[00:00:00]Λοιπόν, είναι Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2022, βρισκόμαστε στα Εξάρχεια με τον Στάθη Λευτάκη, εγώ είμαι η Ελένη Μάκκα Eρευνήτρια στο Istorima. Στάθη, μίλησε μας λίγο για τη ζωή σου και τη σχέση σου με το ποδόσφαιρο στην παιδική ηλικία.

Η σχέση μου με το ποδόσφαιρο ξεκινά από αρκετά παιδική ηλικία, όντας γιος μιας οικογένειας όπου ο μπαμπάς ήτανε από πολύ μικρός και αυτός ενεργός στα γήπεδα, είτε σαν ποδοσφαιριστής είτε σαν φίλαθλος. Οπότε με θυμάμαι από πάρα πολύ μικρό, είτε να πηγαίνω στο γήπεδο να παρακολουθήσω παιχνίδια είτε να πηγαίνω στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν τον μπαμπά και να μπαίνω και στον αγωνιστικό χώρο, να κλωτσάω μπάλες ή πριν ή μετά το παιχνίδι. Οπότε ναι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι να υπάρχει ένα περιβάλλον το οποίο έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο.

Πού μεγάλωσες;

Έχω μεγαλώσει στη Νέα Ιωνία, εκεί έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει και τα πρώτα βήματα εκεί, τα ποδοσφαιρικά ας πούμε, έγιναν στην ομάδα που είναι κοντά εκεί στη γειτονιά που είναι ο Απόλλωνας. Όπου μετά από πάρα πολύ παρακαλετό από ότι θυμάμαι τότε με το μπαμπά και τη μαμά, γύρω στα 10 με γράψανε στις ακαδημίες του Απόλλωνα και έτσι κάπως ξεκίνησα.

Μίλησε μου για την πορεία σου στον Απόλλωνα.

Στον Απόλλωνα ξεκίνησα από τα 10 και κατέληξα να παίζω μέχρι τα 17, όπου το πρώτο διάστημα ξεκίνησα να παίζω σαν επιθετικός αλλά κάπως και λίγο από το σχολείο υπήρχε μία κλiση προς τη θέση του τερματοφύλακα, την οποία και σαν επάγγελμα δηλαδή τώρα συνεχίζω και την εξασκώ και μέχρι σήμερα που έχω γίνει προπονητής τερματοφυλάκων. Στον Απόλλωνα, αυτό, ναι, ξεκίνησα από τα 10. Ήμουνα στις ακαδημίες του συλλόγου μέχρι τα 17, έφτασα να κάνω κάποιες προπονήσεις μέχρι το ανδρικό τμήμα, οπού εντάξει αυτό δεν συνεχίστηκε μετέπειτα. Όπου μέσα σε όλο αυτό κιόλας έγινα και φίλαθλος παύλα οπαδός αυτής της ομάδας, την οποία υποστηρίζω και μέχρι σήμερα, ενώ δεν ήμουνα, ας πούμε, μέχρι την αυτή την ηλικία υποστήριζα την ομάδα του μπαμπά μέχρι τότε. Μετά, αρχίζω να μεγαλώνω, σιγά-σιγά έφυγα από κει. Ξεκίνησα την ενασχόληση μου με τις ερασιτεχνικές ομάδες, η οποία αυτή συνεχίστηκε περίπου μέχριτα 26. Έκανα κάποιες φιλότιμες προσπάθειες εκεί, μέχρι τα 22, προσπαθώντας και να ακολουθήσω λίγο αυτό το επαγγελματικό όνειρο, το οποίο εν τέλει δεν τα κατάφερα. Το οποίο να σου πω και την αλήθεια δεν το μετανιώνω και πάρα πολύ. Εντάξει, έκανα μία προσπάθεια, oκ, δε βγήκε, τι είχα τι έχασα. Μέσα σε όλο αυτό το, την ενασχόληση μέχρι να γίνω προπονητής –γιατί αυτό είναι ένα ξέχωρο κομμάτι–, αυτό που έχω να κρατήσω κυρίως είναι ότι εντάξει, όντας ερασιτέχνης, αυτό που σε νοιάζει κυρίως δεν είναι το οικονομικό κομμάτι. Αυτό είναι ένα έξτρα εξτραδάκι στο εισόδημα, το οποίο πολλές φορές υπήρχε και το ζήτημα ότι δεν το έπαιρνες. Το κυριότερο διακύβευμα ήταν η επαφή με κόσμο, στα πρώτα στάδια πιο ετερόκλητο, που μπορείς να γνωρίσεις ανθρώπους είτε καλούς, είτε κακούς, με τους οποίους σε άλλες συνθήκες δεν θα είχες ιδιαίτερη επαφή. Και σε πιο επόμενο στάδιο, τότε η ενασχόληση με το με τον Αστέρα εδώ στην περιοχή, όπου μπήκα και σε μία άλλη νοοτροπία και φιλοσοφία και προσέγγιση του ποδοσφαίρου από αυτή που είχα μέχρι τότε. Και απέκτησα και φίλους με τους οποίους κρατάω επαφές και είμαστε, είναι πολύ στενή επαφή μας που έχουμε μέχρι και σήμερα.

