[00:00:00]Καλησπέρα σας! Ονομάζομαι Μιχαήλ Γιαννουκάς, είμαι ερευνητής για το Istorima. Σήμερα, είναι Τετάρτη 6 Μαρτίου του 2024, βρισκόμαστε στην Λέρο και ξεκινάμε τη συνέντευξη. Μπορείς, σε παρακαλώ, να μας πεις πώς σε λένε;

Καλησπέρα! Το όνομά μου είναι Ράνια Ρεμπούλη. Είμαι πρωταθλήτρια μαραθωνοδρόμος τα τελευταία 10 χρόνια, με μία μικρή αποχή τα τελευταία 5 χρόνια. Είμαι γέννημα-θρέμμα απ' την Λέρο. Αυτήν τη στιγμή, είμαι εργαζόμενη μητέρα. Είμαι εργαζόμενη και μητέρα βασικά. Εργάζομαι ως γυμνάστρια, έχω τελειώσει το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Τμήμα Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής. Παράλληλα, αθλούμαι και παράλληλα κάνω και τα καθήκοντά μου ως μαμά.

Άρα, δηλαδή, εσύ, Ράνια, μεγάλωσες εδώ πέρα; Στην Λέρο;

Μεγάλωσα εδώ, στην Λέρο, και έφυγα την περίοδο που τέλειωσα την Γ' Λυκείου και ακολούθησα το επόμενο βήμα, που ήταν οι σπουδές μου, οι πτυχιακές.

Πώς ήταν να μεγαλώνεις σε ένα νησί όπως η Λέρος; Έχεις ευχάριστα χρόνια από την παιδική σου ηλικία εδώ πέρα;

Έχω πάρα πολύ ευχάριστα χρόνια. Τότε, τα χρόνια ήταν αθώα, παρόλο που δεν είχαμε πάρα πολλές σε επιλογές σαν παιδιά, προσπαθούσαμε, όμως, ο χρόνος μας να είναι γεμάτος. Τότε, τα παιδιά μαζεύονταν στις γειτονιές, έπαιζαν μετά το σχολείο, κάναμε διάφορα πράγματα μεταξύ μας. Δεν είχαμε την πολυτέλεια να έχουμε τόσο πολλά πράγματα, όπως έχουν σήμερα τα νέα παιδιά, αλλά, με τον τρόπο μας, βρίσκαμε επιλογές και κάναμε διάφορα πράγματα τα οποία μας ευχαριστούσαν και μας ικανοποιήσουν σαν παιδιά. Ένας λόγος για τον οποίο εγώ ξεκίνησα να τρέχω ήταν και ο στίβος. Εκείνη την εποχή, στην Λέρο, είχε μόνο στίβο, μπάσκετ, καράτε και ποδόσφαιρο. Το τρέξιμο μου άρεσε από πάρα πολύ μικρή ηλικία, άρχισα να τρέχω από παιδάκι στη γειτονιά και, στην ηλικία των 12 ετών, συμμετείχα σε ενδοσχολικούς αγώνες, όπου εκλέχθηκα και πήγα στην επόμενη φάση των αγώνων, που ήταν οι αγώνες να γίνουν οι Δωδεκανησιακοί στην Ρόδο.

Πότε είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι εσύ με αυτό θέλεις να ασχοληθείς στη ζωή σου; Που μέσα σου σού άρεσε τόσο πολύ που είπες: «Αυτό είναι για μένα!»;

Όπως σου είπα και πριν, από μικρή ηλικία μου άρεσε να τρέχω και το αγαπούσα πάρα πολύ τα τρέξιμο. Όταν συμμετείχα στους πρώτους μου αγώνες και διακρίθηκα στην πρώτη τριάδα, τότε ήθελα να μην αφήσω καμία ευκαιρία να πάει ανεκμετάλλευτη, λόγω του ότι αγαπούσα το τρέξιμο, ήθελα να δουλέψω πολύ σκληρά και να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται.

