[00:00:00]Καλησπέρα. Είμαι ο Ορέστης από το Istorima. Είναι 14 Φλεβάρη 2021. Βρίσκομαι με το Στέφανο Διαμαντή.

Σωστά.

Σωστά. Και αυτή τη στιγμή βλέπουμε αυτή την υπέροχη θάλασσα.

Σε θεϊκό μέρος.

Σε θεϊκό μέρος βεβαίως. Και θα κουβεντιάσουμε για τη ζωή του σαν τενίστας αρτιμελής μέχρι κάποια ηλικία με επαίνους και σαν τενίστας σε μονοθέσιο μετά από ένα ατύχημα που είχε.

Σωστά.

Λοιπόν, Στέφανε, πες μου λίγα λόγια. Καταρχάς, πώς μπήκες στο τένις; Τι σε ώθησε εκεί πέρα;

Καταρχάς, μπήκα στον αθλητισμό γενικά 5 χρόνων, από πολεμικές τέχνες τότε. Καράτε άρχισα πρώτα. Σε ηλικία 8 χρονών, μετά από παρότρυνση των γονιών μου, άρχισα να παίζω τένις, γιατί και ο πατέρας μου έπαιζε. Και κάπως έτσι μπήκε το τένις στη ζωή μου. Ο πρώτος χρόνος πήγε με προπονήσεις, να δω αν μου αρέσει κτλ., ώσπου πήγα στο πρώτο μου τουρνουά. Πήγα πολύ καλά. Και τότε κατάλαβα ότι μου αρέσει αυτό το άθλημα και ότι μπορώ να πάω αρκετά μπροστά, με αρκετή δουλειά, φυσικά.

Ωραία! Και από πότε ξεκίνησες να παίρνεις το τένις πιο σοβαρά;

Στο πρώτο μου τουρνουά που βγήκα δεύτερος.

Το οποίο;

Το οποίο έγινε το 1996 στη Λάρισα, αν θυμάμαι καλά. Ή στη Λάρισα ή στο Βόλο. Νομίζω στην Λάρισα, όμως.

Εκείνη τη στιγμή, δηλαδή, πώς αντιμετώπιζες το τένις;

Εντάξει, όταν είσαι 8 και 9 χρόνων πώς να το αντιμετωπίσεις; Σαν πλάκα εννοείται. Σαν πλάκα, αλλά και σαν τρόπος να βγάλω, να βάλω την ενέργειά μου. Καταρχάς, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καρδίτσα, που όπως και να έχει είναι πιο ελεύθερα από την Αθήνα. Δηλαδή, μπορείς να πάρεις ένα ποδήλατο, οι γονείς σου είναι πιο ήρεμοι να μην γίνει κάτι. Υπήρχαν και τότε, εγώ πρόλαβα τις αλάνες και τα ποδήλατα και βόλτες πολλές και μες στη φύση και παντού, τέλος πάντων. Έτσι, εντάξει, φαντάζομαι οι γονείς μου κατάλαβαν ότι από μικρός είμαι υπερκινητικός και για αυτό μου δώσαν αυτά τα ερεθίσματα. Και πάλι καλά, ναι, γιατί αυτό έμελλε μετά να γίνει και τρόπος ζωής και το επάγγελμά μου. Προσπαθώ να γίνει ακόμα και θεωρητικά είναι.

Όχι θεωρητικά. Είναι.

Είναι στο θέμα πρακτικότητας, στο θέμα οικονομικών δεν είναι.

Ωραία. Θα φτάσουμε και σε αυτό. Ωραία. Βγαίνεις δεύτερος. Σε τι τουρνουά; Τι ήταν αυτό; Και σε τι ηλικία;

Αυτό τότε λεγόταν Ενωσιακό. Τώρα λέγονται διαφορετικά. Το Ενωσιακό πρωτάθλημα είναι οι καλύτεροι παίκτες της Θεσσαλίας και της Λαμίας τότε. Αυτό είναι το Ενωσιακό πρωτάθλημα. Και βγήκα δεύτερος στο πρώτο μου τουρνουά. Άρα, σημαίνει ότι είχα ταλέντο. Τέλος πάντων, έπαιζα κάπως καλά για να βγω δεύτερος στο πρώτο μου τουρνουά. Ή πάλι ήτανε αυτό που λένε… Πώς το λένε; Κόλλησα. Αχ, αλήθεια κόλλησα.

Δεν πειράζει.

Θα μου έρθει μετά. Α, άγνοια κινδύνου! Αυτό.

Και πώς ένιωσες όταν κέρδισες αυτό το τουρνουά;

Ντάξει, τώρα, κύπελο στα 9 μου, ήτανε σημαντικό. Ένιωσα μεγάλη ευχαρίστηση. Εντυπωσιάστηκα και εγώ γιατί δεν το περίμενα. Και μου άρεσε πάρα πολύ γιατί, εντάξει, δεν ήταν ότι πήγα εγώ μόνος μου. Ήτανε και όλη η ομάδα της Καρδίτσας μαζί με τον προπονητή, με τον πατέρα μου, με τους άλλους συμπαίκτες που κάνουμε μαζί προπόνηση ή, τέλος πάντων, που ήτανε σε αυτόν τον προπονητή. Εντάξει, δεν είναι μόνο μπαίνεις στο γήπεδο και παίζεις. Είναι και το γύρω-γύρω, το ταξίδι που πήγαμε όλοι μαζί με τα αυτοκίνητα σε μία άλλη πόλη. Εντάξει, ηλικία, τώρα, 9 χρονών είναι θέματα αυτά σημαντικά για τη ζωή σου που δεν τα έχεις ξαναζήσει.

Θυμάσαι τι σκέψεις σού πέρασαν από το μυαλό και τη στιγμή που κέρδισες; Τι συναισθήματα είχες;

Όχι. Δεν τα θυμάμαι, η αλήθεια είναι. Αλλά, ήμουνα ενθουσιασμένος σίγουρα. Αυτό το θυμάμαι τώρα, μετά από είκοσι πέντε χρόνια, πόσα είναι.

Άλλαξε κάτι από κείνη τη στιγμή πιστεύεις;

Συνειδητοποίησα ότι έχω ταλέντο, ότι μπορώ να παίξω τένις. Αυτό απλά. Μπορώ να παίξω τένις. Μπορώ να το κάνω ερασιτεχνικά μεν. Εντάξει, δεν μου πέρασαν όλα αυτά στο μυαλό, αλλά κατάλαβα ότι μου αρέσει περισσότερο εφόσον κέρδισα και το πρώτο κύπελο. Ήταν η επιβεβαίωση, ντάξει, όχι για έναν χρόνο προπόνησης. Αλλά εντάξει, δεν νομίζω να είναι πολλά παιδιά μέσα σε ένα χρόνο να παίρνουν ένα κύπελο σε ένα Ενωσιακό στο πρωτάθλημα, δηλαδή σε πέντε πόλεις. Δεν είναι λίγο θεωρώ, ειδικά τότε.