Πώς ήρθες σε επαφή με τον Αστέρα Εξαρχείων;

Όπως είπα πιο πριν, όντας και φίλαθλος και οπαδός του Απόλλωνα τότε εκείνη την περίοδο γύρω στο 2011-12, όντας ακόμη, τότε είχα μία έτσι διπλή ταυτότητα παίχτη, οπαδού, φιλάθλου του Απόλλωνα, υπήρχαν κάποια φεστιβάλ στο λόφο του Στρέφη που θα διοργάνωνε η ομάδα οι Radical Fans United. Όπου μαζευόντουσαν ένα τριήμερο οπαδοί από όλη την Ελλάδα και άλλος κόσμος παράλληλα, γινόταν ένα τουρνουά ποδοσφαίρου 5x5 με λάιβ, προβολές, συζητήσεις, όπου τότε είχαμε κατεβάσει μια ομάδα οι Απολλωνιστές, και τότε ήταν η πρώτη επαφή που είχα κάνει με κάποια παιδιά από τον Αστέρα. Μετά από περίπου δύο-τρία χρόνια, ένας πολύ καλός μου φίλος συναπολλωνιστής και πλέον και συνάδελφος στον ευρύτερο χώρο του ποδοσφαίρου, πήγε σαν παίκτης, όπου για καλή μου τύχη ας το πούμε, ψάχνανε για τερματοφύλακα εκείνη την περίοδο στον Αστέρα. Και έγινε η επαφή και ήρθα στην ομάδα. Δηλαδή, δεν ήταν ότι ήρθα ε[00:05:00]πακριβώς ας πούμε για το πολιτικό πρόσχημα –πρόταγμα βασικά, πολιτικό πρόταγμα της ομάδας. Τότε ήταν και λίγο με τον κόσμο, λίγο και ότι είμαι και λίγο φιλικά προσκείμενος προς αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο, και με την ευκαιρία του φίλου που πήγε τότε στην ομάδα και με πρότεινε και με έφερε σε επαφή, τότε, έτσι πήγα στον Αστέρα.

Ωραία, μίλησέ μου για την εμπειρία σου στον Αστέρα.

Στην ομάδα έκατσα εκεί περίπου, σαν παίκτης, περίπου τρία χρόνια. Όπου ο πρώτος χρόνος ήταν και λίγο μεταβατικός για το λόγο ότι, και εγώ μέχρι να δω το πώς κινούνται πράγματα αλλά και επειδή είχε υπάρξει και ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός στην κερκίδα της ομάδας τότε των παιδιών που ασχολιόντουσαν πιο ενεργά, με τον θάνατο ενός φιλάθλου παύλα αυτο-οργανωμένου μέλους της ομάδος. Οπότε κάπως εκεί, από ένα σημείο και έπειτα υπήρξε μία αδρανοποίηση στο λειτουργικό σύστημα της ομάδος. Όπου μετέπειτα, με κάποια γεγονότα που είχανε συμβεί ελέω Μαζαράκη και με κάποια χορηγία που είχε γίνει τότε από τον Ολυμπιακό, οπότε είχε υπάρξει μία δραστηριοποίηση πιο έντονη από κόσμο ο οποίος ήταν πιο αδρανής για ένα διάστημα. Κάπως τότε σιγά-σιγά άρχιζα και εγώ να μπαίνω πιο ενεργά στην όλη κατάσταση του Αστέρα. Τότε, δηλαδή το πρώτο εξάμηνο για να το θέσω πιο κοινά, ήμουνα πιο πολύ παίκτης, κρατώντας μια πιο αποστασιοποιημένη στάση σε σχέση με τον τρόπο λειτουργίας της ομάδος. Είχα δηλαδή γνώση αλλά δεν ήμουνα τόσο ενεργός. Όπου εκεί, όταν ο Αστέρας έγινε τελείως αυτο-οργανωμένη ομάδα, για το λόγο ότι μέχρι τότε κινούταν λίγο κάπως σε δύο βάρκες ας το πούμε. Τότε, μετά από εκείνη την έντονη δραστηριοποίηση όλων των μελών της ομάδας και της συνέλευσης που λειτουργούσε και εκείνη την περίοδο δηλαδή, άρχισα και εγώ σιγά-σιγά να μπαίνω, να γίνομαι πιο ενεργό μέλος. Παράλληλα έπαιξε ρόλο το ότι το καλοκαίρι μετέπειτα, εγώ μετακόμισα στην περιοχή συγκατοικώντας με έναν συμπαίκτη μου, οπότε αυτό με έφερε ακόμα πιο κοντά στην ομάδα. Και αυτό έφερε μία σειρά, ένα ντόμινο πραγμάτων το οποίο με οδήγησαν ουσιαστικά από πιο περιφερειακό μέλος της ομάδος να γίνομαι πιο ενεργός στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος αυτού. Όπου εντάξει, κακά τα ψέματα ξεκίνησα κάνω και περισσότερη παρέα με τα παιδιά, που αποτελούντουσαν από, είτε συμπαίκτες είτε από τη συνέλευση. Η συνέλευση απέκτησε πολύ πιο ενεργό χαρακτήρα σε σχέση με το πώς εγώ βρήκα στο αρχικό στάδιο την ομάδα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι μπορεί να βρισκόμασταν και τέσσερις φορές την εβδομάδα, είτε σε καφέδες είτε στο αποθηκάκι που κάναμε τις συνελεύσεις είτε στις συνελεύσεις και να ασχολούμαστε με τα λειτουργικά ζητήματα της ομάδας. Θυμάμαι μία δραστηριοποίηση από πάρα πολύ κόσμο, όπου υπήρχε μία κατανομή εργασιών και ο καθένας το έκανε με πάρα πολλή προθυμία και χαρά και αγάπη προς αυτό το πράγμα, όπου όταν βρίσκεις ένα τέτοιο περιβάλλον κάπως λίγο... αν έχεις μία στοιχειώδη ενσυναίσθηση, σε τραβάει ακόμα περισσότερο να δεθείς και να συνεισφέρεις με όποιον τρόπο μπορείς. Όπου αυτή η κατάσταση, έτσι χοντρικά, κράτησε για περίπου μία διετία.