Εξαιρετικά, πολύ ωραία. Τα χρόνια των σπουδών σου στην Αθήνα πώς ήταν; Τι αναμνήσεις έχεις από εκείνη την περίοδο;

Τα χρόνια των σπουδών μου... Λοιπόν, ήταν παράλληλα με τον πρωταθλητισμό. Άρχισε η εποχή του πρωταθλητισμού, που ήταν πάρα πολύ απαιτητική σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια που ήμουν και στο νησί. Οι απαιτήσεις των προπονήσεων ήταν τεράστιες, περισσότερες ώρες προπόνησης, άλλοι προπονητές, άλλη καθοδήγηση. Από την άλλη πλευρά, ήμουν και από τις φοιτήτριες που δεν ήθελα να μένω πίσω στα μαθήματά μου και ήθελα να τελειώσω ακριβώς στα τέσσερα χρόνια τη σχολή μου. Ήμουν πάρα πολύ συνεπής. Άρα, η δουλειά μου ήταν η προπόνηση και το διάβασμα.

Τέλεια, εξαιρετικά. Και πότε είναι η στιγμή που κάνεις το επόμενο βήμα; Εκεί που καταλαβαίνεις ότι: «Ναι μεν αυτό μου αρέσει και είμαι καλή σε αυτό, αλλά μπορώ να κάνω και το παραπάνω βήμα», έτσι;

Κάθε χρόνο, εγώ έβαζα στόχους και έλεγα: «Φέτος έχω αυτούς τους στόχους». Δεν μπορούσα να βάλω μακροχρόνους στόχους, έβαζα έμμεσους... Άμεσους στόχους, συγγνώμη, όπου προσπαθούσα να τους πετυχαίνω. Αυτό, το μόνο πράγμα που είχα σαν μακροχρόνιο ήταν να κάνω ένα όνειρο πραγματικότητα, που ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής μου και ο μεγαλύτερος στόχος, πιστεύω, κάθε αθλητή να φτάσει τόσο ψηλά με μία συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Και πότε αυτό μπαίνει στο προσκήνιο; Πότε, δηλαδή, καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι εφικτό και όντως μπορεί να συμβεί;

Αυτό άρχισε να μπαίνει στο προσκήνιο το 2013 που αποφάσισα να τρέξω Μαραθώνιο δρόμο και όταν είδα τις δυνατότητες μου, ότι μπορούν να ανταποκριθούν και να ανταπεξέλθουν στους απαιτούμενους χρόνους, τότε άλλαξε εντελώς η δουλειά προπονήσεων, έβαλα πάλι το κεφάλι κάτω, δούλεψα όπως πρέπει να δουλέψει ένας μαραθωνοδρόμος, ώστε να έρθει το αποτέλεσμα και έτσι ήρθε το[00:05:00] καλό αποτέλεσμα, με το εισιτήριο μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας, το 2016.

Θέλω πραγματικά να μου περιγράψεις το συναίσθημα όταν το έμαθες και κατάλαβες ότι: «Τώρα πάμε Ολυμπιακούς!». Πώς αισθάνθηκες εκεί πέρα;

Δεν το έμαθα βασικά, το έτρεξα. Το 2015, για μερικά δευτερόλεπτα, είχα συμμετάσχει στον Μαραθώνιο της Ρόδου, όπου τότε, παράλληλα ήταν να τρέξω και σε έναν Μαραθώνιο στο εξωτερικό, στο Ρότερνταμ για την ακρίβεια. Ακύρωσα εκείνη τη συμμετοχή μου και αποφάσισα να τρέξω στην Ρόδο, σαν Δωδεκανήσια, να στηρίξω έναν Μαραθώνιο στην Δωδεκάνησο. Και το νησί από όπου είχα ξεκινήσει και τους αγώνες μας, γιατί οι αγώνες μου τότε ξεκινούσαν από την Ρόδο, οι επίσημοι. Και έτσι δέχτηκα την πρόσκληση και για 50 δευτερόλεπτα είχα χάσει το ολυμπιακό όριο. Μετά, δούλεψα πάρα πολύ σκληρά όλο το καλοκαίρι, του 2015, και τον Σεπτέμβρη πήγα στο Βερολίνο. Ε, μέσα στον αγώνα έβλεπα ότι είμαι μέσα στο όριο, γιατί ήταν και αυτός ο στόχος μου, λόγω του ότι κάθε αθλητής όταν βάζει ένα στόχο και κυρίως ένας μαραθωνοδρόμους, ή ένας δρομέας βασικά, βλέπει τα περάσματα του και όταν ξέρει τα περάσματα του και πλέον έχουμε και την τεχνολογία τόσο εξελιγμένη, που είναι τα ρολόγια μας, αυτά μας δείχνουν πού βρισκόμαστε σε κάθε χιλιόμετρο, το κάθε lap [γύρος], άρα έδειχνε ότι είμαι μέσα στο όριο. Τότε, με το που τερμάτισα με μία άλλη κοπέλα πάλι από την Ελλάδα, εγώ, μαζί τερματίσαμε η μία μπροστά η άλλη πίσω, πιάσαμε το όριο. Ήμασταν και οι δυο πάρα πολύ χαρούμενες. Δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο, το μόνο που σκέφτεσαι είναι: «Έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα! Θα είμαι και εγώ μέσα στους τόσους λίγους;» Δεν το πίστευα, μέχρι που ήρθε η στιγμή να ταξιδέψω με το αεροπλάνο για την Βραζιλία.

