[00:00:00]Είναι Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2022 και βρίσκομαι μαζί με τον Ηλία Χατζόπουλο στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης. Εγώ ονομάζομαι βασιλική Χατζηευθυμίου και είμαι Ερευνήτρια στο Istorima. Ηλία καλησπέρα.

Καλησπέρα Βίκυ.

Θα ήθελες να μου πεις λίγα πράγματα για σένα;

Βεβαίως. Πρώτα απ’ όλα, να σε συγχαρώ για τις συνεντεύξεις που κάνεις και την δουλειά σου. Για μένα, εγώ ονομάζομαι Ηλίας Χατζόπουλος, είμαι 19 χρονών, μένω στην Θεσσαλονίκη. Και αυτή τη στιγμή είμαι φοιτητής, σπουδάζω στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας Λογιστική και Χρηματοοικονομική. Είμαι δεύτερο έτος πανεπιστημίου. Έδωσα πρόπερσι Πανέλληνες με καραντίνα, που σημαίνει ότι δεν ήταν κάτι τόσο εύκολο. Που έτσι κι αλλιώς οι πανελλήνιες από μόνες τους δεν είναι τόσο εύκολες, συν αυτό είχε μία παραπάνω δυσκολία. Αλλά παράλληλα ασχολούμαι και με τον τομέα του barber, της κομμωτικής δηλαδή. Ασχολούμαι περισσότερο με το ανδρικό κούρεμα και ξεκίνησα παράλληλα. Ήταν μία αγάπη που είχα από μικρός και για αυτόν τον τομέα. Και περίμενα αφού τελειώσω το σχολείο, που θα είχα παραπάνω χρόνο δηλαδή, και πήγα σε μία άλλη σχολή και έκανα παράλληλα μαζί με την Λογιστική και την Χρηματοοικονομική που είμαι στο ΠΑΜΑΚ και μία σχολή κομμωτικής. Αφού την τελείωσα -γιατί ήτανε ταχύρρυθμα, ήταν κάποιους μήνες- μετά άρχισα να εξασκώ μόνος μου την τέχνη αυτή.

Ηλία, πώς και αποφάσισες να ασχοληθείς με τόσο διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους;

Εντάξει, συμπτωματικά θα το πω, έχει να κάνει αρκετά και ότι είναι συμπτωματικά και τα 2 επαγγέλματα των γονιών μου. Γιατί η μάνα μου είναι λογίστρια και ο πατέρας μου ήτανε κουρέας και είχε και δικό του μαγαζί. Οπότε, ήτανε και κάπως αναμενόμενο. Δηλαδή, όταν από μικρός βρίσκομαι σε ένα μαγαζί και κάθομαι εκεί πέρα και βλέπω όλη αυτή τη φύση στον τομέα της κομμωτικής, εντάξει, έτσι μπήκε το μικρόβιο της κομμωτικής μέσα μου. Και γενικά από μικρός μου άρεσε να περιποιούμαι και εγώ τον εαυτό μου, τα δικά μου μαλλιά. Και με των άλλων. Μου άρεσε να βλέπω και βίντεο πώς φτιάχνουν τα μαλλιά τους, πώς κουρεύουνε. Και είπα ότι «Και εγώ θέλω να ασχοληθώ». Τώρα όσον αφορά τη λογιστική, θα έδινα έτσι κι αλλιώς πανελλήνιες γιατί πήγαινα και φροντιστήρια και ήθελα να ασχοληθώ, με ενδιέφεραν και τα οικονομικά γενικότερα. Και από τις επιλογές που είχα δηλαδή, γιατί ήθελα προφανώς να περάσω στην πόλη μου, ήταν μία σχολή που ήξερα ότι έχει μετά πολλούς κλάδους να ασχοληθώ. Ήξερα ότι και η μητέρα μου στον τομέα της λογιστικής είναι, οπότε ήξερα που πάω και έτσι προέκυψε.

Πώς μπορείς και τα συνδυάζεις και τα δύο;

Εντάξει, αν αγαπάς κάτι, αν σ’ αρέσει κάτι, βρίσκεις χρόνο. Το οτιδήποτε είναι αυτό στη ζωή σου. Είτε ακόμα και στη σχέση σου με τους ανθρώπους είτε και στις υποχρεώσεις σου. Προφανώς κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα έχεις και τα δύο στην εντέλεια, κάτι θα παραμελήσεις, με κάτι άλλο μπορεί να ασχοληθείς λίγο παραπάνω και είναι και ανάλογα την περίοδο. Κάποια περίοδο μπορεί να ασχοληθείς παραπάνω με τη σχολή, δηλαδή σε περίοδο εξεταστικής. Κάποια άλλη περίοδο να ασχοληθείς παραπάνω με την κομμωτική. Αλλά σίγουρα εντάξει, προφανώς κάποιο από τα δύο θα παραμελήσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να τα κάνεις και τα δύο 100%. Αλλά εντάξει. Πρέπει να αναπληρώνεις το χαμένο χρόνο κάθε φορά. Έχει και 24 ώρες η ημέρα, οπότε αν ξεκινάς από το πρωί τη μέρα σου με όρεξη γι’ αυτό που θες να κάνεις, που όντως αρέσει και το κάνεις, θα βρεις το χρόνο και το κάνεις. Και θα το κάνεις και καλά.

