά, δύο παιδιά, ένα και ένα. Και αφού γίνανε γύρω στα 5 χρόνων, πήγανε σχολείο. Οπότε, μπαίνω στη διοίκηση του σχολείου και αρχίζει και εκεί έτσι μία τέλος πάντων ωραία περίοδος, με ωραία πράγματα να γίνονται. Πέφτουμε πάνω στην επταετία, εγώ είμαι όπως είπαμε στη διοίκηση του σχολείου και μας ενημερώνουν ότι δεν... -για να σας δείξω έτσι πώς ήταν τότε η ζωή- και μας ενημερώνουν ότι ένα οικόπεδο, το οποίο ήταν μεγάλο και ήταν τρία τετράγωνα από εκεί που ήταν το σχολείο... Το σχολείο ήταν στο κέντρο της πόλης, στην Τσαλοπούλου, αλλά μικρό. Είχε μεγαλώσει πια η αστική κοινωνία, χρειαζόμασταν μεγαλύτερο σχολείο. Και μας δώσανε τρία τετράγωνα παρακάτω για να γίνει το καινούργιο μας σχολείο. Και σε κάποια φάση εκεί ετοιμαζόμασταν ότι θα ξεκινήσει το καινούργιο σχολείο, μαθαίνουμε ότι κάποιος άλλος πήρε το οικόπεδο αυτό του σχολείου. Και μας δίνουν εμάς στο πέμπτο τετράγωνο. Ήμασταν στο τρίτο ας πούμε κοντά, πηγαίνουμε στο πέμπτο τετράγωνο. Τώρα είναι το σημείο που έγινε πια στο σχολείο, είναι ένα μικρό πάρκο και είναι το μικρό θεατράκι της πόλης των Σερρών. Μιλάμε τώρα για μία απόσταση ούτε 100 μέτρα, έτσι; Αλλά εμείς τώρα το ότι μας πήρανε το σχολείο ήτανε επανάσταση! Οπότε, κλείνω το σχολείο την εποχή της χούντας! Αντιλαμβάνεστε τι έγινε! Να τολμήσουμε στη χούντα να κλείσουμε το σχολείο και να μην πηγαίνουν τα παιδιά; Εγώ λοιπόν έξω από το σχολείο 08:00 η ώρα, η αστυνομία εκεί, οι άνθρωποι της χούντας τέλος πάντων, επανάσταση! «Πώς τολμάτε; Πώς κάνετε;». Αλλά μπροστά τώρα σε μία γυναίκα με δύο παιδιά αυτοί, ναι μεν έλεγαν ότι απαγορεύεται και «τι είναι αυτό» και «θα σας πάμε φυλακή και κάντε και ράνετε» και δεν ξέρω εγώ τι, αλλά δεν τολμούσαν να σε βουτήξουν και να σε βάλουν μέσα. Τέλος πάντων, έχουμε κλείσει για μία εβδομάδα το σχολείο και αποφασίζουμε βέβαια ότι πια έχουμε χάσει την ιστορία, γιατί έχουμε δει την υπογραφή ότι έχει μπει, το ελληνικό κράτος το έχει δώσει αλλού, και εμείς έχουμε πάει πέντε τετράγωνα παρακάτω αντί για τρία. Και θέλω να σας πω τις επαναστάσεις το αναφέρω σαν ας πούμε για εκείνη την εποχή πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα από ό,τι βέβαια διανύουμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα. Εγώ βέβαια όπως όλοι οι γονείς έχουμε κάνει μία πισίνα, η οποία την ξεκίνησε η χούντα βέβαια, αλλά την τελείωσε η νέα κυβέρνηση που βγήκε. Οπότε λοιπόν, με το που γίνεται η πισίνα, πάμε τα παιδιά μας. Έχουμε μικρά παιδιά, η σερραϊκή κοινωνία πάει τα παιδιά της, όποιοι θέλουνε, εκεί. Και εκεί κάνουμε έναν σύλλογο οι φίλοι του Πανσερραϊκού, η ομάδα μας είναι ο Πανσερραϊκός όπως ξέρετε, στο οποίο εγώ είμαι συνδεδεμένη ατελείωτα χρόνια και ο λόγος ότι είμαι συνδεδεμένη είναι γιατί εμένα ο αδελφός μου, όταν ζούσαμε στην Αθήνα, ήταν κολυμβητής και ήταν Πρωταθλητής Ελλάδος. Στέφανος Παπασημακόπουλος λεγόταν, μεγάλο όνομα για τον αθλητισμό της εποχής εκείνης. Ζούσα κάτω από την Ακρόπολη, εκεί που είναι τώρα το μουσείο, ακριβώς εκεί, Μητσαίων 7, εκεί ήταν το σπίτι μας. Λοιπόν, και ο αδερφός μου ούτε... η πισίνα τότε, το εθνικό κολυμβητήριο ήτανε στο Ζάππειο, ήμασταν κοντά στο Ζάππειο. Τέλος πάντων, με λίγα λόγια ο αδερφός μου μεγάλη προσωπικότητα του αθλητισμού, εκ των πραγμάτων αυτό το πράγμα μεταφέρεται και στην οικογένεια, όταν έναν πρωταθλητή έχεις στην οικογένεια πρέπει να έχουμε και σεβασμό στο παιδί, στον άνθρωπο, «ησυχία», εκείνο, το άλλο. Χαρά, χαρές ατελείωτες, χαρές που πηγαίναμε και βλέπαμε τον αδελφό πρώτο και τα λοιπά. Άρα λοιπόν η σχέση μου με τον αθλητισμό, για να καταλήξω, είναι αυτονόητη. Και κάνουμε λοιπόν τον όμιλο της κολύμβησης του Πανσερραϊκού. Και αρχίζει για μένα μια ιστορία, ο αθλητισμός να μπει στη ζωή μου! Αλλά να μπει στη ζωή μου όχι με την έννοια του να γίνω αθλητής ή αθλήτρια σε οποιοδήποτε άθλημα, αλλά να γίνω ένας άνθρωπος που υπηρετώ τον αθλητισμό μέσα από τις διοικήσεις. Μέχρι σήμερα, που είμαι 78 χρόνων, είμαι συνεχώς σε χώρους αθλητισμού, Πρόεδρος σε όλα τα σωματεία βόλεϊ, μπάσκετ, ενόργανης, κολύμβησης, όπως είπαμε τότε. Γιατί τώρα είμαι Αντιπρόεδρος στον Πανσερραϊκό στις δημόσιες σχέσεις, στο τένις, δημιουργώ το τένις στις Σέρρες, στο οποίο ήμουν 32 χρόνια Πρόεδρος και 24 χρόνια στην ομοσπονδία του τένις με πολύ έτσι μεγάλες... δυνατές δραστηριότητες. Δεν θέλω να τις λέω μεγάλες, θέλω να τις λέω δυνατές. Και όλο αυτό το πράγμα με έκανε έναν άνθρωπο να είμαι συνεχώς μέσα στην κοινωνία. Γιατί ο αθλητισμός πρέπει να δεχτούμε ότι είναι ο πιο δυνατός χώρος, γιατί έχει έτσι πολύ μεγάλη επαφή με τους ανθρώπους, γιατί μιλάς με ατελείωτους γονείς. Και φυσικά αυτά τα πράγματα σού δίνουν μία εμπειρία ζωής. Δεν μπορείς, ας πούμε, να κοιμάσαι και να λες ότι είσαι παράγοντας σε χώρο αθλητισμού, δεν γίνεται.  Όλους αυτούς τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, δηλαδή τις ομοσπονδίες, είχαν μία άριστη σχέση, είχαν μια άριστη συνεργασία. Οι Σέρρες, όπως ξέρετε, πέρασαν... είχαν μεγαλείο αθλητισμού, όλες τους οι ομάδες ήτανε Α΄ Εθνική, γιατί; Γιατί είχαμε αθλητικούς χώρους οι οποίοι δεν τους είχε όλη η άλλη Ελλάδα! Δηλαδή, εμείς το '79 που είχαμε τένις, αμφιβάλλω η Ελλάδα τι τένις είχε. Μιλάμε τένις με εγκαταστάσεις άρτιες, αυτό εννοώ. Είχε και η Ελλάδα τένις εννοείται, αλλά όλα σε μικρογραφία, σε υποτυπώδεις ιστορίες. Εκτός βέβαια από Αθήνα, Κέρκυρα, Ρόδος, δηλαδή νησιά που είχαν πια προχωρήσει προς τον τουρισμό. Λοιπόν, άρα λοιπόν, εκ των πραγμάτων γίνεσαι δύναμη, εκ των πραγμάτων είσαι δυνατός στο μπάσκετ, στο βόλεϊ, όταν έχεις ένα κλειστό γυμναστήριο από τα πρώτα που έγιναν στην Ελλάδα. Πισίνα κλειστή. Δηλαδή, είχαμε την τύχη -αυτό θέλω να πω- να έχουμε εγκαταστάσεις εκπληκτικές την εποχή που η Ελλάδα εξελισσόταν στον αθλητισμό. Άρα, εκ των πραγμάτων, αποκτήσαμε και αυτήν την υψηλή... το υψηλό επίπεδο σε όλα τα αθλήματα. Δεν υπήρχε, όπως είπαμε, τίποτα. Ενόργανη; Τι να πω; Συγχρονισμένη κολύμβηση, πώς το λένε; Άρση βαρών; Τα πάντα. Λοιπόν, αυτήν τη δύναμη που είχε ο αθλητισμός στις Σέρρες, εκ των πραγμάτων μία και ήμουνα μέσα σε αυτούς τους χώρους μού έδωσαν τη δυνατότητα να βρεθώ σε αυτές τις θέσεις. Έτσι λοιπόν, όλα τα αθλήματα στις Σέρρες προχώρησαν πολύ και ήταν στα πιο υψηλά σημεία, τέλος πάντων, του ελληνικού αθλητισμού. Και πήγαμε μετά και στους Ολυμπιακούς, ας πούμε, έχουμε και ολυμπιονίκες από εδώ. Εξαιτίας αυτής της δύναμης που αποκτήσαμε εγκαταστάσεις. Αυτό είναι μεγάλη ιστορία, πάρα πολύ μεγάλη, η δύναμη δηλαδή για τον αθλ[00:20:00]ητισμό. Τώρα είμαστε τελευταίοι, γιατί τώρα  παλιώσανε όλα αυτά και τώρα πρέπει να τα κάνουμε όλα πιο μεγάλα. Δηλαδή πενηντάρες πισίνες, ας πούμε, τέτοια πράγματα. Και εξελιχθήκαμε στο τένις, αποκτήσαμε από τέσσερα, τώρα έχουμε δώδεκα, θα προχωρήσουμε σίγουρα-

Τι από τέσσερα, δώδεκα; Τι εννοείτε;

Από τέσσερα γήπεδα τώρα έχουμε δώδεκα!

Δώδεκα γήπεδα τένις;

Ναι, έχουμε δώδεκα γήπεδα τένις, εκεί που ήταν τα τέσσερα συμπληρώθηκαν. Γιατί είχαμε και την τύχη να κάνουμε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο ακριβώς δίπλα στα σύνορα, και αυτό ήταν ένας συνδυασμός επιχειρηματικός και του κράτους. Δηλαδή, το ξενοδοχείο είδε ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτό το θέμα, να κάνει δηλαδή γήπεδο, ώστε να παίρνουμε διοργανώσεις υψηλού επιπέδου, για να έχουμε... να μένουν οι αθλητές δίπλα και φυσικά να έχουμε και τα γήπεδα.  Τώρα ετοιμάζεται και μια... ένα σπουδαίο, μια σπουδαία εγκατάσταση του Πανσερραϊκού σε ένα μεγάλο πάρκο, το οποίο είναι δίπλα στο αυτοκινητοδρόμιο, το οποίο το παραχώρησε ο δήμος στον Πανσερραϊκό. Θέλω να πω ότι με τα χρόνια πια, εκείνες οι εγκαταστάσεις που μας έκαναν πρώτους και δυνατούς είχανε μία κάμψη, είχαμε, και τώρα ξαναρχίζουμε να επενδύουμε σε δυνατές εγκαταστάσεις, γιατί πια και ο αθλητισμός έχει αλλάξει και τη φυσιογνωμία του πια, πρέπει να δίνουμε καλύτερες υποδομές. Τώρα, αυτή η δύναμη λοιπόν, που εγώ απέκτησα ως άνθρωπος και γνώση, γιατί δεν είναι εύκολο... Μιλάμε για χρόνια τώρα μετά τον πόλεμο, έτσι; Όλα αυτά συμβαίνουν γύρω στα '60, δεν ήτανε οι κοινωνίες όπως είναι σήμερα. Αυτά εμένα μου δώσαν τη δυνατότητα να αποκτήσω μία κοινωνική εμπειρία και έτσι να βρεθώ και σε άλλους χώρους, σε χώρους πολιτισμού. Κάναμε τότε μία... γύρω στα... όχι, όχι. Μπαίνω, ασχολούμαι με τον δήμο.