Και μετέφερε μας την εικόνα από εκεί. Δηλαδή, απογειώνεσαι για Βραζιλία, φτάνεις εκεί πέρα, πώς είναι; Μετέφερέ μας το συναίσθημα και τις εικόνες που είδες από 'κεί.

Ήταν κάτι απερίγραπτο! Όπως είπα και πριν, απίστευτο. Ένα όνειρο το οποίο έγινε πραγματικότητα. Όταν έφτασα στην Βραζιλία και ήμουν στο Ολυμπιακό Χωριό με όλους αυτούς τους αθλητές, από όλο τον κόσμο, που είμαστε μετρημένοι στα δάχτυλα οι αθλητές εκεί, έλεγα ότι: «Ναι, εντάξει το πέτυχα! Αυτό που ήθελα, το έκανα πραγματικότητα! Είμαι και εγώ εδώ με αυτούς όλους». Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη, πάρα πολύ ενθουσιασμένη, είχα δουλέψει πάρα πολύ σκληρά. Δικαιώθηκαν οι κόποι μου και ήταν ένα όνειρο που μένει χαραγμένο για πάντα στη ζωή μου.

Εκεί πέρα, ο αγώνας πώς ήταν; Δηλαδή… Επειδή είναι κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους αγώνες σου.

Οι συνθήκες ήταν πάρα πολύ δύσκολες σε σχέση με την Ελλάδα, οι κλιματολογικές συνθήκες. Εκεί είχε πάρα πολλή ζέστη και πάρα πολλή υγρασία, παρόλο που η εποχή εμάς είναι καλοκαίρι, εκεί ήταν άνοιξη. Είχε πολλή ζέστη, δεν θα το ξεχάσω και πάρα πολλή υγρασία! Εμένα, ο αγώνας δεν μου βγήκε σε καλό, γιατί έπαθα έναν τραυματισμό, στο δέκατο έβδομο χιλιόμετρο, όπου από το 17' μέχρι το 42' έτρεχα με ένα πόδι. Δεν ήθελα να εγκαταλείψω γιατί ήμασταν τρεις Ελληνίδες και απ' τις τρεις Ελληνίδες ήμουν η πρώτη που τερμάτιζε, και δεύτερον ήταν και ότι συμμετείχα στους Ολυμπιακούς Αγώνες! Ήθελα να περάσω την αψίδα του τερματισμού, να πω ότι τερμάτισα τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Αυτό το πράγμα μού έδινε τόσο πολλή δύναμη που να μη σκέφτομαι τον πόνο στο πόδι μου. Κατάφερα, τερμάτισα. Είχα βγει ογδοηκοστή έκτη στις 168 αθλήτριες. Θα μπορούσα να πήγαινα ακόμα καλύτερα, γιατί πριν έναν μήνα είχα τρέξει στο Άμστερνταμ και έτρεξα τον ημιμαραθώνιο που είχα βγει έκτη στην Ευρώπη, με μία τρελή επίδοση η οποία… Είχα κάνει το πανελλήνιο ρεκόρ στην Ελλάδα! Ήτανε 01:13:48 και εγώ έκανα μία 01:11:52, όπου έδειχνα ότι και για το Μαραθώνιο είμαι σε πολύ καλή κατάσταση, κάτι που αν δεν συνέβαινε, ο τραυματισμός, θα πήγαιναν όλα ακόμη καλύτερα. Και πάλι, είμαι ευχαριστημένη και ευχαριστώ τον Θεό που με βοήθησε και τερμάτισα και ευχαριστήθηκα όλο αυτό το κομμάτι, των Ολυμπιακών Αγώνων.