Άλλαξε κάτι στο πώς, όμως, το βλέπεις το τένις γενικά;

Ναι. Μετά από αυτό ήμουνα περισσότερο ενθουσιασμένος, περισσότερο πορωμένος με αυτό. Πήγαινα στην προπόνηση με περισσότερη όρεξη, εντάξει, όπως είναι φυσιολογικό. Πήρα πρώτο κύπελλο, ήμουνα… Εντάξει, ανέβηκε [00:05:00]λίγο η ψυχολογία και το… Πώς το λένε;

Η αυτοπεποίθηση.

Η αυτοπεποίθηση, ναι. Ξαναλέω ότι από τα 5 μου άρχισα να αθλούμαι. Τα άλλα αθλήματα δεν μου κάνανε αυτό το κλικ. Το τένις μού το έκανε από ό,τι φαίνεται. Και σιγά-σιγά άρχισα να βλέπω και αγώνες στην τηλεόραση, τους τότε καλούς αθλητές παγκοσμίως, και άρχισα να το ψάχνω ακόμη περισσότερο. Και ο πατέρας μου, φυσικά… Εντάξει, είναι και για τον πατέρα μου ευχαρίστηση ο γιος του να πήρε κύπελλο, μετάλλια κτλ. Είναι και αυτό, απ’ τη μεριά του πατέρα μου, όχι για τη δικιά μου, φυσικά.

Μετά πώς προχωράει η ζωή;

Μετά άρχισε η μία προπόνηση του τένις να μπαίνει και λίγο φυσική κατάσταση, να μπαίνει λίγο στίβος για ασκήσεις του τένις. Δηλαδή, γράφτηκα και σε έναν προπονητή που έκανε στίβο και έκανα ενδυνάμωση και σιγά-σιγά μπήκαν και τα βάρη, λίγα βάρη, λάστιχα κτλ., ώστε να ενδυναμώσω και να αντέχω περισσότερο, τα χτυπήματά μου να είναι πιο δυνατά, πιο γρήγορος να είμαι εγώ, τέλος πάντων να φτιάχνω το σώμα μου σιγά-σιγά εφόσον αποφάσισα ότι θα ακολουθήσω το δρόμο αυτόν.

Μάλιστα. Όποτε, αυτή η πορεία κάπου φτάνει σε μια ανατροπή.

Αυτή η πορεία, η επιβεβαίωση όλων αυτών… Δηλαδή, μέχρι τα 12 μου, παραδείγματος χάρη, είχαμε πάει με την Ενωσιακή ομάδα για ένα μήνα στο Λος Άντζελες για προπονήσεις όλη η ομάδα, που ήμασταν γύρω στα δέκα δεκαπέντε άτομα. Κοίταξε τώρα, σε ηλικία 12 χρονών να πας στο εξωτερικό, να πάμε στο Λος Άντζελες για προπονήσεις και για τουρνουά… Είναι για ένα παιδί δωδεκάχρονο, είναι πολύ σημαντικό και άλλαξε όλη η οπτική μου γωνία.

Δηλαδή;

Δηλαδή, μόνο και μόνο που πας στο εξωτερικό και παίζεις με Αυστραλό, με Αμερικάνο, είναι πολύ σημαντικό για ένα δωδεκάχρονο παιδί. Και συν ότι είδα και παίκτες, που τότε ήτανε πρώτοι παγκοσμίως: Αndre Agassi, Pete Sampras, Φιλιππούση κτλ. Είναι πολύ μεγάλη εμπειρία για ένα δωδεκάχρονο παιδί. Φυσικά και είναι πολύ μεγάλη εμπειρία.

Οπότε, τότε αρχίζει να μπαίνει πολύ σοβαρά το τένις στην ζωή σου.

Οπότε, αρχίζει να μπαίνει πάρα πολύ σοβαρά, ναι, όχι απλά σοβαρά. Μετά για δύο καλοκαίρια έφευγα στο κενό που είχαμε σχολείο τα Χριστούγεννα. Πήγα για δύο Χριστούγεννα, των δύο εβδομάδων αυτών, στην Αυστρία για προπονήσεις πάλι. Κιι άλλες εικόνες για ένα δεκατριάχρονο παιδί πάλι. Κοίτα, και συν ότι και είμαι κιόλας και μισός Ιταλός. Και έτσι, και στην Ιταλία επίσης που πηγαίναμε στη γιαγιά και στον παππού, πάλι επίσης διαφορετικές εικόνες και έντονες εικόνες από άλλα παιδιά της επαρχίας ή τέλος πάντων και άλλα παιδιά που είναι σε οποιαδήποτε πόλη στην Ελλάδα, που είναι μόνο σχολείο, φροντιστήρια κτλ. Είναι σημαντικά πράγματα για ένα μικρό παιδί, συν ότι ανοίγεις το μυαλό σου, ανοίγουν οι εικόνες σου.

Ωραία. Και τι έγινε;

Και όλο αυτό αρχίζεις να αποκτάς αυτοπεποίθηση, να πατάς καλύτερα στα πόδια σου, να νιώθεις λίγο διαφορετικός από τους άλλους. Είναι σημαντικά στην ηλικία των 13.

Και τι έγινε στα 13, Στέφανε;

Στα 13 ήρθε το πρώτο ατύχημα, που δεν έφταιγα εγώ, με ένα μηχανάκι. Παραβίασε άλλος το STOP και με χτύπησε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σταματήσω το τένις για έναν χρόνο και τον αθλητισμό γενικά γιατί δεν γινότανε. Ζαλιζόμουνα, δηλαδή, με το παραμικρό. Και μετά, για έναν χρόνο περίπου μετά, στα 14 μέχρι τα 15 προσπάθησα να το ξαναρχίσω. Αλλά, επειδή είχα μείνει πάρα πολύ πίσω και επειδή ήμουνα και σε μία ηλικία που τα προηγούμενα χρόνια είχα χάσει πολλά από την «παιδικότητά» μου, γιατί κέρδισα όπως σου είπα και πριν αρκετά πράγματα, με κούρασε πάρα πολύ αυτό το να προσπαθήσω να κάνω τη διπλάσια, την τριπλάσια και την τετραπλάσια προπόνηση από τους υπόλοιπους παίκτες που ήμασταν τότε στην Ελλάδα γενικά, όχι μόνο στη Θεσσαλία. Και συν ότι έβλεπα και τους φίλους μου στο Γυμνάσιο να αρχίζουν να βγαίνουν περισσότερο έξω. Άρχισα, τέλος πάντων, να ζηλεύω και να μου λείπει τελικά αυτό το πράγμα. Και πήρα μία απόφαση να το σταματήσω τελείως.