Πότε ασχοληθήκατε με τον δήμο; 

Ναι, το 1982 βγαίνει ο κύριος Γεωργούλας Δήμαρχος των Σερρών, ο οποίος με βάζει στη διοίκηση του δήμου. Και με βάζει στον πολιτισμό. Γύρω λοιπόν στο '82, παράλληλα με τα αθλητικά που λέμε, με βάζει ο τότε Δήμαρχος, το '82 που βγήκε ο κύριος Γεωργούλας, με βάζει στον τομέα του πολιτισμού. Και εκεί προτείνουμε να γίνει το πρώτο πνευματικό κέντρο του Δήμου Σερρών, δεν είχαμε πνευματικό κέντρο. Λοιπόν, το οποίο γίνεται στο κέντρο της πόλης. Μπαίνω μέσα, με συναδέλφους εννοείται η διοίκηση. Αλλά επειδή είχα αυτήν την εμπειρία που σας είπα τότε, που η μάνα μου με είχε βάλει σε έναν κόσμο, -σε ποιες εποχές τώρα μιλάμε έτσι;- θέατρα, Μπαρμπα-Μυτούσηδες, τα μουσεία μας και όλα αυτά -παιδί τότε, τώρα πια ένας μεγάλος άνθρωπος, γύρω στα 30-32 πρέπει ήμουν, 35 πες, δεν θυμάμαι ακριβώς- και ξεκινάμε το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σερρών. Το οποίο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σερρών ήταν εκείνη την εποχή μαζί με της Καλαμάτας τότε, του Μπένου η δημαρχεία, ήταν οι δύο φορείς στην Ελλάδα οι οποίοι πραγματικά έκανα μία ατελείωτη δουλειά, μία πολύ δηλαδή δουλειά. Δεν υπήρχε τομέας που στις Σέρρες να μην τον προωθήσουμε. Παράλληλα, κάναμε το ΔΗΠΕΘΕ, ήμουνα στη διοίκηση, το οποίο είχαμε το Θέατρο της Βορείου Ελλάδος. Και τότε η Μερκούρη κάνει τα ΔΗΠΕΘΕ στην επαρχία και βάζει και τις Σέρρες μέσα. Λοιπόν, είχαμε εκπληκτική... θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι θέμα εγωισμού αυτό που λέμε, γιατί τα πράγματα μπορεί να λες ξέρω κάτι, να γίνει κάτι, αν είσαι σε ομάδα πρέπει να δέχεται η ομάδα να γίνει, για να ξεκαθαρίσω λίγο τα πράγματα. Και η τύχη για μένα ήτανε ότι πάντα είχαμε διοικητικά συμβούλια, όπου μπήκα και πιστεύω ότι συνέβαλα, που να είναι ήρεμα, δυνατά και να θέλουν και αυτά να γίνουν. Να μη φέρνουν αντιπαλότητες και να μη γίνεται τίποτα. Είχαμε αυτήν την τύχη. Λοιπόν, όπως προχωράνε τα πράγματα, αυξάνεται ο πολιτισμός. Κάνουμε, μιλάμε τώρα, πάνω από πέντε μεγάλους χώρους, παίρνουμε για να κάνουμε κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, εικαστικά εργαστήρια με ψηφιδωτά, με ζωγραφική για μεγάλους, για φοιτητές για, για, για, κεραμική. Γιατί εγώ είμαι κεραμίστρια, αγαπούσα πολύ την κεραμική και μία μέρα εκεί... Πετάγομαι από το ένα στο άλλο, αλλά θέλω να πω... Λέω, όταν λέω κεραμίστρια, τι θα πει αυτό; Περνάω μία μέρα σε έναν δρόμο, κοιτάζω δεξιά κάτω ένα εργαστήρι, μία κοπέλα. Μπαίνω μέσα και της λέω: «Ποια είσαι, τι κάνεις;». Λέει: «Κεραμική, παντρεύτηκα τώρα και ήρθα». Λέω: «Μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει;». «Ναι», λέει. Λέω: «Να 'ρθω; Να 'ρθω!». Και έτσι, μπήκα στην κεραμική κι έγινα κεραμίστρια. Δηλαδή θέλω να πω, η ζωή όταν σου δίνει το περιβάλλον και είναι ανοιχτό, ο άνθρωπος κάτι... να βρεθεί απ' το Α να πάει στο Ω. Αυτό θέλω να πω. Λοιπόν, και έτσι έχω μπει, λοιπόν, όπως είπαμε στα... Έτσι λοιπόν, βρεθήκαμε στον δήμο, μέσα από αυτές τις δράσεις να... πραγματικά να κάνουμε έναν πολύ δυνατό πολιτιστικό δήμο. Μπορώ να πω και με κοινωνική εμβέλεια διότι πήραμε όλα τα προγράμματα που αφορούσε την κοινωνία, δηλαδή τα ΚΑΠΗ, θυμάστε τότε. Κάναμε ένα πολύ σημαντικό για το θέμα της ισότητας, το οποίο νομίζω ότι ήμασταν η πρώτη χώρα που ξεκίνησε και είναι η νομοθεσία για την ισότητα, στην οποία ήμουνα μέσα στην επιτροπή, εκπροσωπούσα τον νόμο, επειδή όπως είπα ήμουν στο συμβούλιο του δήμου. Έγιναν πολλά πράγματα την εποχή εκείνη επί, ας πούμε, Γεωργούλα Δήμου Σερρών, μετά του Ανδρέου. Δηλαδή, ξεκίνησε ο δήμος πια, επειδή άλλαξε και η νομοθεσία βέβαια, να έχει δυνατότητες. Και ήμουνα σε πάρα πολλά πράγματα που δημιουργήθηκαν τότε, τα οποία θέλω να πιστεύω ότι ήμουνα η αρχή της δημιουργίας. Χωρίς... δεν τα λέω με την έννοια του εγωισμού, προς Θεού, επανέλαβα ότι μπορεί να λες κάτι δημιουργικό, αλλά αν δεν υπάρχουν οι άνθρωποι να εγκρίνουν δεν γίνεται τίποτα! Αλλά όλη μου αυτήν την εμπειρία της δημιουργικότητας, επαναλαμβάνω ότι ήτανε το ξεκίνημα της οικογένειάς μου από εκείνους τους ανθρώπους που μου είπαν: «Προχώρα!». Αυτό θέλω να πω.  Λοιπόν, με λίγα λόγια, τα δημοτικά τελειώνουν σε κάποια φάση, είπα για μένα ένας δήμος είναι ως εδώ. Και εκεί μπλέκομαι με δύο φορείς, με έναν μη κερδοσκοπική την «Πράξις», έναν φορέα που ασχολείται με νέους που εκείνη την εποχή, όπως ξέρετε, κατ' αρχήν και στον δήμο μέσα έβαλα συμβούλιο νεολαίας και τα λοιπά και τα λοιπά, έκανα ένα γραφείο πολιτισμού, γραφείο τουρισμού, δεν είχαμε τουρισμό! Μπορείτε να φανταστείτε εκείνη την εποχή, κανείς δεν σκεφτόταν για τουρισμό. Ξεκινάει ο τουρισμός, η Κερκίνη, μπαίνουμε στις διοικήσεις εκείνες. Την εποχή που γίνεται μία πολύ μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου, η οποία μου έδωσε έναν άλλο κύκλο ζωής, θα σας το πω με... Γιατί φτάνει, ξεκινάει όταν κάνουμε αυτήν την... Έχω φύγει από τον δήμο, όπως είπα, σταμάτησα, τελείωσα δεν ξανασχολήθηκα με τα δημοτικά. Όχι, εκτός από το μουσείο, άλλη η ιστορία του μουσείου. Λοιπόν, και κάνουμε για τους νέους. Και εκεί διαβάζω μία μέρα ότι στην Θεσσαλονίκη ο όμιλος UNESCO των γυναικών των Βαλκανίων θα κάνει ένα διαγωνισμό για νέους. Και παίρνοντας τηλέφωνο στην Θεσσαλονίκη, όπου Πρόεδρος είναι η κυρία Τζιτζικώστα, η κυρία [00:30:00]Τζιτζικώστα είναι νυν Πρόεδρος της εθνικής επιτροπής- της λέω: «Μπορούμε να συμμετάσχουμε στον διαγωνισμό; Από Σέρρες παίρνουμε». Μου λέει: «Ναι, βεβαίως, τι κάνετε εκεί;». Της είπα τι κάνουμε, λέει: «Και γιατί δεν κάνετε έναν όμιλο UNESCO;». Και έτσι, ξεκίνησε και ο όμιλος UNESCO Σερρών, στις Σέρρες το 1998. Ψέματα λέω, το 1995, όπου γίνομαι Πρόεδρος και είμαι μέχρι σήμερα! 

Λοιπόν, κυρία Κατερίνα, μου έχετε πει αρκετά πράγματα, όλα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον οι θεματικές που μου έχετε αναφέρει. Μου είπατε ότι ότι δεν γεννηθήκατε εδώ πέρα, στις Σέρρες, γεννηθήκατε στην Πελοπόννησο και μου είχατε αναφέρει δώδεκα-δεκατέσσερα άτομα.

Ναι.

Αυτό ήταν τα αδέρφια του μπαμπά σας μου είπατε;

Ακριβώς.

Ήσασταν, ζούσατε μαζί με αυτά τα αδέρφια;

Εγώ, βέβαια, δεν ζούσαμε μαζί. Αλλά θέλω να πω ότι ήτανε δύο μεγάλες οικογένειες. Ήτανε, θέλω να πω, οι γονείς μου προήλθανε από μεγάλες οικογένειες. Εγώ έχω, ας πούμε, με δύο παιδιά-

Ναι.

Δηλαδή από εκείνες της μεγάλες οικογένειες, πώς εξελίχθηκαν οι οικογένειες και πια δεν κάνουνε παιδιά, θέλω να το αναφέρω αυτό. Όχι, ήθελα να πω ότι πήρα... Αυτό εδώ, το ότι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν με τόση μεγάλη οικογένεια σημαίνει ότι τους έδωσαν τη δυνατότητα να είναι εξωστρεφείς, κοινωνικοί και αυτό το μετέφεραν στα παιδιά τους, σε μένα δηλαδή. Με αυτήν την έννοια. Γιατί εκείνη την εποχή τέτοια εξωστρέφεια πού στον άνεμο να βρεθεί. Και οι δύο... και οι γονείς, όπως είπαμε, οι δύο ήταν με πολύ μεγάλη οικογένεια, την οποία βέβαια χάσανε στην πορεία, γιατί τότε οι άνθρωποι πεθαίνανε πολύ εύκολα, με τις διάφορες ασθένειες. Αλλά αυτό το πράγμα δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γίνουν τόσο δυνατοί, την οποίαν αυτή δύναμη μού τη μετέφεραν σε μένα! Στο παιδί τους δηλαδή. Θα μπορούσε η οικογένειά μου να είναι μία μονόχνωτη, δηλαδή λόγω όλων αυτών των θανάτων, ξέρω 'γώ τι, να είναι θλιβεροί και απόμακροι. Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν τόσο ζωή στα παιδιά τους, τους δώσαν δύναμη, τους σπρώξανε! Δεν τους αφήσανε αυτά που είδανε, δεν τους παρέσυραν δηλαδή τα άσχημά τους χρόνια στις οικογένειές τους, γιατί είναι αυτονόητο-

Ναι.