Ποια χρονιά; 

Εγώ στον Αστέρα πήρα το ΄14, έκατσα στην ομάδα μέχρι το ΄17. Αποχώρησα τον Ιανουάριο του '17 όντας, σαν παίχτης, αλλά συνέχισα σαν ενεργό μέλος της συνέλευσης. Γιατί κάπου εντάξει, μπήκε και λίγο το κομμάτι το ποδοσφαιρικό λίγο στο ενδιάμεσο, γιατί όσο έπαιζα εντάξει, λίγο δεν το είχα λήξει ακόμα το του ποδοσφαιριστή –ή εντάξει, έστω και ερασιτεχνικών κατηγοριών– του ποδοσφαιριστή μέσα μου. Οπότε λίγο σε κάποιο ζήτημα, ενώ με γέμιζε πάρα πολύ αυτό το κομμάτι το ενεργό της συνέλευσης, της όλης εβδομάδος, να τρέξουμε πράγματα, να βοηθήσουμε, από πάρτι οικονομικής ενίσχυσης, μέχρι τις μπλούζες, τα κασκόλ που βγαίναμε και πουλάγαμε για να συντηρηθεί η ομάδα οικονομικά στα τρέχοντα έξοδα που είχε. Ε ναι, υπήρχε το κομμάτι το ποδοσφαιρικό το οποίο δεν είχε λήξει ακόμα μέσα μου τελείως όντας τότε 25 χρονών. Οπότε ναι, έφυγα το τελευταίο εξάμηνο θέλοντας να κάνω έτσι μία προσπάθεια ακόμη προς τα εκεί. Αλλά παρόλα αυτά, είχα συνεχίσει να εμ[00:10:00]πλέκομαι ενεργά πάρα πολύ με τη συνέλευση της ομάδος. Η οποία τότε θυμάμαι ότι είχε ακόμη πιο έντονη δραστηριότητα, κάνοντας, βοηθώντας σε κάποια μπαρ στο στέκι μεταναστών, το οποίο ήταν ακριβώς απέναντι από το αποθηκάκι. Είχανε ξεκινήσει οι διεργασίες και είχε πάρει υπόσταση σιγά-σιγά το γυναικείο τμήμα βόλεϊ της ομάδος, στο οποίο αρκετά μέλη τότε από τη συνέλευση είχαμε βοηθήσει στο να συσταθεί. Όπου ναι, γενικά εκείνη την τριετία και κυρίως η διετία, ο δεύτερος και ο τρίτος χρόνος που ήμουνα ακόμα πιο δραστήριος, τα θυμάμαι πολύ έντονα και με πολύ χαρά και ζέση ας πούμε στο μυαλό μου. Σαν μια πάρα πολύ ωραία περίοδος, σαν κάποια πάρα πολύ ωραία χρόνια, που κάτσανε πολύ ωραία συγκυριακά με την ηλικία τα οποία τα έκανα και μου δημιουργούνε πολύ ευχάριστες αναμνήσεις. Και με βοηθήσανε και πάρα πολύ στο να αλλάξω λίγο κοσμοθεωρία, στο πώς σκέφτομαι και προσεγγίζω το ποδόσφαιρο, αλλά ναι, και μετέπειτα στο τι κάνω με βάση αυτό, ακόμα και τώρα, που, όντας επαγγελματίας προπονητής.