Θυμάσαι τη στιγμή αυτή που λες…

Πολύ άσχημα. Ψυχολογικά πολύ άσχημα. Είχα πολλές τύψεις, αλλά την κράτησα την απόφασή μου.

Θυμάσαι πώς το βίωνες εκείνη τη στιγμή;

Πολύ άσχημα και εγώ και οικογενειακώς. Πολύ άσχημο συναίσθημα.[00:10:00] Ήμασταν για μερικές μέρες μες στη μαυρίλα. Τι να σου πω; Ήμασταν άσχημα ψυχολογικά όλοι μας.

Δηλαδή, ήξερες ότι κάνεις το σωστό να το αφήσεις, αλλά μέσα σου…

Είχα τύψεις, είχα πολλές τύψεις γιατί το αγαπούσα πολύ αυτό το άθλημα και συν ότι —αυτό που σου είπα και πριν— είχα πολλές ωραίες εικόνες.

Ναι. Αυτό το ότι δεν είχες βιώσει, αυτό που έλεγες που είχανε τα άλλα παιδιά βιώσει σύμφωνα με σένα…

Ντάξει όταν κάνεις… Επειδή μετά τον ένα χρόνο στα 9 μου κάνεις δύο και τρεις προπονήσεις την ημέρα συν το σχολείο, συν τα λίγα φροντιστήρια τότε —εντάξει, στο Γυμνάσιο αρχές, στο Δημοτικό και αρχές Γυμνασίου, εντάξει, έκανες λίγα φροντιστήρια, αλλά λίγα—, τέλος πάντων, ήταν πολύ πιεσμένη όλη η μέρα μου. Εγώ ήμουνα από τις 8:00 το πρωί μέχρι τις 21:00-22:00 το βράδυ, ήμουνα σχολείο σπίτι, λίγο ξεκούραση, προπόνηση, σπίτι, πάλι προπόνηση, διάβασμα. Τώρα, για ένα παιδί 9 με 13 χρόνων να είναι όλη την εβδομάδα έτσι και τα σαββατοκύριακα να τρέχει σε αγώνες… Και ενδιάμεσα πάλι να κάνεις προπονήσεις με την Ενωσιακή ομάδα, που σημαίνει ότι θα έφευγα από Καρδίτσα για να πας σε μία θεσσαλική πόλη, είναι βάρβαρο. Είναι πρωταθλητισμός κανονικός. Δεν είναι μόνο βάρβαρο ψυχολογικά. Είναι και βάρβαρο σωματικά. Ο πρωταθλητισμός είναι διαφορετικός από τον αθλητισμό. Είναι δύσκολο, αλλά το ήθελα και το έκανα. Εννοείται δεν μου έβαλε κανένας μαχαίρι στο λαιμό. Μου άρεσε. Και αυτό, βέβαια, με βοήθησε πάρα πολύ μετά, μετά στο ατύχημα εννοώ. Θα το συζητήσουμε, όμως, μετά.

Θα το συζητήσουμε μετά. Οπότε, παίρνεις την απόφαση. Και πώς κυλάνε αυτά τα χρόνια;

Κυλάνε ότι δεν έκανα πρωταθλητισμό. Έκανα αθλητισμό, όμως. Δηλαδή, ενδιάμεσα, ναι, πάντα αθλητισμός, πάντα γυμναζόμουνα. Έπαιζα λίγο μπάσκετ. Άρχισα μετά λίγες πολεμικές τέχνες, δηλαδή λίγο kickbox, λίγο aikido λαβές, πόδια και χέρια. Τέλος πάντων, ήμουνα —πόλο. Άρχισα και πόλο να κάνω. Έκανα και για λίγο, για κάνα εξάμηνο πόλο. Μετά, ντάξει, παίζαμε και μπάσκετ έξω, λίγο ποδόσφαιρο. Τέλος πάντων, πάντα ήμουνα στον αθλητισμό. Εντάξει, άλλο πρωταθλητισμό, να έχεις πρόγραμμα κάθε μέρα, να κάνεις αυτό, αυτό κι αυτό κι αυτό, κι άλλο να το κάνεις τώρα όποτε θέλεις, όποτε γουστάρεις και όποτε τύχει. Έχει τεράστια διαφορά.

Τι συναισθήματα είχες που έφυγες από αυτό το σκληρό πρόγραμμα του πρωταθλητισμού; Δηλαδή, υπήρχε κάποια ανακούφιση για εκείνη την περίοδο;

Από την μία μεριά, υπήρχε ανακούφιση γιατί θα είχα περισσότερο χρόνο με φίλους και προσωπική ζωή, όσο προσωπική ζωή γίνεται να ‘χεις σε αυτή την ηλικία. Από την άλλη, πάντα με έτρωγε όλο αυτό και για αυτό και πήγαινα και σε άλλα αθλήματα. Τέλος πάντων, προκαλούσα την τύχη μου και σε άλλα αθλήματα. Ντάξει, μετά στο Λύκειο, δευτέρα και τρίτη Λυκείου που ήρθανε τα μαθήματα Πανελληνίων κτλ., ήταν πολύ δύσκολο. Τότε ήταν οι μόνες χρονιές που έκατσα και διάβασα. Άλλο ψυχοφθόρο από κει. Τα δύο χειρότερα χρονιά της ζωής μου μέχρι τότε! Διάβαζα, αλήθεια διάβαζα πολλές ώρες πρώτη φορά στη ζωή μου. Και διάβαζα πολλές ώρες γιατί ήθελα να φύγω από την Καρδίτσα. Ντάξει, σε μία μικρή πόλη μέχρι τα 15 τα είχα κάνει όλα, 16. Μετά ήταν πολύ βαρετό. Και ειδικά… Εντάξει, είμαι και άνθρωπος που βαριέμαι εύκολα και αναζητώ συνέχεια καινούργια πράγματα.

Μάλιστα. Οπότε, έχουν περάσει αυτά τα χρόνια, έχεις αφήσει το τένις κάποια χρόνια, αισθάνεσαι αυτήν την πίεση και κατά μία έννοια αισθάνεσαι τις τύψεις, άλλα αισθάνεσαι και την ανακούφιση και την ελευθερία.

Και την ελευθερία να κάνω πράγματα με φίλους και όχι... Σε αυτήν την ηλικία, 14 δηλαδή, που το σταμάτησα οριστικά, μέχρι τα 19 μου ήταν έτσι, με ερασιτεχνικό αθλητισμό, περισσότερο χρόνο με τους φίλους μου και μετά πολύ διάβασμα για να περάσω σε μία σχολή. Και πέρασα, φυσικά, και σε μία σχολή Πολιτικών Έργων Υποδομής τότε στα Τ.Ε.Ι. Αθηνών, Πολιτικών Μηχανικών τώρα στα Τ.ΕΙ. Αθηνών.