Να συμβεί και αυτό. Και έτσι λοιπόν, ότι εγώ ως άνθρωπος, αυτός ο άνθρωπος που έγινα, θέλω να πω ότι προέκυψε από... πώς προέκυψε; Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί, δηλαδή, πώς αυτοί οι δύο άνθρωποι... εντάξει, διαφορετικά σημεία της Ελλάδος, με ίδια χαρακτηριστικά μπόρεσαν και δώσανε στα παιδιά τους τέτοια δύναμη. Σε άσχημα χρονιά που οι κοινωνίες ήταν κλειστές, τώρα είναι ελεύθερος ο άνθρωπος να βγει έξω και να κάνει ό,τι θέλει. Πού να κάνεις τότε ό,τι θες, ήταν τέτοια κλειστά. «Πρόσεχε! Πρόσεχε! Πρόσεχε όταν βγεις! Πρόσεχε! Πρόσεχε!», εγώ αυτό άκουγα γύρω γύρω μου! Όχι από την οικογένειά μου, απ' τους φίλους μας, τους συγγενείς τους άλλους και εμείς δεν το είχαμε αυτό. Και αυτή η ελευθερία θέλω να πιστεύω της δύναμης, να είσαι δυνατή, «να είσαι εκείνο, μην κλαις, μη μιρλιάζεις», αυτά δεν τα ακούσαμε. Και πιστεύω ότι η δική μου εξέλιξη ως άνθρωπος ήταν από κει. Για αυτό έτσι το συζητάω. Γιατί πραγματικά δίνει δύναμη στα παιδιά μας, όταν ο πατέρας, η μητέρα τούς έχουν ανοιχτούς, τους δίνουν τη δυνατότητα να κάνουν πράγματα και αν κάνουν λάθη να τους πει: «Είδες; Πρέπει να προσέχεις. Να μην ξεκινάς και να λες "ναι, ναι". Θα τα βάζεις κάτω, θα τα τετραγωνίζεις. Όχι ότι δεν θα κάνεις λάθος στη ζωή, θα κάνεις. Αλλά να ξέρεις, να τολμάς». Αυτό θέλω να πω εγώ. 

Είχατε ενθαρρυντικούς γονείς; 

Ακριβώς. Δεν νιώσαμε, δεν νιώσαμε: «Μη, μη, όχι αυτό, όχι εκείνο!». Αυτά τα άκουγα γύρω γύρω, οι φίλοι μας και εγώ ζούσα με φίλους με παιδιά, οικογένειες, πήγαινα στα σπίτια τους. Πήγαινα στα σπίτια τους, τους άκουγα και έλεγα: «Αυτό δεν το ακούω στο σπίτι μου!». Άρα μια, δυο, πέντε, δέκα, σου γίνεται τρόπος ζωής. Και έτσι, και εγώ μεγάλωσα βέβαια τα παιδιά μου.

Από πότε ξυπνούν οι παιδικές σας αναμνήσεις; Από την Αθήνα και μετά; 

Εγώ ναι. Η ζωή μου αρχίζει από την Αθήνα, το χωριό εντάξει δεν. 6 μηνών έφυγα απ' το χωριό, εκ των πραγμάτων ναι.

Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια, τι σας έχει μείνει; 

Κατ' αρχήν, μου άρεσε που η μητέρα μου με ανέβαζε στο χωριό που γεννήθηκε, στο Εμμανουήλ Παππά, το καλοκαίρι. Λοιπόν, η μητέρα μου μας πήγαινε κάθε καλοκαίρι στο χωριό της στο Εμμανουήλ Παππά και συναντούσα τα πρώτα μου ξαδέρφια, τα οποία ήταν και αυτά ωραία, δυνατά παιδιά, ζωντανά. Ωραία, δηλαδή οι μνήμες στην... -πώς το λένε;- οι καλοκαιρινοί μήνες ήταν ωραίοι. Μετά, πηγαίναμε στην Αγία Τριάδα στην Θεσσαλονίκη για μπάνια. Αλλά αυτή η  οικογενειακή ιστορία παραμένει με αυτά τα ξαδέρφια μου όλα αυτά τα χρόνια, παρόλο που φύγανε δύο. Ο άλλος είναι πάρα πολύ μεγάλος -τώρα που μου το λέτε πραγματικά έχω να τον δω καιρό-, ήταν σπουδαία παιδιά και θέλω να πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο η γιαγιά μου. Φοβερή γιαγιά!

Για ποιο λόγο; 

Είχε μία δύναμη αυτή η γυναίκα η οποία ήταν μεγάλη, ανέβαινε και κατέβαινε τα σκαλοπάτια... Λοιπόν, η γιαγιά ήταν ένα πολύ δυνατό στοιχείο. Πιστεύω ότι ήταν άρχοντας του σπιτιού σε όλα της τα χρόνια, πιστεύω! Γιατί δεν θα τη ξεχάσω πώς ανέβαινε και κατέβαινε τα σκαλοπάτια! Τα σπίτια στα χωριά ξέρετε είναι με πατώματα, κάτω είναι τα καπνά που μπουρλιάζανε. Γιατί είναι ένα χωριό που παράγει καπνό, με πολύ πλούτο εποχής. Αρκεί να σας πω ότι οι λύρες ήταν κάτω, κάτω στο πάτωμα και δεν νοιαζόντουσαν. Είναι αστείο αυτό που το λέω, αλλά ήτανε χωριά με καπνό. Ερχόντουσαν από το εξωτερικό για να πάρουνε καπνό από το Εμμανουήλ Παππά. Αυτό σού κάνει εντύπωση και το θεωρούσα: «Α εντάξει, μάζεψε, έπεσε τέτοιο», έλεγε. Και είχαμε έναν άνθρωπο εργαζόμενο, Οσέπ λεγόταν, Αρμένιος, καταπληκτικός, ένα παιδί ας πούμε στις οικογένειας έγινε. Ήταν τόσο αυτονόητα όλα αυτά, δηλαδή δεν σήμαινε τίποτα το χρήμα, δεν σήμαινε τίποτα. Αυτό που σήμαινε είναι να ήσουν καλός εργαζόμενος, να δουλέψεις, να σηκωθείς την ώρα το πρωί, 03:00 τη νύχτα, να πας να μπουρλιάσεις, να μαζέψεις τα καπνά για να γυρίσεις μετά πίσω και να κάνεις το μπούρλιασμα, έτσι το λέγαμε, και να το βάζεις να ξεραθεί. Δηλαδή, ας πούμε, εικόνες τις έχω χάσει πολλά χρόνια, φύγαν από τη ζωή μου. Μετά τα 18, νομίζω ότι μπορώ να πω ότι έχω να πάω και στο χωριό μου που είναι 5, 7 χιλιόμετρα από δω, πόσο καιρό έχω να πάω; Δηλαδή, πώς ο άνθρωπος γίνεται έτσι. Τέλος πάντων. Τα καλύτερα μου λοιπόν χρόνια τα θυμάμαι σε αυτήν την ιστορία της γιαγιάς, να πάω στο χωριό, μου άρεσε, από την Αθήνα να πάω στο χωριό. Εκεί είχε μία δεξαμενή, γύρω από τη δεξαμενή ξέρω 'γώ τι κάναμε; Αστεία, ας πούμε, παιδιά! Ωραία χρόνια, δεν ξέρω. Α! Και το βασικότερο! Κοιμόμασταν κάτω στην αυλή όλοι, στρωματσάδα τότε, Και το βράδυ... Στις αυλές βάζεις και τα ξύλα τον χειμώνα. Τα ξύλα τρίζανε, «κριτς, κριτς». Και θυμάμαι ένα όνειρο είναι αυτό; Ένα ερωτευμένο ζευγάρι που συναντιόνταν, ντεμέκ τώρα, σε ένα δέντρο, ξέρω 'γώ και στα χρόνια μετά του Εμφυλίου τον σκοτώνουνε αυτόν. Και τα δέντρα είναι εκεί, υπάρχει δηλαδή ένας μύθος μια τέτοια ιστορία. Και όταν το βράδυ λοιπόν, έκανε «κριτς κριτς», έκαναν από τη ζέστη τα ξύλα, έλεγε ότι συναντιόταν[00:40:00] το ζευγάρι, που έχει πεθάνει ο ένας και πήγαιναν, είχαν συνάντηση εκεί, στην αυλή, και μιλούσανε. Αυτό το θυμάμαι. Και πήρα μέρος, το έκανα ένα διήγημα μικρό, όταν έγιναν 40 χρόνων, κάτι τέτοιο, που ζήτησαν από την Ευρώπη, μέσα από το πρόγραμμα που λέμε για τους νέους, μία ιστορία να πείτε, και είπα αυτό. Πόσο, δηλαδή, με επηρέασε το αυτό το τρίξιμο του ξύλο και πώς με μεγεθύνθηκε σε μία ιστορία ερωτική. Τι θυμήθηκα τώρα πρωί πρωί!-

Ναι, εντάξει-

Δεν είναι φοβερό;

Eίναι οι αναμνήσεις που ξυπνάνε.

Ναι, ήταν φοβερό!

Μου αναφέρατε για τον καπνό πριν, έτυχε να βοηθήσετε ως παιδί στη διαδικασία του καπνού;  

Βέβαια! Βέβαια! Καθόμασταν, ξεκινούσε η ομάδα η οικογενειακή το πρωί, όπως είπαμε, στις 03:00, πήγαιναν, τα μάζευαν, γυρνούσαμε, τρώγαμε, κοιμόμασταν καμιά μισή ώρα τα παιδάκια και κατεβαίναμε κάτω. Έτσι όπως μπαίνεις είναι συνήθως ήταν ο χώρος που μπουρλιάζανε, που μπαίνανε τα τέτοια. Λοιπόν, και πηγαίναμε εκεί, και μπούρλιαζα. Ήταν έτσι κάτι σιδερένιες βέργες, βελόνες και βάζαμε τον καπνό. Και μετά το βάζανε σε ξύλο, το περνούσανε σε ένα ξύλο και έξω στην αυλή το αφήναν να ξεραίνεται. Και αυτό ήτανε ο καπνός. Έχω κάνει μπούρλιασμα. Τι ωραία ήτανε! Ναι, γιατί; Γιατί μαζευόμασταν πρώτα από όλα όλη η οικογένεια, ή και φίλες ή και άλλοι άνθρωποι οι οποίοι περνάνε ένα μεροκάματο. Σε αυτή, λοιπόν, τη μεγάλη στρογγυλή συνάντηση, ας πούμε, γύρω γύρω από τα ψάθινα που βάζαμε το βράδυ, που μαζευόντουσαν εκεί ο καπνός, σε μεγάλα καλάθια, γινότανε το σώσε! Τι ιστορίες έχουν ειπωθεί στη ζωή! Όλοι μιλούσαν, δεν ήτανε μία σιωπηλή ιστορία. Λέγαν, λέγαν, λέγαν και περνούσε ο καπνός. Ήταν ωραία, δηλαδή έτσι το θυμάμαι με πολύ ωραίες εικόνες το χωριό μας. Και φυσικά, σπουδαίο χωριό λόγω Εμμανουήλ Παππά. Στην κεντρική πλατεία τώρα είναι και το μουσείο του. Και εμείς γιορτάσαμε τώρα τα 200 χρόνια και όλες μας οι δράσεις στον Νομό Σερρών ήταν γύρω από τον Εμμανουήλ Παππά, μεγάλη προσωπικότητα. Και σε ποια χρόνια τώρα μιλάμε, μία Ελλάδα 400 χρόνια πληγωμένη. Το να είσαι -πώς το λένε;-... δεν είναι το ότι είσαι υπόδουλος, είναι πώς πληγώνεται ο άνθρωπος. Τέλος πάντων, ήτανε ωραία χρόνια, μπορώ να πω ότι ήταν ωραία χρόνια! 