Η συμμετοχή στη συνέλευση συνέβαλε στην πολιτικοποίηση σου μετέπειτα;

Ναι πάρα πολύ. Εγώ υπήρξα ουσιαστικά, ένας, θα το πω απολιτίκ, αλλά φιλικά προσκείμενος προς τον αντιεξουσιαστικό χώρο –αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι ο Αστέρας– όπου, με τη συμμετοχή μου στη συνέλευση αυτομάτως πήρα και διάφορα ερεθίσματα ως προς το αντιεξουσιαστικό τοπίο οκ, το αντιομοφοβικό, αντιρατσιστικό. Ήρθα σε επαφή με πιο φεμινιστικά κινήματα ας πούμε και ερεθίσματα τα οποία δεν τα είχα μέχρι τότε. Και εντάξει, όντας μεγαλωμένος στη Νέα Ιωνία δεν είναι ότι έχεις και τέτοια ερεθίσματα τα οποία μπορούν να σε τραβήξουν προς αυτή την κατεύθυνση. Οπότε ναι, ο Αστέρας μου έδωσε ερεθίσματα που ίσως να τα είχα πολύ... μου τα έβγαλε στην επιφάνεια, που ίσως είτε να τα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού είτε να μην υπήρχαν και καθόλου. Δηλαδή οκ, καλό το ποδοσφαιρικό κομμάτι και το κομμάτι της συνέλευσης και τα λοιπά, αλλά παράλληλα με αυτό τρέχανε και άλλα πόσα πράγματα, μέσω των φίλων μου ή μέσω κόσμου που γνωρίζει. Γιατί κακά τα ψέματα, μέσω της ενασχόλησης του Αστέρα ήρθα σε επαφή με πάρα πολύ κόσμο από τη γειτονιά και από όλο το κίνημα. Οπότε αυτό μου έδωσε, μου άνοιξε ένα νέο κόσμο τον οποίο εγώ μέχρι τότε δεν γνώριζα. Οπότε αυτομάτως ναι, είχα έτσι... ουσιαστικά πέρασα σε έναν πιο πολιτικοποιημένο τρόπο σκέψης και δράσης ας πούμε. Εντάξει, δε συμμετείχα σε κάποια άλλη συνέλευση πέρα από του Αστέρα, αλλά μόνο και μόνο η τριβή και ας πούμε και οι καφενειακές συζητήσεις, να ακούς κάποια πράγματα σε πιο πολιτικοποιημένη βάση, αυτό και μόνο σου δίνει έναν άλλο τρόπο σκέψης και σε βάζει σε ένα προβληματισμό και σε ένα, σε μία διαδικασία να σκεφτείς και ίσως να αναθεωρήσεις και πράγματα. Τώρα με τον Αστέρα, αυτά είναι σε πολύ γενικές γραμμές. Δεν ξέρω αν θες να με ρωτήσεις κάτι άλλο περαιτέρω σε σχέση με αυτό. 

Εσύ ήσουνα στην ομάδα όταν διώχθηκε η διοίκηση και έγινε... Μπορείς να περιγράψεις αυτή τη διαδικασία; Το πώς έστησε μια αυτο-οργανμένη συνέλευση;