Μια χαρά. Και φτάνουμε στην ηλικία των 19 ετών που έγινε κάτι ανατρεπτικό στην ζωή σου.

Φτάνουμε στην ηλικία 19 ετών που έφυγα με ένα τζιπάκι στον γκρεμό.

Θες να μου πεις λίγο όλη την ιστορία από την αρχή ως το τέλος. Τι έγινε;

Έγινε ότι ήτανε του Αγίου Γεωργίου, στην γιορτή του πατέρα μου. Ήρθαν κάτι οικογενειακοί φίλοι μου από δω πέρα απ’ την Αθήνα και πήγανε στο Μουζάκι. [00:15:00]Είναι μία κωμόπολη έξω από την Καρδίτσα απάνω στο βουνό. Και στο γυρισμό, επειδή πήγα με μηχανή και επειδή με τα προηγούμενα ατυχήματα οι γονείς μου μου άφησαν το αμάξι για να μην γίνει κάτι… Και φυσικά, με φωνάξανε πάρα πολύ που πήγα με τη μηχανή απάνω εκεί πέρα. Τέλος πάντων, κρυφά λίγο πήγα. Πήγα με τη μηχανή και δεν πήρα το αμάξι. Και τέλος πάντων, με άφησαν το αμάξι για να μην πάθω κάτι. Τελικά την έπαθα. Έφυγα σε έναν γκρεμό 13 με 15 μέτρα περίπου κάτω.

Τι θυμάσαι από αυτό;

Θυμάμαι τα πάντα εκτός από το δευτερόλεπτο που έφερε το αμάξι μιάμιση τούμπα. Και προσπάθησα και να το σώσω ρίχνοντας το αμάξι σε δύο δέντρα για να μην φύγω, γιατί ήταν μία αριστερή στροφή και εγώ έφυγα σχεδόν ευθεία, αλλά έφυγα με 5–10 χιλιόμετρα, με πολύ λίγα δηλαδή. Τσουλούσε το αμάξι. Δεν είναι ότι έφυγα με 100 χιλιόμετρα, ξέρω ‘γώ. Και έτσι προσπάθησα να το σώσω. Δεν το έσωσα, όμως, και φέραμε μιάμιση, δύο τούμπες. Σταματήσαμε ανάποδα και εγώ σταμάτησα στην αγκαλιά του συνοδηγού, του Άκη δηλαδή. Και τα πόδια μου ήτανε απάνω στο ταμπλό από τ’ αμάξι και τα ένιωθα μουδιασμένα. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι γίνεται από την εμπειρία που είχα από τα προηγούμενα δύο. Κι η πρώτη λέξη που είπα ήταν μόλις άνοιξα τα μάτια… Άνοιξα τα μάτια... Δεν τα έκλεισα ποτέ. Τέλος πάντων, με το που σταματήσαμε λέω: «Πακέτο φάγαμε». Αυτή ήταν η πρώτη μου λέξη. Ε, μετά ήρθε η πυροσβεστική κτλ. να μας βγάλουνε από το γκρεμό. Και στο μικρό νοσοκομείο στο Μουζάκι, και όχι στην Καρδίτσα, ενώ το ήξερα και δεν ήθελα να το ακούσω, μου είπαν ότι «Τέλος τα πόδια σου. Έχουν παραλύσει».

Πώς το ήξερες;

Ε, το καταλάβαινα. Το ένιωθα. Δεν μπορούσα να κουνήσω το πόδι.

Ναι, αλλά ότι θα είναι μόνιμο.

Ήξερα ότι έχω πάθει κάτι πολύ χοντρό. Δεν ήξερα ότι είναι μόνιμο, αλλά δεν είναι… Αλλά τώρα στην πρώτη μια-δυο ώρες να μην μπορείς να κουνήσεις τα πόδια σου καταλαβαίνεις ότι κάτι κακό γίνεται. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που χτυπούσα, για αυτό το λέω. Ε, καταλάβαινα ότι κάτι πολύ σοβαρό είναι… Δεν ήξερα ότι θα μείνω στο καρότσι για πάντα, αν ισχύει αυτό. Κατάλαβα ότι γίνεται κάτι σοβαρό.

Και όταν έρχεται ο γιατρός και στο λέει τι ένιωσες;

E, τι ένιωσα; Ξέρω εγώ, πώς να νιώσω; Χάλια, χάλια! Άσχημα, πολύ άσχημα. Τώρα, 19 χρονών ένας άνθρωπος δραστήριος που, τέλος πάντων, έχει εικόνες από το εξωτερικό αρκετές, δεν βάζει ποτέ τον κώλο του κάτω, τέλος πάντων, είναι πολύ δραστήριος και πολύ ενεργός, είναι δύσκολο να σου λένε «Θα κάτσεις στο καρότσι και δεν θα κουνάς τα πόδια σου». Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο και πολύ ψυχοφθόρο. Και ο επόμενος ενάμισης χρόνος ήταν ψυχολογικά, ήτανε πολύ ψυχοφθόρος χρόνος.

Τι έκανες;

Ευτυχώς είχα καλούς φίλους που με στηρίξανε πάρα πολύ. Ευτυχώς. Είναι πολύ σημαντικό, δηλαδή, αυτό για όποιον χτυπάει. Και ευτυχώς δεν άλλαξε καθόλου ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής μου. Δηλαδή, πάντα σκεφτόμουνα και πάντα ψαχνόμουνα το τι θα κάνω από δω και πέρα. Δηλαδή, δεν είναι ότι εφησυχαστικά ή «ξενέρωσα» τόσο πολύ τη ζωή μου που λέω «Πάει, τελείωσε». Όχι, πάντα ήθελα, πάντα σκεφτόμουνα πώς να ξαναμπώ στον αθλητισμό, πώς να ξαναμπώ στη ζωή, πώς να φτιάξω τη ζωή μου, πώς να είμαι αυτόνομος. Πάρα πολύ σημαντικό αυτό στην αρχή. Σκέψου ότι εγώ έδιωξα τους γονείς μου από το σπίτι στις οχτώ μήνες. Και τους έδιωξα γιατί δεν με άφηναν να πάρω ούτε ένα ποτήρι νερό μόνος μου, που αυτό είναι πάρα πολύ κακό και ας μην το καταλαβαίνουν οι γονείς, και ας το κάνουν οι γονείς για καλό λόγο. Αλλά, εμένα αυτό με έσωσε, ότι τους έδιωξα και πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου κυριολεκτικά πάρα πολύ γρήγορα και ήθελα να γίνω αυτόνομος πάρα πολύ γρήγορα, να κάνω τα πάντα μόνος μου. Και εκτός από την αυτονομία στο σπίτι μετά είναι πολύ σημαντικό να πάρεις ένα αμάξι για να μπορείς να πας οπουδήποτε μόνος σου. Επίσης πάρα πολύ σημαντικό. Αυτά τα δύο, δηλαδή αυτονομία στο σπίτι και αυτονομία να βγεις έξω μόνος σου είναι τα σημαντικότερα πράγματα για μένα, για το δικό μου χαρακτήρα τουλάχιστον.