Ηλία, μου ανέφερες ότι όσον αφορά την κομμωτική είχες μία αγάπη από μικρός. Ποια ήταν η δική σου επαφή πάνω στο κομμάτι αυτό;

Εγώ, όπως σου είπα, από μικρός μεγάλωσα, δηλαδή είχε ο πατέρας μου ένα μαγαζί, ήτανε κουρέας. Οπότε περνούσα αρκετές ώρες μέσα στην εβδομάδα μου σε εκείνο το μαγαζί. Μου άρεσε αυτό, αυτή η επαφή με τους πελάτες, αυτό το ότι μπαίνει ο πελάτης μέσα και στο τέλος θα φύγει με μια χαρά. Με μία αυτοπεποίθηση. Και γενικά ήτανε όλο το vibe που βγάζε[00:05:00]ι ένα κομμωτήριο, είναι ένα ευχάριστο περιβάλλον. Είναι μία δουλειά που οι πελάτες έρχονται με χαρά. Φτιάχνει η ψυχολογία τους. Οπότε είναι ωραίο να δουλεύεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ο καθένας θεωρώ ότι στη δουλειά που θέλει να ακολουθήσει, θέλει να είναι χαρούμενος. Θέλει να έχει τους ανθρώπους γύρω του να είναι ευχάριστοι. Οπότε εγώ προσωπικά δηλαδή το ήθελα αυτό από μικρός. Οπότε αφού έμπαινα και έβλεπα αυτό το γεγονός, ότι οι άνθρωποι χαίρονται με αυτό το πράγμα, και μπορούσα εγώ να τους δώσω αυτή την χαρά, έβαζα από μικρός τον εαυτό μου σ’ αυτή τη θέση. Ότι δημιουργώ κάτι πάνω τους, με εμπιστεύονται και στο τέλος φεύγουν χαρούμενοι. Οπότε ήτανε κάτι που με έκανε σίγουρα να επιλέξω αυτό το επάγγελμα.

Έχεις άλλες αναμνήσεις γύρω από το κουρείο του πατέρα σου, όταν ήσουν εσύ μέσα σ’ αυτό; Όταν πήγες την πρώτη φορά;

Οι αναμνήσεις που έχω στο μυαλό μου είναι ότι χαρακτηριστικά που… Δεν πήγαινα κάθε φορά που πήγαινα μόνο για να κουρευτώ. Πήγαινα και για βόλτα, πήγαινα γιατί έπρεπε να πάω. Και θυμάμαι που καθόμουνα σε μία γωνιά και παρατηρούσα τις τεχνικές του, τον τρόπο που χειριζότανε τα ψαλίδια, τις μηχανές, την συμπεριφορά του απέναντι στους πελάτες. Και εγώ δεν έχανα και την ευκαιρία. Από μικρός δηλαδή έπαιρνα την σκούπα και ήθελα, ό,τι τρίχα έπεφτε πήγαινα την σκούπιζα. Και ήθελα με κάτι να ασχοληθώ. Έπιανα συνέχεια πείραζα τα ψαλίδια, αυτά εδώ, ό,τι είχε. Θυμάμαι κιόλας μου έλεγε ότι ήταν επικίνδυνο. Ήταν, εντάξει ήμουν και πιο πιτσιρικάς αλλά αυτές είναι οι αναμνήσεις μου. Που καθόμουν σε μία γωνία και παρατηρούσα όλο αυτό το πράγμα.

Ποια ήταν τα συναισθήματά σου την πρώτη μέρα που πήγες στη σχολή κομμωτικής για να το σπουδάσεις όλο αυτό;

Ήταν κάτι που ήδη το ονειρευόμουνα. Δηλαδή ότι και εγώ κάποια στιγμή θα κουρεύω, ότι και εγώ θα μπορώ να κάνω αυτό που βλέπω σε ένα βίντεο. Και όταν μετά είδα τον τρόπο που μου δείχνανε για να το κάνω πράξη ήταν μία φαντασίωση που έγινε πραγματικότητα. Και αυτό είναι που εξακολουθεί σε αυτό το επάγγελμα. Και είναι ένα επάγγελμα που δεν μπορεί να γίνει βαρετό. Γιατί είναι οι πελάτες διαφορετικοί, είναι τα κεφάλια διαφορετικά που κουρεύεις, είναι οι άνθρωποι διαφορετικοί. Οπότε δε σε αφήνει να βαρεθείς. Είναι μία φαντασίωση, δηλαδή εγώ το κάνω και σε όλους μου τους πελάτες, πάντα βλέπω, πριν κουρέψω κάποιον πριν έρθει κάποιος πελάτης κάθομαι τον κοιτάζω, βλέπω το πρόσωπό του, βλέπω το ντύσιμο του, βλέπω το κεφάλι του. Και επεξεργάζομαι και φαντασιώνομαι τι θα μπορούσα να του κάνω και πολλές φορές συμφωνώ με τον πελάτη, οπότε θα του το κάνω ή θα κάνω κάτι άλλο που προτιμάει ο ίδιος. Αλλά οι περιπτώσεις που θα συμφωνήσω να κάνω αυτό που εγώ έχω στο μυαλό μου, και όταν πραγματικά το κάνω πράξη και βγαίνει κάτι ωραίο. Και μέσα μου αυτό είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση γιατί κάνεις μία φαντασίωσή σου πραγματικότητα. Οπότε το πρώτο μου συναίσθημα ήτανε χαρά. Ήτανε ανυπομονησία, να μάθω κι άλλα κι άλλα κι άλλα, ώστε να είμαι σε ένα επίπεδο να μπορώ να καταφέρνω αυτά που τώρα καταφέρνω και που θέλω να καταφέρνω και στο μέλλον.