Μετά εδώ, στις Σέρρες, πήγατε σχολείο; 

Εγώ ήρθα εδώ τετάρτη Γυμνασίου. Αυτά όλα γινόντουσαν το καλοκαίρι που πηγαινοερχόμασταν. Το χωριό δηλαδή με μένα είναι συνδεδεμένο το καλοκαίρι στις διακοπές στην Αθήνα, μας ανέβαζε η μητέρα στο χωριό. Και αυτές μου οι αναμνήσεις όλες είναι από την περίοδο την καλοκαιρινή. Εδώ πέρασα Δημοτικό μέχρι την τρίτη Γυμνασίου στην Αθήνα, πήγαινα στο «Βυζάντιο», στην πλατεία Παγκρατίου σε ένα ιδιωτικό.

Εδώ στις Σέρρες; 

Στην Αθήνα.

Α στην Αθήνα.

Στην Αθήνα και εδώ στις Σέρρες σε ένα ιδιωτικό «Κηροπλάστη».

Πώς; 

«Κηροπλάστης».

Μάλιστα. 

Εκεί στην Τσαλοπούλου.

Τι θυμάστε από το σχολείο;

Είναι αυτό που είπαμε, πρώτα από όλα ότι δεν ήμασταν δημόσιο, είχαμε ελευθερία! Δεν είχε καμία σχέση το σχολείο, εδώ μιλάμε τώρα για την επαρχία, δεν είχε καμία σχέση με το δημόσιο. Οι καθηγητές μας ήτανε νέοι, πολύ σημαντικό! Και φυσικά, από την ώρα που δεν φορούσες υποχρεωτικά την -πώς τη λένε;- την ποδιά είχες και μία, ξέρω 'γώ, υποτίθεται ελευθερία. Ένιωθες ελευθερία, δεν είσαι καταναγκασμένη. Το τι έκανες σκασιαρχείο, κάτι που δεν τολμούσε ποτέ ένα παιδί του δημοσίου να κάνει-

Τι να έκανε; 

Σκασιαρχείο.

Δηλαδή;

Δηλαδή αποφάσιζε η τάξη, μιλάμε για μας τώρα, για τη δική μου τάξη που η επαναστάτρια ήμουνα εγώ, ήμουν αρχηγός της τάξης. Παρόλο που ήμουνα κορίτσι, είπα, ήμασταν δέκα συμμαθήτριες και είκοσι αγόρια. Εκ των πραγμάτων, έχω έρθει από την Αθήνα, έχω μία εξωστρέφεια λίγο παραπάνω και τα παιδιά μάς είχαν τι; Ποια, εμείς οι δέκα κορίτσια και είκοσι αγόρια ό,τι έλεγαν τα κορίτσια έπρεπε να κάθονται προσοχή τα αγόρια! Μας αγαπούσαν ιδιαίτερα, λοιπόν και έλεγα: «Παιδιά την Παρασκευή δεν πάμε σχολείο!». «Πού θα πάμε;», «Θα πάμε στο περίπτερο». Το περίπτερο είναι ένα τουριστικό μέρος πάνω στις Σέρρες, στον λόφο του Κουλά, έχει γίνει το 1961, έχει ξεκινήσει μαζί με το "Xenia" το δικό μας. Και αυτό σημαίνει ότι είναι το πιο σπουδαίο πράγμα που μπορεί να έχει ένας τόπος. Άρα, λοιπόν, εμείς πού θα κάνουμε σκασιαρχείο; Θα ανέβουμε πάνω στο περίπτερο! Και ανεβαίναμε, ήταν ο τόπος συνάντησης για το σκασιαρχείο. Ό,τι αποφασίζαμε για εκδρομές, αυτές τις ετήσιες, όλα αυτά τα πράγματα ξεκινούσαμε με το τι θα πούμε εμείς. Μιλάμε τώρα για την τάξη μου, όχι όλο το σχολείο-

Ναι.

Μιλάω για τη δική μας τάξη. Και ως σήμερα, όταν συναντηθούμε με τα παιδιά, με τους συμμαθητές έχουμε πραγματικά μία πολύ ιδιαίτερη έτσι, το βλέπεις όταν μιλάς στον τόνο της φωνής, ότι λες και ζεις ας πούμε εκείνα τα χρόνια, είμαστε τα δεμένα παιδιά! Εγώ δε συνεργάζομαι από τότε με έναν από αυτούς, είμαστε στην ίδια ομάδα του Πανσερραϊκού, δεν ξέρω πόσα χρόνια, δεν θυμάμαι πόσα.

Θα φτάσουμε και στον Πανσερραϊκό σε λίγο. Ήθελα τώρα να ρωτήσω, μου είπατε ότι δουλέψατε, ο μπαμπάς σας σας παρακίνησε να δουλέψετε ως παιδί; 

Είχαμε υποχρέωση. Μόλις τελείωνε το σχολείο, την άλλη μέρα έπρεπε να πάμε στη δουλειά, τελείωσε, ήταν ξεκαθαρισμένο! Και πάντα αμειβόμενοι! Το κάθε Σάββατο ήμασταν τα τσιράκια. Τσιράκια ήτανε μία λέξη εκείνης της εποχής, δηλαδή τα παιδάκια τα μικρά που τους κάνεις, που κάνουν θελήματα, που κάνουμε εκείνο, που δουλεύουν στα μαγαζιά, στα γκαράζ, στα τέτοια, όλα αυτά εδώ. Λοιπόν, ήμασταν τσιράκια, όπως ήτανε τα τσιράκια που είχαν όλα τα μαγαζιά, ήμασταν και εμείς τσιράκια. Εγώ δηλαδή, ας πούμε, όσο ήμουνα στο Γυμνάσιο πήγαινα, έβαζα βενζίνη, καθάριζα, ήτανε... Και έπρεπε το Σάββατο να πληρωθώ. Δεν υπήρχε εργαζόμενος τσιράκι, ξετσιράκι, που να μην πάρει ένα φράγκο. Ο πατέρας μου ήθελε να μας πει ότι: «Ο άνθρωπος πρέπει να δουλεύει, αλλά αυτός που θα δουλεύει πρέπει να έχει όφελος, δηλαδή πρέπει να αμειφθεί, όχι επειδή είναι παιδάκι να μην του δώσεις λεφτά»! Και έτσι, ήμουνα αμειβόμενη. Τελειώνοντας το σχολείο, τέλειωσα 18 και παντρεύτηκα 22. Έως τα 22 μου ήμουνα στη δουλειά του πατέρα μου, ωράριο και αμειβόμενη. 

Όταν τελειώσετε το σχολείο, δώσατε Πανελλήνιες, περάσατε κάπου; 

Πήγα να δώσω αλλά ήμουνα ερωτευμένη και δεν το έκανα. Ναι, τι νόμιζα τότε; Ότι ο έρωτας, ξέρω 'γώ, δεν πάει με τη μόρφωση, δεν μπόρεσα να καταλάβω. Λοιπόν μετά πήγα στην... όταν έγινα... Μετά, όταν έγινα 55 χρόνων, πήγα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Δουλειά δεν είχα, δουλειά βρήκα.

55 χρονών; 

Ναι, ναι. Δεν είχα... Λέω: «Τι κάνεις τώρα;». Μόλις έφυγα από τον δήμο, είχε αρχίσει το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και λέω: «Δεν κάνεις;». Και μας πήρανε, με πήραν, όχι μόνο... και άλλους πήραν. Και ξεκίνησα τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό έκανα, αλλά θέλω να πω στα 55. Χάος, δηλαδή τώρα τι μου ήρθε εμένα, τώρα, στα 55; Αλλά, εντάξει, καλά ήταν, δεν ήταν... μία εμπειρία ήταν. Κατ' αρχήν, το ότι έφυγα και έκανα κάτι, αυτή ήταν η ιστορία, όχι τόσο για να... τέλος πάντων, να πάρω ένα πτυχίο, δεν ήταν εκεί το θέμα! Το θέμα ήταν ότι έφευγες από το σπίτι σε μία μεγάλη ηλικία, ότι κάτι έχεις να κάνεις, εκεί είναι το θέμα.

Και εν τέλει τι έγινε, το πήρατε το πτυχίο;

Ναι, το [00:50:00]πήρα το πτυχίο. Εντάξει, τελείωσε και αυτό. Τώρα... Αλλά τελείωσαν πάρα πολλά πράγματα. Εγώ μετά το 2002 άλλαξε η ζωή μου. 

Γιατί;

Η ζωή μου πήγε τα πάνω κάτω. Δηλαδή, όχι τα πάνω κάτω, προς τα πάνω. Δηλαδή, από το μέσο πήγα πιο πάνω, γιατί; Εκεί είναι η ζωή! Λοιπόν, με λίγα λόγια μπλέκω στον σύλλογο που κάναμε για τους νέους. 

Της UNESCO; 

Όχι, που κάναμε για τους νέους και είναι αιτία να πάρω τηλέφωνο την Πρόεδρο την κυρία Τζιτζικώστα, να τη ρωτήσω αν μπορούν να πάρουν μέρος τα παιδιά, ένας διαγωνισμός ζωγραφικής ήταν, των Σερρών και λέει αυτή: «Ναι! -λέει- Τι κάνετε;», ρωτάει η γυναίκα. Λέω: «Είμαι Πρόεδρος του «Πράξις» και ασχολούμαστε με τους νέους». Είχε βγει τότε το Erasmus, το σημερινό, της νέας γενιάς. «Α, και γιατί -λέει- δεν κάνετε έναν όμιλο UNESCO;». «Τι είναι ο όμιλος UNESCO; Δεν το ήξερα ότι υπάρχει». Λέει: «Ναι, εγώ είμαι 3 χρόνια, θα στείλετε στην επιτροπή κάτω στο Υπουργείο Εξωτερικών για να κάνετε, θα ζητήσετε να κάνετε έναν όμιλο στις Σέρρες, γιατί δεν έχει οι Σέρρες». «Θα το δω», λέω. Πράγματι, συμμετείχαμε στον διαγωνισμό. Εγώ τότε είμαι κάθε μέρα στο ραδιόφωνο το Ρόδον FM, γιατί; Μόλις είχε ανοίξει και είναι μέσα ο γιος μου με δυο-τρεις φίλους του. Ο γιος μου είναι λάτρης της μουσικής, έχει κάνει ένα πολύ καλό όνομα, δυνατό όνομα, σε αυτό το είδος της μουσικής σε όλη την Ελλάδα, λόγω της αγάπης που έχει. Ο Πετρίδης, παραδείγματος χάριν, πολλές φορές αναφέρει: «Να πούμε του Μιχάλη τι λέει για αυτό το πράγμα;». Δηλαδή, σε αυτό το... θέλω να πω... Και έτσι λοιπόν, εγώ εκείνη την εποχή που είμαι Πρόεδρος, που σου λέω την «Πράξη», ο γιος μου αποφασίζει και κάνει ένα ραδιόφωνο με δυο-τρεις φίλους το Ρόδον FM. Και εγώ λοιπόν βρίσκω και εγώ μια ιστορία, μπαίνω και εγώ εκεί μέσα, κάθε μέρα «μπουρ μπουρ μπουρ», έκανα εκπομπές καμία 4-5 χρόνια, την ψώνισα, έκανα εκπομπές πολιτιστικές και κάτι τέτοια. Δηλαδή θέλω να πω οι ζωές μας τι μπαίνουνε; Πόσα πράγματα μπαίνουνε; Και που βέβαια ούτε καν περνούσε από το μυαλό μας ότι θα γίνουν. Και γιατί το αναφέρω; Το αναφέρω ότι σε κάποια φάση γίνομαι Δημοτική Σύμβουλος. Πέρα από αυτά που σου έχω πει του '82, δεν είμαι Δημοτική Σύμβουλος που με έχει βάλει εγώ ο Γεωργούλας, είμαι ένας πολίτης που μπαίνουνε σε διάφορες τέτοιες. Το 1999 γίνομαι Δημοτικός Σύμβουλος, Πρόεδρος στη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού, ασχολούμαι με τα κλασικά και όλα αυτά. Νιώθω ότι ήταν μία πολύ σημαντική περίοδος, δημιουργική για μένα, θεωρώ ότι άφησα πολύ καλά στελέχη, ήταν ωραία εποχή! Πιστεύω ότι έγιναν πάρα πολλά πράγματα, εκείνη την εποχή. Σήμερα δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτα από όλα αυτά που έγιναν. Ίσως δεν... είναι ο κορονοϊός; Δεν ξέρω, αλλά οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα πρέπει να έχουν συνέχεια. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς συνέχεια και αυτό γιατί; Γιατί χωρίς συνέχεια δεν μπορείς να προσθέσεις! Όταν έχει κάτι που συνεχίζεται προσθέτεις. Πώς θα προσθέσεις σε κάτι που δεν υπάρχει; Και πάλι απ' την αρχή; Δεν είναι χαμένος χρόνος; 

Είναι.