Εξαιρετικό, πάρα πολύ ενδιαφέρον. Η απορία που μου γεννήθηκε τώρα είναι άμα πήγαινες σήμερα, δηλαδή αν έκανες σήμερα τους Ολυμπιακούς του ’16, θα έκανες κάτι διαφορετικά με την εμπειρία που έχεις σήμερα;

Πάρα πολλά πράγματα! Πάρα πολλά πράγματα. Καταρχάς, αυτό που τραυμάτισα το πόδι μου, ήταν ένα λάθος δικό μου. Τώρα, θα μου πεις απερισκεψία; Απ[00:10:00]ειρία; Όχι, απερισκεψία. Έκανα λάθος τεχνικό, με τις κάλτσες μου. Έβαλα λάθος κάλτσες και αυτό μου προκάλεσε θέμα στο πέλμα μου, ο λόγος για τον οποίο τραυματίστηκα. Δηλαδή, για ασήμαντα πράγματα. Και το άλλο που θα μπορούσα να άλλαζα περισσότερο, είναι ότι θα έκανα διαφορετικά λίγο την προπόνηση σε σχέση με τότε, γιατί αν τα λέμε και τα πράγματα όπως έχουν, κάθε χρόνο αλλάζουν ακόμη και οι προπονήσεις και ο τρόπος που εκτελούνται και οι επιδόσεις. Όσο πέφτουν οι επιδόσεις και κάνουν καλές επιδόσεις οι αθλητές, τόσο διαφορετική γίνεται και η προπόνηση στον κάθε αθλητή. Ο κάθε προπονητής προσπαθεί να παίρνει εμπειρίες, ιδέες, γνώμες -όπως θέλεις μπορείς να το πεις- από άλλους -και κυρίως από τους ξένους.

Φοβερό. Να σε ρωτήσω, από τότε που ξεκίνησες να αθλείσαι και να το κάνεις επαγγελματικά μέχρι και σήμερα, μετά από τόσες διακρίσεις και τόσες μεγάλες διοργανώσεις, έχεις δει την Λέρο -και την κοινωνία και την πολιτεία σαν πολιτεία- να σε αντιμετωπίζει διαφορετικά; Να αυξάνεται το επίπεδο αθλητισμού στο νησί; Έχεις δει κάτι τέτοιο να αλλάζει;

Λοιπόν, αυτό που με ρωτάς είναι ότι έχω βρει αντιμετώπιση από τον κόσμο, όχι απ' τις δημοτικές αρχές. Λοιπόν, ο κόσμος με έχει υποδεχθεί πάρα πολύ ζεστά, έχει αγαπήσει την Ράνια, έχει αγαπήσει αυτό που κάνω. Από τις δημοτικές αρχές, όχι, δεν είχα βρει καμία θετική αντιμετώπιση και πόσω μάλλον τα τελευταία χρόνια δεν μου έχουν φερθεί καθόλου ωραία, για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει να λέω τα πράγματα όπως έχουν, δεν μπορώ να κρύψω κάτι. Η αντιμετώπιση που ένιωσα τα τελευταία χρόνια ήταν ότι με είχαν βάλει λίγο στο περιθώριο, για αυτά που έχω προσφέρει τόσα χρόνια στο νησί. Το ότι μπορεί να μη δίνεις κάτι οικονομικό για το νησί, όλη αυτή η διαφήμιση και όλη αυτή προβολή κοστίζει πάρα πολλά εκατομμύρια και όταν ένα παιδί απ' την Λέρο έφτασε στην Βραζιλία, ή συμμετέχει στο Παγκόσμιο στο Λονδίνο, ή συμμετέχει σε οποιοδήποτε χώρα του κόσμου, αυτό είναι διαφήμιση, γιατί αυτό το παιδί έχει φύγει από την Λέρο και έχει φτάσει εκεί που έχει φτάσει! Αυτή είναι η καλύτερη διαφήμιση και η προβολή που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Αυτό εμένα δεν με στενοχωρεί, το ότι δεν είχα αυτήν την αντιμετώπιση τα τελευταία χρόνια. Την αντιμετώπιση την είχα μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έναν χρόνο μετά, μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες και έναν χρόνο μετά, όλα έχουν ξεχαστεί. Σκέψου ότι ακόμη και το γήπεδο, στον Ξηρόκαμπο, έχει παρθεί απόφαση να πάρει το όνομά μου και ούτε και αυτό έχει... Εσύ μένεις στον Ξηρόκαμπο.