Είναι δύσκολη Ηλία η αποκατάσταση σε αυτό τον κλάδο;

Η αποκατάσταση δεν είναι τόσο πολύ δύσκολη όσο συγκριτικά και σε άλλους κλάδους. Το δύσκολο είναι να σε εμπιστευτεί κάποιος στην αγορά. Οι περισσότεροι νέοι όταν ξεκινάνε, πάνε σε μία σχολή, κάποιοι δεν πάνε και καθόλου. Αλλά οι περισσότεροι πάνε σε μία σχολή και μετά αρχίζουν να κουρεύουνε συνήθως στα σπίτια τους ή γενικά σε προσωπικούς χώρους. Προφανώς για να μαζέψουν εμπειρία. Σχεδόν όλοι το κάνουν αυτό. Το θέμα είναι ότι από κει και πέρα, για να μπεις σε ένα μαγαζί, οι περισσότεροι θα σου ζητήσουν ένα βιογραφικό. Σχεδόν όλοι, όπως σε όλες τις δουλειές. Στο βιογραφικό σου δεν μπορείς να δείξεις ότι κούρευες στο σπίτι σου. Θα σου ζητήσουν προϋπηρεσία. Οπότε και προϋπηρεσία θα ζητήσουν σε κάποιο άλλο μαγαζί για να δουν ότι υπάρχεις κι εσύ σε ένα άλλο μαγαζί, έχεις συνεργαστεί και με συναδέλφους. Έχεις αντιμετωπίσει και πελάτες πολλούς και ξέρεις πώς είναι. Οπότε είναι δύσκολη η αρχή στο να μπεις στο χώρο της αγοράς. Όχι μόνος, σε κάποιο μαγαζί. Η εμπιστοσύνη από κάποιον εργοδότη είναι δύσκολο. Δύσκολο σε αυτό το επάγγελμα. Αλλά αν έχεις πραγματικά τη θέληση να βρεις, βρίσκεις. Και αν δε σε νοιάζουν τα λεφ[00:10:00]τά, ακόμα πιο εύκολο. Γιατί πολλοί λειτουργούν με βάση το χρήμα. Οπότε ζητάνε παραπάνω απ’ όσα θα έπρεπε να ζητάνε. Θα μπορούν να πάνε κάποιους μήνες για πρακτική. Χωρίς να πληρώνονται. Μόνο και μόνο για να μάθουν το επάγγελμα, για να τους εμπιστευτεί κάποιος εργοδότης. Αν πραγματικά θέλουν να ανέβουν σε αυτόν τον τομέα.

Η δική σου εμπειρία πάνω σε αυτό ποια είναι;

Αυτό. Και εγώ αυτό έκανα πράξη. Δεν έκανα πρακτική η αλήθεια είναι, κούρευα και εγώ σε προσωπικό μου χώρο μόλις τελείωσα τη σχολή. Όπως όλοι, με φίλους, από εδώ από εκεί. Που ευτυχώς με εμπιστεύτηκαν. Και εγώ εντάξει ήταν ένα άγχος στην αρχή αν θα τα καταφέρω. Αλλά όπως οτιδήποτε κάνουμε έχουμε άγχος στην αρχή. Ωστόσο βήμα-βήμα, βίντεο, μετά έκανα και κάποια σεμινάρια τα οποία... γιατί δεν πρέπει να επαναπαύεσαι. Καλή και η σχολή, αλλά όπως λέω και σε πολλούς πελάτες και φίλους αν με ρωτάνε για διάφορα, τους λέω ότι «Αυτή η δουλειά, είναι μία δουλειά που δεν έχει ταβάνι». Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα φτάσεις ψηλά. Συνεχώς μαθαίνεις. Μπορείς να μαθαίνεις από σεμινάρια, ακόμα και από συναδέλφους, είτε καλύτερους είτε πιο λίγο καιρό να ασχολούνται από σένα. Μπορείς να μάθεις από όλους, ακόμα και από τους ίδιους τους πελάτες. Οπότε και εγώ άρχισα να κουρεύω έτσι σιγά-σιγά, σε δικό μου χώρο. Και αφού πλέον ένιωθα έτοιμος ότι «Ξέρεις κάτι; Έχεις την εμπειρία, μπορείς να κάνεις και παραπάνω κουρέματα, και διαφορετικά κεφάλια», και από άποψη οικονομικών, γιατί προφανώς όταν πιάνεις μία δουλειά, πιάνεις και για άποψη οικονομικών, έστειλα αρκετά βιογραφικά. Δεν ήταν εύκολο στην αρχή. Δεν βρήκα από την πρώτη μέρα. Ωστόσο πέρασα και από κάποιες εξετάσεις. Δηλαδή μου ζήτησαν να πάω, να δούνε τον τρόπο που κουρεύω, μία και δεύτερη φορά, να μιλήσω με ανθρώπους. Δηλαδή δεν ήταν τόσο εύκολο. Αλλά επέμενα, είδαν ότι ήμουν κατάλληλος για τη θέση και κατάφερα και μπήκα στην αγορά.

Με το που τελείωσες τη σχολή -επειδή μου είπες ότι ξεκίνησες πρώτα να κουρεύεις μόνος σου σε σπίτι και φίλους ή γνωστούς- θυμάσαι τον πρώτο άνθρωπο που κούρεψες βγαίνοντας από τη σχολή;