Άρα, αμέσως…

Εγώ μετά από ενάμισι χρόνο βγήκα από το σπίτι.

Ενάμισι χρόνο… Σε αυτόν τον ενάμισι χρόνο είχες κάποιες…

Ντρεπόμουνα να βγω έξω. Ντρεπόμουνα. Και η αλήθεια είναι, όμως, ότι πρώτη φορά που βγήκα έξω δεν ήταν στην Αθήνα. [00:20:00]Βγήκα στην Καρδίτσα, εκεί πέρα που με ξέρανε όλοι. Και μετά με το που βγήκα πρώτη φορά δεν έμπαινα σπίτι, βέβαια! Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Βοήθησε και λίγο το… Ίσως δεν είναι καλό να το πω αυτό το πράγμα, αλλά βοήθησε και λίγο το αλκοόλ την πρώτη φόρα, να απελευθερωθώ ακόμα πιο γρήγορα. Αλλά, εμένα με βοήθησε πάρα πολύ αυτό, ότι βγήκα και ήπια.

Έχεις εικόνα της πρώτης φοράς;

Έχω εικόνα να τσουλάω στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας και δεν το πίστευα. Το συναίσθημα ήτανε και ντροπή ταυτόχρονα, αλλά και ευχαρίστηση ότι κάνω αυτό που γουστάρω.

Και τι έκανες εκείνη τη μέρα; Θυμάσαι;

Τι έκανα; Σου είπα. Πήγα και ήπια!

Α, όντως, κυριολεκτικά. Νόμιζα…

Όχι. Πήγα και ήπια. Μετά πήγα από το τσιπουράδικο και πέρασα από την πλατεία επίτηδες για να μου φύγει αυτό το ψυχολογικό. Και πήγα να πιώ ρακόμελο μετά, σε άλλο μαγαζί κεντρικό. Πήγα σε ό,τι πιο κεντρικό υπήρχε επίτηδες για να μπορέσει να μου φύγει εμένα αυτό το κόλλημα, που στην ουσία ήταν ηλίθιο κόλλημα. Δηλαδή, δεν υπήρχε λόγος. Αλλά, τώρα τι να τον πεις τον άλλον και στον εαυτό σου και στον άλλον, που είσαι ενάμισι χρόνο, όταν σε ξέρει όλη η επαρχία, όλη η πόλη σου και μετά μένεις στο καρότσι; Είναι πολύ δύσκολο μέσα σου να το πολεμήσεις. Για μένα ήταν εύκολο. Ήταν αυτό το τσάκ να κάνω, να βγω να πάω κόντρα σε ακριβώς αυτό που ντρέπομαι και που κολλάω, δηλαδή. Όχι να βγω στην Αθήνα που δεν με ξέρει κανένας. Όχι, να βγω στην πόλη μου, εκεί που με ξέρουν όλοι, και να περάσω την κεντρική πλατεία και να με δούνε όλοι. Ήταν πολύ σημαντικό. Ήταν μεγάλη σφαλιάρα, αλλά την κέρδισα. Κέρδισα τον εαυτό μου, δηλαδή, και τις ανασφάλειές μου, εννοείται.

Και ο αθλητισμός πώς ξαναμπαίνει;

Ο αθλητισμός πώς ξαναμπαίνει… Μέσα σ’ αυτόν τον ενάμισι χρόνο στην αρχή, τους πρώτους δυόμισι μήνες, ήμουνα σε ένα κέντρο αποκατάστασης στους Αγίους Αναργύρους. Εκεί με προσέγγισαν άνθρωποι του μπάσκετ, παίκτες δηλαδή, και μου πρότειναν να παίξω μπάσκετ. Εκεί πέρα μου ήρθε η ιδέα ότι για να υπάρχει μπάσκετ θα υπάρχει κάποιος που να παίζει τένις στο καρότσι. Ε, και βέβαια αυτό άργησε πάρα πολύ να γίνει. Δηλαδή, από το ‘06 μέχρι το ‘11 που άρχισα άργησα πολύ. Άρχισα, όμως, με μπάσκετ η αλήθεια είναι, γιατί με παρασέρνανε φίλοι μου που παίζανε μπάσκετ. Άρχισα μπάσκετ το ‘09-‘10 και μετά, όταν έμαθα ότι υπάρχει ομάδα Εθνικής και ομοσπονδιακός προπονητής στο τένις, πήρα την απόφαση να πάω να τον βρω και να τους βρω, γιατί κάναν προπόνηση η Εθνική Ομάδα τότε. Έκατσα στο πρώτο καρότσι που μου δώσανε τα παιδιά που ήταν τότε στην Εθνική. Έκατσα, με είδε ο προπονητής μου ότι έχω τεχνική. Και από τότε έχω πέσει με τα μούτρα πάνω σε αυτό. Λέω ότι έχω πέσει με τα μούτρα γιατί ό,τι έκανα από τα 9 μέχρι τα 13, δηλαδή δυο και τρεις προπονήσεις την ημέρα, κάνω και τώρα, δυο και τρεις προπονήσεις την ημέρα. Βέβαια, ο πρωταθλητισμός στην αρχή με βοήθησε πάρα πολύ όταν χτύπησα, γιατί εγώ τα πρώτα πέντε έξι χρόνια ήμουνα περισσότερο στο γυμναστήριο παρά στο σπίτι μου. Έκανα πάρα πολλή προπόνηση. Έκανα πέντε και εφτά ώρες την ήμερα προπόνηση για τα πόδια μου, που αυτό δεν ξέρω αν μπορούσα να το πετύχω αν δεν έκανα πρωταθλητισμό και μικρότερος. Θεωρώ ότι βοήθησε πάρα πολύ, όμως. Όχι θεωρώ. Είμαι 100% σίγουρος.