Ναι.

Έχεις δει το γήπεδο να λέγεται «Ουρανία Ρεμπούλη»;

Όχι.

Ωραία. Εκεί καταλήγουμε όλοι.

Φοβερό αυτό. Απίστευτο.

Εντάξει, καλά να είναι ο κόσμος, όλοι, και ο καθένας προσπαθεί για τον δικό του τρόπο και για τα δικά του θέλω. Εγώ δεν προσπαθώ για το τι θέλουν οι άλλοι, προσπαθώ για το τι θέλω εγώ. Προσπαθώ να φτάσω ψηλά και αυτήν τη στιγμή δεν προσπαθώ μόνο για μένα, προσπαθώ και για την κόρη μου, γιατί θέλω να είμαι ένα παράδειγμα για τη ζωή της και αν μπορεί να το ακολουθήσει και εκείνη στη συνέχεια.

Μιας και το ανέφερες και αυτό τώρα, πόσο εύκολο είναι να συνδυάζεις και προπονήσεις, και μητρότητα, και υποχρεώσεις; Πώς μπορείς και τα κάνεις όλα ταυτόχρονα μέσα στην καθημερινότητά σου;

Κοίταξε να δεις, είναι πάρα πολύ δύσκολο και όταν έχεις τη δική σου επιχείρηση, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Κι άλλες κοπέλες είναι μαμάδες και αθλήτριες και εργάζονται, αλλά ξέρουν ότι θα πάνε στη δουλειά τους ένα οχτάωρο και θα πάνε μετά στο σπίτι, θα κάνουν την προπόνηση τους. Η δικιά μου η δουλειά είναι πάρα πολύ απαιτητική. Πρέπει να είσαι το πρωί, έχει και πολλή ορθοστασία, πρέπει να είσαι από το πρωί μέχρι το μεσημέρι, ξανά μετά από δύο ώρες πίσω μέχρι το βράδυ. Είναι όλα πολύ δύσκολα. Μέσα σε αυτό το κενό, προσπαθώ μεταξύ 2-3 ωρών που απουσιάζω από τον χώρο του γυμναστηρίου, πρέπει να βρίσκω χρόνο και να βλέπω το παιδί μου και να κάνω προπονήσεις. Οι ώρες είναι πολλές, οι ώρες της εργασίας, βασικά, είναι πολλές, οι ώρες προπόνησης επίσης είναι αρκετές, το παιδί σε θέλει να σε βλέπει και αυτό -κακά τα ψέματα- το καλό είναι ότι το έχει καταλάβει και το έχει αποδεχθεί το τι κάνει η μαμά της. Άμα αγαπάς, όμως, κάτι, τα συνδυάζεις όλα και τα καταφέρνεις. Φτάνει να έχεις υγεία, προπάντων, και όλα τα άλλα έρχονται.

Σε τι ηλικία έγινες μαμά;

Έγινα στα 31. Καλή ηλικία, ε;[00:15:00] Παρ΄ όλο, πίστευα ότι πιο μετά θα γίνω, αλλά ήρθε την κατάλληλή στιγμή. Είμαι τώρα ξανά καλά. Έχω δυσκολευτεί λίγο στην επάνοδό μου, στην επαναφορά μου ξανά στον αθλητισμό. Το παλεύω σιγά-σιγά, όπως παλιά, που έβαζα σκαλάκι, σκαλάκι, σκαλάκι, σκαλάκι, έτσι και τώρα και προχωράμε. Τώρα, προχωράω, όπως σου είπα, και με τη μικρή. Έχω ένα κίνητρο γιατί και εκείνη… Της αρέσει όλο αυτό που κάνω και μου δίνει το κίνητρο και την ώθηση.