Θυμάμαι. Θυμάμαι ότι τον πρώτο άνθρωπο που κούρεψα ήτανε στη σχολή. Γιατί κάναμε και 2 μήνες πρακτική εκεί πέρα. Οπότε εγώ έφερνα φίλους μου και τους κούρευα εκεί πέρα. Ωστόσο εκεί πέρα είχα και την βοήθεια από τους εκπαιδευτικούς και δεν ήμουν τόσο αγχωμένος γιατί ήξερα ότι δεν θα πήγαινε κάτι λάθος επειδή ήταν μαζί μου. Δηλαδή την πρώτη επαφή με κούρεμα την είχα εκεί πέρα, και ένιωθα σαν να μην ξέρω τίποτα. Δηλαδή δεν ήξερα πώς να πιάσω τη μηχανή, δεν ήξερα τίποτα παρόλο που εντάξει, είχα και μια μικρή βοήθεια. Αλλά με τον καιρό, κούρεμα ανα κούρεμα, κούρεμα ανα κούρεμα, κάθε φορά μάθαινα και κάτι. Βελτίωνα και κάτι. Το πρώτο κούρεμα ήτανε αμήχανο θα πω. Αμήχανο γιατί ήταν ανάμεικτα τα συναισθήματα. Και χαράς, που πρώτη φορά κάνω πράξη αυτά που τόσο καιρό έβλεπα, αλλά κι ένα άγχος μέσα μου ότι ξέρεις κάτι; Εγώ γενικά με ότι καταπιάνομαι θέλω να το βγάζω τέλειο. Αν δεν είναι αυτό που θεωρώ εγώ τέλειο, αισθάνομαι ότι δεν έχω κάνει κάτι καλά. Οπότε είχα και ένα άγχος. Οπότε ήταν ανάμεικτα τα συναισθήματα.

Ηλία, ήθελα να σε ρωτήσω, η περίοδος του Covid επηρέασε καθόλου το επάγγελμα του κομμωτή;

Παρόλο που εγώ τότε, αυτήν την περίοδο, δεν ασχολούμουν αυτό το επάγγελμα, έδινα πανελλήνιες οπότε διάβαζα αρκετά και δεν ήμουν στο χώρο πρακτικά, γιατί θεωρητικά ασχολούμουν, ήξερα ποιοι μπαρμπέρηδες υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη που μένω και εγώ και γενικά στην Ελλάδα και έβλεπα τις απόψεις τους γι’ αυτό το θέμα. Επηρέασε και αρνητικά και θετικά. Αρνητικά επηρέασε σίγουρα όλους αυτούς που είχαν μαγαζιά. Που αναγκάστηκαν να κλείσουν, επηρέασε και τον κόσμο τον ίδιο που δεν κουρευότανε. Ευνοϊκά όμως επηρέασε κάποιους ανθρώπους που έτσι βγήκαν από τη σχολή και προφανώς πήγαν στο βήμα να κουρέψουν στο σπίτι. Οπότε από τη στιγμή που όλος ο κόσμος που κουρευόταν στα μαγαζιά δεν μπορούσε να πάει, η μόνη του επιλογή ήταν να πάει σε παιδιά που κούρευαν στο σπίτι. Οπότε αυτοί, [00:15:00]κακώς μεν γιατί ήτανε πολύ πιο εύκολο να μεταδώσουν τον ιό, ευνοήθηκαν όμως σε μία τέτοια κατάσταση. Γιατί απέκτησαν παραπάνω πελατεία και κάνανε μετά τους δικούς τους πελάτες, που σε κανονικές συνθήκες με τα μαγαζιά ανοιχτά δεν είναι τόσο εύκολο να σε εμπιστευτούν. Ήτανε σε μία κατάσταση που δεν είχανε κι άλλη επιλογή οι πελάτες και από τη στιγμή που κούρευαν ορισμένοι στο σπίτι, τους εμπιστεύτηκαν. Οπότε λειτούργησε ευνοϊκά για αυτούς.

Εσύ τώρα Ηλία εργάζεσαι σε κάποιο κομμωτήριο; Σε κάποιο κουρείο;

Ναι. Απασχολούμαι και σε δικό μου χώρο προσωπικά, έχω δηλαδή την δικιά μου πελατεία. Αλλά είμαι και σε ένα άλλο μαγαζί, πρόσφατα κιόλας μπήκα. Εντάξει, δεν είμαι καθημερινά στο μαγαζί του συναδέλφου μου. Είμαι μερικές μέρες την εβδομάδα γιατί ξεκινήσαμε σαν φιλία, γνωριστήκαμε στο σχολείο, γιατί εγώ τώρα πηγαίνω και σχολείο, είμαι δευτέρα λυκείου σε εσπερινό. Γιατί θέλω να πάρω στον τομέα της κομμωτικής, γιατί θέλω να πάρω μία άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, για να μπορώ στο μέλλον να ανοίξω και εγώ το δικό μου μαγαζί. Οπότε εκεί πέρα γνώρισα το άτομο αυτό που έχει αυτό το μαγαζί και έτσι προέκυψε η συνεργασία μας. Οπότε ναι, είμαι και σε μαγαζί, έχω και τη δικιά μου πελατεία.

Θα ήθελες να μου μιλήσεις λίγο για την σχέση που έχεις με τους πελάτες;