Σε αυτά τα πέντε χρόνια, από το ‘06 μέχρι το ’11, το σκεφτόσουνα το να ασχοληθείς ή απλά ακόμα δεν έχει ωριμάσει η ιδέα μέσα σου;

Κοίτα, το ‘07 άρχισε να γίνεται μία πληγή στο σώμα μου, η οποία κράτησε τρία χρόνια, γιατί δεν ήξερα. Ήταν η πρώτη φορά. Και κράτησε τρία χρόνια αυτό γιατί το παραμέλησα. Και τελείωσε και έκλεισε αυτή η πληγή με χειρουργείο. Άρα, τα πρώτα τέσσερα χρόνια —δηλαδή, το 2006 χτύπησα, το ‘07 άνοιξε αυτή η πληγή—, μέχρι το ‘10 δεν μπορούσα και να ήθελα. Μετά, επειδή βασανίστηκα πάρα πολύ αυτά τα τρία χρόνια μετά το ατύχημα, τέσσερα, μετά που άρχισε να χαλαρώνει και να συνειδητοποιώ… Γιατί ήρθαν όλα μαζί τα… Ντάξει, τα τέσσερα πρώτα χρόνια είναι πολύ δύσκολα, και με πολλή γυμναστική, όμως, και πάλι και με πολύ ψυχολογικό φορτίο, [00:25:00]γιατί άλλο να κάνεις πρωταθλητισμό για να πετύχεις, να κερδίσεις ένα ματς ή να κερδίσεις ένα τουρνουά, και άλλο να κάνεις πρωταθλητισμό για να κερδίσεις τα πόδια σου. Έχει τεράστια διάφορα. Δηλαδή, το φορτίο είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερο, ειδικά στην ψυχολογία, που είναι το είναι το πιο σημαντικό. Αλλά, όπως ξαναλέω, είχα πολύ καλούς φίλους και πολύ μεγάλη στήριξη και τα ‘βγαλα πέρα, τέλος πάντων. Μετά, λοιπόν, από έξι μήνες προπόνησης και στην καινούργια μου ζωή, πάλι στον πρωταθλητισμό, πήρα μέρος στο πρώτο μου τουρνουά, όπου πήγα με το αυτοκίνητό μου στη Βουλγαρία. Και εκεί έφτασα μέχρι τα ημιτελικά. Έχασα από αυτόν που πήρε το τουρνουά τελικά. Και το δεύτερο τουρνουά που ήταν πολύ σημαντικό για μένα και εκεί πέρα πήρα το πρώτο μου κύπελλο ήτανε στην Κρήτη, το τελευταίο τουρνουά που γινόταν στην Κρήτη μετά από εφτά χρόνια. Και βγήκα πρώτος. Εκεί ήταν επίσης πολύ σημαντική στιγμή για την αρχή της καινούργιας καριέρας μου, μέσα σε εισαγωγικά και εκτός εισαγωγικά.

Στο πρώτο τουρνουά πόσο χρόνο μετά έγινε αφότου ξεκινήσει τις προπονήσεις;

Σεπτέμβριος του ‘11, μετά από έξι μήνες προπονήσεων περίπου.

Κατάλαβα. Και πώς αισθάνθηκες που, έτσι, σε έξι μήνες πήγες κατευθείαν σε ένα μεγάλο τουρνουά; Τι σκέψεις είχες;

Αισθάνθηκα πάρα πολύ ωραία γιατί ξανά έμπαινα σε ένα κομμάτι της ζωής μου που το είχα αφήσει πάρα πολύ και ήθελα πάρα πολύ να ξαναμπώ. Και ήξερα εφόσον δουλέψω πολύ και κάνω ό,τι πρέπει να κάνω, ό,τι κάνει ένας που ασχολείται με τον πρωταθλητισμό, ότι μπορώ να φτάσω ψηλά. Σιγά-σιγά αυτό επιβεβαιώθηκε. Μπήκα μέσα στην Εθνική Ελλάδος σαν νούμερο 2 πλέον. Πήρα μέρος με την Εθνική Ελλάδος στο πρώτο μου τουρνουά με τα χρώματα της γαλανόλευκης. Και εκεί πέρα πήγαμε στον τελικό σαν Εθνική και προσπαθήσαμε να ανέβουμε κατηγορία για πρώτη φορά στα χρονικά για το τένις στο αμαξίδιο. Ήτανε πολύ σημαντική στιγμή για μένα και για το τένις στο αμαξίδιο. Και αυτό έγινε αρχές του 2012. Περίπου στα μέσα του 2012 πήρα και το πρώτο μου πανελλήνιο. Δηλαδή, με την πρώτη μου συμμετοχή βγήκα και πρώτος.

Επίσης, ήταν αυτά τα τρία τέσσερα τουρνουά τα πρώτα, ήταν πάρα πολύ σημαντικά για εμένα, για την ψυχολογία μου και για να μπω με τον κατάλληλο τρόπο, με το δεξί δηλαδή, πάλι στον πρωταθλητισμό. Μετά από αυτά ήρθανε σιγά-σιγά τρία τέσσερα τουρνουά λόγω οικονομικών. Τον επόμενο χρόνο τα τρία τέσσερα τουρνουά γίναν λίγο περισσότερα, όπου έφτασα το 2016 με αρκετές πρωτιές. Σκέψου ότι από τα εφτακόσια άτομα εγώ κατευθείαν μπήκα στα τριακόσια. Ντάξει, τώρα αυτές είναι λεπτομέρειες. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα αλλάξεις. Τέλος πάντων, πάνω από εφτακόσια άτομα το 2016, πριν την Ολυμπιάδα, έφτασα στο νούμερο 54 κόσμου κερδίζοντας παίκτες από τους top 30 παγκοσμίως. Και σιγά-σιγά άρχισε να μπαίνει το νερό στο αυλάκι, δηλαδή ότι αρχίζει πλέον να γίνει επαγγελματικά όλο αυτό που κάνω και με περισσότερο πάθος και με περισσότερη πίστη. Αυτό έγινε σιγά-σιγά, γιατί τα οικονομικά στην Ελλάδα και γενικά ο ατομικός αθλητισμός είναι πολύ δύσκολος στο θέμα οικονομικών και να σε χορηγήσει κάποιος ιδιώτης κυρίως. Δυστυχώς η Ομοσπονδία, σε αντιστοιχία με άλλες χώρες, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα. Δεν μπορεί να μας βοηθήσει; Δεν θέλει; Δεν ξέρω. Και το έργο μας εμάς εδώ στην Ελλάδα στα ατομικά αθλήματα είμαστε αρκετά πιο δύσκολα. Το ξέρω γιατί γίνεται σε όλα τα αθλήματα, όχι μόνο στο τένις, μιλώντας και με άλλους συναδέλφους.