Ποια θα έλεγες ότι είναι η πιο σημαντική για σένα στιγμή στη ζωή σου; Και επαγγελματικά και προσωπικά. Δηλαδή, ας πούμε, είναι μια επίδοση αθλητική; Ένα άλλο επίτευγμα;

Για το από εδώ και πέρα ή για το πριν;

Από αυτά που έχεις πετύχει μέχρι στιγμής.

Καταρχάς, όπως σου είπα, ήταν η επίτευξη του ολυμπιακού ορίου, για να συμμετέχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεύτερον, ήταν όταν έκανα το πανελλήνιο ρεκόρ στον ημιμαραθώνιο. Έκανα την καλύτερη επίδοση και με έναν χρόνο πολύ δύσκολο. Αυτό ήταν το καλύτερό μας, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και μετά από όλα αυτά, πέραν του αθλητισμού, ήταν η στιγμή που ήρθε η κόρη μου στη ζωή. Η ολοκλήρωσή μου και σαν μητέρα -και σαν γυναίκα.

Τελεία και αφού το ανέφερες και από μόνη σου, και από 'δώ και μπρος; Ένας στόχος και ένα επίτευγμα;

Από εδώ και μπρος, δεν θέλω να βάζω στόχους. Από εδώ και μπρος, θέλω να πετυχαίνω ό,τι μπορώ, να πηγαίνω καλύτερα όπου συμμετέχω, σε οτιδήποτε: ή επαγγελματικό είναι αυτό, ή αθλητικό είναι αυτό, ή προσωπικό είναι αυτό, τα πάντα. Θέλω υγεία και παλεύω. Είμαι ένα άτομο που παλεύω, αγωνίζομαι και σε πρωταθλητισμό και μη πρωταθλητισμό. Γενικά, στη ζωή μου, έχω μάθει να αγωνίζομαι σε όλους τους τομείς. Βάζω, κάθε φορά βάζω στόχους, Μιχαήλ, και κάθε φορά εγώ δουλεύω τους στόχους. Τώρα, ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει.

Εξαιρετικό! Όταν τρέχεις τι αισθάνεσαι; Τι συναισθήματα σου δίνει αυτό το πράγμα;

Το αγαπώ, το αγαπώ πάρα πολύ το τρέξιμο! Δηλαδή, είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Μια ζωή, 23 χρόνια ασχολούμαι με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό μαζί, γιατί από πολύ μικρή ηλικία μπήκα στον πρωταθλητισμό. Σκέψου ότι πριν λίγο καιρό, είχα τρέξει και γενικώς τα τελευταία χρόνια τρέχω και όλο κάτι μου συμβαίνει με τραυματισμούς, με ιώσεις και αυτά και γύρισα και είπα: «Αχ, Μαραθώνιε, πόσο πολύ αγαπώ εσένα και την κόρη μου!». Δηλαδή, για να καταλάβεις πόσο πολύ έχω με τον Μαραθώνιο, το τρέξιμο δηλαδή, και το παιδί μου. Αυτά τα δύο τα αγαπώ όσο τίποτα άλλο και για αυτό ακόμη τρέχω. Ο χώρος που με κερδίζει μέσα στο αθλητικό κομμάτι είναι ο στίβος, γιατί πηγαίνω εκεί και προβλήματα να έχω, θα πάω, θα τρέξω, θα αποφορτίσω το μυαλό μου. Ενώ κουραζόμαστε, εμένα κάποια στιγμή με αποφορτίζει και με ηρεμεί.

Εξαιρετικά. Λοιπόν, αν μπορούσες να γνωρίσεις έναν άνθρωπο του αθλητισμού, μία προσωπικότητα του χώρου που δεν έχει γνωρίσει ή ένα είδωλό σου, ίσως, ποιος θα ήταν και γιατί;

Κοίταξε να δεις, εμένα το είδωλο μου από μικρή ηλικία, ήταν ο Κεντέρης και η Θάνου και δεν τους αλλάζω μέχρι και τώρα, δηλαδή είναι οι άνθρωποι που... Τότε, ήταν οι άνθρωποι που με έκαναν να σκέφτομαι αυτό: τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έλεγα ότι: «Και εγώ θέλω να γίνω σαν αυτούς». Και ο Κώστας Κεντέρης και η Κατερίνα Θάνου, τους έχω πάρα πολύ ψηλά στα μάτια μου. Δεν έχω… Τον Κώστα Κεντέρη τον έχω γνωρίσει από κοντά και την Κατερίνα την ξέρω, απλώς δεν έχουμε μιλήσει και τα λοιπά, και πάλι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ ψηλά στα μάτια μου και τους σέβομαι και θα τους σέβομαι αυτούς τους αθλητές.