Είναι υποκειμενική. Εξαρτάται από τον πελάτη. Εννοώ ότι οι πελάτες που ήδη έχω, εντάξει είμαστε πλέον μία συνήθεια, είμαστε, οι περισσότεροι έχουμε μία φιλική σχέση, κάνουμε πλάκα. Δηλαδή, ανυπομονώ και εγώ να τους κουρέψω, να έρθω να τους κουρέψω, να τους πω και εγώ τα νέα μου, να μου πουν κι αυτοί τα νέα τους. Γιατί όταν έρχεται κάποιος σε ένα μαγαζί και κουρεύεται, πάει και για να συζητήσει με τον κομμωτή του, να βγάλει τους προβληματισμούς του. Εντάξει, για τον μπαρμπέρη αυτό δεν είναι πάντα και το καλύτερο. Γιατί κουρεύει κάθε μέρα πόσα άτομα, 10-15 άτομα. Ωστόσο, δείχνει το ενδιαφέρον του προς τους πελάτες, γιατί πέρα από απλό κούρεμα, εμείς προσφέρουμε και σαν υπηρεσία ότι -εγώ προσωπικά δηλαδή- να περάσει καλά και ο πελάτης εκείνη στιγμή που θα τον κουρέψω. Δηλαδή συνήθως κατά 99% μιλάω με τους πελάτες, εκτός αν βλέπω ότι κάποιος δεν έχει αυτή την επιθυμία. Ωστόσο υπάρχουν και πελάτες που εντάξει, μπορεί να βιάζονται, δηλαδή να έρθουν για ένα κούρεμα και να φύγουν, δεν έχουν όρεξη να μιλάνε. Πρέπει να το αντιληφθείς αυτό και να το σεβαστείς. Υπάρχουνε πελάτες που είναι και λίγο πιο ανήσυχοι, δηλαδή που νομίζουν είναι η ώρα του παιδιού και αρχίζουνε παίζουνε.  Εντάξει, πλέον μετά άμα έχουν περάσει από τα χέρια σου πολλοί πελάτες, έχεις την αντίληψη να καταλάβεις το στυλ του κάθε πελάτη. Αν κάποιος μπορεί να είναι λίγο πιο ιδιότροπος, αν κάποιος είναι πιο ανεκτικός, πιο φιλικός. Αλλά γενικά περνάω καλά. Και θεωρώ πως και εκείνοι περνάνε καλά, γιατί επικρατεί ένα κλίμα γέλιου και χαράς. Γιατί συνήθως 9/10 κουβέντες που θα κάνουμε θα είναι να πούμε κάτι αστείο, γιατί είναι η ώρα που θα περάσουμε καλά. Που θα μπει μέσα, θα κουρευτεί, που πραγματικά γι’ αυτό έρχεται, αλλά θα περάσει και όμορφα. Δηλαδή, θα ξεφύγει λίγο από την ένταση και την πίεση που έχει μέσα στη μέρα του. Δηλαδή, εγώ θέλω οι πελάτες μου να έρχονται με χαρά. Δηλαδή να πούνε: «Άντε να έρθει η αυριανή μέρα που έχω κλείσει το ραντεβού μου, να πάω να κουρευτώ». Οπότε έχουμε μια καλή σχέση. Όχι με όλους προφανώς. Υπάρχουν κι αυτοί που είναι πιο ιδιαίτεροι.

Θα ήθελες να μου μιλήσεις λιγάκι γι’ αυτό το κομμάτι;

Για τους ιδιαίτερους πελάτες; Υπάρχουν πελάτες, ας πούμε, που έρχονται κουρασμένοι, μπορεί να έρχονται από δουλειά ή και να αργοπορήσεις λίγο εσύ κάποια λεπτά, οπότε να θέλουν γρήγορα να τελειώνουν για να πάνε σπίτι τους να ξεκουραστούν. Υπάρχουν κάποιοι πελάτες που μπορεί άλλο να ζητήσουν ή δεν ξέρουν τι να ζητήσουν, και να πουν: «Κάνε μου ό,τι θες εσύ, ότι νομίζεις ότι θα μου πηγαίνει». Τελικά να κάνεις κάτι και να πει τελικά: «Θ[00:20:00]α το προτιμούσα αλλιώς». Ουσιαστικά αναποφάσιστοι πελάτες. Πελάτες δηλαδή που έρχονται με το ζόρι. Αν γινόταν να μην κουρεύονται, σίγουρα θα το έκαναν.

Πώς σε κάνει εσένα να αισθάνεσαι αυτό; Ο αναποφάσιστος πελάτης που του έχεις κάνει ήδη κάτι, και μετά θα σου πει ότι θα προτιμούσε κάτι διαφορετικό; Ή ότι δεν του αρέσει κάποιο κούρεμα σου;

Αυτό λίγο-πολύ, όταν είσαι και νέος, την πατάς μία φορά. Μπορεί να κάνεις ένα λάθος. Αυτό όμως πρέπει να σου γίνει μάθημα. Οπότε εγώ γενικότερα στους πελάτες μου πάντα τους λέω, όταν καταλαβαίνω ότι κάποιος είναι αναποφάσιστος, λέω: «Θα τα πάρω τόσο κι αν θες, μετά θα τα πάρω λίγο παραπάνω». Γιατί μαλλί μπορώ να κόψω, να βγάλω δεν μπορώ. Οπότε πάντα παίρνω λιγότερο απ’ όσο εκείνοι μπορεί να θέλουν, τους ρωτάω αν είναι OK, κι αν είναι OK το αφήνω έτσι και προχωράω. Αλλά αν δεν είναι, μπορώ να τα κόψω κι άλλο. Οπότε πρέπει να το φροντίζεις. Γιατί και εκείνοι μπορεί να μην καταλαβαίνουν κατευθείαν το μέγεθος που μπορεί να θέλουν στα μαλλιά τους, τον τρόπο που στέκονται. Οπότε τους δίνεις και λίγο χρόνο να το επεξεργαστούν. Αν τα πάρω κατευθείαν εγώ όσο πιστεύω, μπορεί τελικά να μην του αρέσει και δεν μπορώ να γυρίσω πίσω το χρόνο. Μαλλί είναι, έφυγε. Και εντάξει δεν είναι καλό να λέει ο πελάτης: «Άντε, πότε θα μεγαλώσει το μαλλί μου». Κανονικά θα πρέπει να λέει: «Πότε δεν θα μεγαλώσει, είναι τέλειο έτσι όπως είναι». Και εγώ όταν κουρεύομαι αυτό λέω: «Μακάρι να μη μεγαλώσει τώρα το μαλλί μου, να μείνει έτσι τέλειο είναι». Οπότε φροντίζεις να κόβεις λιγότερο και μετά να τον ξαναρωτήσεις αν είναι εντάξει; Ή αν θέλει να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Τώρα αν εκείνος σου πει πάρ’ το μου τόσο, το συγκεκριμένο μήκος, και μετά πει τελικά: «Πολύ ήτανε», εκεί πέρα εντάξει δυστυχώς εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ακούμε τον πελάτη, ότι θέλει. Μετά είναι υποκειμενικό και στα δικά του γούστα.