Δηλαδή, πιο δύσκολα όταν λες;

Δηλαδή, η Ομοσπονδία δεν βοηθάει όπως βοηθάνε οι ομοσπονδίες στο εξωτερικό. Δηλαδή, όταν στην Πολωνία, Αφρική και Ταϊλάνδη, που δεν είναι ανεπτυγμένες χώρες —μάλλον δεν είναι αναπτυγμένες χώρες στο θέμα του τένις—, τους πληρώνουν οχτώ με δέκα τουρνουά το χρόνο από τα δεκαπέντε είκοσι που πρέπει να πας, καταλαβαίνεις Άμα μας βοηθήσουνε με ένα δύο τουρνουά καταλαβαίνεις ότι το χάος είναι τεράστιο. Άρα, είναι αρκετά πιο δύσκολος δρόμος από τους συναθλητές παγκοσμίως. [00:30:00]Εντάξει, δεν μιλάμε τώρα για χώρες όπως Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, που έχουνε σχεδόν όλα τα τουρνουά. Πάντα όταν φτάνεις σε ένα επίπεδο, δηλαδή κοντά στους πρώτους πενήντα και παραπάνω —και παρακάτω μάλλον—, εκεί έχεις ουσιαστική στήριξη. Κλείνει αυτή η παρένθεση. Έτσι, λοιπόν, πήρα την πρόκριση για το Ρίο κερδίζοντας παίκτες της πρώτης τριαντάδας και εικόσαδας εκείνον το χρόνο. Δυστυχώς για μένα, επειδή ήταν το πρώτο μου μεγάλο-μεγάλο τουρνουά και με κόσμο και τουρνουά που να παίζουν οι πρώτοι πενήντα και εξήντα παγκοσμίως, καταλαβαίνεις ότι το άγχος μου ήτανε πολύ μεγάλο. Και τέλος πάντων, δεν πήγα καλά. Μετά, όμως, από αυτό, βλέποντας και όλους τους παίκτες εκεί πέρα, άρχισα να δουλεύω πιο στοχευμένα και έφτασα το νούμερο 18 πριν τον τραυματισμό μου, στο νούμερο 17 κόσμου, φυσικά κερδίζοντας παίκτες τις πρώτης εικοσάδας και παίζοντας με παίκτες της πρώτης πεντάδας παγκοσμίως. Δυστυχώς αυτό έγινε έναν χρόνο πριν την καραντίνα, πριν το πρώτο lockdown, άρα ουσιαστικά εγώ είμαι δύο χρόνια εκτός. Σταμάτησα νούμερο 17, έφτασα στο νούμερο 102 και αυτή τη στιγμή είμαι… Στα τέσσερα πέντε τουρνουά πρόλαβα να πάω πριν μας ξανακλείσουν το Νοέμβριο είμαι στο νούμερο 61 αυτή τη στιγμή και ο στόχος είναι να μπω καταρχάς στους πρώτους σαράντα για να πάρω την πρόκριση για το Τόκιο. Πάντα με δικά μου έξοδα, άσχετα μετά πού στην Ολυμπιάδα πας με τα χρώματα της εθνικής.

Και στην Ολυμπιάδα με δικά σου έξοδα πηγαίνεις;

Εμάς έχει σχέση η παγκόσμια κατάταξη. Δεν έχει σχέση όπως είναι στο στίβο, κολύμπι κτλ. που κάνεις ένα δύο τουρνουά για να πάρεις την πρόκριση. Κάνεις ένα δύο παγκόσμια ή τρία —δεν ξέρω πόσα κάνουν— ή πέντε. Σε εμάς έχει να κάνει αν είσαι στους σαράντα περίπου στην παγκόσμια κατάταξη από τους εφτακόσιους αθλητές που υπάρχουνε. Έτσι παίρνεις την πρόκριση για το Τόκιο, για το Ρίο που πήρα, που αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι συνέχεια στο δρόμο, σε τουρνουά, πρέπει να ταξιδεύεις συνέχεια, πρέπει να κάνεις, όπως είπα και πριν, γύρω στα είκοσι τουρνουά, δεκαοχτώ με είκοσι τουρνουά μέσο όρο το χρόνο.

Κατάλαβα. Μάλιστα. Να σε ρωτήσω, πώς ήτανε το συναίσθημα του να μπαίνεις μέσα στην Παρολυμπιάδα στο Ρίο και να ακούς το όνομά σου;

Όπως είπα και πριν, για εμένα ήτανε κάτι πρωτόγνωρο, γιατί δεν είχα ξαναπαίξει με κόσμο ή με τόσο κόσμο μέσα σε ένα γήπεδο. Η αίσθηση, φυσικά, ήτανε πολύ έντονη και η αυτοπεποίθησή σου ανεβαίνει πάρα πολύ. Αυτό. Μέχρι εκεί, όμως. Δεν είχα κάτι άλλο. Δεν ήταν ότι μπήκα μέσα στο στάδιο όταν έγινε η τελετή έναρξης και αισθάνθηκα κάτι το σπουδαίο ή κάτι το μοναδικό. Όχι. Αυτό όχι.

Όταν άκουσες το όνομά σου;

Όταν άκουσα το όνομα όταν έμπαινα στο γήπεδο για να παίξω, ναι, εκεί πέρα τα συναισθήματα ήταν πολύ έντονα.

Ναι. Τι σκέψεις περάσανε; «Τα κατάφερα!», παραδείγματος χάρη, ότι «Όλος μου ο κόπος»…

Ντάξει, αυτό που κατάφερα είναι τον Ιούλιο —Ιούνιο, Ιούλιο; Δεν θυμάμαι τώρα. Τέλος Ιουνίου, τέλος Ιουλίου πρέπει να ήτανε—, όταν ήρθε το χαρτί από την Παγκόσμια Ομοσπονδία ότι έχω πάρει την πρόκριση για το Ρίο. Εκεί πέρα ήταν… Το χαμόγελο έφτασε μέχρι τα αυτιά, όπως είναι φυσιολογικό, και όλος αυτός ο κόπος των προηγούμενων χρόνων ήτανε μία επιβεβαίωση και μία προσωπική και ατομική ευχαρίστηση. Προσωπική εννοώ σίγουρα εμένα, αλλά και των ελάχιστων ανθρώπων μου γύρω.

Θυμάσαι σε ποιον το είπες πρώτο και τι αντίδραση είχε;

Ορίστε;

Λέω θυμάσαι σε ποιον άνθρωπο το είπες πρώτο και τι αντίδραση είχε;

Στον προπονητή μου και στην κοπέλα μου.

Τι αντιδράσεις είχανε;

Ε, οι αντιδράσεις ήτανε πολύ έντονες. Χαμόγελα, χαρά, «Μπράβο. Τα καταφέραμε».