Ουσιαστικά, όταν εγώ πήγα στην ομάδα η συνέλευση λειτουργούσε, αλλά ήταν σαν, πιο αποκομμένα από το ποδοσφαιρικό τμήμα. Διότι υπήρχε ένας άνθρωπος ο οποίος αυτοαποκαλούνταν, βασικά ήταν, συμμετείχε με κατά κάποιο τρόπο στη συνέλευση, αλλά λειτουργούσε σαν τον κλασικό γενικό αρχηγό, όπου είχε έλεγχο σε αρκετά πράγματα. Ο οποίος ήταν και ο άνθρωπος πίσω από τον Μαζαράκη, όπου έφερε αυτή την επαφή με τις ΠΑΕ για υλικό που ζητήθηκε, χωρίς να έχει ιδιαίτερη γνώση η τότε συνέλευση. Κάποιοι ποδοσφαιριστές νομίζω το ξέραμε κιόλας βέβαια, όπου αυτό έγινε σε μία περίοδο όπως προείπα που υπήρχε μία αδρανοποίηση της συνέλευσης λόγω αυτού του δυσάρεστου γεγονότος, όπου όταν βγήκε στην επιφάνεια το τι έγινε με τη δωρεά από την ΠΑΕ Ολυμπιακός και τα λοιπά, κάπως ήταν το έναυσμα αυτών των ανθρώπων να ξεκινήσουνε πάλι να ασχολούνται ενεργά. Μπήκε πολύς κόσμος από την περιοχή, ο οποίος ήταν πιο περιφερειακός ας το πούμε, αλλά στήριζε παράλληλα την ομάδα σ[00:15:00]το να μπει ενεργά εκείνη την περίοδο, να ασχοληθεί και να προβληματιστεί με αυτό το γεγονός. Χαρακτηριστικά θυμάμαι που είχε γίνει μία συνέλευση τότε, για το τι θα γίνει με αυτό το θέμα στο στέκι μεταναστών, όπου ήτανε γύρω στα –εντάξει, δεν θα πω εκατόν πενήντα άτομα γιατί μπορεί να είμαι υπερβολικός– αλλά ήτανε σίγουρα εκατό άτομα. Όπου μέσα από αυτό αποφασίστηκε –ήταν η κεντρική, νομίζω είχανε γίνει και κάποιες πιο μικρές αν δεν κάνω λάθος- όπου μέσα από αυτό αποφασίστηκε ότι θα βγει ανακοίνωση, ότι θα επιστραφούν τα πράγματα πίσω, ότι δεν είναι αυτό το πράγμα το πώς ονειρεύονται ας πούμε ή θέλουν τον Αστέρα οι παίκτες και ο κόσμος του. Όπου αυτό έφερε μία σειρά αποχωρήσεων από την ομάδα κόσμου, ο οποίος ουσιαστικά δεν νοιαζόταν τόσο πολύ ίσως για το πρόταγμα του Αστέρα, αλλά για την προσωπική του προβολή. Και αυτό τσίνησε πολύ στο πρώτο διάστημα σε διάφορο κόσμο. Όχι σε διάφορο, σε συγκεκριμένο κόσμο για να είμαι πιο σαφής. Αλλά ήτανε τόσο πολύ ενεργή η συμμετοχή και τόσος πολύς ο κόσμος ο οποίος στήριξε την ουσιαστική εκκίνηση του αυτο-οργανωμένου Αστέρα, οπότε όποιο πρόβλημα ίσως προϋπήρχε, δε θα πω ότι παραμερίστηκε, ότι ξεπεράστηκε και ότι ίσως οι τρικλοποδιές προσπαθούσε κάποιος να μας βάλει ήταν τίποτα μπροστά σε αυτή τη δυναμική την οποία υπήρχε εκείνη τη στιγμή στον Αστέρα. Δηλαδή θυμάμαι ειδικά, χαρακτηριστικά την πρώτη χρονιά, εντάξει, η χρονιά κύλησε πάρα πολύ, η πρώτη χρονιά τότε που ήμουνα εγώ, έγινε αυτό, ήταν εκείνο, γύρω στον Απρίλιο είχε γίνει το σκηνικό. Περίπου άλλον ενάμιση μήνα κύλησε πολύ ομαλά με επαναδραστηριοποίηση του κόσμου στο γήπεδο και τα λοιπά. Όπου σκέψου ότι το Σεπτέμβριο όταν ξεκίνησε πάλι το πρωτάθλημα, τότε γίνονταν εργασίες στην έδρα της ομάδας στην Αλεπότρυπα, που οι παίκτες μαζί με τον προπονητή είχαμε βρει γήπεδο για να κάνουμε την προετοιμασία, γήπεδα για να κάνουμε προπονήσεις από μόνοι μας, υπήρχε έντονη δραστηριοποίηση του κόσμου. Γενικά υπήρχε μία πολύ έντονη κινητικότητα όπου και δεν προϋπήρχε. Ή αν υπήρχε η κινητικότητα προερχόταν από έναν άνθρωπο ο οποίος απλά ήταν, κατά κάποιο τρόπο σαν να έδινε τις εντολές με έναν έμμεσο τρόπο και προσπαθούσαν να ακολουθήσουνε. Ενώ τώρα ήτανε όντως η έννοια της αυτο-οργάνωσης, το ότι ξεκινάμε και κάνουμε κάτι από εμάς και καταλήγει σε εμάς. Χωρίς δόλο, χωρίς απώτερο σκοπό, χωρίς να προβάλει κάνεις το εγώ του, κάτι ας το πούμε ουτοπικό για τα δεδομένα τα ποδοσφαιρικά. Το οποίο κράτησε, έτσι, περίπου γύρω στα δύο χρόνια μέχρι να αποχωρήσει ένας μεγάλος όγκος φίλαθλων από την ομάδα, όντως εσωτερικών διενέξεων... λόγω εσωτερικών διενέξεων. Όπου μέσα σε αυτή τη διετία είχε υπάρξει επίσκεψη, ας πούμε, από μία άλλη αυτο-οργανωμένη ομάδα στην Κωνσταντινούπολη τριήμερο που είχαν πάει τύπου πενήντα άτομα πτήση στην Κωνσταντινούπολη για να παίξουμε ένα φιλικό τουρνουά. Είχει υπάρξει επίσκεψη στο Στόμιο όπου γινόταν το φεστιβάλ όλων των οργανωμένων ομάδων της Ελλάδος, όπου είχαμε πάει πάρα πολλά άτομα εκεί. Γενικά υπήρχε μία πολύ έντονη δράση και μία πολύ, έτσι, πολύ θερμή και έντονη συμμετοχή, είτε από τον σκληροπυρηνικό, ας το πούμε –που δεν ήταν έτσι, με την κακή έννοια «ο σκληροπυρηνικός»– τον πολύ έντονο, πολύ κλειστό κύκλο της συνέλευσης που ήταν τότε περίπου στα σαράντα άτομα, αλλά και τον κόσμο που ήτανε γύρω και στήριζε πιο περιφερειακά. Δηλαδή εγώ ας πούμε θυμάμαι χαρακτηριστικά, πάρτι στη Νομική όπου ήταν για τα –όχι για τα δικαστικά, sorry– για ιατρικά έξοδα ενός ποδοσφαιριστή ο οποίος έπαθε ρήξη χιαστών και πρέπει να είχε σε κάποια φάση, τύπου χίλια πεντακόσια άτομα. Το οποίο, δεν το πιστεύαμε ούτε εμείς οι δύο ας πούμε τότε, ότι θα γινόταν κάτι τέτοιο. Είχε μία δυναμική ο Αστέρας εκεί στην περιοχή, αλλά έχει φτάσει λόγω της έντονης δραστηριότητας των μελών, είτε σε πολιτικό επίπεδο, που είχε αρχίσει και τότε να βγαίνουν πιο πολιτικά μηνύματα από τη σύμπραξη αυτο-οργάνωσης, κερκίδας και παικτών, για το λόγο ότι τότε ήταν και στην κυριολεξία η ομάδα ένα. Δηλαδή κόσμος-κερκίδα ήταν ένα και το αυτό. Οπότε αυτό έφερε και μια, έτσι, έφερε θα πω τον Αστέρα, πάρα πολύ στο προσκήνιο. Δηλαδή είχε μία φήμη ο Αστέρας μέχρι τότε που, είχε ένα αστικό μύθο που προϋπήρχε, ομάδα των Εξαρχείων, των αναρχικών και τα λοιπά. Αλλά με τη δράση του κόσμου τότε, αυτό κάπως λίγο άνοιξε και κάπως. Και ίσως έφερε και κόσμο ο οποίος είτε ήτανε και λίγο φιλικά προσκείμενος αλλά φοβόταν να πλησιάσει είτε δεν εί[00:20:00]χε και ιδιαίτερη επαφή με τον Αστέρα και κάπως τον γνώρισε και γνώρισε και λίγο τον κόσμο των Εξαρχείων από μία άλλη οπτική γωνία, πιο θετική. Δηλαδή, αυτό το οποίο ήτανε, που είχαμε σαν διακύβευμα στη συνέλευση, το να γίνει να γίνει... Αχ, πως το λένε; Κόλλησα. Να γίνει μία προσέγγιση σε κόσμο ο οποίος ήταν εκτός του κύκλου μας, θεωρώ ότι ως ένα σημείο έγινε. Ουσιαστικά και εγώ τέτοιος ήμουνα. Δηλαδή, ήμουνα από αυτούς οι οποίοι βλέπανε από την κλειδαρότρυπα λίγο και φοβόντουσαν να μπούνε μέσα σε αυτό. Και τότε θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι ήρθε και κόσμος στην ομάδα ο οποίος δεν ήτανε ούτε πολιτικά... δε θα πω, εντάξει, πολιτικά προσκείμενος ήτανε πολύ πιο περιφερειακά είτε δεν ήταν καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση και με την πορεία υπήρξε μία μεταστροφή και μία κλίση τους προς αυτό τον ιδεολογικό χώρο, έστω και πιο περιφερειακά, αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Ωραία, μπορείς να μοιραστείς κάποια από τις πολύ ωραίες αναμνήσεις που είχες τη χρυσή διετία του Αστέρα; Είτε από προπόνηση είτε από εκδήλωση είτε από αγώνα.