Σου έχει τύχει ποτέ να έρθεις έτσι σε εισαγωγικά, σε διένεξη με κάποιον πελάτη επειδή κάτι δεν του άρεσε;

Ναι ήταν μία περίπτωση που ακριβώς έτσι, είχε να κάνει με το μήκος του μαλλιού και η ερώτηση μου στην αρχή ήτανε: «Πώς θα τα κάνουμε;». Μου λέει: «Πάρε μου τα πλαϊνά», και λέω: «Το μήκος πόσο κοντά θέλετε να τα πάρουμε τα πλαϊνά;» Και μου λέει: «Πάρε εσύ όσο θες. Κοντά να είναι». Και εγώ λειτούργησα έτσι, τα πήρα αλλά όχι τόσο κοντά, άφησα λίγο μαλλί. Ωστόσο του πελάτη του φάνηκαν πάλι αρκετά κοντά και είχε παρεξηγηθεί γιατί λέει: «Το μαλλί μου είναι πάρα πολύ κοντό και εγώ δε σου ζήτησα τόσο κοντό». Ενώ ουσιαστικά ήτανε στο δικό μου χέρι, δική μου επιλογή. Και εκεί πέρα ήρθα και εγώ σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί πραγματικά δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο για να το διορθώσω. Αλλά από την άλλη, προσπαθώ να μην έρχομαι σε διαμάχη με τον πελάτη. Να κατανοώ ότι και εκείνος δεν είναι σε θέση να ξέρει ακριβώς τί θέλει. Ωστόσο από τη στιγμή που δίνεις την επιλογή στο μπαρμπέρη σου να κάνει ό,τι εκείνος επιθυμεί, αν στην τελική δεν σου αρέσει, θα μπορούσες να μην του δώσεις την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει.  Έχω έρθει σε δύσκολες θέσεις, εντάξει. Όλες οι δουλειές έχουν και τις δυσκολίες τους. Εμάς αυτή είναι η δυσκολία μας, ότι εναλλάσσονται και οι πελάτες. Αυτό είναι και καλό και κακό. Γιατί, αν κάποιος πελάτης έρχεται καιρό και τον ξέρεις, ξέρεις τα χούγια του, ξέρεις το τι πραγματικά θέλει, οπότε πλέον είναι συνήθεια. Ξέρεις πως θα κινηθείς. Τώρα σε κάποιους καινούργιους πελάτες, που δεν ξέρεις πως λειτουργούνε, πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι πελάτες που μπορεί να ήταν σε άλλο μπαρμπέρη και να θέλουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κούρεμα ή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τους είχε κουρέψει ο προηγούμενος. Αυτό είναι υποκειμενικό. Προφανώς δεν μπορούν όλοι να βγάλουνε, δε γίνεται να βγάζουνε όλοι ακριβώς το ίδιο κούρεμα. Και δε γίνεται να το κάνουν και όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο, τη δικιά του οπτική, οπότε πρέπει να το κατανοούν κι αυτό. Αλλά εντάξει, είναι οι εξαιρέσεις που υπάρχουν. Συνήθως οι 8, με 9 στους 10 είναι εντάξει. Δεν υπάρχει κάποια διαμάχη εννοώ. Αυτό. Περνάμε καλά.

Τι άλλο θα μπορούσες να αναφέρεις σαν δυσκολία του επαγγέλματός; Που έχεις αντιμετωπίσει και εσύ.

Χαρακτηριστικό ήταν αυτό. Το ότι είναι δύσκολη η προσαρμογή. Είναι δύσκολο να μπεις στην αγορά. Να σε εμπιστευτεί ο εργοδότης. Υπάρχουν κάποιοι που μπορεί να μπούνε με κάποιο γνωστό [00:25:00]ή από κάποια σχολή να μπούνε κατευθείαν στην αγορά. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει τόσο εύκολα. Μπορεί να συμβεί σπανίως. Οι περισσότεροι κουρεύουνε σε σπίτι, και μένουν στο σπίτι μέχρι κάποια στιγμή να μαζέψουν λεφτά για να ανοίξουν μαγαζί, είτε να μπούνε κάπου για κάποια πρακτική. Αλλά είναι το δύσκολο το κομμάτι του να μπεις στην αγορά. Η εμπιστοσύνη. Από εκεί και πέρα όμως, αν πραγματικά θέλεις υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σε εμπιστευτούν παρόλο που μπορεί να μην έχεις δουλέψει σε κάποιο μαγαζί και να τα καταφέρεις. Γιατί είναι καλό να δουλέψεις και σε ένα μαγαζί, πριν ανοίξεις εσύ ένα δικό σου μαγαζί. Βλέπεις πως λειτουργεί. Βλέπεις πως λειτουργούν τα αφεντικά, τι ελλείψεις υπάρχουν κατά τη γνώμη σου, και μπορείς να πεις ας πούμε, γιατί και εγώ δούλευα στα μαγαζιά και έβλεπα κάποια πράγματα και λέω: «Αυτό ωραίο είναι θα μπορούσα και εγώ να το έχω, αυτή τη λειτουργία και εγώ στο μαγαζί μου. Ή αυτή τη νοοτροπία, την συμπεριφορά απέναντι τους πελάτες». Μετά κάτι άλλο που δε μου άρεσε, να πω ότι: «Ξέρεις κάτι; Δεν είναι ωραίο, να ξέρω να το αποφύγω». Πρέπει να έχεις δουλέψει και σε κάποιο μαγαζί πριν ανοίξεις κάποια στιγμή το δικό σου. Βλέπεις πώς λειτουργεί ένα μαγαζί. Τα έξοδα που έχει, τα έσοδα που έχει, οπότε προσαρμόζεσαι κι εσύ καλύτερα. Είσαι προετοιμασμένος.