Ναι. Μάλιστα. Όταν… Δεν θυμάμαι πότε μου είχες πει ότι νίκησες τους top 30, κάποιους από τους top 30. Βασικά, θέλω να ρωτήσω πότε ήταν η στιγμή που λες ότι «Προσπαθώ, προσπαθώ, προσπαθώ, αλλά τελικά βλέπω ότι δεν είναι απλά κάτι για να ξεπεράσω την αναπηρία μου. Είναι κάτι που ξαφνικά γίνεται τρόπος ζωής, γίνεται αυτό που είμαι». Θυμάσαι να υπάρχει μία τέτοια στιγμή;

Ναι. Καλά. δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι, για να ξεπεράσω την αναπηρία μου, ούτε μπήκα στο τένις για να ξεπεράσω τα ψυχολογικά μου. Μπήκα στο τένις γιατί ήξερα ότι —και γιατί ξέρω ότι έχω ταλέντο— άμα θα δουλέψω σκληρά μπορώ να φτάσω πολύ ψηλά. Καμία σχέση. Δεν με πέρασε ποτέ στο μυαλό μου ότι θα αρχίσω τον αθλητισμό για να ξεπεράσω τα κόμπλεξ μου[00:35:00] που θεωρητικά έχω λόγω της αναπηρίας. Δεν έχω, όμως, για να τα ξεπεράσω.

Θυμάμαι που τα λέγαμε κιόλας. Ναι, εννοείται.

Ντάξει, από τότε που συνειδητοποίησα ότι θα μείνω στο καρότσι φύγανε και όλες οι ανασφάλειες —ντάξει όχι και όλες—, οι περισσότερες ανασφάλειες και τα περισσότερα κόμπλεξ που μπορεί έχω. Στον αθλητισμό μπήκα καθαρά γιατί ξέρω ότι άμα δουλέψω και με τον τρόπο που δουλεύω, φυσικά, μπορεί να φτάσει πολύ ψηλά. Να πω σε αυτό το κομμάτι ότι δυστυχώς αυτός ο τραυματισμός μέσα στα χρόνια έχει πάει και έχει έρθει μέχρι να κάνω το χειρουργείο το τελευταίο πολλές φορές. Αλλά, μέχρι τώρα τα δέκα χρόνια, από το ‘11 δηλαδή μέχρι το ’21, δεν είναι δέκα χρόνια. Είναι γύρω στα έξι με εφτά το πολύ καθαρή προπόνηση και τουρνουά κτλ. Είναι γύρω στα… Τέλος πάντων, τα τέσσερα τα έχω χάσει. Δύο, τα δύο τελευταία χρόνια είναι… Πέντε με έξι τα έχω χάσει σίγουρα έτσι τώρα που το σκέφτομαι. Εκεί γύρω στα έξι χρόνια στην ουσία είναι που παίζω.

Με την Εθνική τελικά καταφέρατε να ανεβείτε κατηγορία;

Με την Εθνική όχι, δεν καταφέραμε να ανεβούμε κατηγορία δυστυχώς. Αλλά, με την Εθνική έχουμε ταξιδέψει πολύ. Δηλαδή, το —πόσο ήτανε;— νούμερο 22, νούμερο 24, που είχα κάνει και το πρώτο μπαμ —δεν ξέρω. Είναι και συμβολικό—, ήτανε με την Εθνική που παίξαμε στο Τόκιο και είχα αυτές τις νίκες, που ήταν πολύ σημαντικές και στην ψυχολογία, αλλά και για το Ρίο τότε, εννοώντας παίρνοντας πόντους και ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Άρα, το τένις και το μπάσκετ στην αρχή δεν ήταν διέξοδος για εμένα. Άλλωστε, ζωή είχα. Δεν είναι ότι τα παράτησα ή κλείστηκα μέσα στο σπίτι, κλείστηκα στον εαυτό μου. Κάθε άλλο. Και έξω έβγαινα και τις βόλτες μου πήγαινα και τους φίλους μου και με την κοπέλα μου και με το σκυλί μου και με το αμαξάκι μου και με το μηχανάκι μου, τέλος πάντων. Ό,τι έκανα πριν το έκανα και μετά.

Ναι, εννοείται. Με συγχωρείς, πες μου.

Δεν μπήκα σε πολλές λεπτομέρειες για το τένις. Κυρίως μου είπες ότι δν είναι η ουσία το τένις· είναι η ουσία η ψυχολογία και το τι σκεφτόμουνα.

Ό,τι θες εσύ είναι η ουσία. Δεν είναι κάτι τώρα… Ό,τι θες να πεις εσύ. Να σε ρωτήσω: νούμερο 17 στο κόσμο; Τι σήμανε αυτό για εσένα;

Ναι. Σήμαινε ότι ήμουνα πολύ κοντά στην πρώτη δεκάδα, που αυτός είναι ο στόχος για να μπορέσω να βιοποριστώ με αυτό, γιατί στην Ελλάδα με τις δυσκολίες που υπάρχουνε αν δεν είσαι στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως και πάρεις μέρος σε Grand Slam δεν μπορείς να βιοποριστείς με αυτό. Φυσικά, ο στόχος μου είναι, όπως είπα και πριν, να φτάσω στην πρώτη σαραντάδα πάλι για να μπορώ να παίξω στο Τόκιο· να φτάσω εκεί που ήμουνα, στην πρώτη εικοσάδα δηλαδή. Και οι επόμενοι στόχοι είναι να μπω στη δεκάδα και να πάρω μέρος στο πρώτο Grand Slam. Το λέω αυτό γιατί σε εμάς παίρνουνε μέρος οι πρώτοι οχτώ σε Grand Slam τουρνουά. Το Grand Slam είναι το Roland-Garros, Wimbledon, αυτή την στιγμή που γίνεται στην Αυστραλία. Η διαφορά των αρτιμελών σε σχέση με εμάς είναι ότι εκεί είναι εξηντατεσσάρι το ταμπλό στους αρτιμελείς. Σε εμάς δυστυχώς είναι οχτώ, οχτάρι το ταμπλό, που σημαίνει ότι θα πάρουν μέρος οι πρώτοι οχτώ παγκοσμίως. Για αυτό λέω ότι πρέπει να είσαι κοντά στην πρώτη δεκάδα για να μπορέσεις να βιοποριστείς με αυτό, στην Ελλάδα πάντα. Άρα, θέλω να ξαναεπανέρθω, να ξαναγίνουνε τουρνουά για να μπορέσω να μαζέψω τους πόντους και για να φτάσω τους στόχους που έχω βάλει εγώ και ο προπονητής μου.

Μάλιστα. Ωραία Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, Στέφανε, για την κατάθεσή σου και την αφήγησή σου. Δεν ξέρω, έχεις να προσθέσεις κάτι ακόμα;

Όχι μωρέ. Τι να πω; Νομίζω τα έχουμε πει όλα.