Από αγώνα δεν έχω να σου πω κάτι συγκεκριμένο, για το λόγο ότι ειδικότερα τα ματς στην αλεπότρυπα ήταν κάθε παιχνίδι γιορτή. Για το λόγο ότι, κακά τα ψέματα, τα παιδιά που παίζαμε, οι περισσότεροι το περιμέναμε σαν μικρά παιδιά το να παίξουμε την Κυριακή. Ειδικότερα στην αλεπότρυπα. Οπότε δεν μπορώ να σου πω κάποιο συγκεκριμένο, γιατί όλα τα παιχνίδια –εντάξει, όταν κερδίζαμε ήταν ακόμα καλύτερα– αλλά είτε όταν κερδίζαμε είτε όταν χάναμε, το ότι παίζαμε στην κερκίδα και ήταν από έξω οι φίλοι μας, με τους οποίους υπήρχε σύμπραξη, είτε στη ζωή ας πούμε είτε μέσω της συνέλευσης, αυτό αυτομάτως ήταν μία πολύ χαρούμενη στιγμή. Έτσι πολύ έντονα θυμάμαι αυτό το τριήμερο στο Στόμιο, στο αντιφασιστικό φεστιβάλ των αυτο-οργανωμένων ομάδων, όπου έγινε στο τέλος της πρώτης χρονιάς. Όπου ουσιαστικά ήταν σαν ένα επιστέγασμα, όλων αυτών των πραγμάτων που είχανε γίνει την πρώτη χρονιά, της πλήρους αυτο-οργάνωσης του Αστέρα. Όπου το θυμάμαι σαν ένα, θα το πω όχι καρναβάλι, για μας, αλλά ήταν ένα τριήμερο λες και πήγαινα εκδρομή, πενταήμερη, με το σχολείο, με τους φίλους μου κάπου, αλλά σε πιο ενήλικη φάση. Όπου και κάπου εκεί υπήρχε και το ποδοσφαιρικό. Θυμάμαι πολύ το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη που ήταν, έτσι, μία πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Το να πηγαίνεις, να σε καλεί μία τουρκική ομάδα, να πηγαίνεις στην Κωνσταντινούπολη και να παίζεις φιλικά σε περιοχή κούρδων. Όπου, έτσι, ήτανε μοναδικό σαν γεγονός. Γενικά, αυτό το κομμάτι, όποτε το φέρνω σαν ανάμνηση, μου φέρνει πάντοτε ένα χαμόγελο. Εντάξει, και ίσως μετά το χαμόγελο γίνεται λίγο πιο στενάχωρο για το πώς κατέληξε αυτό το κομμάτι, το πώς είχαμε δουλέψει εμείς τότε εκείνο το μοντέλο και πως κατέληξε. Αυτό εντάξει, είναι πάντοτε δυσάρεστο όταν αυτά τα πράγματα καταλήγουν με τσακωμούς και με διασπάσεις. Ίσως να ήτανε για καλό όμως.