Εκεί είναι τα λάθη των ανθρώπων που μπαίνουν στους χώρους που πιστεύουν ότι πρέπει να τα αλλάξουνε γιατί το έκανε ο προηγούμενος και χάνεται στο άλλο. Και ώσπου να γίνει το άλλο, έχουν περάσει τα 4 χρόνια και έχουν τελειώσει αυτά. Εγώ σήμερα βρίσκω την πόλη μου χωρίς συνέχεια, χωρίς δυνατούς θεσμούς γιατί δεν τιμούσαν τους προηγούμενους. 

Και μέσο της UNESCO-

Λοιπόν-

Τα καταφέρατε; 

Και εδώ λοιπόν, και έρχεται λοιπόν η ώρα, τελειώνει η δημοτική αρχή. Και αρχίζει πια να συνεχίζω βέβαια στην «Πράξη» αυτό που ήξερα, και να συνεχίζω την UNESCO. Όταν ήμουν Δημοτική Σύμβουλος κάνω ένα εργαστήρι πληροφορικής. Mε το που μπήκα, έκανα εργαστήριο πληροφορικής -μιλάμε τώρα το 1999- για τον κόσμο, ελεύθερο. Και εκεί μπαίνω και εγώ στην πληροφορική. Kαι αυτό με έκανε, εδώ είναι που σου λέω ότι αλλάζει η ζωή μου, και αυτό με έκανε να μάθω πράγματα, τα οποία φυσικά δεν υπήρχαν στη ζωή μου. Πρώτα από όλα να μάθω ποια είναι επί της επί της ουσίας η UNESCO, εννοείται. Γιατί η UNESCO ό,τι κάνει, αναπνέει και το βγάζει! Δηλαδή, δεν κρύβεται τίποτα. Άρα, έγκειται σε σένα εάν θες να μάθεις τι να κάνεις, πώς να κάνεις, ποια είναι ο χώρος που υπηρετείς; Θα το μάθεις από κει ανά πάσα στιγμή, τώρα έγινε, τώρα βγαίνει, αυτά είναι πολύ σημαντικά. Και έτσι λοιπόν, παρακολουθώ την UNESCO κάθε μέρα και εκεί βλέπω ποια είναι η UNESCO, και παίρνω πράγματα που συνδέονται με τον τόπο μου. Δηλαδή, που μπορώ να τα συνδέσω. Μέχρι τότε, τα 3 χρόνια, 4, που προτού μπω στο θέμα της πληροφορικής, φτιάχναμε τρεις δράσεις. Την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας τιμούσαμε, την παγκόσμια μέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον αθλητισμό, αυτά. Και μπαίνω μέσα και εκεί γίνεται το σώσε. Εκεί υπάρχουν πράγματα που δεν υπήρχαν στο μυαλό μας. Και αρχίζει και γνωριμία με ανθρώπους, με άλλους δώδεκα σύλλογοι που έγιναν στην Ελλάδα σε διαφορετικές πόλεις, που παίρναμε ο ένας με τον άλλον, συναντιόμασταν, κάναμε, είχαμε προβληματισμούς. Και γίνεται το 2004 οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Όπου εκεί αλλάζει η ζωή μου, γιατί; Εγώ είμαι Πρόεδρος Εθνικής, όχι Πρόεδρος, λέω. Έφορος Εθνικής Ομάδας. Εκ των πραγμάτων προετοιμάζουμε την ομάδα μας που θα πάρει μέρος, είναι στο Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης οι δικές μας οι εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. Και είναι η πρώτη πράσινη Ολυμπιάδα. Και έρχεται μία πρωία ο Δήμος του Μαρουσίου με καμία χίλια παιδιά και κάνει μία εκδήλωση για το περιβάλλον στην ανακύκλωση.

Πού έγινε αυτή η εκδήλωση;

Εκεί που είναι το Ολυμπιακό Κέντρο και οι εγκαταστάσεις της αντισφαίρισης-

Μάλιστα. 

Λοιπόν. Δίπλα είναι, στο Μαρούσι είναι ούτως ή άλλως στο Ολυμπιακό Στάδιο. Και εκεί κάνουν την εκδήλωση, παρουσιάζουνε την πρώτη πράσινη Ολυμπιάδα. Και ρωτάμε και εμείς γιατί δεν ξέρουμε: «Τι έγινε ρε παιδιά, πώς τόσος πολύς κόσμος εδώ;», «Είναι αυτό». Τελειώνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες γίνονται πάντα οι εκλογές των ομοσπονδιών και όποτε ξαναβγαίνω, και όπως είπα, ήμουνα έφορος Εθνικής Ομάδας, λέω: «Παιδιά εγώ δεν θέλω να ξαναγίνω έφορος αγωνιστικού». Έχεις, ξέρεις, τους γονείς οι οποίοι... Λέω: «Θέλω να γίνω υπεύθυνη διεθνών οργανισμών, γιατί ούτως ή άλλως είμαι -πώς το λένε;- είμαι Πρόεδρος UNESCO, έχω μία επαφή με τέτοιους χώρους και με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με αυτό». Και έτσι γίνομαι πρώτος Αντιπρόεδρος των διεθνών οργανισμών. Με το που ξεκινάει η χρονιά, Φεβρουάρη, κάνουμε το πρόγραμμα το αθλητικό και βάζω όλα τα τουρνουά που κάνουμε, τα κάνω πράσινα. Δηλαδή τον Φεβρουάριο, κάθε μήνα κάνεις τα τουρνουά, το κάνω τουρνουά για τους βιοτόπους, τον Μάρτιο το κάνω τουρνουά για το νερό, τον Απρίλιο για τη γη, Απρίλιο. Μάιο, τέλη Απριλίου έρχεται σε εμάς ότι το έτος... το διεθνές έτος του 2005 είναι αφιερωμένο στην επιστήμη και στο περιβάλλον. Και λέω... Και θα γίνουν οχτώ διεθνή φόρουμ. Ένα από αυτό ήταν «σπορ και περιβάλλον», και γινόταν στην Ιαπωνία. Και στέλνω γράμμα: «Είμαστε η Ελληνική Ομοσπονδία, λόγω ότι στη χώρα μας έγινε η πρώτη πράσινη Ολυμπιάδα αποφασίσαμε όλα μας τα τουρνουά να τα έχουμε αφιερωμένα για να ευαισθητοποιήσουμε τους αθλητές μας για το περιβάλλον». Το στέλνουμε Δευτέρα το γράμμα -«και θα θέλαμε να συμμετάσχουμε»-, το στέλνουμε Δευτέρα το γράμμα και την Τρίτη μας λένε: «[01:00:00]Σας περιμένουμε στο φόρουμ που θα κάνουμε».  Και πάω στην Ιαπωνία, στο Ναγκάνο, εκεί έγινε, στο πλαίσιο της έκθεσης Άχη. Και εκεί δεν ήξερα πώς πήγα, τι θα γινόταν. Είχε ένα πρόγραμμα, εντάξει, το κλασικά που πας, όταν πας, φόρουμ και αυτά. Και πάω τη μία μέρα στο φόρουμ, τη δεύτερη μέρα μάς πάνε σε ένα παραδοσιακό σπίτι γιαπωνέζικο, ξέρεις, που μπαίνεις και έχει έναν κηπάκο και ξέρω 'γώ, σε ένα δωμάτιο. Είμαστε δεκαεφτά άτομα δεκαοχτώ, μία γυναίκα έρχεται και αρχίζει η κουβέντα ότι εμείς θέλουμε να ψηφιστεί στα Ηνωμένα Έθνη ο αθλητισμός να υποστηρίζει το περιβάλλον επισήμως! Κάθε γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών γίνεται τον Σεπτέμβρη. Και πράγματι υπογράφουμε -έχω την υπογραφή θα σ' τα δώσω-, υπογράφουμε έντεκα οργανισμοί παγκόσμιοι. Η Ιταλία, η οποία θα έπαιρνε το επόμενο χειμερινό πρωτάθλημα των Ολυμπιακών Αγώνων, και η Ελληνική Ομοσπονδία του τένις. Και εκεί σε ένα μανιφέστο υπογράφουμε ότι ζητούμε ο αθλητισμός πια να είναι... να υπηρετεί τον... -πώς το λένε- και να γίνει... Η έννοια νόμος όχι, αλλά ευθύνη πια όλων των κρατών. Και από κείνη την ημέρα που υπέγραψα εγώ τη διακήρυξη για τα «σπορ και περιβάλλον», αρχίζει για μένα μια άλλη ζωή. Δηλαδή, γυρνώντας όπου σταθώ και όπου βρεθώ, καθετί που γινόταν στην... -πώς τη λένε;- μιλούσε με περιβάλλον, περιβάλλον και δέντρα. Έχω φυτέψει πάνω από τα πέντε χιλιάδες δέντρα εδώ, γιατί; Έχω συνεργασία με τη Νομαρχία. Όπως καταλαβαίνεις όλα αυτά τα χρόνια οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, κάθε διοίκηση που βγαίνει και ξέρω 'γώ έχεις μία επαφή με τους ανθρώπους, σε ξέρουν, δεν είσαι έτσι, δεν ήρθες από το πουθενά. Και μου τυχαίνει στον δήμο του Εμμανουήλ Παππά, ο τότε δήμαρχος να κάνει μία παλιά χωματερή, να τη σκεπάσει, η οποία είναι πάνω στον εθνικό δρόμο, εδώ πάνω στον δρόμο που πας για την Αμφίπολη. Λέω του δημάρχου: «Αυτό και αυτό, που έγινε εκείνο, να φυτέψουμε πάνω στη χωματερή να βάλουμε κάνα δέντρο». Συμφωνεί. Ο τότε νομαρχιακός σύμβουλος είναι και αυτός από ένα χωριό του Δήμου Εμμανουήλ Παππά, συμφωνεί. Πάμε και τα γεμίζουμε ελιές. Εκείνη την εποχή γίνεται ένας θεσμός από την Καλαμάτα που λέγεται «Ο δρόμος της ελιάς», που το κάνει το Επιμελητήριο της Καλαμάτας. Το περνάει στην UNESCO, τους στέλνω γράμμα, τους λέω: «Θέλουμε να γίνουμε συνεργάτες στους "δρόμους της ελιάς"». Και έρχονται εδώ, έρχεται το Επιμελητήριο αυτό, ο θεσμός αυτός, και έτσι γίνεται το πάρκο της ελιάς, το πρώτο πάρκο της ελιάς. Πάνω σε μία χωματερή, έχει σημασία το πού έγινε,-

Βέβαια.

Πάνω σε μία χωματερή. Και αρχίζουν πια εκεί να πηγαίνουν τα σχολεία μέσα στον χρόνο και τα λοιπά, στο μέλλον. Τελειώνει αυτή η ιστορία, αρχίζω... Kάτι γίνεται εδώ, με έπαιρνε ο Νομαρχιακός Σύμβουλος, με πήγαινε σε ένα χωριό, άντε εκατό, άλλα διακόσια, άλλα τριακόσια, άντε αρχίσαμε δηλαδή γύρω γύρω στον Νομό Σερρών να φυτεύουμε τα δέντρα. 