Μου ανέφερες επίσης προηγουμένως ότι προκειμένου να ανοίξεις κι εσύ τώρα το δικό σου μαγαζί ξεκίνησες και πηγαίνεις πάλι σε νυχτερινό σχολείο.

Ναι. Εντάξει είναι κάτι αναπόφευκτο. Γιατί η σχολή που πήγα δεν έχω την άδεια για να ανοίξω εγώ κάποιο δικό μου μαγαζί. Οπότε πρέπει να περάσω από κάποιο δημόσιο. Η καλύτερη επιλογή για μένα, εφόσον έχω παράλληλα και τη σχολή -που βέβαια την έχω παραμελήσει- ήτανε να πάω σε κάποιο δημόσιο. Οπότε, εντάξει είναι περισσότερο θέμα χρόνου. Δεν έχει να κάνει με άποψη δυσκολίας αυτό το κομμάτι. Έχει να κάνει με θέμα χρόνου. Γιατί εντάξει, όταν έχεις και κουρέματα, έχεις κι άλλα πράγματα, το σχολείο γενικά μου τρώει αρκετό χρόνο από την μέρα μου. Οπότε αν κι εγώ πραγματικά θέλω να ανοίξω ένα μαγαζί, δεν έχω και άλλη επιλογή.

Όλο αυτό, το να ανοίξεις το δικό σου μαγαζί, ήταν κάτι που το σκεφτόσουν από μικρός; Ή προέκυψε τώρα στη συνέχεια;

Όχι. Γενικά ναι, από μικρός ήθελα να κάνω κάτι δικό μου. Άσχετα με την κομμωτική. Γενικά πάντα ήξερα ότι ήθελα να κάνω κάτι δικό μου. Γιατί θεωρώ ότι από τη στιγμή που γεννιόμαστε από μωρά, ακούμε τους γονείς μας να μας λένε τι θα κάνουμε. Μετά στο σχολείο ακούμε τους καθηγητές μας, στο πανεπιστήμια ακούμε πάλι τους καθηγητές κι αυτά. Δεν θα ήθελα και στο μέλλον να έχω πάλι ένα αφεντικό να ακούω να μου λέει τι να κάνω. Δηλαδή θα ήθελα εγώ να είμαι αφεντικό του εαυτού μου. Να δίνω εγώ ρεπό στον εαυτό μου. Να δίνω εγώ παραπάνω δουλειά στον εαυτό μου. Θέλω να έχω μία δουλειά στη ζωή μου, όπου αν θέλω κάποια μέρα να δουλέψω 12-13 ώρες επειδή μ’ αρέσει αυτό που κάνω και θέλω να το κάνω, θα έχω την ελευθερία να το κάνω. Αν κάποια στιγμή όμως μπορεί να θέλω να πάω μία ώρα αργότερα στη δουλειά μου, να έχω πάλι τη δυνατότητα να το κάνω. Να μην έχω τον έλεγχο πάνω από ένα αφεντικό. Οπότε αυτό λειτούργησε πολύ σε μένα ώστε να θέλω να ανοίξω εγώ ένα δικό μου μαγαζί. Γιατί έχω και τον έλεγχο στην τελική. Που βέβαια αυτό πάει πακέτο και με τις υποχρεώσεις και το άγχος που αποτελεί μετά. Αλλά αυτό είναι που με κάνει…Η ελευθερία χρόνου με κάνει να θέλω να ανοίξω δικό μου μαγαζί. Το ότι έχω τη δυνατότητα να κάνω όποτε θέλω εγώ ό,τι θέλω. Αν θέλω να δουλέψω, καλώς. Αν δεν θέλω, θέλω και μια μέρα να ξυπνήσω και να πω: «Εντάξει σήμερα δεν έχω καθόλου όρεξη να πάω στη δουλειά δεν αισθάνομαι καλά». Το οτιδήποτε, να έχω την ελευθερία να το κάνω.

Την ενασχόλησή σου με την κομμωτική την ξεκίνησες σε συνδυασμό με τις σπουδές στη λογιστική. Αυτό τον συνδυασμό σκέφτεσαι να τον συνεχίσεις;