Τέλεια.

Έβγαλαν πολύ ψηλά την Ελλάδα και αυτοί και η Βούλα Πατουλίδου.

Λοιπόν, εξαιρετικά. Να κλείσουμε με σένα. Υπάρχει κάτι που να θες να συμπληρώσεις από την ιστορία της ζωής σου, είτε να αφήσεις ένα μήνυμα είτε να προσθέσεις το οτιδήποτε; Κάτι, να κλείσουμε με σένα.

Να προσθέσω, τι να προσθέσω; Η ιστορία της ζωής μου είναι αυτή. Συνεχίζει να είναι αυτή, γιατί ξαναγύρισα στο κομμάτι του πρωταθλητισμού. Θέλω να φτάσω ακόμα ψηλά, γιατί μία ιστορία τελειώνει με μια επιτυχία. Αυτό [00:20:00]θέλω να το κάνω και εγώ. Ακόμη δεν έχω δώσει το τέλος και ακόμη δεν έχω φτάσει την επιτυχία που θα ήθελα να φτάσω. Άρα, η ιστορία μου, όπως λες και 'σύ, θα τελειώσει με μία επιτυχία.

Και μιας και μιλάμε για αυτό, τώρα που το θυμήθηκα, έτυχε να «πέσει» μπροστά μου μια φωτογραφία από Μαραθώνιο που τερματίζεις με την κόρη σου. Θέλω, σε παρακαλώ, να μου πεις αυτή την ιστορία. Δηλαδή, πώς έγινε αυτό το σκηνικό;

Η Αρεζίνα της αρέσει πάρα… Βασικά, όπως είπα, έχει καταλάβει το τι κάνω. Είναι 3 χρονών και εκλαμβάνεται το όλο κομμάτι του πρωταθλητισμού και το τι κάνει η μαμά της. Άμα τη ρωτήσεις, θα της πεις: «Η μαμά σου τι δουλειά κάνει;», θα σου πει: «γυμναστήριο και αγώνες!». Τώρα, έχει αρχίσει και μπαίνει στο νόημα ότι ξέρεις κάτι; Θέλω και εγώ να τρέξω, θέλω και εγώ να βγω πρώτη. «Πάμε», μου λέει, «μαμά!». Με βλέπει κιόλας μερικές φορές που τρέχω γιατί μου άρεσε να το κάνω και μπροστά της. Τη στιγμή εκείνη, που τερμάτισα μαζί με το παιδί μου, ήταν ένα πράγμα πάρα πολύ συγκινητικό, γιατί τερματίζεις και λες: «Ίσως αυτή να είναι η συνέχεια μου». Το «τώρα» με το «μετά» τερμάτιζε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, να τερματίζει το «τώρα» με το «μετά». Όπου μπορώ την παίρνω μαζί μου και τρέχουμε και τερματίζουμε μαζί. Θέλω να της δείξω αυτόν τον δρόμο. Επιλογή της είναι στο μέλλον αν θα το ακολουθήσει ή όχι, καλά να είναι, να την έχει γερή ο Θεός και όλα τα άλλα, πάμε. Εγώ πάντα δίπλα της.

Πού και πότε ήταν αυτό; Θύμισε μας.

Αυτό, με τη μικρή, ήταν το 2022, τον Οκτώβριο που τερμάτισα, στην Καλλιθέα, στα 10 χιλιόμετρα. Και γενικά όπου βρίσκω αγώνες και μπορώ να ταξιδέψω μαζί της, την παίρνω μαζί μου να τερματίζουμε παρέα.

Εξαιρετικά. Ράνια, θέλω να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σου!

Ευχαριστώ κι εγώ.

Να είσαι καλά και εύχομαι να πετύχεις όλους τους στόχους και τα όνειρα.

Ευχαριστώ. Όλοι μας! Υγεία πάνω από όλα!

Καλή συνέχεια!

Να ‘σαι καλά!