Πώς νιώθατε για αυτό; 

Εγώ το κυνηγούσα τον έλεγα -αχ τι κρίμα να μη θυμηθώ το όνομα τώρα- 

Δεν πειράζει.

Ο οποίος ήταν σπουδαίος. Όχι θα το θυμηθώ, δεν μπορεί. Λοιπόν, ο Δήμαρχος ήταν ο Τσικέας. Γιατί αυτός μετά έγινε ο επόμενος δήμαρχος, με αυτήν την έννοια το λέω. Λοιπόν, και θέλω να πω, πήραμε σβάρνα να γεμίσουμε δέντρα στον Σερρών. Αυτόν τον θεσμό του 2005, μετά δηλαδή την Ιαπωνία που πήγα, σε δύο μήνες μας φωνάζουν και πάμε στο Ναϊρόμπι, όπου θα γινότανε η υπογραφή μιας παγκόσμιας καμπάνιας που δημιούργησε η γυναίκα της... η Υπουργός Περιβάλλοντος της Κένυας, η Γουόλτερ Μαατάι.  Λοιπόν και είναι μία γυναίκα, η Γουόλτερ Μαατάι, η οποία μας φωνάζει στο Ναϊρόμπι, που είναι η έδρα του Παγκόσμιου Οργανισμού Περιβάλλοντος, για να υπογράψουμε μία καμπάνια που θέλει να κάνει, να φυτέψει ένα δισεκατομμύριο δέντρα σε όλο τον κόσμο. Και πράγματι, πάμε. Εγώ παίρνω την ελιά. Όπου πήγαινα στον κόσμο, όπου έχω βγει, έχω πάει με μία ελιά η οποία φυτεύεται. Λοιπόν, και πάμε εκεί, και γίνεται η έναρξη αυτής της καμπάνιας, φυτεύω και εγώ την ελιά μου. Έχω και τη φωτογραφία, που μου είπες για φωτογραφίες. Λοιπόν, και φυτεύουμε όλοι οι φιλοξενούμενοι.  Από κει και πέρα, πήγα στο Πεκίνο πάλι, στο φόρουμ για το περιβάλλον που έκανε στο πλαίσιο της Ολυμπιάδας πάλι με την ελιά μας, στην Αγγλία πάλι με την ελιά μας. Τέλος πάντων, με λίγα λόγια, η ελιά παίρνει και δίνει! Έκανα εδώ θεσμούς στην πόλη, -πώς το λένε- τα καφενεία κάνουν ελιές, ξέρεις που βάζουν κάτι δέντρα για έξω, θα βραβεύονται. Θέλω να πω, δηλαδή, η ελιά είναι στην ημερήσια διάταξη. Και κάποια στιγμή έχει περάσει το ένα δισεκατομμύριο δέντρα, έχει γίνει εφτά δισεκατομμύρια δέντρα η καμπάνια της των Ηνωμένων Εθνών. Με την έννοια ότι καθένας, εσύ ήθελες να φυτέψεις ένα δέντρο; Έμπαινες στο site και έλεγες: «Γιώργος Αντωνιάδης, μία ελιά» ή «ένα δέντρο» ή «πέντε δέντρα» ή δεν ξέρω εγώ. Και έτσι ήξερες πώς έγινε τα εφτά δισεκατομμύρια. Και σε κάποια στιγμή πεθαίνει η Γουόλτερ Μαατάι, η οποία όμως έχει πάρει το Νόμπελ Ειρήνης νωρίτερα για αυτήν τη δουλειά. Οπότε, αυτό το πάρκο της ελιάς είναι αφιερωμένο στην Γουόλτερ Μαατάι. Θέλω να σου πω, πώς ας πούμε τα πράγματα τα παίρνεις και τα συνδέεις, δεν τα αφήνεις, έγινες, πήγαινες ένα ταξίδι, έφυγες και τελειώσαμε. Πόσο αυτή η εμπειρία που παίρνεις το δένεις ότι μπορεί να συνδεθεί βέβαια και σε κάθε τόπο, κάθε τόπος έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Τέλος πάντων, λοιπόν, γίνονται διάφοροι διαγωνισμοί μέσα στα σχολεία γιατί, όπως ξέρεις η UNESCO επί Παπανδρέου Υπουργό Παιδείας, Γιώργου, βάζει έναν υπεύθυνο, τον Πρόεδρο της εθνικής επιτροπής τότε, τον κύριο Παπαγεωργίου, τον βάζει υπεύθυνο στα προγράμματα της εκπαίδευσης. Δηλαδή, η Ελλάδα, όπως όλες οι χώρες έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν στα σχολεία τα εκπαιδευτικά προγράμματα που κάνει η χώρα. Δηλαδή, αυτά που λες περιβαντολογικά προγράμματα, αγωγή υγείας και όλα αυτά τα πράγματα, αυτά είναι της UNESCO, τα οποία έχει υπογράψει η χώρα μας, όπως όλες οι χώρες, να τα εφαρμόζουν στην εκπαίδευση. Και έτσι λοιπόν, εγώ ως Πρόεδρος όλα αυτά που σου το λέω τώρα, αρχίζω μπαίνω στα σχολεία, τα κάνω σχολεία της UNESCO, καθετί που λέει η UNESCO το συνδέω, έχω μάθει τους ανθρώπους, τους εκπαιδευτικούς. Κάθε εκπαιδευτικός έχει και δικά του όμορφα χαρακτηριστικά. Λέω: «Αυτό κάνει για τον Γιώργο, αυτό κάνει για την Παναγιώτα, αυτό κάνει εκείνο, το στέλνω βέβαια σε όλα τα σχολεία που είναι σχολεία της UNESCO, που έχουν γίνει, αλλά τα ιδιαίτερα που ξέρω ότι υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι, επιμένω! «Κάν' το αυτό γιατί βγαίνει έτσι, έγινε...». Και θέλω να πω ότι μετά το 2004, λόγω της Πράσινης Ολυμπιάδας, έγινα και εγώ ένας άλλος άνθρωπος με συνεχή, ατελείωτη γνώση πια, γιατί τώρα πια γνωρίζω λόγω πληροφορικής τι γίνεται, τι κάνει η UNESCO, και τα παίρνω και τα συνδέω με τον τόπο. 

Πόσα χρόνια ασχολείστε με την UNESCO;

Είμαι 24 χρόνια Πρόεδρος.

Τι σας έχει μείνει από αυτά τα 24 χρόνια, έχετε κρατήσει κάτι; 

Κατ' αρχήν θέλω να διευκρινίσω ότι είμαι 24 χρόνια Πρόεδρος και δεν πήρα ποτέ χρήματα από την UNESCO, γιατί νομίζω ας πούμε οι άνθρωποι ότι η UNESCO πληρώνει, κάνει, ράνει. Όχι. Έγκειται στον καθένα φορέα ότι... Άρα θέλω να πω ότι δεν είχαμε την αφθονία χρημάτων ενός παγκόσμιου [01:10:00]οργανισμού, γιατί εύκολα κάνεις σκέφτεται: «Εντάξει, αφού είσαι σε έναν παγκόσμιο οργανισμό εκπροσωπείς, βολεύεστε!». Αυτά δηλαδή τα εύκολα, που το καταλαβαίνω, εντάξει. Λοιπόν, δεν έχουμε πάρει ποτέ ούτε ένα φράγκο. Σε όλη μου αυτήν την πορεία τη δημοτική, την κοινωνική και δεν ξέρω 'γώ τι, δεν έκανα ποτέ αίτημα να πάρω λεφτά από τη Νομαρχία Σερρών, που δίνει χρήματα εκ των πραγμάτων, δηλαδή το κράτος δίνει χρήματα για τους συλλόγους. Στον δήμο και ό,τι κάνουμε είναι προσωπικές μας ιστορίες. Δηλαδή, ένα μέλος του συλλόγου μας θέλει να ασχοληθεί αυτό να το πάει εκεί και κάνει 5 ευρώ; Θα τα δώσει και θα τα κάνει. Ο καθένας μας θα πληρώσει την επιθυμία μιας δράσης την οποία θέλει να κάνει, διευκρινίζω το θέμα το οικονομικό για να ξέρουν. Λοιπόν, από κει και πέρα, θέλω να πιστεύω πανελλήνιους... Α, η UNESCO κάνει παγκόσμιες διεθνής ημέρες, παγκόσμια διεθνή έτη, παγκόσμιες δεκαετίες, εμείς πάντα συμμετέχουμε! Κάθε χρόνο το διεθνές έτος θα το στείλουμε στο Υπουργείο Παιδείας θα μας εγκρίνει -πώς το λένε- το θέμα, θα το στείλουμε σε όλα τα σχολεία, αυτό που ζητάμε είναι να κάνουν σε ένα μπλοκ ό,τι δουλέψουν τα παιδιά και το σχολείο. Παίρνουμε αυτά τα μπλοκ και τα βραβεύουμε. Η εταιρία κάνουν, μας δίνει το βραβείο, δηλαδή έχει φωτογραφική μηχανή, ένα... -πώς το λένε- αυτά τα, ένα, όχι-

Tablet. 

Ναι, ένα tablet, είναι το βραβείο ειδικότητας. Τι να πω; Έχουμε συμμετοχή σε πολλά, θέλουμε να βάλουμε... Ο μεγάλος αγώνας αυτής της εποχής είναι τα τελευταία μας 7 χρόνια να πείσουμε την τοπική κοινωνία ότι πρέπει η Αμφίπολη να μπει στην παγκόσμια κληρονομιά, δεν ακούει κανένας. Ζήτησα από το δημοτικό συμβούλιο, το ενέκρινε το δημοτικό συμβούλιο ότι θέλει ο Δήμος Σερρών να μπει στην παγκόσμια κληρονομιά, το πήραμε, το δώσαμε στην αρχαιολογική υπηρεσία και έμεινε εκεί. Θέλω να πω ότι τώρα θέλουμε να κάνουμε... να βάλουμε τον ποταμό Στρυμόνα στα παγκόσμια γεωπάρκα της UNESCO. Είναι 8 μήνες που προσπαθούμε να πείσουμε να δεχθούνε, ακόμα δεν έχει γίνει, ένα βήμα έγινε μόνο, μιλήσαμε με τον Πρόεδρο του Παγκόσμιου Οργανισμού που τυχαίνει να είναι Έλληνας, ο κύριος Ζούρος, για να μιλήσει με την ανάλογη επιτροπή, η οποία θα ετοιμάσει τον φάκελο. 7 μήνες προσκυνάμε. Θέλω να πω ότι στην πορεία όλων αυτών των ετών που είπα αυτά τα επιγραμματικά πράγματα, αυτή η περίοδος είναι η πιο δύσκολη, βλέπω τα τελευταία χρόνια, το να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι γιατί λέμε. Δηλαδή, όταν λες κλιματική αλλαγή, σε κοιτάζουν. Όταν λες ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού έχει... θέλει να κάνει τη βιώσιμη ανάπτυξη το βουνό, σε κοιτάζουν. Δηλαδή, αντί να κάνεις αυτά που σου προτείνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού, πώς δηλαδή να οργανώσεις τον ορεινό σου όγκο για τον τουρισμό, γιατί οι Σέρρες είναι ένας προνομιούχος τόπος. Είναι γύρω γύρω τα σύνορά του από βουνά που βγαίνει στη θάλασσα, άρα άμα έχεις την Αμφίπολη, αν έχεις την ιστορία τον Σερρών όπου είναι 3.000 ετών πόλις, έχεις φανταστεί μία πόλη που ποτέ δεν χάλασε, που ποτέ δεν ρημάχτηκε, που ποτέ δεν σταμάτησε να ζει, που πάντα υπάρχει; Σε λέει η UNESCO μπορείς να γίνεις μία παγκόσμια πόλη ζωής, δεν το κάνουν. 

Γιατί δεν το κάνεις. Αυτά δεν είναι πράγματα που βοηθάνε έναν τόπο, ανάπτυξη;

Σίγουρα.