Ωραία, μπορείς να μας μιλήσεις για τη διάσπαση; Tι προηγήθηκε της διάσπασης;

Το κομμάτι της διάσπασης ήταν ένα πράγμα το οποίο, το κομμάτι της διάσπασης ήταν ένα, δε θα το πω μελανό σημείο, ήτανε κάτι το οποίο όμως υπήρχε, τρεφότανε κατά διαστήματα. Τρεφότανε βασικά καιρό μέσα στη συνέλευση, για το λόγο ότι το καλό παύλα κακό το οποίο είχε αυτό το πράγμα, ήταν ότι λειτουργούσε καλή τη πίστει. Ότι δεν πιστεύαμε ότι κάποιος θα έβαζε το εγώ του πάνω από την ομάδα και από τη συνέλευση. Οπότε ίσως προβληματικές συμπεριφορές, είτε συγχωρούνταν στο πρόσχημα της καλής πίστης είτε τις παραβλέπαμε. Για το λόγο ότι λέγαμε: «Εντάξει οκ, αυτό δεν πρόκειται να γίνει». Αλλά όσο αφήνεις κάτι, αντί αυτό να αποκόβεται... ή μάλλον αυτό γιγαντώθηκε. Όχι μάλλον, γιγαντώθηκε. Όπου φτάσαμε σε ένα σημείο να μπει κόσμος στη συνέλευση ο οποίος δεν είχε τους ίδιους σκοπούς, την ίδια φιλοσοφία με τον ήδη υπάρχων κόσμο της συνέλευσης, όπου, τέλος πάντων, αυτό. Οπότε αυτό ουσιαστικά έφερε δύο τάσεις σε κάποιο σημείο στη συνέλευση. Όπου η μία τάση, όντας πιο σκληροπυρηνική και πιο μάτσο άμα το θέλεις, με ένα έτσι πολύ έντονο σκηνικό σε μία εκδρομή που είχαμε πάει στα Γιάννενα για ένα του[00:25:00]ρνουά που συμμετείχε το γυναικείο βόλεϊ με άλλες αυτο-οργανωμένες γυναικείες ομάδες βόλεϊ, στην επιστροφή, έφερε μία πολύ, –πάλι σημαδιακά στο στέκι μεταναστών– όπου υπήρχε πάρα πολύς κόσμος εκείνη την ημέρα. Όπου μέσα από μία πολύ φορτισμένη και –πώς να τη χαρακτηρίσω τώρα ευγενικά;– φορτισμένη και ίσως επικίνδυνη θα το έλεγα ως ένα σημείο, για το λόγο ότι όταν... τέλος πάντων. Αυτό που καταλήγουμε είναι ότι αυτοί οι δυο, μιλάμε για διαφορετικούς κόσμους, οι οποίοι συνυπήρξαν για ένα διάστημα μέσα στη συνέλευση του Αστέρα, που ήταν φυσικό επακόλουθο κάποια στιγμή να έρθουνε σε ρήξη. Όπου προφανώς αυτοί οι οποίοι έχουν και μία ζωή πίσω από αυτό, έχουν να χάσουν ίσως περισσότερα πράγματα, οπότε ίσως το να αφήσεις πίσω τον Αστέρα, γιατί υπάρχει και μία ζωή στην οποία εσύ έχεις και κάποια όνειρα και κάποιες φιλοδοξίες και κάτι άλλο που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου και δεν είναι το μοναδικό πράγμα στη ζωή σου ο Αστέρας, κάνεις και λίγο πίσω. Και ίσως παραδίδεις, ας πούμε, τη σκυτάλη ή αυτό στον άλλον, ο όποιος δεν έχει να χάσει και τίποτα. Και τώρα εντάξει, το ξέρω ότι είναι πολύ γενικό και αόριστο το πώς το θέτω, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να το θέσω και κάπως πιο συγκεκριμένα, γιατί μπορεί να γίνει και λίγο μηνύσιμο.