Αυτό δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το προσαρμόσω. Και είναι κάτι που εντάξει, η αλήθεια είναι, δεν το σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι καλό είναι να τελειώσω τη σχολή μου και από κει και πέρα ό,τι προκύψει. Καμιά φορά ξέρεις αφήνω γεν[00:30:00]ικά μέσα στη μέρα μου, καλό είναι θεωρώ να μην τα προγραμματίζουμε πάντα όλα για όλα. Δηλαδή, να λέμε και κάτι: «Πάμε και όπως προκύψει». Δηλαδή, γιατί μετά στην τελική δημιουργείς και τζάμπα άγχος. Γιατί κάνεις σχέδια και στην τελική μπορεί να μη γίνουν καν. Οπότε ότι εγώ θέλω να ασχοληθώ στη ζωή μου με τον τομέα της κομμωτικής, αυτό είναι σίγουρο. Ότι θα ασχοληθώ. Τώρα δεν ξέρω πώς ακριβώς θα μπορούσα να συνδυάσω και τον τομέα των οικονομικών που βρίσκομαι. Θα μπορούσα στην τελική να είμαι και λογιστής στην δικιά μου επιχείρηση. Μία εύκολη λύση. Αλλά εντάξει, μετά όπως είπα η μέρα έχει πολλές ώρες. Θα μπορούσα να ασχοληθώ και με τα δύο, κάπως να τα συνδυάσω. Να βρω, να κάνω παράλληλα 2 δουλειές. Αν και σίγουρα την κομμωτική δεν την θεωρώ δουλειά, την θεωρώ ευχαρίστηση. Εγώ ευχαριστιέμαι να κάνω ένα κούρεμα. Υπάρχουν και στιγμές που λέω, κάποιες φορές λέω: «Τώρα θα ήθελα να κάτσω σήμερα και να κουρεύω όλη μέρα. Δεν θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο». Και άσχετα από το οικονομικό, γιατί είναι το συναίσθημα του ότι δημιουργείς κάτι. Οπότε αν γενικά έχεις μία καλλιτεχνική φύση, αυτή δεν μπορείς να την αφήσεις. Δεν θα σε αφήσει αυτή. Οπότε σίγουρα θα ασχοληθώ με την κομμωτική.

Μάλιστα, Ηλία δεν ξέρω άμα θα ήθελες να προσθέσεις κάτι άλλο γύρω από τον τομέα αυτό.

Όλοι οι νέοι να έχουν στο νου τους ότι πολλοί βάζουν προτεραιότητα τα λεφτά. Εντάξει, μπορεί να φαίνεται σχετικά εύκολο χρήμα. Όχι δεν είναι. Δεν είναι εύκολο χρήμα γιατί το δύσκολο είναι να σε εμπιστευτούν οι πελάτες. Ωραία; Και γενικά έχουνε σαν κίνητρο τα λεφτά. Δεν πρέπει να έχεις τα λεφτά. Τουλάχιστον στην αρχή. Πρέπει να έχεις στο μυαλό σου στην εκπαίδευση. Αν έχεις την κατάλληλη εκπαίδευση, αν έχεις την τάση να μαθαίνεις, γιατί όπως είπα και πιο πριν, αυτή δουλειά δεν έχει ποτέ ταβάνι. Αν το συνειδητοποιείς θα φτάσεις πιο γρήγορα ψηλά. Αν πραγματικά θες να φτάσεις ψηλά. Γιατί κάποιοι μπορούν να πούνε: «Eγώ αρκούμαι να βγάζω και κάποια, ορισμένα κουρέματα ακόμα, να είμαι υπάλληλος κάπου», και να καθησυχάζεται με αυτό. Εγώ προσωπικά δεν είμαι από αυτούς. Εγώ θέλω κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερος. Δηλαδή κάθε κούρεμα που κάνω ξέρω ότι βελτιώνομαι. Μπορεί να είναι και το ίδιο κούρεμα. Ένα κούρεμα που να το ‘χω κάνει, ωραία; Αλλά ξέρω γιατί πετυχαίνεις διαφορετικές περιπτώσεις, διαφορετικοί πελάτες, διαφορετικές απαιτήσεις και εξελίσσεται ο τομέας αυτός. Κάθε μέρα. Και ειδικά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και κάθε χρόνος που περνάει, έχουμε μία τρομερή εξέλιξη και αυτό είναι αποδεκτό από όλους. Δηλαδή και όλοι οι Έλληνες μπαρμπέρηδες το λένε και υπάρχουν και ξένοι, γιατί είχα πάει και σε σεμινάρια. Και θυμάμαι ξένοι κομμωτές που είχαν έρθει στην Ελλάδα, να το είχαν πει αυτό. Δηλαδή είναι και γενικά αποδεκτό από πολλούς. Οπότε προτείνω ότι, στην αρχή τουλάχιστον, να μην έχουνε ό,τι κάνουν το μυαλό τους στο χρήμα. Εντάξει, καλό είναι να ανταμείβεσαι για τη δουλειά που κάνεις. Αλλά αν θες να ανταμειφτείς γενικότερα και στο μέλλον στη ζωή σου, καλύτερα να στοχεύσεις στην εκπαίδευση, πώς εσύ θα βελτιωθείς και σαν χαρακτήρας. Γιατί ο χαρακτήρας έχει σημαντικό ρόλο, γιατί έρχεσαι σε επαφή με τον πελάτη. Μπορεί κάποιος πελάτης να σε αρνηθεί γιατί μπορεί να μην του άρεσες εσύ. Οπότε θα ξέρεις πως να συμπεριφέρεσαι και στον πελάτη, αλλά και προφανώς πως να τον κουρέψεις. Αυτό έχω να προσθέσω.

Ηλία σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα ήθελες να μου πεις πως σου φάνηκε η διαδικασία της συνέντευξης;

Πρώτα απ’ όλα δεν ένιωσα καθόλου αμήχανα, βοήθησες εσύ γι’ αυτό το πράγμα. Εντάξει είναι και η πρώτη μου συνέντευξη, αλλά αυτό. Δεν είχα κανένα άγχος έτσι κι αλλιώς, αλλά ούτε μου δημιούργησες. Ήτανε μία ευχάριστη ώρα που πέρασα μαζί σου και σ’ ευχαριστώ πολύ.

Σε ευχαριστώ και εγώ πολύ για το χρόνο σου.