Γιατί το ένα φέρνει το άλλο. Το να σου λένε φέτος που είναι το παγκόσμιο έτος των βουνών και εσύ να είσαι μέσα στα καταπληκτικότερα βουνά, έχεις τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα, 124 είδη βιοποικιλότητας στο Παγγαίο με το όνομα του Παγγαίου, τη δύναμη του Παγγαίου. Στην ιστορία των χιλιάδων ετών μιλάω, ο Μεγαλέξανδρος πήρε από κει το -πώς το λένε;- τον χρυσό και έκανε την εκστρατεία της Ανατολής, στο λιμάνι της Αμφίπολης έκανε τα πλοία του, ο Θουκυδίδη ήταν εδώ. Δηλαδή, εσύ έχεις όλη αυτήν την απέραντη ιστορία και δεν θες να τη βγάλεις έξω;

Τι θες; 

Ναι.

Λοιπόν, και από το πρωί ως το βράδυ είμαι με αυτήν την ιστορία, εγώ μαζί με δεκαέξι εθελοντές που έχουμε, να βγάζουμε έξω να λέμε να ξαναλέμε, να μας δίνει βέβαια τη δύναμη η τεχνολογία λόγω -πώς το λένε;- λόγω του ίντερνετ, τα μέσα ενημέρωσης και όλα αυτά εδώ, να τα βγάζουμε και να μας ακούνε. Να μας ακούνε; Να μας βλέπουν, εάν θέλουν να μας βλέπουν, μπορεί και να μας διέγραψαν. Τέλος πάντων, θέλω να πω, αυτά κάνουμε εμείς ως UNESCO, ό,τι λέει η UNESCO εκεί, ό,τι λένε τα διεθνή έτη, ό,τι λένε οι δεκαετίες, προσπαθούμε. Και επειδή είμαι και στον Πανσερραϊκό καθετί που κάνει ο Πανσερραϊκός συνδέεται με όλα του τα αθλήματα, συνδέεται με τους δεκαεφτά στόχους. Ό,τι λένε οι δεκαεφτά στόχοι συνδέεται η θεματολογία τους, εκείνο... Γιατί κάθε χρόνο έχει διαφορετική θεματολογία, ας πούμε η φτώχεια, η πείνα, η κλιματική αλλαγή, η ανάπτυξη των πόλεων, οι συνεργασίες, όλα αυτά παίρνουμε αυτό το θέμα και το κάνουμε δράση σε αυτό το άθλημα που συνδέεται. Ή γενικώς, όλος ο Πανσερραϊκός, παραδείγματος χάρη, φέτος υποστηρίζει τη δεκαετία της επανεκκίνησης της βιοποικιλότητας γιατί χωρίς βιοποικιλότητα θα πεθάνει ο κόσμος. Θέλω να πω, δηλαδή, είμαστε μέσα συνεχώς, κάθε μέρα, καθετί που βγαίνει συνδέεται με τον ανάλογο στόχο που έχει κοινωνία και αυτό κάνουμε. 

Πόσα χρόνια είστε στον Πανσερραϊκό;

Στον Πανσερραϊκό είμαι από το '64 όταν έγινε... ενώθηκε ο Ηρακλής με τον Απόλλωνα επειδή... Σαν διοίκηση, όμως, είμαι από το 1976. 

Και η ενασχόλησή σας με την UNESCO και παράλληλα με τον Πανσερραϊκό, σας γεμίζει ως άνθρωπο που ασχολείστε με αυτό; 

Κατ' αρχήν, νιώθω ευχαριστημένος άνθρωπος ότι έδωσα τον ελεύθερό μου χρόνο και την εμπειρία μου σε... όπου έδενε στον οποιονδήποτε φορέα. Θέλω να πω, δηλαδή, η λαϊκή παράδοση πρέπει να μπει στην παγκόσμια κληρονομιά. Προσπαθώ να πείσω όλους τους συλλόγους να βάλουνε τον σύλλογό τους και τα έθιμά τους να τα βάλουνε στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά. Δεν ακούνε. Εγώ όμως έχω υποχρέωση να το λέω, δεν έχω την αίσθηση ότι επειδή με κοιτάν και δεν το κάνουν ότι δεν πρέπει να το πω. Θα το πω και θα το ξαναπώ. Και όποτε βλέπω άνθρωπο, θέλω να πω, που τον έχω πει μία φορά, δεν θα πω: «Αφού δεν άκουσες, δεν σε κάνω». Όχι. Θεωρώ ηθική υποχρέωση και έγκλημα ότι πράττω, εάν δεν επιμείνω σε πράγματα, που αυτά τα πράγματα... Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν στους συλλόγους τους, δεν είναι τεμπέληδες, αλίμονο-

Ναι.

Απλώς, δεν έχουνε μπει όπως μπήκα εγώ το τι κάνει ένας κόσμος ολόκληρος, για να προωθήσει τον τόπο τους. Δεν μπήκαν σε αυτό το κομμάτι, άρα πρέπει να τους δώσουμε τον χρόνο να μπουν. 

Μάλιστα.

Δηλαδή, δεν μπορεί να έχουμε πολιτιστικές άυλες διαδρομές της Ευρώπης και να μην έχουμε βάλει καμία της Ελλάδος και δη τις Σέρρες, γιατί έχω εμμονή και με τις Σέρρες αφού ζώ εδώ.

Ναι.

Δηλαδή, πόσες φορές το έχω πει; Άλλες τόσες θα το πω και θέλω να πιστεύω ότι όσο και το μυαλό μου είναι εντάξει, γιατί εντάξει είμαι μεγάλος άνθρωπος και αύριο μπορεί να γίνω καμία... -πώς το λένε;- άνοια να με πλακώσει, λοιπόν όσο μπορώ δεν θα το αφήσω!

Ναι.

Αυτό είναι ξεκαθαρισμένο! Δεν γίνεται αλλιώς η Ελλάδα θέλει εμμονή και επειδή είσαι νέος άνθρωπος [01:20:00]όταν βλέπεις, μία συμβουλή, αν θες να έχεις μία συμβουλή, εμμονή να προχωρήσει η Ελλάδα, έναν πόντο; Έναν πόντο! Γιατί είναι ο δικός σου ο πόντος, του διπλανού ο πόντος και θα γίνει ο δρόμος.

Ναι. 

Όλα γίνονται λιθαράκι λιθαράκι.

Βέβαια.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Έτσι ακριβώς, ναι. Έχω εδώ πέρα κάποιες σημειωμένες ερωτήσεις που δεν πρόλαβα να τις ρωτήσω πριν, σχετικά με την εργασία σας που δουλέψατε σε βενζινάδικο που μου είπατε, το θέλατε που το κάνατε αυτό; 

Ναι για εμένα ήτανε... -πώς το λένε- Καθετί που κάνω, δεν το κάνω με αγγαρεία! Τίποτα δεν κάνω με αγγαρεία, θεωρώ ότι ό,τι κάνω κάτι μένει, κάτι θα αφήσει αυτό, κάπου θα το συναντήσω, κάπου! 

Μάλιστα.

Αυτή ήταν η δουλειά του πατέρα μου, αυτό θα έφτιαχνα.

Τι εννοείτε; Ήταν βενζίνας;

Είχε πρατήριο βενζίνης, είχε μαγαζί που πουλούσε αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες. Την πρώτη μοτοσυκλέτα και το πρώτο αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε στις Σέρρες την είχε ο πατέρας μου. Μιλάμε τώρα προ του πολέμου. 

Ναι. 

Θέλω να πω ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος δούλεψε σκληρά, η λέξη «σκληρά» πήγαινε στα χωριά ξημερώνοντας γιατί η δουλειές των γεωργών είναι πρωί και όλα αυτά, να τους βρει. Δηλαδή, θέλω να πω, όταν... δεν μπορεί ο πατέρας μου να δουλεύει τόσο σκληρά κι εγώ τι, να λέω: «Α θα βάλω βενζίνη;». Κατ' αρχήν, είχε πλάκα γιατί έβαζε, ας πούμε, ένα κορίτσι έβαζε βενζίνη σε ένα φορτηγό.

Δεν σας λέγανε κάτι;

Κι άμα ήθελαν να πουν, μάλλον δεν... το σκεφτόντουσαν ξέρω 'γώ; Ή το λέγανε αφού έφευγαν και πήγαιναν στο καφενείο και έλεγαν: «Ξέρεις, είδα την κόρη του -πώς το λένε- του Παπασημακόπουλου και με έβαλε βενζίνη». Εντάξει, και τι έγινε παρακάτω; Έχει σημασία;

Ναι. 

Μου είχατε αναφέρει ότι είχατε αδελφό που ασχολούνταν με τον αθλητισμό και είχε και νίκες πρωταθλητής-

Πρωταθλητής, ρεκόρ παγκόσμιο. Αυτός κατέβασε τα 5 λεπτά στα 400 μέτρα! 

Ως αδερφή πώς αισθανόσασταν που είχατε έναν τέτοιον αδελφό; 

Κατ' αρχήν, τότε δεν το... δεν καταλάβαινα. Χαιρόμουν, κατ' αρχήν, που μου έδινε τη δυνατότητα που βγαίναμε, που πηγαίναμε εκεί φωνάζαμε, κάναμε, δηλαδή είχαμε ένα τέτοιο, μία χαρά ας πούμε. Ένα πανηγύρι γινόταν στο σπίτι, ας πούμε. Να φροντίσουμε τον Στέφανο, να κάνουμε τον Στέφανο, ο Στέφανος θα φύγει, εκείνο θα κάνει ο Στέφανος, ήμασταν με τον Στέφανο. Εν τω μεταξύ, πηγαίναμε και η πισίνα, γνωστοί τώρα, κόσμος εκεί. Όλο αυτό, ένα παιδί που σου δινόταν η δυνατότητα να έχεις μία τέτοια βαβούρα ζωής, ποικιλία, ε το  χαιρόσουν. Και ήταν καλό παιδί. Και πολύ όμορφο παιδί, ήταν από τα ομορφότερα παιδιά. Εδώ όταν ήρθε στις Σέρρες, περνούσαν τα κορίτσια έξω από το μαγαζί για να τον βλέπουν. Ήτανε πολύ όμορφο παιδί και καλό παιδί, έκανε και καλή οικογένεια, έφυγε.

Δεν ζει δηλαδή; 

Ναι, ναι.

Μάλιστα.

Έχει δύο χρόνια.

Υπάρχουν φορές που τον σκέφτεστε; 

Ναι, ναι. Ήταν από τους ανθρώπους εργατικός σαν τον πατέρα μου, δυνατός. Ωραία οικογένεια έκανε. Δηλαδή, ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχαμε πει ποτέ βαριές κουβέντες. Εγώ έχω πέντε αδελφές, πέντε παιδιά ήμασταν, δεν έχουμε πει ποτέ βαριές κουβέντες κανένας. Ούτε έτσι: «Άντε μωρέ δεν ξέρεις τι γίνεται!». Δεν υπάρχει τέτοιο, είχαμε ωραία οικογένεια! Τώρα ήμαστε τα τρία κορίτσια, η μία αδελφή πρώτη έφυγε στην Αμερική, έφυγε το καλοκαίρι, μεγάλη. Μετά ο Στέφανος. Και εμείς είμαστε μεγάλες, εγώ είμαι δίδυμη, καλά είναι και αυτή, καλή οικογένεια. Δηλαδή, έτσι, δεμένη οικογένεια.

Εγώ έχω και μία τελευταία ερώτηση να κάνω. Είστε ένας άνθρωπος που έχει ασχοληθεί με τόσα πράγματα, τόσα χρόνια με τον αθλητισμό, με τον τόπο του, δείχνει αγάπη για τον τόπο του, εάν θα είχατε κάτι να πείτε μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που έχετε διανύσει; Τι έχει μείνει δηλαδή επί της ουσίας από όλα αυτά τα χρόνια που κάνατε.