Ωραία, στην πορεία εσύ αφότου έφυγες, αφότου αποχώρησες;

Στην πορεία, αφού αποχώρησα, άρχισα πάλι να ασχολούμαι για περίπου μία διετία με τα οπαδικά του Απόλλωνα. Όπου τις ιδέες και τα προτάγματα τα οποία υπερασπιζόταν η συνέλευση του Αστέρα, προσπάθησα με τη δημιουργία ενός γκρουπ τότε να τα περάσω εκεί, για το λόγο ότι υπήρχε και μία νέα γενιά όπου θεώρησα ότι ήταν πολύ καλή ευκαιρία και πολύ πρόσφορο έδαφος να μεταλαμπαδευτούν αυτές οι έννοιες και ο τρόπος λειτουργίας και κάπου αλλού. Ίσως και στον πιο επαγγελματικό ή οργανωμένο αθλητισμό, ο όποιος έχει μία εικόνα αυτού του πράγματος, αλλά πιο επιφανειακή ίσως ή πιο απόμακρη. Όπου ναι, εκεί περίπου για μία διετία ασχολήθηκα πάλι με αυτό, όπου πήγε αρκετά καλά, απλά δεν είχε, δεν υπήρχε ίσως ο κόσμος να ασχοληθεί τόσο πολύ με αυτό το πράγμα, που κάπου στην πορεία αυτό ατόνησε. Παράλληλα τότε, εμένα μπήκανε και κάπου οι ανησυχίες, όσον αφορά το επαγγελματικό μου μέλλον, όπου σε συνδυασμό τότε με την οπαδική μου ενασχόληση, άρχισα σιγά-σιγά να μπαίνω και λίγο στο κομμάτι το προπονητικό, ας πούμε, για το λόγο ότι είχα σταματήσει κιόλας το ποδόσφαιρο παράλληλα εκείνη την περίοδο. Δηλαδή, μετά τον Αστέρα, έπαιξα άλλον έναν χρόνο και σταμάτησα εκεί στα περίπου 26,5-26. Όπου μετά, μπήκε η ιδέα του προπονητικού, το οποίο το ξεκίνησα. Υπήρξε μία παράλληλη περίοδος μαζί με το οπαδικό, αλλά κάπου μπήκε, ήτανε λίγο, δύο βάρκες που προσπαθούσα να πατήσω και στις δύο, που δεν γίνεται πάρα πολύ εύκολα. Οπότε κάπου, πήρα την απόφαση και άφησα το οπαδικό και μπήκα καθαρά στο προπονητικό κομμάτι, το οποίο μου έδωσε μία άλλη οπτική. Με έβαλε σε, έχοντας περάσει από παίκτης, οπαδός αυτο-οργανωμένης ομάδας είτε και μη, τώρα να μπω στο προπονητικό ήταν ένας άλλος κόσμος, τον οποίο έπρεπε να γνωρίσω και να προσπαθήσω να συμπεριφερθώ και να φέρω πράγματα από τον προηγούμενό μου κόσμο. Το οποίο δεν ήταν και πολύ εύκολο, για το λόγο ότι εκεί πρέπει να κάνεις και λίγο παραχωρήσεις. Αλλά θεωρώ ότι όσο μπορώ κρατάω ένα χαρακτήρα και ό,τι έχω πάρει από το παρελθόν να το φέρω σιγά-σιγά και προς τα εκεί. Εντάξει δεν είναι εύκολο και πολύ, αλλά το παλεύω.

Και τώρα, πού δουλεύεις; Τι προσδοκίες έχεις για το μέλλον;

Αυτή τη στιγμή είμαι προπονητής τερματοφυλάκων της ακαδημίας της ΠΑΕ Κηφισιάς. Έχω τμήματα από Κ11 έως Κ18. Τα προηγούμενα χρόνια έχω δουλέψει σε αρκετές ομάδες Γ΄ εθνικής σαν προπονητής τερματοφυλάκων. Τώρα, ναι, όπως προ είπα είμαι στην Κηφισιά και οι βλέψεις μου για το μέλλον είναι να γίνω 100% –όχι ότι δεν είμαι τώρα–, να γίνω 100% επαγγελματίας προπονητής τερματοφυλάκων σε ανδρικά τμήματα, και γιατί όχι, να κάνω και μία σταδιοδρομία στο εξωτερικό.

Ωραία, σου εύχομαι τα καλύτερα.

Ευχαριστώ.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να μοιραστείς από όλη αυτήν την εμπειρία στον Αστέρα, στην αυτο-οργάνωση;

Νομίζ[00:30:00]ω πως όχι.

Ωραία, σε ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μου.