Κατ' αρχήν, χαίρομαι που έδωσα όλο αυτόν τον χρόνο σε αυτά που έκανα, γιατί με έκαναν έναν άλλον άνθρωπο. Δηλαδή με έκαναν, μου έδωσαν τη δυνατότητα να έχω μνήμες, να ονειρεύομαι, να βρίσκω πράγματα όταν λες μία κουβέντα να έχω κάνει και το δεύτερο βήμα, να έχω προχωρήσει, να στέκομαι δίπλα στους νέους, να μιλάω... πω πω τους νέους! Μόλις δω νέο, άιντε δεν τον αφήνω όρθιο! «Τι κάνεις;». Γιατί εμείς ως UNESCO έχουμε ένα site το οποίο έχει όλα, ό,τι συμβαίνει στον κόσμο μέσα από τους παγκόσμιους οργανισμούς που αφορά τους νέους το βάζουμε μέσα, δηλαδή αφορά αυτούς. Πέραν το ότι έχουμε κι άλλα πράγματα, δηλαδή κι άλλα site που έχουν ιδιαίτερα, παραδείγματος χάρη αυτήν τη στιγμή δουλεύουμε τη δεκαετία της ενεργής γήρανσης. Μιλάμε μία απέραντη θεματολογία ασχολούμαστε. Αυτό δε της ενεργής γήρανσης είναι κάτι που με, ας πούμε, με έχει στρεσάρει γιατί λέω δεν είναι δυνατόν να ζούμε... -τώρα επειδή μεγάλωσα ίσως;-, αλλά λέω: «Αφού εγώ έχω την τύχη να είμαι καλά στη ζωή μου, δεν θα έπρεπε να έχει και ο άλλος απέναντι την τύχη να ζήσει καλά τα τελευταία του χρονιά;». Και όταν λοιπόν έρχεται... ο Παγκόσμιος Οργανισμός έχει κάνει τη δεκαετία της ενεργής γήρανσης που άρχισε το 2021 μέχρι το 2030. Η Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε το 2016, έχουμε κάνει στο δημοτικό συμβούλιο αίτημα εκείνο το άλλο, δεν ακούει κανένας! Η οποία χρηματοδοτεί χρήματα για τους ανθρώπους της μεγάλης ηλικίας, γιατί όταν λέμε μεγάλη ηλικία εννοούμε από τα 50 και μετά, ε; Δηλαδή από 50 συν μία μέρα, αρχίζει ο άνθρωπος, και αρχίζει και κατεβαίνει ο οργανισμός του, πάει, αρχίζει να φθίνει. Το αν θα γίνει μέσα σε 5 χρόνια ή σε 70 χρόνια αυτό δεν έχει σημασία. Φέρνει δε και την άσχημη κατάσταση για σας τους νέους, γιατί εσείς οι νέοι πρώτα από όλα δεν θα έχετε σύνταξη, δεν θα έχετε εργασία, δεν θα έχετε και τι δεν θα έχετε, γιατί; Γιατί σας παίρνουμε εμείς τη σύνταξη. Δηλαδή, συμβαίνουν στη ζωή πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν μπορούμε να κλείνουμε τα αυτιά μας-

Ναι.

Και άρχισα από την προηγούμενη εβδομάδα, κάνω ένα άρθρο την εβδομάδα, εγώ τώρα, στο οποίο βάζω ό,τι λέει τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω σε αυτό το θέμα. Θέλω να πω, δεν μπορεί να μη βλέπουμε. Αλλά και εγώ τα είδα όλα αυτά, επειδή βρέθηκα σε όλη αυτήν τη ζωή να ασχολούμαι με αυτά. Δηλαδή, η τύχη μ' έδωσε μία πληροφόρηση την οποία δεν την άφησα, δεν την περιφρόνησα, τη συνέδεσα με τον τόπο και έχω υποχρέωση να επιμείνω. Γιατί τώρα εγώ να βγαίνω στην εφημερίδα και να λέω: «Ενεργή γήρανση -από κάτω- Επιμέλεια Καίτη», δηλαδή να δείχνω τη μούρη μου που 'μαι σε αυτήν την ηλικία; Και να μην κάνω την πάπια-

Ναι.

Αλλά πρέπει να την κάνω την πάπια; Πρέπει να πείσω την κοινωνία να κάνει προγράμματα για αυτούς ανθρώπους. Σου δίνει η Ευρώπη χρήματα-

Ναι.

Πάρ' τα, πάρ' τα για αυτούς τους ανθρώπους. Δεν θα τους κάνεις εκατομμυριούχους-

Όχι.

Αλλά θα τους δώσεις μία καλή καθημερινότητα-

Αυτό ακριβώς, ναι.

Και δεν θα νιώθουν ότι είναι εγκαταλελειμμένοι! Έχουμε ένα πανεπιστήμιο, κανείς δεν νοιάζεται για το πανεπιστήμιό του. Έχουμε εκπληκτικές σχολές! Κάνουμε τώρα τη θερινή ακαδημία, ασχολούμαι με την αστρονομία. Έχουμε 17 χρόνια έναν σύλλογο στην Αστροπύλη, σε ένα χωριό εδώ των Σερρών, επάνω, το πιο ψηλό. Έχουμε την Αστροπύλη, ένα κέντρο αστρονομικό 16 χρόνια. Δηλαδή, τόσα πράγματα που σε μία πόλη εμείς δεν θέλουμε να τα σπρώξουμε, να γίνουμε... να πετάξουν, να πετάξει η πόλη! Εμείς, δεν ξέρω εάν έχεις δει την στατιστική, είμαστε η τελευταία πόλη της Ελλάδος! Εμένα ο πατέρας μου όταν ήρθε στις Σέρρες ήμασταν η πρώτη πόλη της Ελλάδας, προ του πολέμου!

Ναι.

Αυτό γιατί; Γιατί είχαμε τον κάμπο και οι άνθρωποι τότε δούλευαν, νοιαζόταν και τη σκληρή δουλειά. Και σήμερα εμείς με τόση δουλειά που κάναμε όλοι αυτοί οι παλιοί άνθρωποι, δούλεψαν σαν τα σκυλιά, μας έδωσαν πέντε πράγματα και αυτά τα πέντε δεν τα πήραμε να τα κάνουμε [01:30:00]δέκα; Και έχουμε τον τόπο μας να είναι τελευταίος; Έχουμε ένα διεθνές πανεπιστήμιο και δεν κάνουμε τίποτα για να το προωθήσουμε; Εμείς τώρα κάνουμε, τέλος του Αυγούστου κάνουμε μία θερινή ακαδημία, για πέμπτη χρόνια. Παίρνουμε παιδιά από Α' Γυμνασίου-Λυκείου και τους κάνουμε αυτοκίνηση, μαθήματα. Φέρνουμε καθηγητές από δύο πανεπιστήμια, τους φέρνουμε τέτοιο, γιατί; Για να προετοιμάσουμε τα παιδιά ότι εδώ είσαι ένα πανεπιστήμιο με αυτές τις σχολές, αντί να τρέχεις στου διαόλου τη μάνα να πηγαίνεις και να σπουδάζεις, να σπουδάσεις εδώ, η οικονομία αυτή που θα κάνει η οικογένειά σου μόλις τελειώσεις ο πατέρας σου θα τα έχει βάλει αυτά τα λεφτά αυτά στην άκρη και θα σου πει: «Πάρε παιδί μου, δεν με κόστισες τόσο όλα αυτά τα χρόνια! Πάρε αυτά τα λεφτά και ξεκίνα μία δουλειά».

Ναι.

Δηλαδή, θέλω να πω, δεν μπορεί αυτά τα πράγματα να τα ξέρεις και να κάνεις την πάπια και να μην τα λες-

Ναι.

Η ζωή είναι συνεχώς να τρέχεις. Και ατελείωτα πράγματα άλλα, τα οποία δεν είπαμε, γιατί πόσα θα πούμε. Θέλω να πω, συνεχώς, έχουμε την κυρία Καλογερά που μας τίμησε, μας έδωσε το όνομά της για το αστρονομικό κέντρο επάνω, καθηγήτρια στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Αμερικής στο θέμα της αστρονομίας. Δηλαδή όλα αυτά τα πράγματα, δέχτηκε, όπως είπα, να μας δώσει το όνομα. Γιατί να μας το δώσει το όνομα, άμα δεν μας βλέπει να είμαστε εν εγρηγόρσει; Θα το δώσει σε κάποιους που κοιμούνται; Και εμείς πρέπει να τιμήσουμε αυτό το όνομα που μας έδωσε.

Ναι.

Δηλαδή, με τόσο απλά πράγματα μπορεί ο καθένας μας να δώσει μισή ωρίτσα τον χρόνο του, όχι την ημέρα, τον μήνα, κάθε δυο μήνες, να το δώσει για κάτι που να πάει αυτόν τον τόπο εκεί.

Είναι σίγουρα κάτι που θα μείνει.

Μα είναι αυτονόητο. Έχεις την ομάδα σου, είσαι στο καφενείο, λες «μπλα μπλα μπλα», γιατί να μην πω κάτι, «διάβασα, άκουσα, πώς το βλέπεις; Πώς να το βάλουμε μπρος; Πώς να το κάνουμε πράξη;». Δυνατοί άνθρωποι, όλοι αυτοί είναι δυνατοί, δεν είναι ξέρω 'γώ, ζουν σε έναν τόπο που έχει παραστάσεις, πέρασαν τη ζωή τους με ωραίες παραστάσεις, δεν μπορεί να μην πέρασαν οι περισσότεροι.

Ναι.

Ας πάρουν όλη αυτήν την ωραία περίοδο της ζωής τους και ας τη δώσουνε! Ακούμε τώρα ότι υπάρχουν άνθρωποι δεν ξέρουν να μπουν στον υπολογιστή, οι άνθρωποι του καφενείου δεν είναι άνθρωποι που ξέρουνε; Να πούνε: «Θα πάμε στο 6ο Γυμνάσιο κάθε μέρα, κάθε μία ώρα, ελάτε γραφτείτε να μάθετε» -πώς το λένε;-

Τρία πράγματα.-

Τα τρία πράγματα. Μα δεν θέλουμε να τους κάνουμε επιστήμονες πληροφορικής-

Αυτό.

Γιατί να το κάνουμε;

Ναι, έχετε δίκιο σε αυτό.

Εμείς προ του κορονοϊού είχαμε κάνει 3 χρόνια για την τρίτη ηλικία. Το λέω γιατί το κάναμε πράξη στο 6ο Δημοτικό Σχολείο. Η πόλη ρομποτικής να γίνουμε, όπως ξέρεις έχουμε ρομποτική εδώ από τον Πανσερραϊκό. Γιατί τα παιδιά, γιατί οι Σέρρες να μη γίνουν νούμερο ένα στη ρομποτική; Εμείς πήραμε ρομποτάκια σε όλα τα σχολεία και τα δώσαμε.

Ναι.

Δηλαδή, αρκεί να θες, άμα θες-

Όλα γίνονται μετά.

Να θες να στοχεύσεις να υποστηρίξεις τον τόπο, τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υποστηρίξεις τον τόπο σου! Να σου πω κάτι; Εγώ δεν πιστεύω στο κράτος, το κράτος είναι για πέντε πράγματα επικεφαλής να βάλει το, ξέρω 'γώ, τις συνεργασίες μιας χώρας, μια εκείνο, μια το άλλο. Όλα τα άλλα στην καθημερινή ζωή πρέπει να γίνουν από μας, ο κάθε ένας έχει ένα ταλέντο, κάτι έχει, αυτό που έχει να το δώσει!

Ναι. Ωραία, εγώ αν δεν έχετε κάτι άλλο να προσθέσετε-

Αυτά είναι. Αυτά τα ατελείωτα «μπλα μπλα», που λέω εγώ δεν τελειώνουν ποτέ, γεροί να είμαστε! 

Κυρία Κατερίνα, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μοιραστήκατε αυτήν την ιστορία μαζί μου, την ιστορία της ζωής σας. 

Ναι, ήταν ωραία και να τα λέμε, να βλέπουμε και εμείς ότι ο χρόνος πέρασε και τι θα κάνουμε; Πρέπει να σκεφτούμε τώρα τι θα κάνουμε. Θα δούμε.

Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Κατερίνα!